ja, on i ten trzeci

alexich, dzieki, że piszesz, właśnie tego potrzebowałam...
a to Twoje 'teraz pytanie - kocha Cię na tyle aby tym wszystkim się zająć i zrobić to dla Ciebie, czy "stres" "nie bycie królikiem" "wolisz żebym pił czy palił" jest od tej miłości silniejsze? "
Sama już nie wiem, bo zostałam trochę zmanipulowana poniekąd. Pomimo, że mną się ogólnie zachwyca i chwali.. mówi, że w ciężkich chwilach w pracy myśli o mnie i to dodaje mu sił by działać. A ma naprawdę ciężką, stresującą, wymagającą i odpowiedzialną pracę.
Wyrozumiałość to jedno, potrzeby to drugie. A nie jesteśmy ze sobą kilka miesięcy, tylko dużo dłużej.
właściwie pojawiłam się na tym forum kiedy romans był w zasięgu ręki, ale się nie zdecydowałam.. nie żałuje, ale czy przez to jestem szczęśliwsza?

No tak, a co jeśli bym wyszła za mąż? Teraz jak sam mówisz że to mój przywilej, że mogę odejść, zrezygnować.
Naprawdę zastanawia mnie ta różnica, granica.. po ślubie z pewnością takiej rady bym nie dostała, tylko zjeby. Aż tak ten papierek wszystko zmienia?
Zaczynam myśleć, że ślub jest głównie dla kościoła i urzędu.
A może inaczej, dla osób, co chcą się poddać jakiemuś schematowi. W końcu po ślubie tylko on mój i tyle.. już nie ma tego przyzwolenia na odejście. Są sprawy sądowe.
Pogubiłam się chyba...:(

Roxann, zaglądasz tu jeszcze? Jak Ci się układa?

Roxann.
Nie jest to łatwe. Zrezygnować z kogoś, kogo się kocha lub poddać się decyzji takiej osoby, która wie, że nie spełnia jednego z głównych elementów spajających związek kobiety i męzczyzny.
Z tego co napisałaś, podjęłaś decyzję. Myślę, że najlepszą z możliwych w Twojej sytuacji.
Współczuję, bo jest czego. Nie mniej jednak, by pozostać uczciwą wobec partnera, inaczej nie było można.

Nie, nie, kochana - ty nie przyciągają tego drugiego typu facetów - oni po prostu atakują  wszystko co przed nimi nie ucieknie Dlatego są tacy "cudowni" - trening czyni mistrza

Jeżeli  porównasz do niego [typu zdobywcy] normalnego faceta, to ten drugi zwykle wypadnie gorzej biorąc pod uwagę krótką  perspektywę. Dopiero biorąc pod uwagę upływ lat - zyska.

Tym bardziej gdy weźmie się pod uwagę to, że

I że różnymi względami najczęściej jest to, że podobne autorce wątku, kobiety są kolejnymi bazami w grze "zdobywcy".

Myślę, że nie jest już w tej chwili ważne, czy Ty rzeczywiście wszystko zrobiłaś, by ratować związek. Ważniejsze jest określenie, czy dla Twojego byłego już partnera byłaś na tyle ważna, by spróbował zmienić sytuację, która doprowadziłaTwoim zdaniem, do rozpadu związku.
Nie znamy jego wersji: przyczynowo-skutkowej erozji Waszych relacji.
Jeśli było, jak piszesz, zrobiłaś, coś powinna.

