zdradzona, zawiedziona

Anel on nie ma prawa odcinać cię od swojej wypłaty, jesteś jego żona i połowa pieniędzy należy się tobie (chyba macie wspólność ustawową?).

Znam przypadek emerytowanego górnika, żona całe lata wychowywała trójkę  dzieci, coś tam dorabiała ale to był mały dochód, on po przejściu na wcześniejsza emeryturę zapragnął żyć jak kawaler. Hulał ile wlezie, pieniędzy na rodzinę nie dawał. Ona nie rozpaczała tylko udała się po poradę do adwokata tam dowiedziała się, że może złożyć do sądu   wniosek o zabezpieczenie  finansowe rodziny i tak zrobiła. Sad przyznał jej prawie całą emeryturę tego górnika (dość wysoka) on dostawał z niej na własne potrzeby tylko 600 zł.

Nie rozpaczaj, bo szkoda twojego zdrowia i co najważniejsze zdrowia twojego dziecka. Twoje starsze dziecko widząc ciebie w takim stanie też zacznie odczuwać lęki, a dziecko w tym wieku jeszcze nie wie, że z każdej sytuacji jest wyjście.  Popadnie w depresję, zacznie zawalać naukę, dzieci różnie w tym wieku reagują na stres. Nie rozpaczaj bo nie ma za kim, jego ktoś może buntuje lub kogoś poznał, szkoda żebyś traciła siły na zastanawianie się i płacz po nim. Udaj się czym prędzej po poradę i bądź silna dla siebie, tego dziecka jeszcze nienarodzonego i dla twojej starszej córki. Może jak zobaczy ze nie rozpaczasz po nim tylko pewnie walczysz o swoje prawa to kto wie może znowu będzie chciał do ciebie wróci. Na razie niech się zdziwi twoja przemianą. Zaskocz go, a na pewno przestanie ci grozić bo sam straci pewny grunt pod nogami.

Witajcie Arnoldki,

witaj Anel - Zahir już Ci napisała wszystko, nic dodać nic ująć. Trzymaj się Dziewczyno, masz dla kogo !!!!

A co u Was Czarownice?

U mnie sporo się dzieje. Zarówno w życiu prywatnym jak i zawodowym. Ten rok to będzie ogromny przełom.
Wracając do eksa - jest jego decyzja, chce się przeprowadzić, zamieszkać ze mną itd. Nie ma jeszcze mojej. To wszystko nadal się u mnie, w mojej głowie mieli.

Liza brak zaufania się babeczce włączył. Szpera, docieka myśli... Wszystko i wszyscy są jej podejrzani...szuka przyczyny...A Ty jesteś wróg nr 1- realny, nie wymyślony.
Dlatego Oli ty się zastanów, bo to zaufanie jest cholernie ciężko odbudować. Mi się nie udało, było to silniejsze ode mnie! 
Gość jest z nią z litości i tyle. Ona to widzi. Wspolczuję kobietce bo to dobija cholernie.

Oli szalejesz;) tak trzymaj

OLI- padłam na kolana po wiadomości, że rzucasz pałeczki rakowe- retyyyyyyyyyyyyyy. no co TY - zostawiasz mnie/ nałogowca ? co czytałaś ?

Ja jestem zdania, że jak w związku się źle dzieje, to już nigdy nie będzie dobrze. Zawsze będzie zadra.  A udawać albo oklamywac siebie, ze jest ok to najgorszego co można sobie zafundowac.

ANEL..piszesz." Najgorsza jest teraz samotność, zrujnowane marzenia, plany, patrzę w przyszlość i widzę smutek... " no cóż..... NORMA  gdy kończy się coś, co nie miało tak się skończyć. Smutno Ci- i prawidłowo...... nam też było....... ale życie na tym się nie kończy- jest jeszcze coś innego poza nimi - więc szlochając staraj się myśleć pozytywnie

no właśnie ZAHIR - święte słowa. Mój eks mąż - sprzed lat - co jakiś czas skamle jak to on mnie nadal  kocha, jaka to ja jestem "super", drugi partner też po wszystkim złym co się zadziało - przypomina sie co jakiś czas.... i co mam z tym zrobić DZIŚ ??? - zwyczajnie żal mi ich, że kiedyś okazali sie beznadziejni, a dziś - ...nie potrafią być męscy. Jestem osobą elastyczną w życiu, ale wycieraczką niczyja nigdy nie będę, więc jak nawet eksik zapłacze w pewnym momencie ( a na to się zapowiada) - to ..............sory ............... nie ma opcji, bo ja jestem najważniejsza  i choć potrafię wybaczać, ale nie potrafię zapomnieć krzywd. Mam udawać, że zapomniałam, że kiedyś byłam "mniej" ważna..?? przez chwilę można, ale czy to jest to czego oczekuję od życia? podobno szukamy szczęścia

