ja, on i ten trzeci

Dziwkami??? Więc jak nazwać takiego kolesia??? Męska dziwka pasuje jak ulał.

Tak tak, zawsze to wina żony, która odepchnela biednego misia i musiał wziąć się "gach" za "bolcowanie".

Ile macie lat? Duże ma Dziecko?

Nie wierz w jego wszystkie słowa.  Zdejmij różowe okulary i obserwuj

Chcesz związać się z człowiekiem, który zdradza i chce zostawić swoją żonę z malutkim dzieckiem (po tygodniu romansowania) bo po porodzie za mało czułości od niej dostawał?
Wierzysz w jego słowa, że nigdy Cię nie zostawi?
Gratuluję!

Ciekawy jestem, która płeć jest bardziej podatna na zostanie kochankiem/kochanką. Z tego co widzę, to kobiety chyba górują i to bardzo.

No pewnie. Kobiety to chodzącą zło.

Czytam i zastanawiam się, jak udało Ci się sprawić, aby ta relacja nie była dla Ciebie chęcią do zbudowania czegoś więcej. Rozumiem, że zasady były jasno określone, ale przyjaciel i kochanek to idealny materiał na partnera. Ile czasu to wszystko trwało? Może nie możesz cieszyć się z nowego związku, bo czujesz coś jednak do przyjaciela ...?

Wszystko trwało 2 lata, znamy się ok 4...
Były momenty kiedy chciałam czegoś więcej. Nigdy jednak nie pozwoliłam się temu rozwinąć. To wspaniały materiał na partnera - tylko ja nigdy nie miałam złudzeń.
Chyba faktycznie przekułam trochę romantyczne emocje na dobrą przyjaźń.
A nowy związek to też nie romantyczne uniesienia... wiele za nami... Ja lat 37 - sporo w życiu przeszłam, widziałam, doświadczyłam - ciężko już z beztroską podejść do związku.

Dobreee, dobreee,.. "kochającą rodziną".... ahahahaha
Wszyscy zakłamani do szpiku kości!

Wiecie jaka jest różnica pomiędzy kochankiem, a przyjacielem?
Kochanek przyjdzie, zerżnie i sobie pójdzie.
Przyjaciel pójdzie na kawę, porozmawia i zerżnie.
Inna wersja to:
Kochanek spyta co lubisz, a przyjaciel czego nie lubisz (w łóżku oczywiście).

To zdanie jest chyba kluczowe w tej Twojej historii - to dla Ciebie on był przyjacielem a Wasz romans opierał na "prawdziwej przyjaźni". Dla niego niekoniecznie, co potwierdził swoim zachowaniem. I zgadzam się z tym co napisała  evaloungo:

Dla niego to był prosty, jasny układ. Ty zdecydowałaś się z niego wyjść, on zdecydował Ci w tym nie przeszkadzać. Ty myślałaś, że bez seksu dalej będziecie przyjaźnić, on (prawdopodobnie), że twój nowy związek nie zmieni nic w Waszych relacjach w końcu dla niego nie problem mieć żonę, rodzinę i kochankę. Również nie widzę powodu dla którego mogłabyś w ogóle myśleć, że go skrzywdziłaś? Zawiodłaś, bo się wycofałaś z układu. I tyle. On Cię jako TYLKO koleżanki/przyjaciółki już nie potrzebuje. On teraz prawdopodobnie zacznie szukać nowej "ofiary" chętnej na taki układ. A to wymaga czasu, zaangażowania, by znów stworzyć pozory przyjaźni bo tylko wtedy może liczyć na dłuższy romans, a nie tylko jednorazowy skok w bok. Facet, który bez wyrzutów latami zdradza żonę, długo nie wytrzyma próżni.
Ty w tej całej sytuacji zachowałaś się fair wobec siebie, niego i obecnego faceta. To, że on ma inne podejście do tych spraw, to już jego problem, nie Twój. A o przyjaźni z byłym kochankiem zapomnij. Szczególnie jeżeli naprawdę chcesz dać szansę nowej znajomości. No chyba, że to było tylko po to, by wywołać w nim zazdrość. O co raczej Ciebie nie podejrzewam.

