zdradzona, zawiedziona

Oj to prawda, miesza mi się momentami Ale mimo wszystko wiem czego chcę i na pewno nie chcę być oszukiwana i nie pozwolę sobie na to w przyszłości.
Chcę być i będę szczęśliwa, cokolwiek to oznacza.

Czy był wyrazem moich wewnętrznych problemów? Być może, nie myślałam o tym w tej kategorii. Ale dzisiaj wiem, że problemy mam. Wcześniej się nad tym nie zastanawiałam , bo to chyba tak działa, że dopóki jesteśmy szczęśliwi, albo sobie to szczęście idealizujemy, to nie zastanawiamy się nad sobą. Dopiero te zdrady, kłamstwa, rozwalenie związku, spowodowały, że zaczęłam siebie analizować. Zaczęłam w sobie szukać przyczyn, złych zachowań, problemów. I wiem, że mam nad czym pracować i to cały czas robię.

a ja tu wtrącę ( jeśli można) swoje 3- grosze w wypowiedź OLI. Wczuwając się w rolę przysłowiowej 30-latki, jaką jest OLi......................... mysle, że zupełnie inaczej wyglądałyby dziś jej wpisy, gdyby byłaby matką. Wychowane zostałyśmy jednak wszystkie w kulturze  KOBIETY- matki i żony. .. i chyba to trochę, a może znacznie -  pokutuje i hamuje dzis OLI w tym co się z nią dzieje ( w znaczeniu, że skupia się na nieco innych emocjach - i to jest w pełni uzasadnionej w jej sytuacji). Tzw presja czasu w tej kwestii ma tu wielkie znaczenie ( tak wywnioskowałam na przełomie tych naszych wspólnych miesięcy) Wyczytałam niejednokrotnie między wierszami we wpisach OLI, że dzidzi/ piernik pod tytułem potomstwo - zupełnie zmieniłby jej realia- nawet po załamce sercowej- gdyż, zupełnie inaczej wygląda codzienność, jak się ma dzidzi. Wiem wiem, że tez w związku z tzw posiadanym potomstwem pojawiają się innego kalibru dylematy ( choćby wpisy/ dylematy Zahir).
Jeśli OLI moje dywagacje mają potwierdzenie w tym co "jest w Tobie" - NIE PRZEJMUJ SIE NA RAZIE- .............. i to nie jest głaskanie,......... pisze to z pełnym przekonaniem

oo spinning mój ulubiony świetnie czuje się ciało, btw odkryłam ostatnio jak mało czułam swoje;]

I o czym my tu hmm , no ok jeżeli celem jest dziecko, to w przypadku Olimpii:
1. dlaczego odżałować nie może partnera , który zupełnie na ojca się nie nadaje?
2. dlaczego jakoś opornie daje się poznawać podejrzewam kilku innym mężczyznom pojawiającym się na horyzoncie?

I kolejne pytanie, Olimpia kto byłby dla Ciebie materiałem na męża/ojca ?

Mam jakieś wrażenie, ze wyjątkowość/wymagania wobec partnera , o których pisałyście, to coś co jest wyjątkowe samo w sobie i być możne ma rekompensować brak czegoś.
Wasi partnerzy otrzymali więcej od Was - miłości, troski itd niż sami Wam dali, co w tym/w nich było wyjątkowego?

Nie ma nic złego w tym by wybierać to co mi się podoba od ciała po duszę, można tu jednak wpaść w pułapkę, jak się okazuje może być to pułapka "wyjątkowości"