Wiem, że to co mam dziś- to nie szczyt moich oczekiwań od życia. Jednak wiem- kim jestem. Czasem śmieję się sama do siebie, jak rugam menów na portalu, gdy próbują bajerować. Jest jeden, który to wytrzymuje od jakiegoś czasu - ciekawe jak długo mnie zniesie- hi hi

polecam Allen Carr "Skuteczna metoda jak rzucić palenie"

Witam, weszłam na to forum przy okazji poszukiwania odpowiedzi, jak poradzić sobie z cierpieniem dziecka po rozstaniu rodziców...Może znajdę tutaj wsparcie psychicznie, bo na tą chwilę jestem w rozsypce i nie wiem co dalej. Zacznę od początku, albo w sumie od końca... W tą sobotę, po ponad 13 latach wspólnego życia, 11 letniego, cudownego syna, dowiedziałam się, że mój facet odchodzi. Definitywnie. Ten temat wałkowaliśmy od września mniej więcej. Kiedy to oświadczył mi, że ma dość życia w kłamstwie, że nic nas nie łączy, żyjemy obok siebie, i jedyne co mamy wspólne to dziecko. Że on zaczął chodzić na terapię, bo nie radzi sobie sam ze sobą (notorycznie kłamie, oszukuje i zdradza). Że zrobił to dla siebie i dziecka. Że on nie radzi sobie z życiem, ma depresje. To pierwsze co, obiecałam go wspierać i pomóc przejść przez depresję. Próbowałam przekonać, że skoro w końcu postanowił coś zmienić w swoim życiu, iść na terapię, to jest to ogromny krok naprzód. Że razem nam się uda. Facet zdradza mnie praktycznie od początku naszego związku, wyszło to jak byłam w ciąży. Ale wierzyłam, że razem to zmienimy, że dla dobra rodziny itd... Już nawet jakieś 4 lata temu poszedł na terapię. Uważam że jest uzależniony od zdrad. Ale zaczęło się układać, jak zawsze obiecał że się zmieni i jakoś temat ucichł. 4 lata temu kupiliśmy w końcu mieszkanie, urządziliśmy. W związku różnie. Mało sexu, szczególnie jak się okazało, że zaraził mnie chorobą weneryczną, dzięki której od ponad roku leczę się na RZS. Ale mimo to, zawsze uważałam że się dogadujemy. Że lubimy ze sobą spędzać czas. Prawie się nie kłóciliśmy.... i tak płynęło nam życie.