No więc (nie dano mi nowego tematu)... znów jestem w kropce. Jak już wcześniej pisałam, miałam romans z pewnym facetem, ale go przerwałam, bo nie mogliśmy ze sobą być. Potem poznałam innego (bez zobowiązań), chciałam z nim sobie ułożyć życie, ale niestety pomimo, że był dla mnie ważny i myślę, że darzyłam go uczuciem, z pewnego bardzo podstawowego powodu, się rozpadł.
Ale do sedna.. tamten(pierwszy) Pan był i jest. Nie spotykamy się, nie wrócił romans, ale... mamy ze sobą kontakt, wspieramy się. On czasem podpuszcza, czasem ja, myślę, że bardziej dla żartów, ale jak się robi 'niebezpiecznie' wycofujemy się.
Raz spotkaliśmy się kilka msc. temu na kawie, i to nie było dobre... wiadomo, wspomnienia, chemia...
Ale do czego zmierzam - ja wciąż o nim myślę, on o mnie jak widać też... niby nic a żadne nie chce zerwać kontaktu.. Jak byłam w związku on mi życzył jak najlepiej, dodając, że jestem wspaniałą kobietą.. i że chce się ze mną przyjaźnić..
Chciałabym go mieć za przyjaciela bo takich ze świeca szukać, ale mam coś do niego sad i on do mnie.. uzgodniliśmy jednak, że nie możemy się spotykać.. ale.. mam wrażenie, że to odnosi odwrotny skutek.. Tylko bardziej się nakręcamy..
Tylko proszę, nie piszcie - urwij kontakt. To jest osoba dla mnie ważna, wiele razy mi pomogła. Romans owszem był, ale się skończył kilka lat temu. Nie wiem może to tylko sentyment.. ale.. nawet "boję" się z nim spotkać sam na sam. On jak widzę też.

Byla_Narzeczona no a co byś zrobiła na moim miejscu - zerwała kontakt? No nie da się.. wciąż współpracując razem. Unikamy się to fakt i to od dawna. Ale chemia wciąż jest..
To nawet głupie, że sami nie możemy się spotkać, zostać.. Jak dzieci..

A co jeśli omija nas coś ważnego, wyjątkowego?
Był czas by o sobie zapomnieć, a jednak nie.. "chemia" ta sama po latach..

Ty naprawdę tak myślisz, czy próbujesz sobie to wmówić?
Skoro to takie wyjątkowe i chemia jest wręcz cudowna, to dlaczego Ty jesteś sama, a on nie myśli zostawić swojej żony? Z jego perspektywy nie musi to być takie super, jak u Ciebie w głowie. Nie twierdzę, że Cię nie lubi i nie jesteś dla niego atrakcyjna. Ale powiedz mi, co dalej? Jak Ty sobie wyobrażasz swoje dalsze życie, skoro on Ci siedzi tak mocno w głowie, że nie potrafisz sobie ułożyć życia z kimś innym?

W zasadzie masz kilka wyjść.
Pierwsze, najzdrowsze, to ograniczenie kontaktu do niezbędnego minimum służbowego i ruszenie naprzód ze swoim życiem.
Drugie, to dalsze snucie marzeń o wielkiej miłości ze zdradzaczem wmawiając sobie, że tylko przez te niedobre okoliczności nie możecie być razem. Frustracja i stanie w miejscu.
Trzecie, najłatwiejsze i przynoszące najszybszą, zwierzęcą satysfakcję - wiadomo. W końcu już spaliście ze sobą, więc teraz pójdzie łatwiej. Tylko obawiam się, że Twój wyśniony świat runie, gdy któregoś dnia on da Ci dobitnie do zrozumienia, że jesteś dla niego słodką lalką do dmuchania, a odpowiednia kobieta czeka na niego w domu i to się nigdy nie zmieni.

Twój wybór, miej tylko w razie czego świadomość możliwych konsekwencji.

Dlatego od zawsze wątpiłem w słowa Roxann, że niemoc byłego już jej partnera, była jedynym powodem frustracji z niezadowalającego pożycia seksualnego.
Według Autorki, był impotentem, który bagatelizował problem.
Powrót do wspomnień o idealnym, seksualnym dopasowaniu się  niegdyś z tym zajętym gościem, przy konsekwentnym pomijaniu przez Roxann jego obecności w głowie  (mimo "monitów" z mojej choćby strony, by się do tego odniosła) w ramach zdawania relacji z "prób rozwiązania problemu" z mężczyzną, w którym była w związku wskazuje jednak, że nie tylko on był winien rozpadu ich relacji.
Wątpię, czy postawiłbym "na baczność" mój organ, gdybym był świadomy tego, że stanowię jedynie mierny substytut w ramach przeczekania, aż ideał odejdzie od żony.
Roxann, za wszelką cenę chciała upodobnić "flaczka" do tamtego. Nie udało się. Więc on jest winien.
Nadinterpretuję być może, ale uważam, że w takich okolicznościach, medal ma zawsze dwie strony.

