zdradzona, zawiedziona

Witajcie ARNOLDKI
Ufam,że u Was wszystko w miarę dobrze, a nawet i lepiej.....
Nawet nie wiesz Arcola jak cieszę się, że spuściłaś trochę ciśnienie w kwestii Misia. Jeśli faktycznie tak jest, to albo powoli tego doświadczasz, albo niedługo doświadczysz tego,że przy zmniejszonym ciśnieniu codzienność jest całkiem inna/ radośniejsza/ bardziej satysfakcjonująca. Pamiętaj- komunikowanie o swoich potrzebach i oczekiwaniach nie jest tożsame z "miałczeniem" i zrzędzeniem.
Zahir, a Ty..? jak się miewasz. Córcia za kilka dni zaczyna wakacje i co..?? macie jakieś plany?. Ufam, że radzisz sobie z codziennością jak na Arnoldową przystało. a siostra nie odpuszcza . Moja koleżanka z pracy 2 lata po usłyszeniu nie fajnej diagnozy lekarskiej ( podobnie jak Twoja siostra), po etapach załamania, walki o siebie, po dniach gorszych i lepszych emocjonalnie i fizycznie) dziś cieszy się życiem. Kilka dni temu gdy się widziałyśmy zaprosiła mnie i małą paczkę koleżanek na grilla. Tak więc nie można odpuszczać i załamywać się - zresztą jak z wszystkim złym co nas w życiu spotyka ( wszystkie tu o tym wiemy).
Oli- - a Ty co..??/ pewnie masz aktualnie mały armagedon w głowie, bo to ten czas. W sumie nie dziwię się, też bym pewnie tak miała.  Niedługo wszystko się powinno wyjaśnić  ( bo nie widzę innej opcji, by to z jakichkolwiek powodów odwlekać - NIE POZWÓL NA TO) i dopiero życie wszystko zweryfikuje ( jak zawsze z resztą).
A ja...??? jest dobrze, wręcz bardzo dobrze. Żyję sobie tak jak chcę, jak moim zdaniem powinnam żyć, by było mi dobrze. Jestem spełniona zawodowo, finansowo, towarzysko i sercowo. Nawet od jakiegoś czasu czuję,że emocje ( w kwestii KTOSIA  obudziły się do życia). Ktoś bardzo wpisał się a przede wszystkim poszerzył zakres spraw, które powodują,że byłam i jestem szczęśliwa. Teraz jestem również, a nawet bardziej. Byliśmy w miniony weekend u jego siostry. Jego szwagier po kilku ( grillowych) piwkach, podczas rozmowy ze mną w cztery oczy, rzucił między zdaniami pytanie.." Co ty mu zrobiłaś? on zmienił się o 180%, to inny człowiek?" itp. Mniemam na podstawie tego ( i nie tylko oczywiście), że Ktoś intencje ma dobre. Na dzień dzisiejszy - jest mega OK, bo jest tak, jak zawsze wyobrażałam sobie bycie z drugim człowiekiem. Ja 10 lipca lecę na wakacje, ale bez niego ( ze znajomymi), bo był to już wcześniej zaplanowane ( przed poznaniem ktosia). Nie jest z tego zadowolony, ale cóż.. zrozumiał. Za to obiecałam mu, że wygospodaruje w sierpniu jakieś kilka dni i pojedziemy razem do Chorwacji ( chce mi pokazać  urokliwe jeziora Plitwickie). Tyle u mnie na dzień dzisiejszy - wiem z pewnością, że warto przecierpieć to co trzeba i nigdy nie wolno mówić,że ex - to ten jedyny, najlepszy ( sama to robiłam), bo życie niesie wiele niespodzianek różnego kalibru. Czego nauczyłam się po burzy łez i tych innych negatywnych emocji po rozstaniu (  których nawet boję się przypominać), to to, że choć byłam przez jakiś czas sama, ale w pewnym momencie poczułam się szczęśliwa sama ze sobą . To jest ten WIELKI plus, który wypracowałam sobie żeby być dziś w tym miejscu ( w takiej kondycji), w jakim jestem.
Powodzenia/ wiary w lepsze jutro/ -to pisałam ja CZAROWNICA/ ARNOLDOWA/LIZA

