ja, on i ten trzeci

Elle, ja związku z nim na pewno (już) nie chcę, bo wiem, że to by nie wypaliło. I to nawet nie kwestia tego, że on tym nie jest zainteresowany z takich czy innych powodów, po prostu nie mogłabym po tym, czego się dowiedziałam.
Owszem, brakuje mi tych motylków, tego co ogólnie odbierałam jako dowody miłości, chęci zaimponowania, niespodzianki… (mówię jednak o tamtym okresie sprzed 3-4 lat). Z żadnym facetem czegoś podobnego nie przeżyłam. A czym to się okazało? Teatrzykiem granym przez narcyza pod własne potrzeby.
No ale ok., przełknęłam, zrozumiałam… sama wiem, że popełniłam wiele błędów, byłam naiwna, nie pytałam, wolałam żyć iluzją… itd. Dlatego nie mogłam mieć tylko do niego pretensji. 
Zatem w czym tkwi mój problem teraz?
Nie chciałam scen, dramatów, wolałam ‘zakończyć’ to po koleżeńsku, z twarzą. W końcu jesteśmy dorosłymi, poważnymi ludźmi. I wydawałoby się, że on to zrozumiał, uszanował i naprawdę dobrze mi życzy. Nawet uwaga bym uważała na muzułmanów potraktowałam jako troskę, bo też widzę jak się oni zachowują w stosunku do kobiet, szczególnie Europejek.  Wpadł, zamieniliśmy parę zdań, bez żadnych aluzji, wracania do tego co było…i ok.  Taki obrót sprawy był dla mnie jak najbardziej satysfakcjonujący.
A tu co? On dalej nie traktuje mnie poważnie, ba! Po tym wszystkim śmie jeszcze pisać o miłości?? Trzeba mieć naprawdę tupet. Jednak co innego przeczytać o sobie niezbyt przyjemne komentarze na forum, jaka to gupia i naiwna jestem, a co innego kiedy zdajesz sobie sprawę, że tak naprawdę jest! A przynajmniej, że ktoś kto cię zna w realu, takie ma o tobie zdanie. I znów ten dysonans: najpierw mówi „gratuluje, jestem dumny, powodzenia, trzymam kciuki” a 2 dni później jak do małego, nic nie rozumiejącego dziecka „…nie masz racji…”, „nie będę odpowiadał na tak postawione pytania”. I to czego dotyczące? Naszej, nawet nie jego, ale NASZEJ (znów mówi za mnie) wiecznej miłości. No i jak tu się nie wku…ić.??

A ja powtórzę jak mantrę - po co Ty w ogóle mu odpisujesz???
Napisałabyś że nie życzysz sobie żadnych kontaktów ani teraz ani w przyszłości i byłby spokój. A tak to on sobie myśli... że Ty sobie myślisz... że on sobie myśli... i tak w kółko.

Zaczęłam czytać i aż włos się jeży... w dużej mierze jakbym czytała o nim (i o mnie przy okazji)...

Dokładnie.
Ale może właśnie dzięki temu wątkowi co podałam zobaczy jakie to schematyczne i że ne ma sensu się dłużej oszukiwać, bo tamte kobiety tak straciły po kilka lat.

A może to jednak ma sens.
Może właśnie Roxann powinna postapić zupełnie odwrotnie niż standardowo i odwrotnie, niż zachowywała się dotychczas. ''

Roxann, ja już Ci to kiedyś w tym wątku proponowałam.
Zacznij mu odpisywać - zadawaj mu w kółko te niewygodne pytania. Pytaj o WASZĄ przyszłość. O to co będzie z Waszą miłością. Pisz mu, że nie wytrzymujesz, i że on MUSI coś z tym zrobić, bo inaczej Ty zwariujesz. Oszalejesz. Nie jesteś w stanie dłużej być bez niego. Jest, tak samo jak Ty dla niego - przecież Co to ciągle powtarza - miłością Twojego życia i zrobisz wszystko, żeby z nim być. Pragniesz go tak samo jak on Ciebie. Kochasz go tak samą wielka miłością. I po prostu MUSICIE być razem na przekór całemu światu.... itd itp.