No dociera do mnie że faktycznie on to tak pojmował. Przyjaźń z kochanką - układ idealny. Ja oddzialałam to co nas łączyło poza łóżkiem od samego seksu.
Jednego nie kumam - czemu zachowuje się tak jakbym urazila jego męską dumę skoro był jasny deal? Tyle nas łączy... poglądy, praca, podejście do życia... i ja tego nie rozumiem - żeby rezygnować z tego bo nie będzie seksu...Nie powiedziałam mu dlaczego kończę - po prostu powiedziałam że to chyba ten najlepszy moment.
A może zrobiłam mu przysługę? - może wróci w ramiona żony skoro ona zawsze dla niego była i jest najbliższym człowiekiem.
Bredzę?

Chyba po prostu nie chciałam starcić ze swojego życia kogoś wartościowego. Ale zdecydowanie nie chcę do tego wracać. Uważam że to była jedyna i najlepsza decyzja. Zakochuję się w Kimś innym a taki "układ" nie dałby mi swobody uczuć. Nie rozumiem tylko takich drastycznych jego reakcji.

Jestem strasznie rozbita, walczę sama ze sobą, staram się trzymać, ale środku wszystko we mnie krzyczy. Muszę udawać przed córeczka, że wszystko jest dobrze, nie chce żeby widziała cokolwiek. Przed wszystkimi udaje, że jest dobrze, a jest źle bardzo źle. W pracy byłam strasznie rozbita, łzy naplywaly mi same do oczu, a nie mogę sobie pozwolić na takie słabości. Mogę go miec tylko w ten sposób. I proszę sama siebie, żeby nie pozwolić sobie na coś takiego. Zniszczył mi życie, dom, pracę, otoczenie bo straciłam kontakt ze wszystkimi. A nadal słyszę jaka jestem dla niego ważna, jaką cudowna i piękna, że tylko dla mnie warto żyć...

Helena, wiem, że łatwo powiedzieć, ale Kobieto, weź się w garść! Nie leć tylko na słówka, "ukradzione" chwile razem. To nie jest życie. On Ci je rujnuje a Ty na to pozwalasz bo on się jednak określił - nie odejdzie od żony. Skoro jak mówi tylko dla Ciebie warto żyć, dawno by już zakończył swoje małżeństwo. Ocknij się!

Helena
Jesteś tak ważna, że to ŻONIE chce oszczędzić przykrości związanych z rozstaniem, a nie Tobie...
Jesteś ważna, bo to JEMU romans ułatwia życie, a nie Tobie...

Zapytałam go dzisiaj czy możemy porozmawiać... odpowiedź: "muszę to sobie wszystko pousuwać z głowy, niestety narazie moja strona nieracjonalna wygrywa z racjonalną... wiem, że to głupie, ale ... muszę oczyścić sobie głowę... "
I co ja mam o tym myśleć?

Nie wiem co w jego głowie siedzi, ale mogę powiedziać, co ja myślałam, kiedy „mój” nalegał na przyjaźń. Wiedziałam wtedy, że to bez senu, bo ja już nie potrafiłam się z nim umówić nawet na zwykłą kawę, normalnie rozmawiać. Wspomnienia, pewne zachowania, nawyki zostają w głowie. Wiedziałam, jak (jeszcze wtedy) na mnie działa(ł) i nie chciałam kusić losu skoro już wszystko jasne a ja zdecydowałam dać szansę komuś innemu.
Ja te jego słowa odbieram tak, że on nadal chciałby Cię zaciągnąć do łóżka, że go pociągasz itd. Dlatego chce to w głowie poukładać. I czuje, że zwykła znajomość, to za mało. Powiedziałaś też, że on nie wie dlaczego tak zdecydowałaś, nagle po 2 latach. Być może też się nad tym zastanawia. I jak pisałam wcześniej, taki typ faceta nie wytrzyma długo próżni. Albo da na przeczekanie myśląc, że to jakiś twój kaprys, albo poszuka innej. Już się facet przyzwyczaił, że ma żonę i kochankę.
Ty obecnie jesteś w tej lepszej sytuacji bo to Ty kogoś znalazłaś. On prawdopodobnie będzie musiał znów szukać, gimnastykować itd. Patrząc na równoległe watki dużo energii to kosztuje, czasem trwa dość długo aż jakaś skusi na „układ” zostają więc bajeczki o złej żonie itd.