Witajcie Arnoldki,

a u mnie z plusów? - skończyłam i zaliczyłam pierwszy rok angielskiego, teraz wakacje W pracy jestem spełniona, robię to co lubię
Generalnie wszystko poza sprawami z Piotrem mam poukładane.....
a co do przeprowadzki...hmmm....nadal nie złożył wypowiedzenia. Rozmawialiśmy ostatnio o tym i przyznał, że bardzo się boi co rozumiem, bo to całkowita zmiana życia. Cały czas zarzeka się i twierdzi, że się przeprowadzi, ale póki co nic nie robi w tym kierunku, przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo. A ja, tak jak obiecałam czekam spokojnie do końca czerwca na złożenie wypowiedzenia i przeprowadzkę. Stres jest, brak spokoju też, ale staram się tym specjalnie nie zadręczać. Jeśli nie złoży wypowiedzenia i nie przeprowadzi się w najbliższych dniach to oczywiście nie pozostaje mi nic innego jak to skończyć. Co ma być to będzie, nie mam już na nic wpływu. Jedyne czego pragnę to wiedzieć na czym stoję, z nim albo bez niego, ale chcę mieć cel w życiu, chcę do czegoś dążyć, chcę być spokojna. Nie chcę dłużej żyć w takim zawieszeniu jak teraz. Już zostało niewiele czasu, więc lada moment wszystko się wyjaśni i albo nastąpi ciąg dalszy albo to będzie koniec historii z Piotrem...Na pewno się dowiecie

Olimpio, specjalnie dla Ciebie się zarejestrowałam Nie od deski do deski, ale poznałam Twoją historię. Moja wygląda bardzo podobnie (łącznie z nie mieszkaniem razem oraz angielskim ). Wytłumacz mi, proszę, jakim cudem taka inteligentna babeczka tak długo daje się zwodzić? Ja swojemu od razu powiedziałam, że jak chce wrócić to ma się wszystko zmienić, żebym widziała, że jest inaczej niż przed rozstaniem. Mieszkamy ze sobą prawie rok, od pół roku jesteśmy zaręczeni, za rok planujemy ślub. Jakby nie podjął pierwszego kroku - zamieszkania razem - natychmiast, to by nie miał na co liczyć... I tak mam czasem myśli, że w jakiś sposób go zmusiłam. Chociaż powiedziałam tylko tyle co powyżej napisane. Więc jak Ty się będziesz czuła jeśli do tego dojdzie? Ze świadomością, że praktycznie go zmusiłaś?

a poza tym, nie wiem jaka jest Twoja historia, ale ja zostałam zdradzona, wybaczyłam to, nie zapomniałam i nigdy nie zapomnę. Nie prosiłam o powrót, nie błagałam go, ale mimo wszystko on się odezwał, on chciał, on zrobił ten pierwszy krok. Dużo rozmawialiśmy wtedy, powiedziałam czego chcę i czego oczekuję, on się na to zgodził, więc ani razu nie myślałam o tym, że go do czegoś zmuszam.

Zahir ja już też tak myślę, a jak on mnie wkurza Nie będę robić nic, czekam spokojnie a czasami trochę mniej spokojnie, ale bez spinki. Stchórzy? Pewnie tak, mamy końcówkę 23 go a tu ni widu ni słychu. Doszłam do wniosku że cokolwiek się nie stanie to będzie dobrze. Nawet jeśli się nie przeprowadzi i się rozstaniemy to przynajmniej będę wiedziała na czym stoję. Będę wiedziała, że nie zależało mu na mnie aż tak bardzo jak wcześniej to pokazywał, więc i tak by nic z tego nie wyszło. Nic na siłę.....

Ekhm...mimo ze nie udzielałam sie bardzo aktywnie w wątku Olimpii to jednak czytałam wiernie, pare razy sie nawet wypowiedziałam i nie ukrywam ze rownież jestem ciekawa jak zakończyła sie/ lub definitywnie zaczęła w nowym, lepszym wydaniu sprawa z Piotrem. Nie chodzi nawet o ciekawość wynikająca ze wścibstwa co o pewna chęć przekonania sie na przykładzie Olimpii czy warto dawać szanse zdradzającemu czy tez po pierwszej euforii związanej z ponownym zejściem motywacja do dokonania deklarowanych zmian opada i wraca sie do punktu wyjścia. Olimpio zdradzisz nam co sie zadziało ?

Witajcie Arnoldki.