To Roxann może być niezła terapia! Na zasadzie tzw. zimnego prysznica - i dla Ciebie i dla niego.

Dla niego - bo przekona się, że nie ma do czynienia ze "słodką idiotką", która załapuje się na te ochłapy, które on jej od czasu do czasu rzuca. Małą dziewczynką, którą można manipulować. Jest miłość?? (wg niego) No jest i to wielka... no to ok, Ty dajesz jej szansę... pokonajmy wszystkie przeszkody dla tak wielkiego uczucia.

Dla Ciebie - bo jestem pewna, że szybko przekonasz się - tym razem już naocznie, a nie ze słów ludzi z forum, tylko osobiście i bezpośrednio - z kim dokładnie masz do czynienia. To dla Ciebie wielka szansa Roxann, byś go w końcu poznała

Niezła terapia i zimny prysznic będą wtedy, gdy o wszystkim dowie się żona.

Zorija, ale ona mu w sumie mniej więcej to samo co proponujesz napisała, tylko w formie pretensji/żalu, bo taki to miało dla niego na pewno wydźwięk.
A tacy faceci nie lubią jak kochanka zaczyna mieć "roszczenia", jak się robi problematyczna.

Ja nie sądzę, że on zareaguje jakoś inaczej na jej kolejne smsy czy wiadomości. Albo dalej będzie olewał, aż jej 'przejdzie', albo coś tam jej na odczepnego odburknie.
Ona o tym dobrze wie, inaczej już wcześniej by wprost tak jak teraz napisała. Ale bała się, że przeczyta to co przeczyta, więc wolała się oszukiwać, że to tylko zwykłe
"niedogadanie", a przecież jest miłość..

No teraz już wie.

Generalnie sytuacja podobna jak u mojego Ojca
Tyle, że u niego finał taki, że moja Mama w końcu złożyła pozew, bo przypadkiem długoletni romans Ojca wyszedł (zupełnie przypadkowa i banalna sytuacja.. Ojciec zapomniał wyłączyć głośnomówiącego , a Mama siedziała z nim w aucie). W każdym razie, gdyby nie to to prowadziłby dalej podwójne życie - kolejne 20 lat.
Ojciec ma teraz 65 lat i jest 100% Narcyza w narcyzie, tyle że dla nas - dla dzieci jest mniej apodyktyczny niż kiedyś, bo każdy żyje swoim życiem, wiadomo.

Także jeśli ktoś się łudzi, że kochanki narcyzów zostają partnerkami to to są promile wszystkich przypadków i z reguły, tak jak u mojego Ojca, po prostu tak się złożyło, bo on - jak to określił - "Afery" i rozwodu nie potrzebował, czujecie..

