zdradzona, zawiedziona

7 - mądrze myślące już dziewczatko. Moja miała 13 , gdy odeszłam od męża ( jej ukochanego tatusia) - alkoholizm. wiesz co? Wtedy miała mega zachwiane poczucie wartości. Rozmawiałam z nią wtedy jak ze starą ( w opcji dostosowanej do jej wieku). Mówiłam jej o wszystkim - FAKTY!! a nie mój komentarz - typu  tatuś -beee. Zrozumiała. Dziś jest fajną, mądrą, rozsądną ( to nie moja tylko ocena) 24 letnią laseczką ceniona wśród rówieśników, jako wyjątkowo mądrze myśląca osoba Jeśli mogę - moja rada- nie taj przed nia niczego ( oczywiście na miarę jej mozliwości percepcyjnych). Najczęściej nie doceniamy swoich dzieci i je chronimy - niby !!, a one to wiedza i czują się i dopowiadają sobie , choc nie powinny. Nie giglaj jej, ale rozmawiaj z nią o wszystkim - tak jak jest

ojjjjjjjjj Oliimpia - ja Cię muszę chyba kochać - tak myślałam, że wrócisz ululana..........   oj nie wkręcaj się - kochał- nie kochał ??????????????  czy to ma dziś znaczenie??? jak przyjdzie - kopnij go  w worek i niech spada

Olimpia tez to przechodziłam " nie kochał" nie wiem czy to Cię pocieszy , kochał tak jak potrafił. Jeszcze trochę zakrętów przed Tobą z czasem to blednie i coraz bardziej realnie będziesz widziała partnera, im bardziej realnie tym mniej będziesz Ty czuła kochanie , bo czyż nie szukasz czegoś innego , czegoś czego najwidoczniej ten mężczyzna po prostu nie ma.

Liza wiem może mało precyzyjne to napisałam, wszystkie te cechy, które wymieniłas są tymi, którymi scharakteryzować można osobę która daje wsparcie i opiekę, czy Ty jesteś otwatra na to by ktoś zaopiekował się Tobą

Liza, to dobrze, że wiesz czego chcesz, jak czegoś pragniemy i potrafimy to jasno określić , to też do tego dojdziemy
By zamienić trafiłam na wybrałam, od czego krok do tego by następnym razem wybrać uważniej, przyjrzyj się jednak temu co napisałam,  to intuicyjne. Napisałaś o mężu alkoholiku i parterze , ktory Cię zdradził, można powiedzieć, że to mezczyzni słabi psychicznie, Ty z jakiegoś powodu takiego mężczyznę wybrałaś, pooanalizuj ile w związkach tych dawałas Ty, ile dostawałas od partnerów. O partnerze, ktory Cie zdradził wspominałaś,  że gdy Cię poznał miał wątpliwość , że taka kobieta  go zechce, że jest za mały, to są wazne sygnały. 
Jesteś silna kobietą, otwórz się na silnego mężczyznę.

Liza ja marzę dokładnie o tym samym i wiem o czym piszesz. Marzę o tym, żeby czasami się mną ktoś zaopiekował, załatwił za mnie te wszystkie "męskie sprawy", chciałabym czasami być małą dziewczynką, którą ktoś prowadzi za rączkę, a nie wiecznie ja musiałam ich prowadzić za rączkę. Chciałabym po prostu nie musieć znać się na samochodach, wiedzieć co mi się zepsuło, jeździć po mechanikach. Chciałabym nie dźwigać sama ciężkich zakupów. Nie przestawiać sama ciężkich mebli itd. To takie zwyczajne sprawy, ale brakuje mi w nich faceta. Brakuje mi tego żeby po całym ciężkim dniu zwyczajnie usiąść, przytulić się, móc się wygadać - poczuć wsparcie. Żyłam długo w związku na odległość i powinnam być przyzwyczajona do samotnej codzienności, ale przecież miało się to dawno zmienić, przecież mówił, że się przeprowadzi, że będziemy razem, że będziemy się wspierać. I DUPA, tak jak Twój mówił co innego a robił co innego.

Dzisiaj chyba mam znowu gorszy dzień

Jest dużo prawdy w tym co piszesz. On był tym Piotrusiem zawsze, tylko nie dał mi okazji tego zobaczyć, albo ja nie chciałam tego wiedzieć. Oj plany były, przekładał co jakiś czas terminy przeprowadzki, tak naprawdę chyba nigdy nie chciał tego zrobić. I wiem dzisiaj że to własnie mi zależało na rozwoju tego związku, chciałam pójść krok dalej. Były momenty, że zaczęłam naciskać i on się ulotnił. Bo przecież się bał, nie był pewien czego chce, co czuje. Tylko po co zawracał mi tyłek przez tyle lat? Wystarczyła szczerość kilka lat temu. No ale jego na nią nie stać.