Wpadłam na chwilkę żeby zdać Wam relację i nie trzymać Was w niepewności. Jest 4 lipca, Piotr nie złożył wypowiedzenia i nie przeprowadził się. Boi się i wolałby żebym to ja się przeprowadziła. Ale ja powiedziałam nie ! Także odpowiadając na pytanie "czy warto dawać szansę?" - nie ! Na własnym przykładzie przekonałam się i i z własnego doświadczenia wiem że nie warto. Więcej napiszę jak sobie wszystko poukładam, nie chcę biadolić i chcę w końcu zaznać spokoju. Także nie martwcie się o mnie Arnoldki, jest ok !!!!
W sobotę rozpoczynam urlop i zamierzam wykorzystać ten czas na regenerację, odcinam się na chwilę.

A jak u Was? Też rzadko zaglądacie, więc sądzę że jest dobrze?!

Wszystkiego dobrego Czarownice i do usłyszenia niebawem !!!

umarł król, niech żyje królowa!

Olimpia, pomyślności na nowej drodze życia :-)

Nie powiem WIEDZIAŁAM ale wiedziałam. 
Ku....a, skopała bym mu tyłek  z chęcią. W sumie to nie tylko jemu bo takich tchórzy  jak on jest wielu.
Nasuwa się pytanie: gdzie ci mężczyźni??? W sumie to jest to nadal dla mnie niepojęte  jak facet może być taką "ciotą"?
A co u mnie? Hmmmm...od dłuższego  czasu mam " dola".  Mam wrażenie , że się cofnęłam i jestem na takim  etapie, że zupełnie  nie wiem co chcę....a do szczęścia  daleka droga!

Dokładnie Liza! Jak w tym przysłowiu: choćby skały srały ...jakby kochał nie byłoby przeszkód.
Oli to przetrawi. Mowie to ja co ( kocham to powiedzenie:) " już to dawno wysrałam". Hihi...ale tu wulgaryzmów ostatnio. Także te wszystkie czekoladki ( w moim przypadku)  to jak przesyłka od listonosza. Listonosz córka. Nadawca on. Pośrednik  ja. Odbiorcy dzieci.  Czasem się tylko zastanowię, jak można być tak tępym i kupować słodycze komuś kto ich nie lubi. Aczkolwiek  dziś napisał, że wymyśli coś innego. Błuachaaa....koń by się uśmiał .
Oli jestem z tobą! A wiesz, moja propozycja  skopania mu dupska aktualna!

Cześć dziewczyny.MNIE MĄŻ ZDRADZAŁ JAK BYŁAM  w ciąży znalazłam telefon

Oby dotarło jaka jest prawda . Jeśli tak się stanie - BĘDĘ O NIĄ SPOKOJNA

Hej Kobietki ! Wiecie, że jest lato ( chociaż za oknem trudno to dostrzec) a to oznacza, że kolejny sezon nalewkowo-winowy przed nami
Ja zaczynam ! w tym roku tylko wiśnia i czarna porzeczka. Mam nadzieję, że wyjdą tak samo dobre jak rok temu - hmmmm niedługo rok mi minie z wami

Arcola oczywiście, że zaczęłam :-) 
Poziomkowo- truskawkowa już powstała a teraz jagodowa się robi. Winka narazie odpuszczam, bo jeszcze dwa w balonie.

Wiecie co?! Kiedyś  próbowałam znaleźć w necie coś na temat: ile par/ małżeństw wraca do siebie i są szczęśliwi  ( przynajmniej tak twierdzą;-). Czy ktoś naprawdę  się zmienia na rzecz nowego/ starego związku .  Jak po latach oceniają  swój wybór? Czy są z niego zadowolone?...w gronie znajomych takowych nie znam. Znam kilka par, które są nadal mimo zdrady jednej strony i udają, że jest fajnie ale to nie o takie pary mi chodzi.  Znam jedną parę , która rozstała się na rok po czym powrócili do siebie na kilka a obecnie on za granicą  a ona w ciezkiej depresji:-( Czy któraś z was zna takie historie? Z życia, z neta?! Dawajcie....mi ciężko znaleźć. Są co prawda jakieś tam statystyki, gdzieś ktoś coś pisze, że takie kobiety żałują  itp.......no kurcze , gdzieś  musi być happy end:-)

Nie no Kobietki, tak być nie może. Albo tu będzie jakaś konwersacja albo ja stąd spadam! Czego nie chcę....czy Wy jeszcze czytacie Podkarpacká? To przeczytajcie, bo nie jesteśmy już Arnoldowe:-(