hmmm, dziecko - cel i nie cel. Jest jednym z wielu, ale bardzo ważnym.  To nie jest tak, że chcę je mieć za wszelką cenę. Paradoksalnie, był moment w moim związku z Piotrem, że go bardzo chciał, ale ja nie byłam gotowa. Później strony się odwróciły - jak chciałam on nie. I oczywiście te plany, które sobie w głowie gdzieś tam kiedyś ułożyłam, marzenia, legły w gruzach wraz z zakończeniem związku, dlatego pozostał jakiś żal. Ale wiem że to nie ten czas, posiadanie dziecka to ogromne pragnienie, ale ukryłam je głęboko w sobie, bo teraz to niemożliwe. Po prostu boję się uciekającego czasu, że nie zdążę....Ale nie fiksuję się na tym temacie i nie zamierzam latać i szukać potencjalnego dawcy... no wiadomo.
A odpowiadając na Twoje pytania:
1. znam 2 twarze Piotra - ten pierwszy, którego poznałam, w którym się zakochałam, był tak jakby ideałem. Pewnie wiele obrazków sobie sama stworzyłam, tak myślę jak teraz patrzę na to z perspektywy czasu, ale byłam wtedy szczęśliwa. I ta druga twarz Piotra - oszust, zdrajca, egoista i długo by jeszcze wymieniać. Żal mi tego pierwszego, tego mi brakuje, to z nim planowaliśmy, mieliśmy sobie układać życie, życie o którym marzyłam. Ale wiem że on - ten idealny, nie istnieje, bo prawdziwą twarz pokazał w ostatnim roku związku. To chyba nie jest do końca żal po nim, tylko żal po straconych nadziejach, zabitych marzeniach. Ale odbudowuję je powoli i wierzę, że się spełnią w końcu. Tylko ja cholernie niecierpliwa jestem.
2. opornie? pewnie tak, dlatego, że jeszcze żaden z nich nie zainteresował mnie na tyle, abym mogła się przed nim otworzyć. Dlatego też, że jeszcze mój eks nie stał mi się zupełnie obojętny, a dopóki tak się nie stanie to nie będę wchodziła w żadne poważniejsze relacje z innymi - nie chcę nikogo skrzywdzić. Dodatkowo dochodzi totalny brak zaufania i strach przed powtórką z rozrywki. Jest jeszcze dla mnie za wcześnie na budowanie czegoś nowego, zanim zacznę się o to starać, to chcę najpierw odbudować siebie, SWOJE JA.

Trudne to pytanie - materiał na ojca/męża. Na pewno nikt podobny do moich 2 eksów i tu kolejny paradoks. Nie mam określonego ideału, mam jakieś swoje wymagania/oczekiwania , ale nie mam listy cech fizycznych ani osobowościowych takiego kandydata. Widocznie jeszcze kogoś takiego nie spotkałam

a co do jego wyjątkowości - jeszcze wtedy, będąc z nim, nie widziałam w sobie problemu dawania z siebie i nie brania niczego w zamian. Taki układ był dla mnie ok, a skąd to wyniosłam? Z domu..temat przerabiałam z terapeutką.

oj Iskra, mózg mi już dzisiaj spuchł od tego myślenia Ale Twoje uwagi są bardzo cenne i otwierają co nieco moje szare komórki. Zmuszasz do myślenia, ale nie narzekam

Przeczytałem calá wczorajszá dyskusjè i wtrącę swoje trzy grosze.
Temat ojciec to dla mnie zawsze wrażliwy temat. Mój nie był super ojcem, nawet niezbyt fajnym. Nie wyrażał swoich uczuc. Chlodny czlowiek. To obraz mojego ojca z czasów moich młodzieńczych lat. Dziś jako 85 letni dziadek jest inny. Wiele przeszedł. Nie czas tu opisywać ale dziś jako ojciec jest "lepszy". Może dlatego, że ma do czynienia z dorosłymi jużd dziećmi. Zwróćcie na to uwagę. Ktoś poprostu tego podejścia do dzieci nie ma....a potem etap wnuków i tu przemiana: stara się być dobrym dziadkiem?! Kwestia wieku?
Wychodząc za mąż nie wiedziałam jakim mąż będzie ojcem. Ale mogłam przypuszczac, bo przecież widziałam z kolei jego ojca.  I tu niemiła niespodzianka: mój tato przy jego tacie to " anioł". Teść to zwolennik ciszy a dzieci najlepiej jakby były kuklami, co nie mówią za wiele, za głośno, nie biegają, nie skaczą i w ogóle są grzeczne, jakkolwiek to sobie tłumaczyć:)
U mnie fakt jakim mąż byl ojcem ( jakim będzie czas pokaże) miał kolosalny wpływ na naszą sytuację. Nie chciałam takiego ojca dla mojej córki. Nie polecam żadnej!
Starałam się go zmienić. Chcialam, żeby był, żeby brał udział w zwykłych czynnosciach przy niej, z nią. Ciężko to szlo. Nie zbudował tej więzi między nim a córką. Może teraz mu się uda, w końcu dzięki rozstaniu przynajmniej spędza z nią te 9 godzin tygodniowo. A to dużo jak na tak zapracowanego człowieka:)
Druga sprawa: wymagania. Oj tak! Teraz to ja mam wymagania!...za dużo straciłam, żeby ich nie mieć. Już tu kiedyś pisalam: albo książę z bajki albo żaden! I mogę być sama!....no dobra, na pewne sprawy przymknę oko;)
Miłego dzionka!
Miotły w ruch!;)

