zdradzona, zawiedziona

Baw się dobrze !!!!! ałłłłłł zablolało mnie jak pomyslalam sobie o wstaniu o 4:45
Masz rację Liza z tą iluzją, a spowodowana ona jest pewnie tym, że to coś znanego dla nas było, w miarę "bezpiecznego" i po prostu boimy się zmian.
Arcola to może w takim razie skoro ja mam trochę bliżej to wpadnę z tym "Lizowym kopniakiem"

dobranoc moje ulubione Czarownice !!!!

Dziewczyny czemu tak jest, że dla nas lęk przed samotnościa jest gorszy niż poczucie poniżenia kiedy z nimi jesteśmy?? Dlaczego lepiej pamięta sie te chwile, w których było dobrze niż to co się teraz dzieje i to jak teraz jest źle??

Ja to wstałam o 9 bo jakis wariat zaczął wiercic dziury w ścianach :-(. Nie wyspana jestem bo poszłam spać po 1. A dzisiaj od rana zakupy i sprzątanie - a jak!

Ella Eyre - Comeback - koniecznie posłuchajcie. Chciałam Wam podrzucić tę piosenkę, wszystkie powinnysmy tego posłuchać. U mnie leci na cały regulator

Ja jestem taka,że zawsze wszyscy są na pierwszym mniejscu, wszyscy muszą być zadowoleni,a później dopiero ja. Ale widzę, że wszystkie jesteśmy podobne, powoli czytam wszystkie wpisy i myślę, że mamy ciągle takie same myśli. Niedawno napisałąś, że chciałabyś, żeby on wrócił, a ty mu odmówisz, żeby jego zabolało. To takie prawdziwe.
Już wcześniej myślałam o terapeucie, może faktycznie to jest jakiś sposób. Kolejne pytanie za 100 pkt - jak później komuś zaufać, kiedykolwiek?
Chyba jednak ta nienawiść jest potrzebna na początek, żeby jakoś to przetrwać. Mam nadzieję, że nie przypominam Wamod początku jak to było, bo widzę, dziewczyny,że wy już trochę to przetawiłyście, a ja jestem taka świeża jeszcze

Przypomniała mi się reklama jakiś kart, chyba visa, kończąca się słowami: błysk żalu w oczach byłego - bezcenne

musisz wypłakać je wszystkie aż w końcu przestaną płynąć, musisz to wygadać, wyrzucić z siebie aż w końcu poczujesz ulgę.
I myślę, że przez to podobieństwo nasze trafiłyśmy na siebie i zebrałyśmy się w jednym wątku. Mi dziewczyny bardzo pomogły - ich doświadczenia, szczerość, kopniaki
Niestety swoją wartość większość z nas traci po zdradzie, ja na pewno tak miałam - myślalam, że jestem gorsza od tamtej, że czegoś mi brakuje bo przecież przegrałam. Ale dzisiaj wiem, że tak naprawde wygrałam - wygrałam dla siebie spokój, uwolniłam się od toksycznego faceta a on jest teraz przegrany bo został sam, chyba (nawet nie wiem czy ma dalej z nią kontakt, ale wątpię żeby to było coś poważnego, a nawet jeśli kogoś za jakiś czas znajdzie to i tak ją zdradzi - ten typ tak ma ale ja już się o tym nie dowiem i lepiej dla mnie - nie chcę wiedzieć nic !!!!)

koło zapasowe to też u nich standard - ja nim byłam przez rok. Dokładnie, to jest dla nich zabezpieczenie - mówię ogólnie o osobach zdradzających, żeby nie było że chodzi mi tylko o płeć męską. I najbardziej zależy im na tym aby jak najmniej stracić i jak najmniejszym kosztem dla siebie oczywiście.
Do każdego związku po pewnym czasie wkrada się rutyna, codzienność, nuda itp, dlatego bardzo ważne jest aby obie osoby się starały i pracowały nad poprawą relacji. Niestety w większości związkach w dzisiejszych czasach rutyna jest końcem, bo zamiast postarać się coś naprawić to niektórzy wybierają niestety opcję "zakochania" się w tej 3. I zazwyczaj już wtedy jest za późno na ratowanie i odbudowywanie czegokolwiek. I jeśli osoba, która tak postępuje nie wyciągnie żadnych wniosków to każdy kolejny jej związek będzie kończył się tak samo, bo do każdego po kilku latach wkradnie się rutyna. Mój eks zrobił to po raz drugi, mimo iż podobno wyciągnął wnioski - gów... prawda !!!! Więc wiem, że zrobi to po raz 3 i 4 ......
Nie żałuj niczego bo to Ci nic teraz nie da, zadręczanie się, zastanawianie co by było gdyby. Zobacz pozytywy - nie jesteście po ślubie, nie macie wspólnoty majątkowej, kredytów, dzieci itp - więc jest dużo łatwiej się rozstać. Zawsze możesz wrócić w rodzinne strony, znaleźć nową pracę, cokolwiek - są przecież jakieś rozwiązania.

to oczywiście też prawda,
i jest pewnie wiele innych powodów przez które rozpadają się związki, ale mi głównie chodziło o pojawienie się tej "trzeciej". Zdaję sobie doskonale sprawę, że do kryzysu, rutyny doprowadzają obie osoby, to nie jest nigdy wina jednostronna. Ale w przypadku gdy w czasie tego kryzysu pojawia się ktoś trzeci  i partner leci za motylkami w brzuchu, za nową "miłością" to już raczej pozamiatane.