Witajcie,
Ostatnie godziny mojego urlopu i czas wracać do pracy. To były ciężkie 2 tygodnie, od pracy odpoczęłam, ale od problemów prywatnych niestety nie. Jest mi smutno, mam nadzieję, że wir pracy mnie pochłonie i zajmę głowę. Jestem gotowa trochę więcej napisać - rozstaliśmy się w zgodzie, bez krzyków, pretensji. Wyjaśniłam dokładnie mu dlaczego podjęłam taką decyzję i dlaczego nie mogę i nie chcę nadal tkwić w takim związku. Nie chcę dłużej czekać, żyć zludzeniami. Staliśmy w miejscu przez 5,5 roku, ja dojrzałam do tego żeby założyć rodzinę, ale na odległość to nie jest możliwe, a skoro on nie chce się przeprowadzić to nie ma to żadnego sensu. Dodatkowo nie dotrzymał słowa, więc....Najgorsze jest to, że nadal go kocham, on też cały czas powtarzał, że mnie kocha i że robimy źle rozstając się bo przecież się kochamy. Ale ja wiem, że sama miłość nie wystarczy - nie ma zaufania z mojej strony, on nie jest odpowiedzialny, nie jestem spokojna ani szczęśliwa, więc za dużo tych ale.
Co do Twojego pytania Zahir o szczęśliwe zakończenia - znam 2 związki po zdradach, to bliskie koleżanki więc znałam dużo szczegółow, ich uczucia itd. W jednym minęło już sporo lat i mimo kryzysów są nadal razem i są szczęśliwi. Drugi związek - minęło niecałe 2 lata od jego zdrady i póki co są szczęśliwi. Więc wierzę w to, że happy end jest możliwy.

Oli - trzymaj się! wytrzymałaś tyle to i to przetrzymasz. Odpocznij sobie od tego wszystkiego do końca wakacji. "0" facetów
Dobrze będzie dasz radę. Ale już kolejny raz nie wracaj do niego, nie dawaj mu szansy - proszę.
Zahir mój Misio -  dobrze ale na odległość to nie jest łatwo, a z racji tego że on też pracuje w weekendy to rzadko się widujemy. No ale walczymy ciągle - on coś przebąkuje że będzie szukał ( i nawet wiem że już szuka ) pracy w Wawie. Ale póki nic się w tym temacie finalnego nie wydarzy to się nie nastawiam. Chociaż mamy szalony plan żeby wyjechać do Nowej Zelandii albo gdzie indziej bo patrząc co się ostatnio w PL dzieje to ręce opadaj.

ZAHIR -a teraz wyklikam kilka słów w kwestii Twoich pytań.." Czy ktoś naprawdę  się zmienia na rzecz nowego/ starego związku .  Jak po latach oceniają  swój wybór? Czy są z niego zadowolone?...

Znam jedno małżeństwo i to BARDZO dobrze. Na ich przykładzie odpowiedź brzmi NIE-NIE ZMIENIA SIĘ.
ONA - przyłapała go w akcji juz przed ślubem. Z jakiś ( znanych im powodów ) do ślubu doszło. Patrząc dziś z boku - same ochy i achy. Finansowo -gut, do siebie zwracają się, że aż można rzygać czasem tęczą, a w środku..??? ojjj wiele do życzenia to małżeństwo pozostawia. Wiem to, bo nie jeden weekend razem spędziliśmy, nie jedne wakacje.i zapewniam, że szczęściem to nie można nazwać ( no chyba,że komuś taki model odpowiada). On - w trakcie małżeństwa nie jedną akcję zaliczył ( o zgrozo nawet mnie kiedyś  proponował), a ona? niejednokrotnie, biedne rozbiegane oczy szukające swojej połówki, bo któż wie.... Przykre to jak dla mnie,żal mi jej czasem było, ale cóż ..życie to wybory, a ona takowego dokonała kiedyś. Jak dla mnie to nie do przyjęcia, zawsze powtarzałam, że wolę byc sama niż tkwić w czymś co sprawia tylko pozory normalności.. Niejednokrotnie byłam świadkiem, gdy podczas jakiś tam nawet drobnych sprzeczek, wplatany jest pierwiastek tzw lojalności,  a to niezaprzeczalny dowód na to, żee jednak ta zadra zdrady pozostaje i wypływa w różnych momentach
Dziś nie wiem jak żyją ( ale domniemam,że nic się nie zmieniło). Zluzowałam z nimi delikatnie kontakty ( by ona nie dopytywała o powody), gdy on zaproponował mi "zabawę" na boku, bo brzydzę się zdradą

od Zahir2603 -http://m.cda.pl/video/8830374a
  Hej! Na wstępie polecam obejrzeć " Zanim się pojawiłeś".  Piękny film. Najpiękniejszy jaki do tej pory obejrzałam! Jeśli macie ochotę poplakac to polecam! Na cda już jest:-)
link powyżej