Elle, dzięki za ten link. Szkoda ,że wcześniej na niego nie trafiłam a jest sprzed roku…
Czytając jednak miałam mieszane uczucia – z jednej strony, jakbym czytała o sobie/panu Z, a z drugiej, niemożliwe, że takie to schematyczne.. że nie tylko ja tak mam..
Niemniej odnalazłam też wspólny mianownik:  ekstremalne wrażenia, poczucie niesprawiedliwości, niedocenienie
zmiana miejsca zamieszkania itd.
Inna rzecz, że osoby to pisały już jakby  "z lotu ptaka"… a to też inaczej...
Kilka złotych myśli:
„Tego typu mężczyźni za każdym razem działają dokładnie tak samo - jakbyście wszystkie pisały o jednej i tej samej osobie. To bardzo smutne, a najbardziej to, że jedna się uwolni ale znów kolejna wpada w tę pajęczynę. Ktoś z czasem przestaje cierpieć aby cierpiał ktoś, co za ironia losu. A gadzina syta .”
„Ten facet to stary wyjadacz i on doskonale wie, jak to zrobić, żeby kobieta sama się na niego nakręciła”
„Gdzieś tam wyczytałam, że border mysli sobie tak " z tą ja sobie będę, bo ona kocha mnie najbardziej, nikt do tej pory nie kochał mnie aż tak", border nie wybiera kobiety pod kątem tego, że to on ją kocha (border naprawdę nie potrafi kochać, ponieważ on boi się zaangażowania)”
„wycwaniony stary wyjadacz, na dodatek zepsuty i rozwydrzony np. przez kasę, kobiety albo władzę itp. narcyzem”
„Po prostu wszystko u takiego osobnika ma swoją metkę z ceną.
Nie robi tego dlatego, ze o onas dba, nic z tych rzeczy, kolego.
Robi to, bo ma w tym interes.
Buduje sobie swoje absurdalne alibi.”
„on dyktował warunki”
„Udany seks nigdy nie da ci gwarancji, że on będzie ci wierny. Taki człowiek może mieć udany seks z tobą i udany seks z innym w tym samym czasie. Każda z jego kobiet może miec wrażenie, że jest tą jedyną, bo facet tak zachowuje się w tym łóżku, że właściwie nie ma żadnych powodów do niepokoju.”
Itd. itd.

Teraz jestem pewna, że gdyby nasz znajomość (związek) się rozwinął, to przyszedłby czas na kolejny etap – pokazanie na co go stać z tej najgorszej strony, czyli przemoc psychiczna, może też fizyczna, tłamszenie itd. To jest właśnie ten typ. Ja to podświadomie czułam bo byłam świadkiem jaki potrafi być bezwzględny. Dlatego się bałam, że mi zacznie szkodzić i wolałam się ‘rozstać’ w zgodzie. Jestem przekonana, że byłby zdolny do takich posunięć, jak opisane w tamtym temacie. Wszystkie jego cechy - wypisz, wymaluj. Tylko (chyba na szczęście) nasz romans zakończył się na etapie, że on mnie zdobywa, pokazuje jaki to on wspaniały, taki zakochany, jak wiele jest w stanie dla mnie zrobić itd. I nie doszłam do etapu kiedy przestaje grać tylko zaczyna być sobą. Tzn już próbuje lekceważeniem czy dyktowaniem warunków, ale ja na to nigdy nie pójdę..

apologises, ja w swoim wątku uczyłam się tak naprawdę pojęcia narcyzm czy psychopata.. To było nie do uwierzenia, że to do niego pasuje, że takie osoby są blisko.. po przeczytaniu tamtego tematu mam wrażenie, że to nie jest odosobniony przypadek, że takich wiele.. i pod względem .. no właśnie już sama nie wiem co. Chyba tylko się cieszyć że nie dotarłam do ostatniego etapu - choć w sumie nie wiem czy mogę być spokojna.
Ale schemat jest ten sam - najpierw budowanie otoczki wyjątkowości, teatralne gesty świadczące o niezwykłe miłości... też komplementy (co i 2 osobę w jakiś sposób łechce) a potem podporządkowanie .. niby pięknie do czasu aż nastąpi sprzeciw i PAN zacznie się wyżywać. Wtedy się spada z piedestału i to jest bolesny upadek.