Nie mogłam uwierzyć, że tak po prostu kilka miesięcy temu postanowił odejść. Oczywiście zaczęłam drążyć, szukać i okazało się że od ponad roku spotyka się z koleżanką z pracy. Że dzień w dzień, kiedy musiał zostać dłużej po godzinach, był u niej. A ja jak ten debil po tym niusie zaczęłam jeszcze bardziej przekonywać go, że sobie poradzimy, że pójdziemy na terapię par, że jeszcze kiedyś jej podziękujemy, że "naprawiła" nasze życie. Niby raz podjął decyzję, że idziemy, potem okazało się, ze dalej z nią się kontaktuje, że nie jest w stanie skończyć. Że ona jedyna go rozumie, jej opowiedział całe swoje życie, o wszystkich zdradach itd. Oczywiście mówił, że nic nas nie łączy itd. Zaczęłam z nią rozmawiać. Okazało się, ze jesteśmy do siebie bardzo podobne. Poprosiłam, zeby ucięła z nim znajomość. Znowu podjął decyzję o rozstaniu, że terapia nie ma sensu itd. Wtedy interweniowali jego rodzice, że ma iść na terapię dla dziecka i koniec. Obiecał urwać kontakt. Poszliśmy na terapię. Całe 2 sesje. Po czym a to nie mógł wyjść z pracy, a to to itd. Niby coś sie starał, ale widać było, ze na siłe. Oczywiście cały czas powtarzał i powtarza, ze to nie o nią chodzi... Zaraz po Świętach dostałam od niej smsa, żeby z nim porozmawiać, bo ona ma dość jego błagań. Kiedy mu to pokazałam jakby go grom strzelił. Jak ona tak mogła. I niby urwał kontakt obrażony na nią. Wcześniej jeszcze się dowiedziałam, że mówił jej, że kocha ją jak nikogo nigdy nie kochał... Myślałam, że będzie już ok. Że bedziemy po Świętach kontynuować sesje. Ale mieliśmy wyjazd na narty z synem. Na nartach też było ok. Aczkolwiek coraz częściej miałam wrażenie, że on niknie, że go nie ma. Co mu mówiłam kilka razy. Że ja tak dłużej nie mogę. Że jak ma być obojętny, to lepiej to skończyć. To on wtedy że będzie dobrze, że on się będzie starał itd. Wróciliśmy w środę. W czwartek miałam urodziny. Nie kupił nic, wrócił po 21 do domu. ALe obiecał, ze w sobotę będziemy świętować. W piątek wrócił późno, zabrał syna i zawiózł do dziadków. I został u nich do 1 w nocy. Już wtedy miałam przeczucie, że rozmawia z nimi o odejściu. W sobotę rano oświadczył mi że to koniec. Że terapia nie ma sensu, on nie chce. Przyciśnięty do muru powiedział, ze widział się z nią w piątek ale to nie o nią chodzi. Jaaasne. Że on mnie chyba od początku nie kochał i nie chciał byc ze mną, stąd te zdrady. Poczułam się jakby ktoś zdeptał cały mój świat. Mamy 11 letniego syna po leczeniu onkologicznym, całe swoje, nasze wspólne życie poświeciłam dla tej rodziny. A teraz zostaje z niczym. Bez pracy, w jego mieszkaniu, chora na całe życie, bez wsparcia. On mówi że dla dziecka zrobi wszystko, zeby miał jak do tej pory. Ale syn jest tak wrażliwym człowiekiem po tym co przeszdł w życiu, że nie wyobrażam sobie jak to przeżyje. Na tą chwilę my dwoje idziemy do psychologa, żeby ustalić co i jak powiedzieć dziecku. Potem on ma się wynieść, podobno do rodziców. A ja mimo całej krzywdy zaznanej od niego kocham go. I nie chcę żeby odszedł. Ale wiem, ze nie ma już żadnej szansy. Nie wiem co dalej. Jak żyć. Jak pocieszyć syna. Jak przetrwać kolejny dzień, tydzień, miesiąc... Może dzięki rozmowie z Wami jakoś to przetrwam.

Dzięki
Anka

ANKA - dziś nie napiszę Tobie nic, bo nie ma sensu. Jestes w wielkiej dooooopie i tyle - beznadziejnej doooopie. Myślę, że syn sobie szybciej poradzi z ta sytuacją niż TY sama. Nawet nie wiem czy napisać- będzie kiedyś !!!!!!!!!!!! OK - bo wiem, że dziś tego nie przyjmiesz jako fakt

Jak ja Ciebie rozumiem... Zyc sie nie chce, a czasu musi uplynac jeszcze tak cholernie duzo. Biedne dzieci w tym wszystkim :-(

Dwoje doroslych ludzi powinno wziac za nie odpowiedzialnosc, ale nie bierze. Masz we mnie najlepszy przyklad. 4 miesiac upragnionej ciazy i jestem sama. Dzisiaj sobie niczego nie wyobrazasz, ja rowniez nie, dzisiaj wszystko wydaje sie byc tylko koszmarem. Tak jak dziewczyny pisza, rozmowa, pisanie a przede wszystkim czas... Skad jestes?