Koniec tego rozgrzebywania, mam to gdzieś, bo znowu zapędzam się w to błędne koło. Muszę iść naprzód !!!

Oj moje poczucie wartości jest na bardzo niskim poziomie. Pracuję nad jego odbudową.

Zaczęłam powoli robić porządki, w domu i w życiu. Zaczęłam w końcu coś planować. Zaczęłam w końcu myśleć o sobie. W końcu coś zaczęłam

Miłego wieczoru

no właśnie, jak na początku poznać, że to ten niewłaściwy?

Kurcze, chyba nie do końca. Ludzie się zakochują, wiążą się ze sobą, poznają, zaczynają planować przyszłość. Myślę, że jednak większość ludzi dąży do tego żeby założyć rodzinę. Jesteśmy szczęśliwi, zaczynamy  wspólnie planować, rozmawiać o wspólnej przyszłości. To nie jest nasza wyobraźnia, no chyba, że oni tak mówią tylko dla nas. Przecież jeśli ktoś chce być z kimś tylko dla samego bycia bez tej całej przyszłości, rodziny itd to wystarczy powiedzieć o swoich potrzebach. Przecież jesteśmy dorośli. Chyba nie ma gorszego rozstania od krętactwa i zdrady, czasami myślałam, wiem że to głupie, ale myślałam że wolałabym żeby umarł niż żeby mnie tak potraktował. Tak było wcześniej, jak jeszcze tak bardzo bardzo bolało.

OLIMPIA- dla nas to naturalne- POZNAĆ- ZAKOCHAĆ- PLANOWAĆ I ........... BYĆ/ ŻYĆ , Być może nie dla każdego to takie oczywiste? Nie wiem - po prostu nie wiem. Nie chce mi się wierzyć, że mogła bym az tak dać się oszukać. Ciągle myślę nad tym ,że jednak mimo wszystko mieliśmy inne oczekiwania ( ja dorobiłam sobie ideologię do czegoś czego tak na prawdę nie było). Oczekiwania, które nie zostały zwerbalizowane, więc  uznałyśmy ( Ja, czy TY), że jest , tak jak My sobie wszytko wymyśliłyśmy. Kurcze - może nie każdy musi myslaeć tak, jak my

Oj widzę, że zaczynamy tydzień od przemyśleń. Dłubiemy w dziurze w zębie Kochane!
Ale ja też dlubię. Zastanawiam się co kieruje takim człowiekiem, który poświęca rodzinę dla ...spokoju, kasy, wygody? Czy tacy ludzie kiedyś będą żałować? Może nigdy, bo może oni właśnie tego chcą a nie urzerania się z problemami żony, dzieckiem, problemami codzienności. Może oni nigdy nie będą gotowi do wzięcia odpowiedzialności za drugiego człowieka. Może nawet umrą szczęśliwi kiedy my nadal będziemy żyć w poczuciu niezrozumienia?!

Po pierwsze nie planuje się poważnej przyszłości z kimś,z kim się wcześniej razem nie mieszka.Po drugie facet już zdradzał wcześniej,ma doświadczenie w temacie,duże prawdopodobieństwo,że zrobi to ponownie.Po trzecie,związki na odłegłość rzadko trwają długo,tu widać jak na dłoni,że wolał kobietę na miejscu (czy mężatka,czy nie,to inny temat) niż 400 km dalej.
Wniosek? Dać sobie spokój z takim czymś,można raz,dwa razy się spotkać na seks,ale poważny związek na odległość nie ma szans.

Dokładnie znowu zaczynają się przemyślenia,a ja muszę się od tego odciąć, bo wraca smutek. Nie chcę na razie analizować, zastanawiać się.

Ułożyłam sobie w głowie nowy obraz:
ON - ten zły, oszust, egoista, zdrajca, tchórz, wmawiam sobie, że nigdy mnie nie kochał.
JA - oszukana, ślepa, zakochana. Ale nie mam już na nic wpływu, nie mam innego wyjścia jak tylko się z tym pogodzić i wyciągnąć wnioski na przyszłość. Teraz robię wszystko tylko dla siebie.
ONI - marzę, że karma do nich wróci. Że nie będą szczęśliwi (przemawia przeze mnie nienawiść jeszcze).