apologises, moja bajka się już skoczyła i to 2 razy – raz 3 lata temu, 2-gi -3 msc temu.
Nie potrzebuje trzeciego potwierdzenia. A może właśnie dostałam?
To co jednak najbardziej siedzi mi na wątrobie to fakt, że takich facetów przyciągam, oni wydają się mi atrakcyjni – lubię tą adrenalinę i teatralne „dowody miłości’. Normalność mnie nudzi. Może też jestem narcyzem-borderem? Choć nie sadzę, za dużo we mnie emocji… ma też pokorę w sobie.
Ale tak mój tata był typowym narcyzem-bordenline. Mama mu się całkowicie podporządkowała. Z nim nie było normalnej rozmowy, tylko albo zakazy albo pochwały. Wspominałam wcześniej, że byłam najmłodszym dzieckiem, które się urodziło jak tata miał już 50 lat. Ale to jak moje dzieciństwo wyglądało to właśnie ten „border” . Jak coś robiłam nie tak to zaraz było bicie…jak coś Dorze zrobiłam to pochwały. W końcu wypracowałam w sobie (jako dziecko) schemat, by było dobrze. Najlepsza w klasie, wygrywająca różne konkursy..a i tak tacie było mało… żeby facet do mnie przyjechał? Nie ma mowy! Jeden przyjechał, to go ostentacyjnie wyprosił. Pomijam już inne kwestie, ale też dały mi w kość. Co więc mogłam zrobić, by się z tego wyrwać? Wyjechać. I to zrobiłam. I tu trafiłam na kolejnego narcyza-bordera. I co zrobiłam? Znów uciekłam.. ;/

apologises, wiem, że Elle to mega inteligentna baka..ale.. co innego wypowiadać się o kimś, oceniać, a co innego pisać o sobie, własnych emocjach. Może to wyda się kuriozalne, ale ja w towarzystwie jestem taką Elle, która na wszystko zna odpowiedź, wszystko umie wytłumaczyć. Ale co dzieje się w nas samych? Nie dziwne, że psycholodzy mają ze sobą największe prolemy..

Bo znam takowych?
Niestety ludzie z jakimiś zaburzeniami wyzierają ten kierunek, a potem stają się nagle ekspertami. Zresztą, podobnie w każdej dziedzinie.. nie wszyscy są z powołania czy tak samo dobrzy.

Sama nie wiem, ale jeśli już miałabym się dosiać do terapeuty to naprawdę dobrego. I uwierz wile znajomych z czasów studiów poszło na psychologie i teraz są niby ekspertami, podobnie jak dietetyczki czy instruktorki fitness. A fachowej wiedzy naprawdę nie mają. Oczywiście nie mówię że wszyscy, ale.. W wawie, choć może nie tylko na tym zbija się biznes. Przykład zapisałam się do znanej szkoły.. a zajęcia miały niby nagle na zastępstwo uczennice. Ale cena zajęć jak z tą osobą.

Z terapeutą czy psychologiem to jak z lekarzem. Warto zrobić wywiad i wybrać poleconego.
Trzeba mieć do niego całkowite zaufanie.

Elle, jak czytam Twoje wypowiedzi, to chwalę Pana Boga, że ja już nie muszę żadnych (poważnych i trwałych) związków z nikim budować
Wiem bardzo dobrze o czym piszesz... w mojej półtorarocznej przygodzie z poznawaniem mężczyzn (w tym również przez portale) zaobserwowałam i przeżyłam mnóstwo z tego, co opisywałaś Ty.
Tyle, że ja mogę sobie odpuszczać i nic mnie ani nie goni, ani nie zmusza... (choćby dzieci). Bo inaczej, gdybym miała teraz szukać kogoś, kto tak naprawdę byłby tym, z kim chciałabym być w długiej i poważnej relacji, to... noooo, byłby problem.
On na pewno po część jest we mnie - ja jestem zbyt samowystarczalna, zbyt mi dobrze samej ze sobą, np. na to, by "przymykać oko" upatrując w tym jakichś korzyści. Ale w znacznej mierze problem tkwi w facetach...
Moje dotychczasowe relacje (włącznie z obecną) są / były ok. Ale nigdy na 100% Tyle, że ja zupełnie już mogę sobie na to pozwolić...