Cześć dziewczyny.

Już jutro Wigilia. Jak ten czas szybko leci... Chwila moment i będzie już po świętach.

Życzę Wam wszystkiego co w życiu najpiękniejsze i najlepsze. Dużo uśmiechu i radości, spełnienia marzeń tych maleńkich i tych całkiem sporych...

Wierzę, że każdej z Nas pisane jest szczęście, tylko czasem musimy się rozejrzeć aby je dostrzec.
Nigdy nie wiadomo co jest tym pierwszym "kamykiem" na drodze miłości...

Także dziewczyny wszystkiego dobrego i do usłyszenia po świętach.

Kurcze Liza, jesteś moimi ustami Trafiasz idealnie, potrafisz nazywać. To prawda, że ciężko mi wyrazić emocje, może nie tyle co wyrazić, ale nazwać. Mam z tym problem. I momentami ja sama czuję się jak dziecko, które dopiero teraz uczy się życia. Mam 30 lat i wydawało mi, że to co się działo w moim życiu, to jak postępowałam, było właściwe. Dostałam mocno w policzek i wszystko obróciło się o 180 stopni. Przez 30 lat swojego życia nie zastanawiałam się nad sobą, nie analizowałam, nie widziałam problemów. Przez ostatnich kilka miesięcy dostrzegłam ich tak wiele, że uczę się siebie na nowo, próbuję coś zmienić i to jest trudne, ale wiem, że możliwe i wiem, że dam radę !!!

Zdrowych, wesołych i pełnych miłości Świąt !

przytulam WAS WSZYSTKIE......
ZAHIR - jak Twój aniołek podczas przedstawienia ?( chyba - sory) poniedziałkowego - skup się na niej- bo to zaowocuje- masz to jak w banku , a na Ciebie też czas przyjdzie
ISKRA - życzę samych pozytywnych chwil ( chciałabym umieć mysleć taK, jak Ty - naprawdę wielki SZACUN
OLI - myśl/ myśl i myśl  i w końcu uwierz, że to nie ON  !!!!............pamiętaj !!! na wszystko przyjdzie czas ... a pesel , to tylko numer w ewidencji... żyjemy w XXI wieku ........ nie zapomnij
ARCOLA - uwierz w końcu w siebie !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
MAJA - szczerze --POWODZENIA
..................... no i czas na mnie ................... życze sobie tego ,bym nie musiała przewartościowywać słowa "SZCZĘŚCIE"

WESOŁYCH ŚWIĄT

WESOŁYCH I POGODNYCH SWIĄT !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.................pójdźmy wszyscy do stajenki
                              do Jezusa i Panienki................................................"

jeszcze raz WESOŁYCH I SPOKOJNYCH ŚWIĄT

heheheh też przyszłam po ratunek, ło matko jeszcze jutro jedzenie !!!!
ale od niedzieli ścisły post - woda + sałata

damy radę Liza, Arnoldki wszystko "zniesą"

Liza - perfekcyjna Pani domu
po świętach odpoczniemy, bo w nie ma szans ciągłe gotowanie, zmywanie, siedzenie, alkoholizowanie się,
ehhh ileż ta wątroba musi znieść !!!!
Ale ważne, że rodzinnie, w miłej i przyjaznej i przede wszystkim szczerej atmosferze .....