Dzięki za link - obejrzałam, wzruszyłam się no i ...? łezki tez uroniłam

Poczytałam tez blog zaproponowany przez Ryytę -mądre w nim wyklikano słowa,a u podkarpackiej zaskakujące zmiany
( a właściwie już NIE Arnoldowej)

OLI- mam nadzieję, że radzisz sobie z sytuacją.

To dobrze Oli! Cieszy mnie to :-)
A u mnie nawał smsów. Jak to on żałuje, jak będzie walczył, bo zrozumiał, bo.....strach się bać ;-) ...ciekawe czy przejdzie z etapu czekoladek na bardziej dojrzały?! Hihi. Mam ubaw...
Arcola nalewka poziomka- malina cudo:-P
Liza czy Ty czytałaś Podkarpacká? Bo ja nadal nie mogę strawić Arnoldow! :-(

Zasada zero kontaktu, prosiłam go o to i przestrzega jej. Mnie nawet nie korci żeby się odezwać. Aczkolwiek skłamałabym gdybym napisała, że nie zaglądam w telefon. Niestety jeszcze mi się zdarza, ale to też przejdzie. Nie kontaktuję się również z jego siostrą, nie pytam, nie wiem co się dzieje-odcięłam się.
Też czytałam podkarpacką i jestem w szoku. Zaczynam się zastanawiać czy w ogole związki w dzisiejszych czasach mają sens. Coraz więcej dookoła rozstań, zdrad, tkwienia w toksykach. Wiem, że nie ma idealnych związków, ale mam wrażenie że ludzie nie potrafią rozwiązywać wspólnie problemów, nie potrafią przejść razem przez kryzys- tylko się pojawia i od razu skok w bok, w alkohol, rozstanie...nie ma walki o związek. Coraz częsciej widzę i słyszę ilu to niedojrzałych facetów (dorosłych dzieciaków) jest partnerami czy mężami moich koleżanek. Nie generalizuję i wiem, że to nie tylko wina facetów i że nie dotyczy to 100%. Ale mimo wszystko jest ich mnóstwo ...ehhh ręce opadają

Zasada zero kontaktu to jak magnez na skurcz. Bierzesz co dzień, nie czujesz efektu,  aż do momentu w którym zdajesz sobie sprawę , że skurcze cię nie łapią ;-)
Od wczoraj wróciłam do magnezu. Dosłownie i w przenośni:-)

To prawda Rytta, związek to ogromna praca, wysiłek ktory muszą włożyć obie strony aby przetrwał.
Mam ostatnio sporo refleksji, przemysleń na temat związków, swojego zachowania. Dzisiaj myślę że to doświadczenie, cierpienie, dużo mi dało. Wiele zrozumiałam, zobaczyłam, nauczyłam się. Kiedyś myslałam, że miłość wszystko załatwi, wystarczy że dwoje ludzi się kocha i to najważniejsze...a tu guzik prawda !!! Spoczywałam na laurach jak już w związku się układało, byłam pewna, nie dbałam (on też nie) a tu zonk.....Wiele rzeczy do tej pory robiłam źle, przede wszystkim nigdy nie myślałam o sobie, a to błąd!!!! Wierzę, że teraz będzie tylko lepiej. Moja świadomość jest większa, naiwność mniejsza a i pewność siebie silniejsza!!!!!  ott taka puenta

miłego weekendu CZAROWNICE !!!!