ŚWIĘTE SŁOWA i właśnie ten czas zamierzam wykorzystać !!!!!

taaakkk??? - myślisz, że ja tego nie wiem?? Owszem wiem i to bardzo dobrze, jak trudno to wykonać. Wiem, że trudno, jednak wiem też, że to możliwe. TRUDNE, ale MOŻLIWE. Bablanie się we wspomnieniach nam towarzyszy, jednak potrzebna jest praca nad sobą - bez niej będziesz tuptać w miejscu jak gejsza............ chcesz tego???

Witam w nowym tygodniu!
Ale sobie pomarudzilyscie pod koniec tamtego!
Proszę tu się pozytywnie w ten wprowadzic!
Milego!!!!!!!:)

witajcie- ja również się witam z uśmiechem na twarzy. Pozytywne nastawienie dzis tez mi towarzyszy, ale kurcze ostatnio łapię się na tym, ze dość często dopada mnie leń - ..hmmm.. czyżby to moja nowa miłość? - hi hi. Jakoś ostatnio najchętniej ograniczyłabym sie do minimum. Aktualnie łamię sobie głowę, by znaleźć jakieś alibi- by nie uczyć się angielskiego.  Może pomożecie??

No to ja witam jako pierwsza we wtorkowe popołudnie. Od rana tłukł mnie w głowę młotek pod nazwą " ambicja" i karał mnie za wczorajszego lenia. Z tego też powodu - dziś wróciłam wcześniej z pracy i BĘDĘ !! BĘDĘ !! się uczyć  - 2 palce w górę i składam przyrzeczenie - I  promise.  Miłego popołudnia Wam ARNOLDKI życzę  WSZYSTKIM- tym co piszą i TYM -co milczą - Tobie Arcola też- hi hi

chyba czas na jakieś podsumowanie, analizę. Chodzę i dumam od paru dni, zastanawiam się co czuję, jak się czuję, na jakim jestem etapie i ciężko mi to wszystko rozgryźć. Chyba łatwiej będzie to wyrzucić z siebie. Zaczęłam się poważnie zastanawiać nad swoim życiem, nad tym jak jest teraz. Nie jestem szczęśliwa, ale NIE CZUJĘ SIĘ ŹLE, jest w miarę spokojnie i stabilnie ale cały czas czegoś mi brakuje. Minęło ponad 4 miesiące od rozstania, 3 tygodnie od ostatniego kontaktu z nim. Co się zmieniło? Ja trochę na pewno, aczkolwiek do "doskonałości" jeszcze wiele mi brakuje. Wróciły wspomnienia, tli się nadal nadzieja, ale na co? Myślę sobie czasami, że chciałabym żeby wrócił, żeby błagał, żeby chciał to posklejać, żeby był taki jak kiedyś. Chciałabym. Ale z drugiej strony wiem, że przecież ja mu chyba nie zaufam, że przecież on nie wróci bo nie kocha, przecież jego męskie ego nie pozwoli mu błagać, że on już nigdy nie będzie taki jak kiedyś. Toczę walkę między sercem a rozumem - znowu. Wiem jedno i tego jestem pewna - ja nic nie zrobię, nie chce, nie powinnam, nie mogę. Z drugiej strony zastanawiam się czy ja tęsknię za nim czy po prostu za byciem z nim/z kimś, zastanawiam się czy go kocham czy to tylko przyzwyczajenie, strach przed samotnością...Nie potrafię sobie odpowiedzieć na te pytania. Nie potrafię być jeszcze sama - jestem bo nie mam wyboru, ale cienko sobie z tym radzę. Dopóki jestem w pracy, na angielskim, z koleżankami, rodziną, na siłowni...gdziekolwiek to jest ok. Ale wracam do domu i czuje pustkę. Chciałabym zamknąć przeszłość, nie pamiętać, nie myśleć, nie tęsknić - nie nakręcam się, bo specjalnie sama sobie tego nie robię. Przez jakiś czas uciekałam od myśli, robiłam cały czas coś aby nie analizować. Ale chyba czas się z tym zmierzyć i odpowiedzieć sobie na kilka pytań. Zrozumieć siebie. Wiem czego chcę - chcę być po prostu szczęsliwa...z nim, z kimś , sama - nieważne, po prostu szczęśliwa w sytuacji w jakiej się znajduję. Ale nie potrafię znaleźć recepty, staram się przeć do przodu i nie oglądać za siebie, ale momentami nie mam siły. Mimo wszystko walczę i nie zamierzam się poddawać, ale widzę, że nadal mam z czymś/ z nim problem i nie wiem do końca na czym on polega. Czy chęć posiadania rodziny i strach przed tym, że nigdy jej nie będę miała mogą być tak silne, że pchają mnie w przeszłość? Wiem doskonale, że mam 31 lat - tylko albo i aż. Wszystko może jeszcze przede mną, wierzę że się ułoży, ale ta droga jest momentami bardzo kręta.
Uczę się być sama i póki co ciężko mi to zaakceptować. ...