AMEN

mnie czasem nachodzą takie różne przemyślenia, jednak nie wiążą się z tymi emocjami co kiedyś. Bardziej zastanawiam się nad tym  wszystkim pod kątem przeżyć osób  z forum. Ileż cierpienia tu opisano- niesamowite. ??!!  i to cierpienia wyrządzonego przez bliskie osoby. Co do mojego eksika - już dawno zdjęłam różowe okulary

cześć dziewczyny,

cieszę się, ze powstała taka dyskusja ;p na razie odbieracie to jak dłubanie w zębie, ale jest to nic innego jak wyjście ze strefy komfortu i wzięcie odpowiedzialności i kontroli za swoje życie

Liza jak kalkulować na starcie ? Sama po części odpowiedziałaś sobie. Takie emocje się z Tobą kleją, dlaczego ? To pytanie trudniejsze, odpowiedzi szukaj w zakamarkach swojej duszy, w uczuciach, które mogły być tak bolesne, że gdzieś je w sobie schowałaś , a które szukają swojego ujścia i miejsca. To może być czas na to by rozpocząć terapię.

Myślę też , że ktoś o "zdrowszej" od nas konstrukcji , szybciej rozpozna osobę, która nie rokuje w związku i po prostu się z niego po kilku miesiącach wycofa. Ile trwały nasze związki ? Ile za długo..

Gdy poznasz przyczyny swoich nieuświadomionych intencji będziesz w stanie dokonywać wyboru i po prostu nie wejdziesz kolejny raz w niekorzystną dla siebie relację. Czyż to nie lepsza opcja jak po prostu tkwienie w roli ofiary , ja taka biedna teraz to mi się coś już od losu i życia należy.

Zwróciłam uwagę, że w jakiś sposób chronisz ex partnera, dlaczego? Czy pokazałaś mu złość i ból jaki masz z powodu zdrady?

Olimpia, myślę, że jesteś w dobrym miejscu złość jest jak najbardziej adekwatna.  Na terapii w swoim czasie znajdziesz odpowiedzi na swoje pytania. Trzymam kciuki za Ciebie byś nie ustawała w tej drodze.

To prawda, że same się blokujemy. Widzę po sobie, jak zaczynam myśleć, zastanawiać się to moje samopoczucie się pogarsza. Mam tak od soboty. Nie ma tragedii, ale jestem niespokojna. Poprzedni tydzień prawie w ogóle nie myślałam o nim (ucinałam te myśli) i czułam się dużo lepiej.
ARNOLDOWE musimy nauczyć się kontrolować myśli, zastanawianie nad naszymi poprzednimi związkami nam naprawdę nic nie da. Już nieraz o tym pisałyśmy, a Arcola też o tym wspomniała - prawdy i tak się nie dowiemy.

Arcola, " to nas blokuje" czyli co , nikt tu nie rozważa dlaczego "on" zostawił , to już nie ten etap. Szukanie przyczyny dlaczego ja wybrałam takiego a nie innego partnera, dlaczego nie zauważyłam wcześniej wielu sygnałów, lub dlaczego je ignorowałam,  jest niczym innym jak pracą nad sobą, braniem odpowiedzialności za swoje życie i szansą na lepsze jutro , do czego Cie zachęcam, pomału, gdy już przygaśnie złość i spojrzysz w przyszłość, jednak nich to będzie taka mała jaskółka. Może zacznij od tego czy jest analogia pomiędzy partnerami, z którymi się wiązałaś.

Olimpia też czasem czuję się samotna, ale gdy zmienia się moja percepcja i postrzeganie świata zaczyna zmieniać się też moje otoczenie i coraz bardziej wypełnia się dobrymi emocjami, czego i Tobie życzę.

cyt..."Liza jak kalkulować na starcie ? Sama po części odpowiedziałaś sobie. Takie emocje się z Tobą kleją, dlaczego ? To pytanie trudniejsze, odpowiedzi szukaj w zakamarkach swojej duszy, w uczuciach, które mogły być tak bolesne, że gdzieś je w sobie schowałaś , a które szukają swojego ujścia i miejsca. To może być czas na to by rozpocząć terapię......"
ISKRA - bardzo ciekawe, to co napisałaś. Kiedyś- gdy rozpadło sie moje małżeństwo, finalnie trafiłam na terapię, by " przerobić" moje dylematy i rozterki i wiem, że moją postawę ukształtowało życie/ właściwie niezbyt standardowe dzieciństwo. Dziś co innego mnie zastanawia i niepokoi, a mianowicie to, że mimo przerobienia determinantów mojej postawy/ osobowości ( z fachowcem), choć  otworzyło mi oczy na pewne sprawy ,choć starałam się być tą  tzw " czujną"......-nie uchroniło mnie to jednak od kolejnej pomyłki.

