zdradzona, zawiedziona

Sama nie wiem. To cały czas bolało mimo braku kontaktu, więc stwierdziłam, że co zaszkodzi spróbować skoro i tak boli? A nuż się uda i w końcu bym była szczęśliwa? Ale się nie udało
Kocham go od jakiś 8 lat, jeszcze zanim byliśmy razem i po tym jak już nie jesteśmy. Nie wiem czy jest mnie nie wart, czy może ja jego. Przed byciem z nim i w trakcie miałam poczucie własnej wartości, ale teraz kłebi się gdzieś tam myśl, że gdybym była coś warta to by mnie chciał

Feniks, na moim przykładzie. Nie mam niskiego poczucia własnej wartości. Odbudowałam je, korzystam z pomocy specjalisty, robiłam wszystko to co trzeba aby wyjść z przeszłości, z toksycznego związku - nie sprawdzałam, nie śledziłam, nie kontaktowałam się, poznawałam ludzi, wychodziłam, wszystko pochowane, nie przeglądałam zdjęć. A mimo wszystko nadal kocham eks. Co prawda u mnie minęło dopiero albo aż 5 mcy....
W pewnym sensie większość zachowań ludzi to schematy, ale czy tylko schematy działają w życiu? Czy zawsze wszystko musi być czarne albo białe?
Miłość, zdrada, porzucenie, związki to cholernie trudne tematy. Z boku na wszystko patrzy się łatwiej do momentu kiedy dana sytuacja nie dotyczy nas samych.

Nigdzie nie napisalam ze ja nie przezylam czegos w podobie osobiscie Jest to chyba kwestia pewnej dyscypliny psychicznej ktorą trzeba sobie narzucic. Wiadomo ze nie od razu bo trzeba przezyc zalobe pozwiazkowa ale przychodzi moment gdy trzeba zadac sobie pytanie czy tak chce trwac? Jesli nie to robie wszystko by sie wykaraskac. Inaczej jest tez wtedy gdy eks nie ułatwia sprawy kontaktem tak jak w Twoim przypadku.W sytuacji dark wings tego kontaktu nie ma, facet postawil sprawe jasno nie nie i jeszcze raz nie. Tu zostaje wiec przyjac to do wiadomosci tymbardziej i klasc sobie do glowy codziennie ze ten czlowiek juz nie istnieje w moim zyciu bez zadnego "moze kiedys". W ktoryms momencie przynosi to efekt.
Ja osobiscie nie musialamsie moze godzic z utrata faceta ale z inna rownie bolesna jesli nie bardziej dla kobiety ...i to taka gdzie happy endu juz nie bedzie niezaleznie od uplywu czasu. Ze wszystkim mozna sie uporac jesli naprawde sie chce.

Zgodzę się z tobą.
5 miesięcy to nie wiel, u mnie mija 5 lat a sprawa dalej nie rozwiązana.
Dostaje tu meila z życzeniami, cholera mnie wzieła, następny , ze nie wyszła za mąż ciągnie dalej...
a ja wiem, że wyszła. I być tu mądry i jak tu funkcjonować...

Pewnie się uporasz. Zdaje mi się, że jesteś wytrzymałą dziewczynką.

Nie chodzi o to bys siebie oszukiwala ze jest super gdy nie jest. Trzeba wyplakac swoje, wymarudzic, przezyc ta zalobe o ktorej wspominalam. Przy tym wszystkim trzeba jednak rowniez powtarzac sobie ze to koniec pewnego etapu a nie koniec swiata i przyjdzie dzien w ktorym bedziesz szczesliwa bez tego czlowieka.

Dark.wings ja zostałam sama z 11-miesięcznym synem, mąż zostawił mnie w sierpniu dla koleżanki z pracy. Widać, że są mega szczęśliwi, obnoszą się ze swoja miłością na Fb, na każdym kroku udowadnia światu jaki jest zadowolony z życia, szczęśliwy, że w końcu znalazł swój sens życia. Mi wykrzyczał, że jestem błędem jego życia, że żałuje, że mnie poznał, żałuje, że to własnie ja jestem matką jego dziecka.... bolało strasznie..... przez ten czas od rozstania poznałam jego skurwy. syński charakter, ale dzięki temu zrozumiałam, że nie mam za kim płakać, że takiego podłego człowieka nie warto kochać, że potrafię żyć bez niego...
Dostajesz tu bardzo dużo dobrych rad, uwierz, że Ci przejdzie, wszystko to czas, czas, czas... Widzisz teraz same czarne scenariusze, to normalne.... mi pomogła bardzo terapia z psychologiem...