Cześć Czarownice. Wczoraj dziabnelam Wasze zdrowie, chyba to poczulyscie;)
Dziś tylko rosół. Do lodówki nie zagladam, aż się boję patrzeć na to wszystko co zostało.
Jak humorki? U mnie była mieszanka smutku i radości. Wigilia była ciężka, zwłaszcza, że córka o Nim mówiła a na dobitke przysłał mi SMS-a z życzeniami. Ale stwierdziłam, że przezyję to choćby nie wiem co. Wczoraj było spotkanie z naszymi dzieciakami. Prezenty i ich kochane, rozesmiane mordki, nastawily mnie znów pozytywnie.
Dziś dzień z moim Skarbem. Zamierzam cały spędzić na oglądaniu świątecznych bajek i filmów.
Miłej niedzieli!

Halo, halo żyjecie?  Ja po mału się turlam po tych Świętach. A propo do mnie ex. też  wysłał życzenia ale takie totalnie byle jakie. Próbował też dzwonić ale nie odebrałam bo nie chciałam sobie psuć humoru. Poza tym jakoś leci - taraz leniuchuje.
Mam nadzieję że u was nastroje też dobre

Hej hej,
święta święta i po świętach
Arcola brawo - a widzisz jaka jesteś silna, dałaś radę !!!!

Coś się u mnie wydarzyło.... Powiem tylko tyle, że mój eks chce się spotkać i porozmawiać. Zgodziłam się. Mam teraz czas na poważne przemyślenia. W dodatku nie czuję żeby coś sie u niego zmieniło, a ja nie chcę wracać do czegoś takiego. Dlatego podjęłam decyzję, że spotkam się z nim, porozmawiamy, wyjaśnimy wszystko i mam nadzieję, że to dla mnie jedyny sposób na zamknięcie przeszłości. Zdaję sobie sprawę jakie to spotkanie może przynieść konsekwencje w moim wewnętrznym ja, ale wierzę że jestem na tyle silna, że sobie poradzę.
Nie czuję radości, tylko strach. Ale mimo wszystko chcę się z tym zmierzyć oko w oko. Być może popełniam błąd, ale czuję, że muszę to zrobić.
Wiem, że dostanie mi się po głowie od Was, ale to moja świadoma decyzja, zupełnie nie poparta emocjami. I pierwszy raz od wielu wielu miesięcy nie ułożyłam sobie scenariusza, moja wyobraźnia nie ułożyła żadnego obrazu.

Arcola on chyba sam nie wie czego chce, za to ja wiem czego chcę. Nie chcę tak żyć z nim jak przez ostatni rok, dlatego nie zaryzykuję. On pewnie i by chciał wrócić ale boi się konsekwencji takiej decyzji. Do spotkania ma dojść w czwartek, dokładnie chciałam żeby to było jeszcze w tym roku, żeby nowy zacząć z czystą kartą.
Ja chyba sama się też chcę przetestować, chcę sprawdzić czy czuję coś do niego, czy tęsknię za nim czy po prostu za czymś, za kimś.
Może to spotkanie odpowie mi na wiele moich pytań i rozwieje wszelkie moje wątpliwości, obawy, nadzieje.
Nie wierzę w to, że on po 5 mcach się zmienił, że będzie w stanie rzucić wszystko dla mnie, że jest pewien czego chce. Dlatego do powrotu nie powinno dojść.

heheh dzięki Zahir za radę, ale nie zamierzam na szczęście mam te dni
i powiem Wam, że im więcej o tym myślę, tym bardziej się upewniam, że nic z tego nie będzie. Że ja już chyba nie chcę. Próbuję sobie wyobrazić siebie ufającą mu i wierzącą - nie widzę tego.
Ale nie nastawiam się na nic. Nie planuję, nie układam scenariusza. Jest tylko ogromny strach...
mam jeszcze 2 dni na przemyślenia, może się z tego wykręcę....