Dzięki za tego posta.
Wiem, że są takie możliwości, ale jak tak sobie o nich pomyślę, to one były tak samo aktualne te kilka lat temu i w sumie przerobiłam wszystkie, tylko, że w innej kolejności, zaczynając od trzeciej, potem przeszłam przez pierwszą a teraz chyba zatrzymałam się na drugiej

Tak, masz rację, ale wydaje mi się, że właśnie od czasu, kiedy się zorientowałam, że ten problem nie jest chwilowy, spowodowany stresem czy zmęczeniem, tamten facet z romansu znów pojawił się w moich myślach, wspomnieniach.
Wprawdzie trochę już czasu minęło odkąd zaczęłam się z tym drugim spotykać, ale pamiętam swoją fascynację nim, cieszyłam się, że poznałam kogoś tak wspaniałego i wolnego itd. Z drugiej strony teraz w ogóle za nim nie tęsknie, a minęło zaledwie kilka msc od rozstania.. Od romansu za to  kilka lat a on wciąż siedzi mi w głowie. Tym bardziej teraz jak mi zaczął mówić o niespełnionej miłości i marzeniach...

Excop, tylko po co on tak robi, po co mi takie rzeczy mówi? By mi miło było, bo tak myśli, cz może wiedząc, że się rozstałam, to znów liczy, że może chociaż jakiś romans?
Widzę w jego oczach fascynacje, jak sprzed kilku lat, to jak na mnie patrzy, zawiesza się itd.
A może to rzeczywiście już tylko sentyment... ale rozbrajają mnie jego słowa, że zawsze mogę na niego liczyć, że zawsze będzie miał do mnie sentyment...itd. mając przy tym minę wręcz zbitego psa... co do niego wręcz nie podobne, bo jest bardzo energicznym, postawnym, pewnym siebie facetem.

Roxann ale Ty wsiąkasz w swój różowo-cukierkowy świat niespełnionej miłości, to wręcz urocze ALE OBUDŹ SIĘ WRESZCIE!

Roxann
Gdyby ten facet Cię kochał zrobiłby wszystko żeby z Tobą być,  wszystko,faceci zostawiają dla kochanki żonę z 4 dzieci, żonę chorą na raka, żonę która poroniła, żonę w ciąży,  połogu itd
Więc
Jesteś dla niego tylko piękną zabawką, jesteś tylko tą chemią, z której nie chce zrezygnować.
Gdyby był w porządku To nie mąciłby Ci w głowie, ma przecież świadomość że żony nie zostawi, więc z Tobą nie będzie.
Jest egoistą bo zamyka Ci drogę do szczęścia.
Jesteś mloda i piękna, po co marnujesz życie na faceta który nie chce być nikim więcej niż Twoim kochankiem.
Patrzysz na niego przez różowe okulary,ale kim naprawdę jest facet który tak traktuje żonę. Jest tylko podłym zdradzaczem i oszustem. Nikim więcej.
Czy pomyślałaś co czuje jego żona,myślisz że nie wie?
Żona zdadzacza przeżywa piekło na ziemi,  obyś nigdy tego nie przeżywała.
I żeby nie było że jestem stronnicza,dodam że nie byłam zdradzona.
On jest tylko twoją chorą fascynacją,uzależnieniem,  bo prawdziwa miłość wybiera szczęście drugiej osoby.
Wylecz się z niego,  a dasz sobie szansę na normalną rodzinę i bycie kochaną tak jak na to zasługuje każda kobieta, na bycie tą jedyną.

W sumie macie rację, tyle, że to ja w tamtym czasie ucięłam wszystko. On jednak cały czas gdzieś obok był. Interesował się co u mnie, ale nie mącił w moim związku. Zaproponował spotkanie dopiero jak się dowiedział, że się rozstałam i wtedy dopiero powiedział, że jestem niespełniona jego miłością.
Wiem, że raczej się nie rozwiedzie, nie chciałabym by to robił dla mnie bo nie wiem, czy by nam się udało.
Jednak po tych jego słowach, po takim czasie.. sama już nie wiem co czuję.. czy tylko fajnie mi z myślą, że jednak to nie był dla niego ot tak skok w bok, że też coś czuł, czy coś się we mnie znów obudziło, nie tylko sentyment i wspomnienia...