Nie wiem czy ludzkie... w ogóle co jest ludzkie?
Ty masz/miałaś tą przewagę, że się nie zakochałaś, że układ to układ. To jest ludzkie? Mimo wszystko uważam, że w większości tych historii  romansów ktoś się zakochuje. I jednak częściej jest to kobieta.

Może
Są ludzie jak Ty, że romans/seks rozgraniczają od przyjaźni, inni nie.

Uważałam, że były to moje atuty, dzisiaj wiem, że moja zguba, tak by się nie przyczepil do mnie Pan Prezes. Jestem nadal pod jego wpływem. Parę dni temu widzieliśmy się. Mówił jak bardzo jest mu ze mną dobrze, jak będzie za mną tęsknił, ponieważ wyjeżdża w dłuższa delegację. Zapytał się czy ja to wszystko czuje z jego strony .... I Minio, że była możliwość na zbliżenie to nie zrobił tego, mówiąc, że chce, żebym wiedziała, że to nie chodzi tylko o to ... Ja znowu analizuje to wszystko w głowie, bardzo bym chciała, żeby on chciał zaryzykować i zmienić swoje życie, ale wiem, że tego nie zrobi... caly tamten rok miałam przez niego zmarnowany, a nowy jest równie kiepski, ile można w tym trwać... muszę się wygadać... chociaż tutaj

Helena, widzę, że jesteś dokładnie w tym miejscu, w jakim ja byłam 2l temu. Ten "mój" też wtedy wyjechał na kilka tyg. do Chin. Pisał właściwie codziennie, wysyłał zdjęcia, opisywał co robi. Jak tęskni i żałuje, że mnie z nim nie ma... Ja wtedy jak czytałam jego smsy, a potem zaglądałam tu na forum czytając różne komentarze, to miałam rozdwojenie jaźni Jednak ta "rozłąka" dużo dała bo ja w tym czasie sobie wiele rzeczy w głowie poukładałam i jak już potem go zobaczyłam to był mój prawdziwy sprawdzian, czy nie poszło to wszystko na marne.
Oczywiście on dalej nalegał na przyjaźń, też mówił, że przecież nie o seks mu chodzi, że przecież, jak się widywaliśmy to był grzeczny itd. Niby tak, ale pamiętasz pewien komentarz w Twoim wątku. To nic innego jak zostawienie sobie furtki i gonienie króliczka po raz kolejny. On może poczekać, w końcu na delegacji pewnie nadarzy okazja, poza tym jest w domu żona. Przecież wiadomo, że z nią sypia, choć pewnie wolałabyś o tym nie myśleć.
Jak wróci, znów zaczną się podchody. Tylko już bardziej dyskretne: tęsknię, pragnę, ale szanuję i trzymam fason.. itd. ale jakbyś zmieniła zdanie... to ..
Już mi się nawet nie chce przytaczać, przypominać, tego co "mój" robił, bo teraz wydaje mi się to żałosne.... jak np. przypadkowy dotyk dłoni, spojrzenia jak kota ze Szreka itd.