Dużo więcej niż jest sobie w stanie wyobrazić. Za jakis, niestety długi czas trudno nam bedzie uwierzyc, ze ten moment wydawal nam sie koncem zycia. Nie jest nim, to pewne. Dzis tracimy energie na to czego juz i tak nie mozemy zmienic. Ja to robie. I to jest blad. Oni zrobia juz i tak to co im sie podoba. Zreszta... probowalam sobie dzisiaj wyobrazic, ze on chce powrotu. Wraca do domu i? I na tym koniec bajki. Nie chcialabym zeby ktos taki mnie tulil, pocieszal, wspieral, spal kolo mnie, mowil ze mnie kocha, bo dzis i juz zawsze wszystko to wydawaloby mi sie jedynie obrzydliwym klamstwem. Kazdy dzien w strachu, nigdy bys nie wiedziala, czy jeszcze dzis Ciebie kocha, czy juz moze to jest ten dzien kiedy on podziekuje. Co to za zycie? Za mlode jestesmy zeby skazac sie na cos takiego. I chocbym miala do poznej starosci czekac na kogos dla kogo bede calym swiatem - to poczekam, bedzie warto. Twoj maz jest strasznie podly. Woli inne kobiety - swietnie, pogratuluj mu,ze znalazl droge do szczescia i niech fruwa. Czas jeszcze pokaze jak znakomicie mu bedzie za pare miesiecy, lat. A Ty przestaniesz byc jedna z wielu - w gruncie rzeczy to Twoj szczesliwy dzien. Przepustka do lepszego zycia. A synem naprawde nie martw sie tak bardzo. Moja 12letnia corka przezyla moj rozwod duzo lepiej niz ja. Trzeba jedynie byc szczerym, bo gdy dziecko poczuje, ze nie mowi mu sie prawdy to zacznie sie bac i nie karm go falszywa nadzieja, ze moze jeszcze tata wroci. Duzo lepiej tak, niz gdyby mial wychowywac sie w emocjonalej lodowce miedzy rodzicami.

Najważniejsze dziewczyny, że przejzalyscie na oczy. Teraz długa droga przed Wami. Będzie ciężko ale w końcu ten niewymuszony uśmiech się pojawi:)
Jest to przykre bo kolejne dzieciaki są pokrzywdzone. Ale ktoras z Was to napisala- może lepiej to zniosą niż Wy same. Moja nie wylała ani jednej łzy za tatusiem, choć płacz ma " na wierzchu ", za to ja ocean. Także zaopatrzcie się w chusteczki i cierpliwość...a te ich piękne słowa to norma! Do końca nam mózg piorą, he he.

A kuku . No u mnie nic się nie dzieje. Nastroje raz lepiej, raz gorzej. Raz pełna ekscytacja, że będzie dobrze innym razem wprost przeciwnie. Zapisałam się na jakiś portal, ale jest do bani. Niby są zainteresowani ale żaden nie pisze - tak jakoś dziwnie. Chyba jeszcze gdzieś się zapisze bo tych portali jest tyle, że może gdzieś ktoś się znajdzie.
Moja mapka póki co sobie stoi i się w nią wpatruje - ale żeby coś miało się sprawdzić to jakoś nie koniecznie. No cóż zobaczymy.

Witajcie,

widzę, że pojawiły się nowe skrzywdzone duszyczki, ehhh ten świat jest brutalny. Dziewczyny od siebie mogę jedynie dodać, że trzymam za Was mocno kciuki, musicie być silne i nie możecie się poddawać !!!!
Wybaczcie, ale na żadne rady sama nie mam głowy, a poza tym też trochę błądzę, więc pewnie nie na miejscu byłoby doradzanie komuś, jak sama się trochę gubię.

A co u mnie - mózg mi paruje od rozważań, planów, podejmowania decyzji, doszukiwania się za i przeciw danym decyzjom. Próbuję poukładać swoje życie prywatne (miłość, związek o ile tak to można nazwać, ale w tym znaczeniu), zawodowe, "hobbystyczne". Dochodzę do jednego wniosku - doba ma za mało godzin, tydzień ma za mało dni

i czas spać...dobrej i spokojnej nocy Wam życzę

faktycznie zrobiło się tu spokojnie ostatnio. Nasze nowe zranione duszyczki znowu wpadły i zniknęły ( tak jak Zahir - prorokowałaś). Mam nadzieje, że jakoś sobie radzą.
A skąd u Ciebie Zahir ta melnacholijjja się wzięła?. Oli pewnie myślisz  i rozważasz wszystkie za i przeciw. Arcola, a Ty pewnie buszujesz w necie na portalach randkowych? co?
Przed nami weekend - świetnie ! będzie okazja trochę wyhamować po całym tygodniu i poleniuchować trochę.
U mnie dobry nastrój i gra gitara. Jest dobrze......... nogi na ławie,herbatka z cytrynką i kieliszeczek naleweczki zima przecież - trzaa sie grzać. Miłego CZAROWNICE