Mi też serce mówiło co innego a rozum co innego... rozum zwyciężył

Psycholog to u mnie był strzał w dziesiątkę. Także ja jestem jak najbardziej za. Ważne żeby to był dobry psycholog, który ma dobre opinie lub ktoś z polecenia. Psychiatra właśnie wypisuje tylko leki, a po się faszerować i otumaniać, lepiej porozmawiać z kimś kompetentnym, a poza tym jeśli psycholog stwierdzi, że sama terapia nie pomoże to dopiero sam skieruje do psychiatry po leki.

Dziewczyny śledzę wasze wypowiedzi i tkwi dalej w chorym związku. Pisałam już kiedyś o tym i dalej nie znalazłam siły w sobie,żeby odejść.Czasami myślę sobie,że zazdroszczę wam,bo już się uwolnilyscie,a ja dalej w tym tkwie.Chyba rozumiem Oli,dlaczego się spotkała. Straszne jest poczucie własnej bezsilności. Tylko dlatego, że boję się, że będę sama i boję się, że popełniam błąd odchodząc. Masakra

No właśnie, potrafimy być mądre tylko jeśli chodzi o innych,a same ze sobą głupie jak but no właśnie chyba mi zależy. Chociaż już chyba sama nie wiem o co mi chodzi. Piszę tylko po to,żeby to z siebie wyrzucić.,bo chyba nikt nie jest w stanie mi nic doradzić, bo to po prostu przydałoby się, żeby mnie ktoś w głowę walnął,żebym się ogarnęła.

A nie dałoby jakoś rady rozejść się na jakiś czas? Nie rozstać, tylko powiedzmy odpocząć trochę od siebie, żebyś zobaczyła czy tęsknisz czy też dobrze Ci bez niego?

Podczas rozlaki mozna znalezc odpowiedz czego sie chce, dostrzec co sie ma. A aga.wa1 sama napisala, ze tkwi w chorym zwiazku wiec moze cos takiego daloby jej odpowiedz czego chce tak naprawde.

Zgadzam się z tym w 100%.
Tchórze tak postępują. Jak jedna i druga strona.
Nie raz słyszałem taki też tekst " musimy odpocząć od siebie". Jak to tylko usłyszałem, to można powiedzieć robiłem pa pa
Chyba, że to był jakiś dłuższy związek, to próby rozmowy a nie odpoczynek.

A u mnie teraz tendencja spadkowa, która zawdzięczam sama sobie. Zaangażowałam się bardzo w nową znajomość, która nie wypaliła i demony wróciły. Co prawda nie tak jak poprzednio a jednak są i muszę znowu się z tym wszystkim borykać. No ale cóż gdyby kózka nie skakała......

Ja to ci muszę moją corcię na ferie podeslac! Żebyś się zajęła czymś innym poza tymi chłopami;)... A co to za koza co nie skacze?! Dupa nie koza!hehe

WOW, super, gratuluję !!!!! Dasz radę, kto jak nie Ty?!

aga.wa1 przeczytałam wszystkie Twoje posty, rozumiem Twoje rozgoryczenie, ale spójrz prawdzie w oczy - żyjesz w trójkącie, przynajmniej emocjonalnym, męczysz się, cierpisz, po co Ci to.
Jesteś młodą dziewczyną, piszesz, że w rodzinnym mieście dostaniesz pracę, nad czym się zastanawiasz?
Powtarzasz, że boisz się samotności, a teraz, jak czujesz się w tym pseudo związku, szczęśliwa?
On jest nielojalny, okłamuje Cię, utrzymywał z nią kontakt, zanim jeszcze sprowadziłaś się do niego, nie oszukuj się, chcesz iść przez życie z kimś takim?
Nie daj się zwieść jego fałszywej  "dobroci", to człowiek bez zasad.
Przepraszam, że tak wtargnęłam w wątek Olimpii.