Liza, czasem coś jest tak trudne dla nas , że dotykamy to tylko po wierzchu, nie wiem jak wyglądała Twoja terapia, nie wszyscy terapeuci to fachowcy niestety:] poszukałabym kogoś kto zajmuje się nie tylko psychologią co sferą duchową.

Mamy podobne trudne doświadczenie z dzieciństwa, od razu rozpoznałam "silną dziewczynkę" Zawodowo radze sobie świetnie, jestem managerem w dużej korporacji, zarządzam wieloma ludźmi, osobiście jednak odtwarzałam jakąś historię, która stale prowadziła mnie do przeżywania bólu, straty , opuszczenia.. znasz to skądś ? Powiedziałam sobie stop, nie tego chcę, otworzyłam się na czarną dziurę, ale wiem, ze to jest dobra droga.
Wszystkie tu mamy w sobie bardzo dużo dobrego , mam nadzieje, że jest też potencjał do zmian, ja go mam. 

Olimpia, widzę i miło się czyta , gdy piszesz teraz JA zobaczysz , że będzie coraz lepiej!

Olimpia nie wiem, to znaczy wiem co mną kierowało, ale to moja historia. Napisałaś kiedyś ,że mało pamiętasz  z czasów dzieciństwa do 7 r.ż, może tu jest odpowiedź, ale to zostaw na pracę z terapeutą, nie na forum.W dużym poczuciu ogólności czesto decydują jakieś deficyty z dzieciństwa, niezadpokojone potrzeby, nie przeżyte traumy. Pisałyśmy o poczuciu wartości, pracuj nad nim i doceniaj siebie. Chciałam pokazać, że można mieć kontrolę nad swoim życiem, że można zamienić "trafiłam" na "wybrałam', a "los mi wynagrodzi" na "zadbam o swoje szczęście".

Spokojnej nocy i dobrego dnia jutro

jest i to duża - wszyscy mnie nie chcieli. Jakbyś postawiła koło mnie 100 facetów i jednego, który by nie był mną zainteresowany to na 100% właśnie ten by mi najbardziej odpowiadał. Nie wiem jak to działa. Za każdym razem jak kogoś poznaje mam nadzieję, że przełamie ten schemat. Co ciekawe prawie połowa z nich jest do tej pory sama ( nie ma partnerek albo w ogóle albo stałych o których bym usłyszała - jestem taka dobra że z niektórymi mam kontakt).

Z tym kwiatkiem o fajny pomysł. Ja od męża nigdy nie dostalam ( nawet po urodzeniu dziecka, ..palant). Tylko, że teraz to mi szkoda by było: kasy, czasu zmarnowanego na kogoś takiego. Jak ja sobie przypomne, że tyle lat trwalam w tym układzie.. Brr. Tak masz rację oddał mi przysługę, że pewnego dnia pojechał do mamusi i nie wrócił. Szkoda, że dopiero za trzecim razem pozwoliłam mu odejść całkowicie. Ale wszystko się da nadrobić:)

Zahir ja dostałam kwiaty i na urodziny i na rocznice ślubu po rozwodzie... Myślę, że w jakiś sposób chciał mnie jeszcze tym zatrzymać. Coś na zasadzie - ja mam już inne życie, ale ty jesteś zawsze moja.... Taa..  Tyle, że ja już jego nie jestem...

A tam... Szkoda kasy....   Wiesz, bukiet kwiatów to i tak mało by było. Przecież gdyby oni nie zrobili co zrobili to my dalej byłybyśmy w czarnej dupie.... 
A zmarnowany czas? Wtedy tak nie myślałyśmy. Kochałyśmy. Więc nie był to do końca zmarnowany czas. Nie dla nas. Warto kochać.
Oj, warto... Mówię Wam dziewczyny...
Nawet jak się zamykamy na życie, na innych to i tak miłość sama nas znajduje...