Z tymi portalami tak jak pisałam to jest coś nie tak. Panowie się nie odzywają a nawet jak ja zagadam to też cisza. Tak więc jestem sobie na tym portalu od 3 tygodni i z nikim się jeszcze na randkę nie mowilam. A poza tym dużo pracy, mi też tak jak Oli szykuje się awans i dzisiaj miałam dość ciężka rozmowę w tej sprawie (musiałam się wykazać ) i przygotowywałam się do niej przez ostatnie 2 dni. A teraz tak jak Liza siedzę i pije naleweczkw - no dobra tak naprawdę to leżę i piję ☺

jak myślisz ...... co znaczy " zdrowa" - co będzie tego objawem?

Hej ... nigdzie nie uciekamy, ja po prostu tu nie zagladalam aby nie rozdrapywac pisalam na poczatku watku a potem zamilklam, ale do bagienka nie wrocilam. A teraz znow mnie kusi to forum i zagladam od kilku dni

trzymam kciuki za postawę Nie wiem jaką " strategię" na dziś przyjełaś, ale jak kieeeedyś, gdy było mi źle  - byłam nadal na forum,ale "odwiedzałam wątki" mnie nie dotyczące ( w kwestii przeżyć), dlaczego..??? wypełniałam wolny czas( aby nie myśleć o swoim problemie), ale nie utożsamiałam się ( podświadomie/ mimo wszystko z opisywanym cierpieniem, co finalnie skutkowałoby tzw rozgrzebywaniem ran- z całego serca życzę wytrwałości w dążeniu do...? i chyba musisz sobie koniec zdania dopisać sama, by było to zgodne z Tobą

Hej Majka
oj sama jestem ciekawa póki co dużo się dzieje i nie jestem w stanie przewidzieć czy będzie happy end, zresztą chyba nikt nie jest w stanie.
Ale również trzymam mocno za Ciebie kciuki !!!!

Liza chodzę ciagle do terapeutki  - czyżby z moich postów nie przenikał optymizm hahaha. Poza tym jakiś kurna dziwny klimat. Pisałam wam jakiś czas temu o koleżance która zdradza swojego męża i chce się z nim rozwieść. No to teraz jej mąż chce się ze mną umawiać.

Zahir się ubawiła na tę wiadomość, a ja wręcz przeciwnie. Obyś Arcolka "nie zgłupiała". Jak gość fajny, to mu to powiedz, ale nie pakuj sie w nic głupiego, bo jeszcze kiedyś staniesz przed sadem, jako powód rozpadu związku małżeńskiego ( bo różnie może być).
Trzymajcie sie Arnoldki .Zaraz idę zrobić się na bóstwo i biegnę do pracy. Dziś długi dzień przede mną. Miłego ....

Ktoś powie, że życie to nie film... ale serial to tak:)

Ten watek jest juz na innym etapie, idealny dla mnie, nie ma juz w nim uzalania sie nad soba . U mnie tez juz niedlugo bedzie rok wiec przyznaje racje ale czasem jeszcze dopada dolek hmm
Tez mialam sytuacje, ze znajomi sie rozwodzili i on „zagadywal” do mnie ... co za cymbaly mysla, ze jestesmy az tak zdesperowane, faktycznie jak w telenoweli

Oni mają to swoje EGO, które chcą podbudować tylko jak?! Jak z jedną babą się nie umie obejść to i z drugą nie będzie umiał.
Majka dołki są, to prawda ale pomysl co było a co jest;)
Arcola gość wymiata, hehe;-)

Jak tam wineczka, naleweczki?!
Ja mam nowe hobby: akwarium. Po roku przerwy uruchamiam wodne życie. Narazie 7 rekinów pływa;) ale zamierzam dokupić krewetki

Po moich naleweczkach tylko buteleczki ale winko dochodzi:)

Moje też zmetnialo bo doslodzilam. Dajmy im czas jeszcze do wyklarowania