Usychasz emocjonalnie w tym związku. Po co to robisz? dla jakich priorytetów? Może czas przewartościować co dla Ciebie najważniejsze w życiu, a co nieco mniej. Wsparcie jest każdemu człowiekowi potrzebne w chwilach słabszych. Jednak filarem swojego życia jesteś TY i to w Twoich rękach jest budowanie swojej codzienności, więc buduj ją !, a nie niszcz tylko dlatego, że będzie być może przez jakiś czas bolało

No wiem, że powinnam - od dzisiaj umawiam się tylko na niezobowiązujące randki i podchodzę do wszystkiego na luzie.

Prawko się sprawdziło. Teraz praca a za niedługo autko ( ta Q7;). Prawie trzy. Reszta pójdzie z górki:)

Jeszcze do Olimpia234 - czytałam, że chcesz spróbować wrócić do swojego byłego. Wiem, że ludzie różnie mówią o wchodzeniu dwa razy do tej samej rzeki itp.
Sama tak miałam - w związku sprzed kilku lat pierwszy związek z X jakaś porażka totalna ja się zaangażowałam bardzo a on był bardziej bo był rozstaliśmy potem się obudził chodził koło mnie starał się, wszystko co nie podobało się mi naszej poprzedniej relacji zmienił tak żeby się mi podobało i rzeczywiście wróciłam. Przez pierwsze kilka miesięcy było wspaniale - czułam, że naprawdę, że mu zależy, że tylko ja itp. ale właśnie ale minęło kilka m-cy i powoli wszystko zaczęło wracać do "starej normy "- czyli do sytuacji z pierwszego związku. Stwierdziłam, że tak dłużej nie mogę - rozstaliśmy się i co minął jakiś czas i on znowu zaczął do mnie dzwonić, chciał się umawiać, spotykać- ale tym razem wyciągnęłam wniosek z relacji z nim i nie poszłam w to - bo wiem, że jak bym znowu w to weszła to byłoby dokładnie to samo...

Natomiast gdyby ten ostatni nagle stwierdził, że jednak mnie kocha .... to na pewno trudno byłoby mi zaufać, ale myślę, że mogłabym wejść w to kolejny raz. Wiadomo w relacji zawsze jest ryzyko kwestia zaufania.
Jednak to jest gdybanie nie ma teraz sytuacji, żeby ostatni chciał wracać....

w każdym razie Olimpio życzę Ci podejmowania dobrych decyzji

pozdrawiam,

Aga jak sytuacja? Miałaś w sobie tyle samozaparcia żeby to zakończyć?

Trzymaj się aga.wa1 - teraz będziesz miała trochę pod górkę, ale dasz sobie z tym radę. Jesteś dzielna !!! trzymaj się mocno

A u mnie klaps. Narazie jeszcze chodze do pracy ale...ja chciałam na staż, szkolenia jakieś bo praca w ubezpieczeniach czego nigdy nie robilam a szefowa chce kogoś co się na tym zna i raczej to robota na czarno. Do bani, coś czuję, że mnie wkrótce pożegna:( ....

hej Arnoldki.
Nie zaglądam tu zbyt często, gdyż nie mam Was czym tak naprawdę zaskoczyć. Bardzo ostatnio wyciszyłam się emocjonalnie i aż mi głupio to pisać, ale ... jest mi dobrze.. Nie wiem, czy cieszyć się z tego stanu ( tak długofalowo). Codziennie budzę się w dobrym humorze, dzień spędzam pracowicie, często się śmieję, robię co  chcę -  na co mam ochotę ( mam nadzieję, że to objaw  dobrego samopoczucia, a nie rozleniwienia) . Nawet ostatnio przestałam kawkować - bo nie mam ochoty( no albo leń  wtargnął w moją codzienność
Zahir -  oby praca trwała- każdy dzień to doświadczenie. Nie wiem czego oczekuje Twoja szefowa( oczywiście oprócz doświadczenia) - być może nie skończy się źle- tak jak prorokujesz. Ja w pracownikach cenię zaangażowanie w pracę i w swój rozwój, więc nie" spuszczaj z tonu" i nie zniechęcaj się - może szefowa doceni to i w efekcie osiągniesz/zaliczysz" z powodzeniem ten punkcik z mapy.
Arcola - Tobie się nie sprawdza,bo za często patrzysz na tę mapkę .
Oli podziel się radami z Arcolą, jak to się robi, by mapka zadziałała............ ja nie zrobiłam swojej,  więc muszę siedzieć cicho - hi hi