No tak, to dlatego nie łapiesz co Ci się trafi , co niektóre osoby, choćby z tego forum dziwi. Stąd też podejrzenia o Twoje "niezrównoważenie" w tej dziedzinie, nadmierne wymagania, zbytnią potrzebę tego czy tamtego (dominacji np.). A to nie tak - piszę teraz także o sobie. To własnie chodzi o brak tego parcia na związek za wszelką cenę... I dobrze, popieram

Otóż to, gdzie ten "środek" ?Ja nie muszę - jak napisałam - wejść w coś baaardzo trwałego i długiego... więc akceptuję "braki". Niemniej, jak dotąd, zawsze musiałam świadomie się na taką akceptację "decydować", bo nie spotkałam jeszcze takiego "złotego środka" - bez odjazdów, nie sa mi potrzebne, ale jednak parę warunków z różnych sfer chciałabym "mieć spełnionych" - jednocześnie oczywiście.
Rekompensatą akurat dla mnie jest to, że, na szczęście, zawsze znajdzie się co najmniej "jeden punkt programu" ponad przeciętną - i z tego korzystam na maksa, na tym się opieram, to mi NA JAKIŚ CZAS wystarcza, tym się ładuję

Też byłam w szoku. Ale on chyba naprawdę nie wie.. Uwierz, są tacy. Mają po 30-kilka lat a wychowywani w beczce. Twierdzi, że kiedyś był strasznie nieśmiały. Ok, większość ludzi miało taki etap.
Ale wygląd nie wskazuje na to by taki był, sukces zawodowy także, tymczasem w rozmowie ze mną jest jak..brat. Totalnie bezpłciowe propozycje tematów, spędzenia razem czasu (nawet nie wprost!) i ogólnie no zero jakiejś damsko-męskiej gry, zwanej flirtem.
Ja nie zdzierżę tego, bo jestem zmysłowa osobą. Tacy faceci są dla mnie aseksualni i nie chce mi się z nimi nawet gadać, bo pogadać z kim mam. A zapełniać komuś wolnego czasu nie mam ochoty.

Taki typ faceta no..
Cwaniaka bym myślę rozpoznała

No to jak nie oznacza dla Ciebie szaraka i nudnego to tym bardziej jestem gotowa

Dore pytanie. W sumie to sama nie wiem. Chciałam się odkochać i to chyba nastąpiło. Została urażona duma i jakaś wewnętrzna złość, że dałam się takiemu narcyzowi omotać. I pewne poczucie niesprawiedliwości, że on z tego wyszedł bez szwanku. Nie chodzi mi bynajmniej o to, że jego małżeństwo przetrwało, ale że z jego strony nie ma żadnej refleksji. Może po prostu oczekiwałam od niego zwykłego „przepraszam”? Może dla własnej satysfakcji chciałam go przed samym sobą obnażyć i pokazać jego obłudę, że wcale nie jest chodzącym ideałem za jakiego się uważa, tylko zwykłym dupkiem? No tak.. „kochanka” chce umoralniać „zdradzacza” – to nie mogło się udać
Inna rzecz, że ten cały proces rozszyfrowywania go był dla mnie ciekawym choć niezbyt przyjemnym doświadczeniem. Jakoś nigdy wcześniej nie zastanawiałam się nad zaburzeniami osobowości, pewnymi schematami.
Czy będę potrafiła tę wiedzę wykorzystać?
Jestem tu już prawie 2 msc. Nie wiem czy już jestem gotowa na nową relację, ale zdaję sobie sprawę, że czas płynie, a ja nie robię się młodsza Niemniej jakoś specjalnie nie oglądałam się za nowym facetem, choć co jakiś czas ktoś mnie zaczepiał i próbował się umówić. I wczoraj dopiero dotarło do mnie, że mam kilku adoratorów  Śmiesznie, bo nagle niemal jedno po drugim dostałam zaproszenie na spotkanie od 3 facetów. Każdego powiedzmy lubię, ale to nie jest jeszcze uczucie… no i kogo wybrać? Najchętniej spotkałabym się z każdym kilka razy, by móc świadomiej wybrać, tylko z 2 str wiem, że jakbym ja się dowiedziała, że któryś z nich się spotyka prócz mnie jeszcze z innymi, to nie byłoby mi przyjemnie i pewnie wycofałabym się z „rywalizacji”. Pomimo, że to początki i nie było żadnych deklaracji.