cześć Arnoldki

no... nie mogłam sie oprzeć, by nie zacytować kilku słów z bloga zaproponowanego przez Ryttę ( w kontekście kruchości związków damsko-męskich i dylematow z tym związanych, poczucia porażki, straty itp)
1. ....."I możesz być atrakcyjna, pachnieć mleczkiem kokosowym, pracować na czternastym piętrze wieżowca i dobrze sobie radzić, ale będziesz walić głową w mur dopóki nie zrozumiesz, że ludzie przychodzą i odchodzą. Tylko ze sobą spędzisz każdy dzień i lepiej żebyś była kimś kogo lubisz. To dlatego szacunek jest ważniejszy od utrzymania przy sobie kogoś, kto sprawia, że trzeba dokonać wyboru między nim, a podeptaniem siebie......"
2. ....."Nie oszukujmy się, bycie z kimś jest ważne. Jest wtedy cieplej zasypiać, zawsze można liczyć na kogoś, kto zrobi ci herbatę i po wejściu do mieszkania wita cię coś więcej, niż zapach niewyniesionych śmieci. Jest to jeden z istotnych puzzli składających się na szczęście. Możliwe (ale nie pewne), że nie mając nikogo na stałe, twoje życie nie będzie pełne. Tylko zmiłuj się i nie rób z tego takiego wielkiego halo. .... Nie traktuj bycia z kimś, jak głównego elementu, który sprawia, że życie jest albo w porządku albo trudne.... Jest mnóstwo ważnych rzeczy: rodzina, pieniądze, odpoczynek, dbanie o zdrowie, dobre jedzenie, przyjaciele, pieniądze, plany i to tylko wymienione na szybko. Miłość jest jednym z setki puzzli – jasne, poprawia wygląd obrazka, ale nie sprawia, że bez niego jest on nic nie warty.... Może co najwyżej sprawić, że kolejne dni będą lepsze – pod warunkiem, że już wcześniej były dobre....."
MIŁEGO WEEKENDU

http://ujagny.blog.pl/2013/10/13/trudna … e-rozstac/
Witajcie w sobotnie południe!
Jakaś dyskusja wreszcie, bo taka posucha tu była ostatnio;-)
Ja już dawno odkrylam kilka fajnych blogów, cytatów itp, które mam zapisane na moim tableciku i w sytuacjach smutku do nich wracam. Kilka tekstów jakby żywcem o mnie ( hehe, pewnie każda ma takie wrażenie) a mój ulubiony, który w 99% obrazuje moje małżeństwo pozwolę sobie Wam zalinkować;-) (powyżej )
Ps. Tekst o kwiatku mnie rozwala. A raczej dostałam nim po " mordzie" na otrzeźwienie ...bo ja na kwiatki nie zasłużyłam ( takie słówka z ust jegomościa padły)
Także miłego weekendu Wojowniczki!!!

Też czytałam ten blog, mnie z kolei utkwił w pamięci jeden fragment "Naprawdę nie warto inwestować życia w gówniane relacje. Kobiety, które angażują się w związki z Piotrusiem Panem, ....., maminsynkiem......... dorosłym gówniarzem same siebie oszukują, że ta relacja to trudna miłość. Nie – to jesteś ty sama, żyjąca mrzonkami, w roli dostawczyni darmowych usług seksualnych. Kobieta, która w to wchodzi jest zwyczajnie głupia, pozbawiona poczucia własnej wartości i instynktu samozachowawczego, a godność jest dla niej zagadnieniem nie tyle abstrakcyjnym, co po prostu obcym." - i tu zaczęłam sobie zadawać pytanie czy ja naprawdę jestem aż tak głupia? Wiem, że łatwo wszystko wygląda z boku, już też kiedyś o tym wspominałam - gdyby to co mnie spotkało moją koleżankę to radziłabym jej już dawno uciekać z tego związku. No ale właśnie, dotknęło mnie i już nie jest tak prosto.
I czy ta Jagna to kobieta po przejściach (nie czytałam całego blogu)?

Od niedzieli mam jakiś spadek formy, włączyła mi się tęsknota, myślenie.... Staram się cały czas czyś zajmować żeby nie myśleć i udaje mi się przez większość czasu. Jeszcze tylko kilka miesięcy, tygodni i wyjdę zupełnie na prostą I tego się trzymam !!!!

no właśnie niby wszystko jasne, a lubimy grać role cierpiętnicy. Nie mam pojęcia skąd nam się to bierze. Niby nie jesteśmy zadowolone z takie związku ale w nim trwamy z nadzieją na cud...
To chyba wszystko przez to że żadna z nas tak naprawdę nie chce być sama. Można wmawiać sobie że samej ze sobą jest mi fajni i cudownie, ale realia są inne a przynajmniej u większości z nas.
Mam dużo koleżanek, które jest same i opowiada jak to zajebiście jest, ale jak z nimi porozmawiasz po jednym drinku to okazuję się, że tak kolorowo wcale nie jest i każda by chciała mieć kogoś.
Chyba tak jest ze wszystkim - mam proste włosy chce mieć kręcone, nie mam nikogo a chce mieć partnera itp.... Jak to się mówi lepiej jest tam gdzie nas nie ma ( a przynajmniej każdy z nas ma takie postrzeganie).