Oj ja taż taka pewna byłam a potem sekunda i po mnie;) dzięki ci Panie, że to nie te dni były, hi hi. Jakby co to myśl o mnie, he he:)

A ja w środę umowilam się na randkę  z tym co się zakochał:) i też myślę jak by się wykrecic. Do dupy to życie.

hehehe, zakochany i źle, nam to dogodzić
a tak poważnie, ściemnij że Ci coś wypadło i tyle, tłumaczyć się nie musisz, na siłę nie idź

Olimpia a z czego ten strach, nie zastanawiałas się nad tym ? O czym strach nam mówi ? Przecież to jest dla Ciebie informacja.  Szkoda mi Ciebie , tyle ran ,co Ty robisz z tym uczuciem zranienia ,  wsłuchaj się w siebie

Liza drugim razem będzie lepiej. Postaw sobie wyżej wino to ładnie zleci.

przeczytałam. Napisałaś, że chciałaś się sprawdzić - schemat się powtarza, oni chcą się spotkać a my chcemy się sprawdzić.
Ale muszę przez to przejść.

Zahir problem w tym, że takie spotkania obijają jeszcze bardziej, szkoda mi Olimpii , bo znam tę historię od początku i nie mogę uwierzyć, że po tylu okropnych rzeczach, które jej ten facet zrobił ma, jeszcze jakieś w sobie uczucia do niego. Dlatego pytałam Olimpii co robi ze swoimi ranami.

Olimpia czy Ty możesz odejść? To może być Twoja decyzja, że ta nadzieja ( to ona jest w Tobie toksyczna) zniknie i do tego naprawdę nie musisz się z nim spotykać.

ps. to nie rozum krzyczy nie .. właśnie jest na odwrót,  racjonalizujesz cel tego spotkania, strach - emocja mówi Ci co innego.

Wierz mi Iskra, że czasem człowiek uczy się na wielu błędach, jeden to za mało:)
Obijają, wiadomo.
Tak szczerze Oli to w takiej sytuacji jak ty jesteś- nie mąż, nie ojciec dziecka, odległość duża to ja bym dziada olala na maksa.  " delete" i idź w cholere
Kiedyś w jednym smsie On mi napisał: ty to byś chciała, żebym ja zniknął! I to jedyne co mu z tych dwulicowych ust wyszło....

Dobrze prawisz Iskierko.
Dlatego ja w chwilach zwątpienia  ( rzadkich) wyciagam zeszycik z listą jego wad, zachowań, słów, co by sobie przypomnieć co to za PALANT. Pomocne też są zachowane SMS-y jak Ci pisał, kim dla niego jesteś. Warto czasem to sobie odświeżyć, żebyśmy nie uległy mrzonką, że się zmienił.
Ale ja jestem zdania, że każda z nas musi do wszystkiego dojść sama. I Oli zrobi co zechce. Co z tego, że Cię posłucha, jak w niej będzie tkwiło pytanie: co by było gdybym poszła?... Każdy ma swój czas, we wszystkim. Nic na hop siup!
Koniec moich mądrości, biorę sie do " męskiej roboty" ...

postawiam balon na krześle, a i tak co chwile wężyk zapychał sie owocem.
Dziś muszę  zlać winko z powrotem i własciwie nie wiem co dalej. Moim zdaniem smak ma dobry, kolor różowy, ale........ jakby trochę słabe i mało klarowne. Nie wiem, czy jeszcze sie wyklaruje samo, no i co z tą mocą?

A eksik- nie dzwonił z życzeniami i chyba dobrze, bo mogłabym być nico kąśliwa, a po co..? Zresztą podczas ostatniej rozmowy telefonicznej ( kiedyś- tam) powiedziałam ,że nie chcę , by się ze mną kontaktował.

Jak to z powrotem? Zlalas wino, owoce wywalilas, tak?  Więc postaw, niech stoi. Może jeszcze bulgotnie. Teraz powinno się wyklarowac. A jak będzie slabe to dolejesz trochę wódki;)

wczoraj wężykiem zlałam wino ; pozbyłam się z butli winogron; umyłam butlę i wlałam dziś z powrotem wino - zamknęłam  ponownie korkiem z rurką