Helena, on bezpośrednio o żonie nie mówił prawie wcale. Jednak kiedyś powiedział coś, co świadczyło o tym, że nie sypia albo bardzo rzadko, ale z 2 strony jak o tym pomyślę, to mogłoby też oznaczać, że dawno nikt go tak nie podniecał a seks tak nie smakował. Mniejsza o większość.
A to, że sypiał.. to wiadomo, bo skąd niby dziecko? Choć ta ciąża się zdarzyła jak już ostatecznie skończyliśmy ze sobą. Padły z jego strony nieprzyjemne słowa pod moim adresem itd. Prezesowi się kosza przecież nie daje
A, chyba nawet nie pisałam o tym nawet, jak on się "tłumaczył", kiedy go zapytałam jak mógł pisać do mnie takie rzeczy, a potem wracać do żony... i co mówił jej to samo? (Był taki moment, że już nie miał argumentów, zaczął mi pisać, że chciałby bym była z nim w ciąży, że chciałby by nasz córeczka była taka jak ja... itd.) Więc go pytam, wracałeś do żony i powtarzałeś jej to samo? Że co, że może nazwiesz swoje dziecko imieniem jakie mi się podobało? Jak mogłeś? Byłam wiagrą? I wiesz co on na to? Ze stoickim wręcz spokojem, że nikomu nic nie powtarzał, że niepotrzebnie o tym myślę, że to nic nie da, a tylko się zadręczam, że tak wyszło, co zrobić. I że ma nadzieję, że jak emocje opadną, to kiedyś na spokojnie porozmawiamy. Rozumiesz? Co za tupet!

Jezu, Helena, wierzysz, że to dla niego taki ,,przykry" (oj, bardzo przykry) obowiązek? On tak okręcił Cię wokół palca, a Ty we wszystko wierzysz... Przykre. Naprawdę przykre, że godzisz się na takie ochłapy.
Roxann ma rację, z tymi tekstami, że nie chodzi tylko o seks, to zostawianie furtki. Gość wie, jak Cię urobić.

Roxann doskonale rozumiem co czułaś, układ równie chory jak u mnie. Mam jednak wrażenie, że Ty wykazywalas się jednak większym rozsądkiem, no mi totalnie odebrało to rozum, a przede wszystkim godność.
Evalougo wydaje mi się, że żona z 35 letnim stażem małżeńskim nie pociąga już faceta tak jak kobieta po 30, którą ma od roku. Zresztą nie mówimy tu o młodym mężczyźnie a o prawie 60 letnim facecie

Dzięki Roxann, nie trafiłam na jej wątek, a chętnie przeczytam

Owszem, Helena, pewnie już nie pociąga tak jak kiedyś, ale do ,,przykrego" obowiązku bardzo daleka droga.