ahrozumiem, ja się bynajmniej nie tłumaczę z tamtego romansu i nie zamierzam się usprawiedliwiać. Wiem, że popełniłam błąd. Wiem też, że w romans na pewno się już nigdy nie wpakuję. I nie piszę tego byś mi wierzyła, tylko dlatego bo sama jestem już tego pewna, tak samo jak Ty, że nigdy byś z żonatym.
Dlatego nie do końca zgodzę się z tym, że jak ktoś zdradził raz to będzie cały czas, bo ludzie też się czasem uczą na własnych błędach. 
Czasu nie cofnę, choć bym chciała, bo pomimo tego, że to się wydarzyło kilka lat temu, a w międzyczasie byłam w innym związku, to dalej się to w jakiś sposób za mną ciągnie i odczuwam tego konsekwencje. On jak widać również.
Tak sobie teraz pomyślałam, że może on teraz tak mówi z sentymentem o niespełnionej miłości, bo sam chce się w jakiś sposób wytłumaczyć z tego, bym nie myślała o nim źle, nie unikała - wybaczyła. Może też miał wyrzuty sumienia. W końcu bardzo mu zależało na tej kawie, rozmowie. No bo i po co do tego wracać po latach? To, że znów liczył na romans wykluczam na 99%.

Roxann
Stosujesz podwójne standardy,
z jednej strony potępiasz zdradę, byłaś o krok od niej, ale wiedziałaś że to nie uczciwie, 
z drugiej strony godzisz się na bycie przyczyną zdrady i wybielasz swojego zdradzacza.

Tobie jest fajnie z myślą że czuje do ciebie coś więcej,  ale pomyśl czy to jest fer żeby zajmować miejsce żony w sercu męża. Czy ty chciałabyś żeby Twój mąż kochał i pragną inną kobietę?
Postąpiłaś źle zabierając uczucia i intymność która należała do żony.
Gdybyś powiedziała nie, gdy zauważyłaś że się Tobą zauroczył,  to by mu przeszło,  urwalibyście kontakt i zapomniałby o Tobie i nie stałby się zdradzaczem,
a Ty nie uwikłałabyś się w chorą fascynację.
A Tak oboje jesteście uzależnieni od chorych emocji,  które miłością z pewnością nie są.
Zdrada wcześniej czy później wypłynie i stanie się przyczyną tragedii żony i dzieci. Jak chcesz wiedzieć jaki potworny to ból to przeczytaj wątek MoniCo "Dramat ".
Dowiesz się jak ogromnie cierpi żona i dziecko.
Ty masz na sumieniu ludzkie łzy.
A zło czy jak kto woli zła karma wraca, o czym już się przekonałaś mając za następnego partnera impotenta.
W tym związku pokazałaś klasę, bo byłaś wyrozumiała i chciałaś mu pomóc,  nie skorzystał to jego strata, nic więcej nie mogłaś zrobić, 
Wtedy byłaś silna,  bo walczłaś kiedy było trzeba i odpuściłaś gdy nie było sensu tego ciągnąć,  a ludzie bujną się z takim problemem latami, 
Byłaś silna bo nie zdradziłaś, tylko odeszłaś z chorego układu, a jak wiemy niewielu to potrafi,
Wtedy byłaś silna,  więc teraz też dasz radę.
Wylecz się z tego faceta to i on wylecz się z ciebie.
Odkądź z nim ostateczną rozmowę, uświadomić go że to co było między wami było krzywdzące dla wszystkich stron, nie pozostaw mu złudzeń na bycie razem.
Zwróć mu wolność a on zwróci ją tobie.

Wtedy odzyskasz siebie i swoje życie i będziesz szczęśliwa z kimś innym.
Popełniłaś błąd, ale możesz to jeszcze naprawić.

Roxann moim zdaniem nie powinnaś doradzać zdradzonym kobietom, bo ze swojego punktu widzenia możesz im tylko zaszkodzić,  nie dokładaj im cierpienia.

Niefajne są takie żarty.

Dobrze, że się rozstaliście.

Kobieto naiwna. Coś Ci zacytuję:
"Zaczyna się niewinnie. Poznajecie fajna kobitę(fajnego faceta), rozśmiesza was, śniecie o niej/nim, umawiacie się na kawę, herbatę. obiad itd i niestety(albo stety) i nieuchronnie następuje proces wydzielania się odpowiednich hormonów.. tak – zakochujecie się. Dotyczy to szczególnie „pierwszego razu”.