A, jeszcze się do czegoś przyznam. Może nie potrzebnie, ale jakiś czas temu z czystej ciekawości szukałam informacji o jego żonie. Trochę znalazłam, ale tylko takich sprzed co najmniej 10/15 lat. Udzielała się społecznie, była też dyrektorem w pewnej organizacji. Do tego własna działalność. Wykształcona. A potem cisza… nawet ta organizacja w której była dyrektorem zmieniła nazwę i teraz dyrektorem jest on. Działalność jaką prowadziła, przestała istnieć. W żadnym KRS-sie i innych linkedin nie widnieje. Co to oznacza? Całkowicie się mu poddała, macierzyństwu, rezygnując z własnego rozwoju. Niby on sporo zarabia, jak na warunki polskie, ale też nie jest milionerem. Tak naprawdę dużo zyskuje tym, że ma samochód służbowy, paliwo i jakieś kolacje/bilety/hotele itd. bierze na fakturę. Wiec tak naprawdę nic to go nie kosztuje. Ale żeby być prezesem czy członkiem zarządu to trzeba coś robić. Ostatnio się dowiedziałam, że zrezygnował z jednej z funkcji, bo niby nie może się rozmnożyć. A tak naprawdę przerosło go to.
Szybko i niespodziewanie zrobił karierę od polityka do biznesmena.. ale czy się do tego nadaje? Dorze się czuje na świeczniku o ile ludzie wszystko za niego robią. Ja (gupia) swojego czasu też mu doradzałam. No ale powiedzmy, że to była symbioza, on mi pokazywał perspektywy, udostępniał kontakty a ja mu robiłam eksperckie analizy, tłumaczenia itd.
Niemniej, pewnie niepotrzebnie myślę o jego żonie bo naprawdę mi jej szkoda.  Kobieta sporo starsza ode mnie, fajnie dająca sobie radę kiedyś.
Inna rzecz, kiedy się ożenił? Dosłownie niespełna rok zanim wystartował pierwszy raz w wyborach. Przypadek? Wizerunek..ot co

Elle, ale ja to widzę. I naprawdę żal mi jego zony bo 10/15 lat temu była kobietą sukcesu. A on wykorzystał jej pozycję, kontakty by samemu się wybić a potem sprowadził do kury domowej i nawet nigdzie nie chciał z nią wyjść... No ale to tylko świadczy o nim.

Sama nie wiem. Bo się boję ze sama tak skończę?
Inna rzecz, że naprawdę mi żal jego żony, że na takiego faceta trafiła.. bo naprawdę fajne rzeczy robiła kiedyś. No ale może to jej własna decyzja. I jej tak dobrze.

tak, ja wiem, że "wybrał" mnie bo się wyróżniałam ambicją itd., tylko to pozorne bo przecież innej narcyz by nie wybrał (przykład jego żony). No ale co potem z nią zrobi?
Wiesz, ja teraz też mam problem, bo 3 facetów o mnie zabiega. Do żadnego nic nie czuję, ale kto wie czy któryś nie jest fajnym i obiecującym partnerem na przyszłość? Przyzwyczaiłam się do "miłości od pierwszego wejrzenia" jak z tym żonatym, i odbiło mi się to czkawką po prawie 4 latach ;P

Cóż.. Sama chyba też tak mam, albo "coś czuję" od początku albo nic.
I nie, nie chodzi o love nie zwariowałam.

Albo facet mnie pociąga z wyglądu i osobowości, albo nie. Nie zmuszam się już, więc tutaj Cię rozumiem poniekąd.
Też mam obecnie 2 typy na "świeczniku", oczywiście 2 narcyzi.
Tylko, że jeden ekstrawertyk, drugi przeciwieństwo. Podobni są w tym, że oboje mogliby nic innego nie robić tylko się pokazywać i popisywać..kochają to.

