Czy udało Wam się zrealizować marzenia z dzieciństwa?

cslady, mimo że kierunek studiów mi się podobał, jak pisałam kulturoznawstwo, to jakoś po tym licencjacie poczułam się wypalona, no dziwne, no i chciałam sobie odpuścić, a jak coś innego, to sama nie wiedziałam co studiować, potem sobie to odpuściłam itp. Jak nie znajdę zwyczajnie pracy, to może płatny staż, chociaż i tu czasem chcą doświadczenia, więc mogą dziwnie na mnie spojrzeć. No, ale zobaczymy. Narobiłam sobie tego lenistwem.

ChloeIllusion, no racja, w sumie ja miałam pozytywne podejście, ale po tym jak oprócz rzadkich prac dorywczych jeszcze kiedyś pracowałam miesiąc w Empiku i nic więcej, po miesiącu podziękowali mi, stwierdzili, że nie radzę sobie zbyt dobrze, to jednak moja samoocena poszła w dół. To i lenistwo sprawiło, że tak widzisz mam lukę. No i co tu zrobić jak 6 lat luki z lenistwa? Coś poradzisz? Dla pracodawcy teraz chyba nawet rok luki to dużo, a co dopiero 6 lat.

Może zacznij od czegoś, co Cię interesuje i naprawdę Ci się podoba, żeby po prostu wzrosła Ci samoocena, nawet bez pieniędzy - jakiś staż, nawet wolontariat, zaangażowanie w projekt, organizację czegoś charytatywnie, jesli nie dasz rady za pieniądze? Tych 6 lat już nie wymażesz, ale zadbaj, żeby nie leciały kolejne. A jak sama zobaczysz, że nie jesteś do niczego, a co więcej praca może być fajna, będziesz silnejsza i będzie Ci po prostu łatwiej walczyć później o siebie, próbowac dostac sie w lepsze miejsca, bo będziesz miała poczucie, że dasz radę i będziesz nim emanować.
Wiem, ze lepiej by bylo od razu za pieniądze, jak się uda to super, ale jak nie - skoro tyle lat nie pracowałaś i żyjesz, to kilka miesięcy Cię jeszce nie zbawi, a możesz zyskać fundament, na którym zbudujesz resztę, samoocenę, poczucie że cos potrafisz, a przy okazji dowiedzieć się, co sprawia Ci przyjemność i co chciałabyś robić.
A przerwę możesz tłumaczyć różnie - kłopotami finansowymi rodziny, zdrowotnymi, koniecznością opieki nad kimś itp. Pewnie, że łatwo nie będzie, ale chyba lepiej naprawiać zmarnowane 3 lata niż całe życie, prawda?

Twój brak doświadczenia przestanie mieć znaczenie, gdy złapiesz jakąkolwiek pracę, bo wtedy będziesz miała doświadczenie. Praca w call center albo fast foodach faktycznie nie jest porywająca, ale to tylko na pierwsze miesiące, potem znajdziesz fajniejszą. A ile kosztuje bilet miesięczny od Ciebie do Warszawy? Bo jeśli to jest koszt rzędu 200-300 zł, to może jakiś pracodawca zgodziłby się opłacać Ci to, skoro i tak pracowałabyś za darmo w ramach wolontariatu. Dla nich to byłby niski koszt za taką pracę, ale trzeba się odważyć i popytać. A jeśli podczas rozmowy wykażesz duże zaangażowanie, entuzjazm i pokażesz, że Ci zależy, to sądzę, że spokojnie kogoś chętnego byś znalazła. Poza tym Warszawa to naprawdę duże miasto i gdybyś chciała, to znalazłabyś tam jakąś babcię u której mogłabyś mieszkać bez opłat w zamian za sprzątanie, robienie zakupów itp. Na pewno budzisz zaufanie (tak mi się wydaje po forum), więc nie miałabyś z tym problemu. A wtedy mogłabyś skorzystać z wolontariatu, bo teraz latem jest tego mnóstwo w Warszawie i bez problemu byś coś znalazła w muzeum czy teatrze. Latem są też różne festiwale kulturalne i potrzebują wolontariuszy (najlepiej znających języki). Taka praca w międzynarodowym zespole i organizowanie dużej imprezy bosko wyglądałoby Ci w CV, zapewniam. No ale musisz chcieć, bo nikt Cię za uszy z domu nie wyciągnie. To już kończę ten offtop, ale chciałam pomóc.

Też o tym pomyślałam, bo miałam nawet w liceum koleżanki ze wsi na drugim końcu Polski, które tak bardzo chciały chodzić do dobrej szkoły, ze mieszkały właśnie u starszych pań w zamian za pomoc, zakupy, sprzątanie, odrabianie lekcji z małym wnukiem itp. I ja własnie myślę takim torem - dla chcącego nic trudnego, naprawdę zdeterminowana osoba znajdzie 100 sposobów, jak coś zdobyć nawet bez pieniędzy, albo pracę na miarę swoich możliwości (np. zdalną jako freelancer, jeśli nie chcesz się ruszać ze swojego miasta, coś na pewno potrafisz robić, trzeba tylko to "opakować" i sprzedać). Ale nie jest to łatwe, więc trzeba naprawdę chcieć i być zdecydowanym, od tego się wszystko zaczyna...

No to prawda, macie rację, wcześniej mi się nie chciało, lenistwo, a jak się chce, to nic trudnego. Popróbuję. A zapomniałam napisać, tak bilet miesięczny to tak w tych granicach kosztuje co napisałaś cslady, jakoś tak.

Cslady, dużo masz pomysłów, a Twoje wątki są świetna tak w ogóle, teraz dodałaś jeszcze o marzeniach z dzieciństwa, które dotyczyły właśnie dzieciństwa bardziej, fajnie Nie pamiętam wszystkich tych marzeń, ale żeby zobaczyć chmury z bliska myślę, że też miałam, oprócz tego coś pamiętam, że chyba myślałam, jak to by było jakby chmury były różowe hehe. No albo, że produkty w sklepie mogłyby być za darmo. O tym byciu w markecie nocą nie pamiętam czy miałam, ale zastanawiałam się chyba wtedy czasem jak to może być O domku na drzewie chyba też miałam, no ale takie myśli, ale nie spełniłam tego. Innych teraz nie pamiętam.

Truskaweczko19, bardzo dziękuję i miło mi, że tak uważasz. Tak a propos różowych chmur, to wczoraj słyszałam jak dziecko pytało rodziców o te kolorowe chmury, a oni je zbyli, bo nie umieli wytłumaczyć.

Im dłużej myślę o tym temacie, tym więcej rzeczy mi się przypomina. Chciałam mieć jeszcze aquapark albo disneyland w ogrodzie, żeby mieć wszystko za darmo i blisko domu. A z takich bardzo przyziemnych marzeń, to nie mogłam się doczekać, by móc chodzić spać późno w nocy, bo rodzice zawsze mnie zmuszali do kładzenia się wcześnie i do drzemek w ciągu dnia. Bardzo tego nie lubiłam i na złość mamie mówiłam "Zobaczysz, jak będę duża, to wcale nie będę chodziła spać". Chciałam mieć też dużą górkę koło domu, by zimą móc zjeżdżać z niej na sankach.

Ja tez chcialam oczywiscie pozno chodzic spac (ale na szczescie nikt mnie jakos skrajnie nie zmuszal), jechac na egzotyczne wakacje, miec siostre, jesc wylacznie slodycze, McDonaldsa, KFC i pic tylko cole
Trzy pierwsze marzenia sie spelnily (choc pierwsze nawet za bardzo), trzy ostatnie (na szczescie) nie