Liza ale nie musimy się niczym zaskakiwać, ja póki co też nie mam czym - wszystko się mieli, obserwuję, myślę, rozważam, ale tak zupełnie na trzeźwo. Co ma być to będzie i staram się tym nie zadręczać.
A ja myślę, że u Ciebie to nie czas rozleniwienia tylko jesteś szczęśliwa sama ze sobą? Osiągnęłaś ten kolejny upragniony etap?

Hmm co do mapki? To dzieje się samo, owocuje po części to, że zainwestowałam w siebie w poprzednim roku. A reszta sama do mnie przychodzi Jak tak się patrzę na mapkę to 90% marzeń będę miała zrealizowanych w tym roku, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, dlatego tfu tfu jeszcze raz, nie chcę zapeszać i czekam cierpliwie co dalej los przyniesie. Póki co  inwestuję w siebie i wprowadzam kolejne zmiany. Dzieje się dzieje

Wiem:) fajne są te jej wpisy. Dodają człowiekowi otuchy, mimo wszystko.
U mnie nici ze stażu:( załamka

Witam Was wszystkie. Przeczytałam ten wątek i chciałabym do Was dolączyć z moją historią. Przezywam obecnie bardzo trudne chwile i muszę zrobic cokolwiek, żeby doslownie nie oszaleć. Opowiem Wam moją historię, może znajdziecie chwile, żeby się do tego odnieść. Mojego męża poznalam dwa lata temu. Nie wyobrażacie sobie jak facet za mna szalał, można by było miec wrazenie, ze wrecz oszalał,ja nie podzielałam euforii, bałam się tez. juz raz się rozwiodlam, mam córke i złe doświadczenia. A on..mało urodziwy,mlodszy o 6 lat, niekoniecznie też bardzo bystry, ale za to wyjatkowo dobry człowiek, kochany, czuly, cierpliwy- takie miałam o nim zdanie. Zwiazalam sie z nim. Po jakims czasie zaszlam w ciaze. Bliznieta. Byłam szczesliwa. Ciaza była zaplanowana, on jedyne o czym marzyl to zostac tata. Niestety w 21 tygodniu ciazy  odeszly mi wody i dzieci umarły. Maz po wszystkim zachowywal sie cudownie, wspierał mnie jak mogł. Po kilku miesiacach obsesyjnie znowu dazylismy do ciazy. W kwietniu zaszlam znowu w ciaze, ale w 10 tyg kolejny raz poronilam. Koszmar! Wszystko nam sie walilo. Odeszlam z pracy przez to ciagle zachodzenie w ciaze, lekarze juz mowili, ze musze odpoczac, ze za duzo tego wszystkiego, ale nie...bo moj maz marzy o dziecku, bo prosi, bo placze. I kolko sie krecilo. Potem nie moglam zajsc w ciaze przez jakis czas, wiec podeszlismy do inseminacji. Udało sie za pierwszym razem. Ciaze znosilam b.b.zle. Moj maz jest marynarzem i wyjechal na dwa tygodnie do pracy na statek, a w tym czasie okazalo sie, ze mam dwie ogromne torbiele na jajnkiu, ktore zaczely sie skrecac. Z koszmarnymi bolami wyladowalam w szpitalu i nastepnego dnia byłam operowana. Koszmar, bol nie z tej ziemi, powiklania pooperacyjne, ledwo wyszlam z tego w jednym kawałku. Ciaza przezyla. Długo dochodzilam do siebie. Wymiotowalam, mdlalam, nie mialam sily sie podniesc. Maz wrocil do domu po 2 tyg i..........i sie zaczeło. To było 2 tyg przed swietami. Nagle mialam w domu innego czlowieka. Pyskowal, w domu nie zajmowal sie niczym, siedzial ciagle w laptopie, ja ledwo zywa, a dom w oplakanym stanie, corka (ma juz 12 lat) sama o siebie dbala. Zaczeły sie klotnie choc nie mialam na nie sily. Potem przyszla jego wyplata od ktorej sprobowal mnie odciac to byl kolejny krok. A potem to juz polecial po calosci, ze byl ze mna 2 lata nieszczesliwy, ze go gnoilam, zdeptalam, ze jestem potworna, ze udaje ze sie zle czuje zeby inni mi wspolczuli, ze dziecko nie jest powodem, zeby on marnowal sobie reszte zycia, ze nawet dziecka nie potrafie urodzic. KOSZMAR! Bolalo mnie wszystko. Wyprowadzil sie.Jego mamusia poglaskala go po glowie, a ja bylam ta najgorsza! Latalam cala, nerwy takie, ze do tej pory nie wiem co to dziecko w srodku musi czuc. Wyprowadzil sie do rodzicow i niebawem znow pojechal na statek. Po swietach przez tydzien blagal mnie zebym mu wybaczyla, ze mu odbilo, ze wszystko co mowil to nieprawda. Walczylam ze soba strasznie. Wojna mysli. Powiedzialam mu zeby wrocil ze statku do domu i zobaczymy. Tak tez sie stalo.Wrocil do domu. 4 dni wystarczyly zeby wszystko wrocilo do "normy" . Mowil ze nie chce mnie takiej jaka jestem, oklamywal mnie, mowil, ze udaje, ze sie nigdy nie usmiecham, ze ma dosyc, ze nie bedzie tak zyl i znow sie wyprowadzil. Wyłam do ksiezyca. Non stop straszy mnie ze nie dostane grosza, ze mam mu dac z domu to czy tamto a jak nie to moge kupic sobie nowy zamek do domu, teraz pojechal sobie na narty w gory, nie wiem z kim, gdzie i na ile. Nie spie po nocach, wyje do ksiezyca i gdy spogladam w swoja przyszlosc to widze jedna wielka czarna dziure. Tak marzylam o tym dziecku, powinnam byc teraz szczesliwa...Nie wiem jak sie pozbierac. Psychicznie jestem tak slaba, ze nawet o rozwodzie nie mam sily myslec. Chciałabym zasnac i sie nie obudzic