Dzięki kobitki - ale wiecie co mnie wkurza - jak trzeba pożyczyć pieniądze, podlać kwiatki,, popilnować mieszkania albo coś ode mnie załatwić - to wszyscy wiedzą jaki mam numer. A jak mam urodziny to nagle wszyscy są zarobieni, nie maja czasu bo praca, dom , dzieci. A ja jak taki głupek prawie na każdą prośbę lecę żeby pomóc.

ISKRA

od wczoraj w wolnych chwilach czytam to, co pisałaś do mnie. Czytałam dwukrotnie, myślałam  i myślałam. W swoich wypowiedziach skierowałaś do mnie kilka refleksyjnych pytań, które mobilizują do przemyśleń.Ja już niejednokrotnie analizowałam swoja przeszłość ( fakty, emocje, bądź ich brak) wiązałam jedne z drugimi i na bazie tego niektóre twoje pytania zabrzmiały dla mnie retorycznie. TAK - kleją sie do mnie emocje i domyślam więc dlaczego. Tak "byłam silną dziewczynką" - i wiem dlaczego, TAK - podświadomie chronię/ tłumaczę eksika - i też domyślam się dlaczego. No właśnie, ja o sobie niejedno wiem i mam tez świadomość swoich niedoborów. Jednak ten szmat czasu, który jest za mną i który mnie  ukształtował - DZIŚ-- to JA z moimi pozytywami i wadami. O ironio- 11 lat temu, gdy zaczęły się moje schody w związkach, po terapii- postawiłam na JA.  Przez te 11 lat zrobiłam mega postęp w tym kierunku - skupiłam się na sobie. Wykształciłam się kilku - stronnie, zawodowo się rozwinęłam, skończyłam na kierowniczym stanowisku i budowałam poczucie własnej wartości nie zapominając nigdy o brakach " tego czegoś" ( podobnie jak Olimpia- z dzieciństwa pamiętam pewne fakty wybiórczo).
................" Ile trwały nasze związki...? O ile za dużo...??/ - no właśnie.... myślę, że nigdy - jednoznacznie nie będziemy wiedziały kiedy powiedzieć BASTA 0 NIE GODZĘ SIĘ - który moment jest tym właściwym? - to pierwsze "potknięcie",  partnera? czy potraktować to jako zwyczajną ułomność ludzką? Przecież my tez błądzimy i im też należy na to pozwolić. No właśnie, ale kiedy jest ten moment, by zapalić czerwoną lampkę, która ma byc sygnałem, . by nie zadawać za jakiś czas tego pytania...O ile za dużo?

OLIMPA - HOW ARE YOU TODAY? - angielski ? BRAVO. Ja ciągnę juz od roku - he he

do trzech razy sztuka - mojego też pogoniłam za trzecim

No właśnie ciężko wyczuć pewnie ten moment, ale wiem jedno. Po tych doświadczeniach z poprzednich związków na pewno powiem STOP w momencie gdy facet nie będzie mnie szanował - wyklinał tak jak poprzedni, obiecywał zmianę i tylko obiecywał, albo zdradzał i kłamał jak ten drugi. Nie będę wtedy słuchała kłamstw, próśb, wyjaśnień. Po prostu po pierwsze poważnej wpadce (mam nadzieję) powiem dość. Rozumiem, że można popełniać błędy, rozumiem, że można je wybaczyć RAZ, ale nie tak jak w moim przypadku kilka razy wracałam i dawałam się oszukiwać.

Thank you TODAY it's OK

A tak poważnie, jest lepiej. Jedynie wieczory mam ciężkie, mam znowu problem z zaśnięciem i włącza mi się myślenie, które na siłę staram się blokować. Chciałam zadzwonić do jego siostry wczoraj i przedwczoraj, ale się powstrzymałam. Nie mogę znowu sobie tego robić, a póki co udaje mi się to zwalczyć. W dzień mam motywację do robienia czegoś, do działania, do rozwijania się itd. Wieczorem już spada, ale myślę że to kwestia kilku dni i wrócę na właściwe tory. Zastanawiam się czy z nią już jest, czy nadal romansuje itd - muszę sobie to wybić z głowy bo co MNIE TO OBCHODZI. Walczę z tym, trzymajcie kciuki

Kochałaś, szczerze kochałaś, dlatego tyle poświęciłaś. Ale nie żałuj bo nie masz sobie nic do zarzucenia.
Na realizację marzeń zawsze jest czas Teraz jest ten czas, Twój czas!!!
Trzymam kciuki za 1 i kolejne etapy