Bo razem jednak raźniej A poza tym każda z nas chce czuć się kochana, każda z nas potrzebuje ciepłych słów, przytulenia, wsparcia - myślę, że z tą drugą połówką jednak łatwiej iść przez życie. Tylko to musi być ktoś kto nas naprawdę kocha i szanuje, dla kogo liczą się nasze potrzeby a nie tylko swoje. Ja nie trafiłam w swoim życiu jeszcze na takiego faceta - mam nadzieję, że jeszcze i że wszystko przede mną. Aczkolwiek patrząc dzisiaj na świat, na to co się dzieje to zaczynam się zastanawiać czy prawdziwa miłość istnieje. Czy to nie jest już jakaś prehistoria ? - ludziom poprzewracało się w głowach, zmieniły się im priorytety, rodzina już nie ma takiego znaczenia jak kiedyś. Robię się chyba zgorzkniała

Niestety. Był czas, że małą to nie bardzo interesowało. Nie miała z ojcem więzi , bo go praktycznie nie widziała. Teraz z racji przymusowych dwóch wizyt w tygodniu i zapewne dojrzewania zaczyna chcieć mieć tatę jak inne dzieci, na co dzień .
Ja możliwości powrotu nie biorę pod uwagę. Ba, nawet nie umiem sobie wyobrazić, co by było jakby wrócił. .. On sie się nie zmieni. Ja to widzę. Gadane zostało a czynów żadnych. Cały on! Sęk w tym, że poprostu takie SMS-y i uwagi dziecka zakłócają mój spokój i są wkurzajace, no i przygnębiające.

Ja uważam,że kontaktu nie musicie mieć. WY ... Zahir skoro to tak dalece idzie ( typu zaczepki CÓRCIA) gdzie jesteś TY?? (sory) ale  spróbuj to ogarnać, bo TY wiesz czego chcesz, ale córcia?? czy czasem mimo chodem nie robisz też jej krzywdy nie rozmawiając z nią o realiach? POMYŚL??!! czego chcesz??............. bo to bardzo ważne ................

Kontakt jest smsowy. Są sprawy dotyczące corki. Ponieważ zabrnelo to za daleko, czyli moje wypominania jego wielkie żale, to teraz ma dzwonić do niej. Sprawy typu: nie przyjadę , bo pracuję.
Realia moja mała poznała od razu . Ja cały czas tłumaczę, że jest tak a nie inaczej, że tata tu nie wróci. Nawet mamy plany przyszłościowe typu: Mama znajdzie chłopaka i będę mieć kiedyś braciszka:-). Myślę , że ona jest rozdarta. Jedno mówi tak drugie siak. A on jej mówi "prawdę" ( tak twierdzi) czyli jakby mama chciała to by wrócił i był z nami cały czas bo on mamę kocha i ona jest dla niego najważniejsza i ona chce tatę na co dzień: kto by nie chciał: codziennie gry, chipsy, cola i czekoladki:-)) i dlatego będzie walczył . Walczył !?!?!? Pytam o kogo? ...więc napisałam, że jak mu mało corci to nie problem. Niech ją częściej  bierze, niech dzwoni itp ale o nas to jak? Skoro nas nie ma! Ogólnie w moim myśleniu nic się nie zmieniło. Nie ma opcji powrotu, spotkań ( bo niby o czym teraz rozmawiać ).  Nie ma nas. Umarło z mojej strony śmiercią  tragiczną ! Także z smsami koniec. Bo niby człowiek  stara się nie odpisywac ale czasem coś palnie, zwłaszcza jak popiwkuje, hihi. Tak jak Oli pisała , pewnie mu przejdzie. Ma takie zrywy co kwartał.
Kobietki. Jadę dzis po rowerek. Wracam do pedalowania;-)
Miłego weekendu!

Nie da się Oli. Próbowałam. Ale to jednak dziecko, które nie o wszystkim powie, zaś tata o pewnych sprawach powinien chociaż być informowany. Są też sprawy niezwłoczne, np. odrabianie lekcji. Tu, przynajmniej na tym etapie, kontakt musi być:-)