Zakochanie objawia się mniej więcej na te sposoby:

ciągłym głupim uśmiechaniem do siebie

wydawałoby się bezmyślnym patrzeniem w okno

współmałżonek coraz bardziej działa na na nerwy

i nie chce się seksu ze ślubnym/ślubną

co dla niektórych dochodzą rozmyślania filozoficzne nad sensem życia typu: a może bym się rozwiódł, ona jest taka fajna, a moja żona beeeee, po co się dałam zaciągnąć do ołtarza itd

Po pierwsze i najważniejsze musimy sobie zdać sprawę z jednej BARDZO ważnej rzeczy. Każda kobieta się nam przeje. Każdy facet się znudzi. Nie wierzycie???

Oderwijcie się na chwile od kompa (czy smartfona lub tabletu), popatrzcie na waszą lepszą polówkę… tak, tak, ciągle ta sama od 10 lat… maskara… ale co było dekadę temu? Niekończące się rozmowy o wszystkim i niczym? Seks od rana do wieczora? Śmiech z byle czego i dobry humor na sam widok jej/jego sylwetki? Nie przypomina wam to czegoś? Dokładnie tak widzicie swoją katulaną kochankę/a.. Jeżeli zmienicie żonę/męża to za 7 lat znów będziecie ją zdradzać (nuda Was dopadnie ponownie). Wszelkie myśli rozwódcze wybijcie sobie z głowy. Tylko kłopot sprowadzicie na Wasze rodziny… Jak masz zdradzać miej jaja (w kobiecej wersji nie wiem co) i trzymaj to dla siebie. Nie obciążaj swoimi wymysłami jednak bądź co bądź kobiety/mężczyzny który z Tobą wytrzymuje już długi czas."
Źródło: mojekobiety.blog.Onet.

Tak, może i on się faktycznie zakochał. Czy Tobie takie "zakochanie" wystarczy? Bo ono wcześniej czy później przejdzie lub spowszednieje,  o to mogę się założyć. Jesteś fajną kobietką,  na pewno dobrą w te klocki, to wraca. Było mu dobrze, więc chętnie to jeszcze przeżyje. Ale warta rozwodu najwidoczniej nie jesteś. Nawet jeśli Ty tego nie chcesz, to propozycja raczej nie padła?  Czy nie warto jednak poszukać odpowiedniejszego, wolnego faceta?
A żeby się skutecznie odkochać, to może powęsz w życiu swojego ideału z czasu przerwy z Tobą. 99% szans, że trafiły mu się w tym czasie inne podrywki. Większość tak ma. I mnie by to zniechęcilo.

Roxann,  ja wiem, doczytałam i kojarzę. Ale w moim poście cytuję Twoje słowa pochodzące z dziś. Nadal to wałkujesz, przetrawiasz,  rozkminiasz. Bo ja nie oceniam Twojego postepowania,  to Twoja sprawa, współczuję tylko czasu niepotrzebnie traconego na rozmyślania o nim.
Jak dla mnie, to raczej wersja 1. Nie twierdzę,  że jest stuprocentowym draniem,  ale wydaje mi się, że niczego więcej Ci nie zaoferuje bo nie chce rewolucji,  szuka tylko przyjemności, odskoczni, odmiany.
Bo w wersję 3 też wątpię. Jakoś by się  tam już  to chyba rozwiązało, żona zażądałaby deklaracji i zmiany zachowania.