Inni panowie na ich tle wypadają blado.
Wiem, że "karmią się" oboje moja uwagą, a gdy jej nie dostają to dopominają się w mniej lub bardziej infantylny sposób.
Wiem też, że jak odetnę uwagę na dłużej to będzie po zawodach
Ale robię to świadomie, bo przecież wiem o co chodzi i jak to działa jak i to, że oni nie szukają relacji tylko pompują sobie ego.

Z drugiej strony kompletnie chyba nie umiem "postępować" z takimi spokojnymi, wycofanymi gośćmi.

JA bym chciała czasem cofnąć się do czasu, kiedy wystarczyło mi, że facet, który mi się podoba "podaje się na tacy" i go sobie po prostu użyć.
A teraz..nie że mam "skrupuły", tylko kurna coś mi się w głowie poprzestawiało i nie potrafię czerpać satysfakcji z takich powierzchownych kontaktów.

Mam czasem wrażenie, że 'coś tracę'.. a czasem 'whatever, mam to wszystko w nosie', bo to wszystko już widziałam.
Przewalone

Faktycznie można się popłakać ze śmiechu.

Wam może i do śmiechu ale ja całą noc nie mogłam spać.
Tzn z tego brata też miałam ubaw, ale z tego, że zna moją przyszłość i powinna mi intuicja coś podpowiadać... zaczęłam się denerwować.

Wiesz, że w ogóle o tym nie pomyślałam? Wiesz, że maiłam wielkie obawy, że mi zaszkodzi. Może coś wie o mojej firmie, że nie bedę miała gdzie wrócić, albo inaczej w życiu mi namiesza
Albo ja już wpadam w paranoję..
Wiem, że to zwykła manipulacja "intuicja powinna ci podpowiadać, ze coś jest na rzeczy, ja też to wiem, znam twoją przyszłość"

Może doszedł do wniosku, że czas, żebyś poznała jego drygą strnę", tą którą zna pewnie żona i ci, którzy mu podpadli. Całkiem możliwe, w końcu jesteś "niegrzeczna", bo piszesz brzydkie smsy i zawracasz głowę, a miałaś świeża & pachnąca czekać na przyjęcie Pana, jak mu jaja nabrzmią odpowiednio. Tymczasem on musi nad tobą "popracować" bardziej niżby chciał, a jaja zaczynają puchnąć.

Niewykluczone, że może Cię delikatnie podpuszczać i szantażować.
Jedyna rada: osraj to. Ignoruj totalnie.

Każda Twoja wiadomość zwrotna to dla niego info, że jego manipulacje działają.
Twoja decyzja jak to rozegrasz i jak to się skończy.
Jak zawsze zresztą.

To znajdziesz inna pracę. Daj spokój.
Przecież nie będziesz do końca życia mu obciągać ze strachu przed utratą pracy.. na litość boską.

Dokładnie. Wyobrażenia Roxann ze on sie teraz bedzie mścił bo odrzuciła jego "milosc" to chyba jej pobożne życzenia. On miał na mysli raczej to co sugeruje Horses. Znając Roxann i dotychczasowy przebieg ich znajomosci gdzie ona juz fochy strzelała i udawała święte oburzenie a potem finalnie i tak hyc do lozka Prezes przewiduje ze chociażby i z pięcioma nowymi sie spotykała, ba nawet za maz wyszła za któregoś i urodziła dziecko to tak czy siak gdy przyjdzie właściwa pora - czytajmy Prezes uzna ze to ten czas i pojawi sie na horyzoncie to Roxann i tak pójdzie z nim do łóżka. Różnica miedzy tym co mówił wcześniej a tym co mówi teraz jest tylko taka że wtedy bredził o uczuciach w tonie romantycznym a teraz juz bardziej konkretnie leci z tematem na zasadzie" kogo Ty chcesz oszukać Dziewczynko oboje wiemy jak i gdzie to sie skończy"