To czlowiek ,,ktory ma to we krwi ,,nigdy nie dojrzeje do stalego zwiazku ,,wedlug mnie jest nieodpowiedzialny. ,nie mozna mu ufac ,,to co ty przezywasz tak naprawde nie obchodzi go ..to typ czlowieka ,,ktory nie zna znaczenia slowa Kocham., ja juz napewno nie zaufalabym takiemu facetowi ,chcesz byc oszukiwana i zdradzana ,odpusc , zycze ci bys spotkala porzadnego faceta ,pozdrawiam.

To kawał gnoja!... Wiem, że ciężko ale postaraj się myśleć o sobie i maleństwie. I nie jesteś absolutnie na pozycji przegranej. Jesteś w ciąży z mężem i zgodnie z prawem to ty masz przywileje. Nie jesteś bezbronna tylko ten dupek chce ci to wmówić i zwalic winę na ciebie. Zbierz siły i skorzystać z pomocy adwokata. W każdym mieście powiatowym, z tego co wiem, powinien być punkt darmowych porad ( u mnie to Centrum Pomocy Rodzinie). Poszukaj i zmiataj po informacje. Jak tylko skierujesz swoje kroki do adwokata to koleś już inaczej będzie śpiewał. Zobaczysz! Oni w gadce są zajebisci gorzej w podejmowaniu działania. Mój tydzień po wyprowadzce miał pozew gotowy do złożenia. Dziś mija rok a on tylko dopytuje czy zamierzam składać z orzekanie o winie.
Rozumiem cię pod każdym względem. Ja też zrezygnowałam z wszystkiego na rzecz jego- jego pasji, jego planów, jego chęci... Ogarnęła się. Dziś jest ok. Może nie jestem szczęśliwa ale zadowolona tak. A najbardziej żałuję tych ostatnich lat błagania Pana, żeby zwrócil na nas uwagę, żeby wracał itp.
Co z mieszkaniem? Jest Wasze? Wynajmowane? Gdybyś go zostawiła masz gdzie iść?