Wiesz, nie wiem czy teraz to jest czas tracony na rozmyślanie o nim. Ja właśnie chcę to sobie wszystko poukładać, zrozumieć, bo nie ogarniam pewnych rzeczy.
Myślałam, że jak już skończyłam to te kilka lat temu i potem poznałam innego to już po sprawie i nie ma do czego wracać. A nie dość, że po jakimś czasie znów wróciły mi wspomnienia, sentymenty... to teraz, jak mój związek się rozpadł,  on mi mówi/pisze o sentymentach, że mu się śnię po nocach i inne tego typu rzeczy.
Ok, przyznaję gupia ja w pierwszym momencie pomyślałam, że a może to rzeczywiście "prawdziwa miłość", że po latach nie możemy o sobie zapomnieć, mimo że każdy żył swoim życiem a kontaktu praktycznie nie było prócz zwykłych grzeczności i życzeń od święta.
Spotkałam się na tej kawie bo bardzo nalegał, ale raczej już z grzeczności. W końcu tyle czasu minęło, nikt nikomu nie uprzykrzał życia, nawet sobie myślałam, że może po takim czasie spojrzę na niego jak na zwykłego znajomego, że tamtej chemii już dawno nie ma, że w moich oczach "spowszednieje", przez co przestanę i ja wracać do niby pięknych wspomnień. W końcu zapewniał, że to tylko kawa, że nie ma w tym nic złego. A potem mi gada takie rzeczy... i znów poniekąd miesza w głowie. Jeszcze gdyby to było miesiąc czy pół roku od "zerwania", ale nie po kilku...latach???
Nie mam pojęcia po co to zrobił i naprawdę nie odniosłam wrażenia, że chce wrócić do romansu. Choć może tylko tak mi się wydaje.
Tak czy inaczej nie zamierzam się już z nim nawet na kawę spotykać. A może wyolbrzymiam całą sytuację. Moze tak powiedział, żeby mi było miło.. niby ok, ale nie kiedy ma żonę.

Jak widać Nie chcę 'klina' albo est fascynacja albo nie. Ja raczej należę do tych sapioseksualnych, więc sam "biceps" nie wystarczy. Dlatego między innymi zakochałam się w tym drugim, choć nie miał sylwetki modela a nawet jakaś nadwagę.
Ten pierwszy (z romansu) też jest bardzo inteligentny i elokwentny...fizycznie też idealny. No ale cóż poradzić? Wielkiej szczęśliwej miłości z tego nie było i nie będzie. Tylko niepotrzebnie znów mi namieszał... dając nadzieje? W końcu i ja po latach o nim nie zapomniałam
Ot skutki romansu
Never ever!!!

lilka787, niby wszystko ok, to co piszesz i się z Tobą zgadzam, ale mam wrażenie, że piszesz jakby ten romans trwał. Nie trwa od paru lat! Tak, umówiłam się na kawę raz. Raz! Było miło, tylko potem pojawiły się te wyznania. On nie proponuje spotkania, a ja? Na jego smsy, wtedy jeszcze w żartach napisałam, że głupoty pisze i niech się zajmie żoną i pracą. On też to niby w żarty obrócił. A potem z rana czytam, że mu się śniłam, albo wysyła mi jakiś mms z miejsca gdzie razem byliśmy podpisując jakoś wymownie. Albo po prostu, że gdzieś jest i chce się z tym podzielić.
Niby nic się nie dzieje...
Nie wiem, naprawdę nie wiem.. bo niby nic nie wskazuje, że chce romansu, raczej zależy mu na przyjaźni i bardziej chodzi o sentyment... ja go tez bardzo lubię, nie mówię że kocham ale lubię. Fakt wspomnienia mamy jakie mamy. No i co mam mu napisać/powiedzieć - nie chcę cię znać, nie odzywaj się do mnie? 
Choć może to rzeczywiście najlepsze i najzdrowsze rozwiązanie.

Nie wiem, ale dla mnie ma. Gdyby się żona dowiedziała w tamtym czasie, to byłoby o czym mówić, teraz (dla mnie) nie ma o czym, bo cóż znaczy sentyment czy wspomnienia? Ja nie chcę powrotu do romansu. To wiem NA PEWNO.

No właśnie Roxann czym jest sentyment czy wspomnienie?
Skoro nie ma czego wspominać to po prostu to zakończ.
Zostaw męża żonie, nie odpisuj i nie odbieraj, nie patrz, nie myśl.

Eh, niby w słowach to takie proste i logiczne, niby a to wszystko rozumiem i wiem..  ale cho...ra! po latach znów za nim tęsknię..
Chyba naprawdę źle ze mną

No a co on robił przez te lata? Ja nie wiem może miał inne, może wciąż wzdychał do mnie (w co wątpię).

To nie jest wszystko takie czarno-białe..
Równie dobrze mogłabym Cię zapytać, czy chciałabyś faceta do którego nic nie czujesz?

Roxan ale ten człowiek ma żonę. Zrozum to. ŻONĘ MA. Codziennie sypia z nią w łóżku , kładzie się i budzi obok niej. Naprawdę tak słabo się cenisz?