Z jego perspektywy to on może nie mieć świadomości, ze robi jej źle.
Sam lubi być podziwiany, adorowany, lubi atmosferę flirtu, romansu....... i " daje Roxann to co sam lubi".
Jej rozterki to mogą być dla niego małe foszki, które już miała, ale i tak zakończyło się to dla nich dobrze,
bo przecież oboje mieli udany seks, więź emocjonalna nie została przerwana.
Nie obawiałabym się go zanadto. Ona sama musi uwolnić się od jego uroku. On oczywiście będzie jej to utrudniał,
bo nie chce stracić adoratorki, przyjaciółki, bądź, co bądź bliskiej mu osoby, ale wątpię aby się mścił, rozwalał jej życie.
Rozwiązanie tej sytuacji leży w głowie Roxann.

Jak czytam te komentarze i kolejne "nowinki" Roxann to nie mogę oprzeć się wrażeniu, że wątek sobie snuje studentka psychologii, interesująca się zagadnieniem narcyzmu. Bo historia jest książkowa. Po prostu tak czystej teorii jeszcze nie widziałam w praktyce Rzuciło mi się to w oczy od pierwszego zajrzenia w ten wątek.

To pociągnijmy jeszcze ten wątek w celach edukacyjnych

Wiecie dziewczyny książkowo jest tak, ze narcyz komplementarny (Roxann) jak kania dżdżu pragnie czuć się godną uwagi i fascynującą osobą. Gdy ktoś, najczęściej narcyz jawny swoim zachowaniem uwiarygadnia te pragnienia jak Pan żonaty, to narcyz komplementarny jest uradowany i czuje, ze jego życie nabiera sensu.
Narcyz jawny doskonale o tym wie, gdyż wyczuwa osoby z niskim poczuciem wartości, które ukrywają obniżoną samoocenę za fasadową maską i daje to, czego oczekuje narcyz ukryty, licząc na rewanż.
Krótko mówiąc narcyz jawny dąży do wzmocnienia samooceny narcyza ukrytego.
W naszym wątku poglądowym Pan żonaty chce żeby Roxann czuła się wyjątkową, fascynującą i atrakcyjną osobą, bo wówczas tak samo ona będzie postrzegała jego. Sęk w tym, że jego zainteresowanie i podziw są fałszywe, a Roxann prawdziwe. Pan żonaty adoruje Roxann, aby wzbudzić podziw i uwielbienie dla siebie.To udawane uwielbienie będzie trwać tak długo, jak Roxann będzie patrzyć na niego z uwielbieniem. Dopiero gdy to się skończy, Roxann się znudzi albo zrazi do Pana żonatego, to on roztaczy swój repertuar podłych i mściwych zachowań.
W tym kontekście i Horses, i Bet macie całkowitą rację.
Ponieważ Roxann nie ucięła kontaktu z Panem żonatym i wciąż pisze do niego poematy nt. miłości, co on z pewnością odbiera jako zainteresowanie nim i jej niemożność oparcia się jego urokowi, to on wciąż będzie grał kogoś, kto się nią zachwyca, licząc na jej rewanż
Dopiero, gdy się uda Roxann pokazać, że rzeczywiście nie jest zainteresowana adoracją Pana żonatego, może liczyć na jego mściwą odsłonę.
Tak że jeszcze sobie tutaj trochę poczytamy...
A ponieważ ja wciąż nie wierzę w autentyczność tej historii, to na miejscu "studenta" wymyśliłabym coś w rodzaju nagłego awansu Roxann, inspirowanego przez Pana żonatego, albo nagły zwrot akcji w jego związku, czyli on nagle dojrzeje do rozwodu lub coś podobnego.
No pożyjemy, zobaczymy, co autorka wątku wymyśli