Helena, tak jak sobie czytam co piszesz, to u Ciebie jest własciwie jasna sytuacja  z kochankiem a on nawet nie próbuje Ci  wmawiać, że jest inaczej.   
On  nie zamierza się rozwieść, bo żona to w zasadzie dobra kobieta i dzieci mu tego nie wybaczą. Wprost komunikuje, że z żoną sypia, pod pretekstem, że inaczej zacznie coś podejrzewać i wynajmie detektywa.
Wiadomo, że prawie 60-latka, romans z jakby nie patrzeć dużo mładszą, atrakcyjną dziewczyną kręci na tyle, że podejmuje ryzyko. Jednak weź pod uwagę, że zapewne nie jesteś pierwsza a on wie jak w tych tematach się poruszać.
Czułe słówka, wyznania są niezbędne by podtrzymać atmosferę, pożądanie itd. Jego to dużo nie kosztuje, zresztą sama przyznałaś, że dzwoni, pisze kiedy mu pasuje a Ty masz się po prostu podporządkować.
Odpowiedz sobie, co prócz jego słów, tych potajemnych spotkań, od niego dostajesz?
Na początku swojego wątku pisałaś, że ta znajomość, daje Ci szczęscie, teraz powoli zaczynasz zauwazac, że straciłaś rozum i własną dumę, godząc się na taki układ, traktowanie. To Ty, i tylko Ty, zaprojektowałaś sobie w głowie happy end, on prawdopodobnie o tym nawet nie myślał a głownym powodem dla którego nie może spać po nocach, jest strach, że możecie wpaść. I wtedy lawina ruszy.
Poza tym, pomyśl sobie, on za dziesięć lat będzie już 70-letnim dziadkiem a Ty wciąż „gorącą” 40-stką. To nie jest czas na robienie rewolucji w swoim życiu, skoro może poużywać (póki jeszcze może) bez zmian konfiguracji.
I kolejna rzecz, popatrz, ten „mój”, wdał się w romans z kobietą prawie w swoim wieku (ok 10 l starszą ode mnie). I tu bez złośliwosci powiem, że wcale nie jakąś pieknością. Szczególnie w kontekście jego aparycji i tego jakie laski go podrywały. Poza tym, w mojej ocenie, jego żona jest od niej nawet atrakcyjniejsza, choć są chyba w podobnym wieku. Więc tu nie tyle o młodość czy atrakcyjność chodzi, choć wiadomo, że to dodatkowy plus. Oni mają już na tyle duże doświadczenie, że wyczuwają,  gdzie mogą, by było bezpiecznie i dyskretnie. I najlepiej „pod ręką”. Ten mój nawet nie miał skrupułów, że to była żona „przyjaciela”, już pomijając fakt że miał kilkumiesięcznie dziecko w domu.  Ja? Wiadomo, byłam nowa, nikogo nie znałam, „świeża krew”... więc postanowił pod pretekstem przyjaźni się mną „zaopiekować”, bym podejmowała własciwe decyzje i nie wpadła w złe towarzystwo – o ironio! . Ty tuż po urlopie macierzyńskim, depresji, zapewne szukałaś potwierdzenia swojej kobiecości (tak podejrzewam). Ta „przyjaciółka” chyba zaczęła walczyć z upływem czasu, bo nagle, kiedy dziecko wyfrunęło z domu, zdecydowała na zmianę wyglądu, zrobiła na blond, jakieś botoksy, powiększanie ust, biustu itd. Może dla niego a może on skorzyatał na tym, że szukała uznania, adoracji... nawet z ust „przyjaciela” męża.
Popatrz ile podobnych watków, zachowań wkoło. Tylko ludzie i okolicznosci się zmieniają.

Dokładnie tak. Jednak jestem "mądra" po szkodzie. Bliżej mi do Heleny, bo ja się zakochałam i nie potrafiłam tak jak Ty podejść do romansu, że ok, fajny seks, przyjaźń, ale wiadomo, że nic więcej. U nas też była wielka przyjaźń, wręcz papużki nierozłączki. Nie powiem, skorzystałam na tym zawodowo, bo on mnie poniekąd w ten świat wprowadził. On jednak widział, że mam potencjał i jestem ambitna i w sumie przez ten czas kiedy razem współpracowaliśmy najlepiej nam szło jeśli chodzi o wyniki, projekty. On awansował na prezesa, ja dyrektora. On nawet zdobył jakieś odznaczenie za zasługi. Więc powiedzmy, że nie czuję się do końca wykorzystana, ale zawiedziona, bo podobnie jak teraz Helena, wierzyłam, że dla mnie rozwiedzie, że mnie naprawdę kocha...
Z perspektywy czasu widzę, że on też na tym dużo skorzystał zawodowo. Potem jakoś mu już tak dobrze nie szło. Nie mówię, że przez to, że już beze mnie, ale ogólnie całego zespołu, który stworzyliśmy.
On miał czas na decyzję, nie podjął, a nawet zaciążył żonę... więc szkoda gadać.

... A tak wogole to bardzo Wam dziękuję za wszystkie mądre słowa...

Do nie dawna tylko to dawało mi szczęście, teraz coraz bardziej się boję, że ktoś się o tym dowie i kogoś bardzo skrzywdze, myślę o naszych rodzinach... jest też coraz większa chęć poznawania bliżej... święta, nowy rok było mi strasznie przykro, że nie mogę chociaż przez chwilę z nim być. Wiem, że to nie ma prawa bytu. Zresztą on też ma tego świadomość, rozmawiamy o tym i mów i mi, że nie może czasami na siebie w lustro patrzeć przez to wszystko.