Nurtuje mnie jedno głupie pytanie, na które wydawało mi się, że znam odpowiedź, ale z perspektywy czasu już nie jestem tego pewna:
Skąd wiemy że kogoś kochamy, że to była/jest miłość? - chodzi mi o rozpoznanie uczucia po rozpadzie związku. Czy my zdradzone, pozostawione możemy nadal kochać swojego "oprawcę"? Czy to jest tylko uzależnienie, strach?

ps. i żeby nie było - nie mam doła, nie użalam się nad sobą, po prostu rozmyślam, próbuję zrozumieć także Liza bez kopniaków proszę

Ileż tu padło pytań- cała ich lawina, która powiem szczerze spowodowała, że zaczęłam grzebać w swojej głowie. Zaczęłam  zastanawiać się i nieco  źle się poczułam. Jakoś do tej pory nie zastanawiałam się nad tym wszystkim od tej strony, być może dlatego, że było mi tak wygodniej/ łatwiej, bo czy warto szukać odpowiedzi na nie w tej chwili?? Nie wiem - nie wiem
Zadałaś trudne pytania………. Trudne, bo nie wiem, czy  można jednoznacznie na nie odpowiedzieć. Każda z odpowiedzi, może być inna. Chyba nie ma tu jednej/ WŁAŚCIWEJ odpowiedzi. Różnorakość determinować pewnie będą wydarzenia w związku,  doświadczenia, nasz charakter,  nasza wrażliwości, a także umiejętność racjonalizowania  wydarzeń ( radzenia sobie) w nawet tak delikatnej sferze naszego życia, jaką są emocje i pewnie wiele jeszcze innych
Pytasz OLI……………..” Skąd wiemy że kogoś kochamy, że to była/jest miłość? - chodzi mi o rozpoznanie uczucia po rozpadzie związku. Czy my zdradzone, pozostawione możemy nadal kochać swojego "oprawcę"? Czy to jest tylko uzależnienie, strach?
Spróbuję odpowiedzieć z własnego podwórka…. ( w końcu, to moje 3 rozstanie). Wydaje mi się ,że niebagatelny wpływ na to co czujemy „PO” ma jakość tego co „BYŁO”. Ten ostatni związek, był dla mnie najkrótszy z  wszystkich ważnych w moim zyciu, jednak „PO” cierpię najdłużej. Doświadczam tego, czego jeszcze nigdy nie doświadczyłam. . Ktoś może powiedzieć, że cierpię teraz, bo rozstałam się na etapie motyli. Nie zgodzę się z tym  nigdy, bo podczas naszego poznania, motyle nie owładnęły mną jak stado szarańczy. Te motylki stopniowo- w pojedynkę przyfruwały. Pojedyncze egzemplarze wplatały się w codzienność, co powodowało, że nie było szaleńczej euforii, co dało szansę  budowania fajnej relacji ( tego chyba aktualnie najbardziej mi szkoda). Ja, generalnie nie jestem „ kochliwa” osobą, dlatego bardzo ceniłam sobie to co się rozwijało. Po rozstaniu poczułam się ( i nadal mnie gdzies ta mysl prześladuje) jakby ktoś dal mi ugryź pyszne ciasto i resztę zabrał. Czuję, że go nadal darzę uczuciem, bo …………….. to uczucie z gatunku dojrzałych ( może idealizuję, ale tek czuję ,tak uważam). Skoro zabrano mi pozostałą część tego nie zjedzonego jabłka- trudno obejdę się smakiem - podobnie jak TY nie zamierzam prosić i nigdy tego nie zrobię, choć podobnie jak Ty żyję aktualnie dobrze, ale nie czuję się szczęśliwa
Myślę, że mimo to, co się stało moje serce należy jeszcze do niego, gdyż w przeciwnym razie( znając siebie), dawno zamknęłabym  ten  rozdział  i złożyła do archiwum. Nie wiem, ale jakoś na razie nie boję się specjalnie samotności.

dobrze wiem, że nie miałaś takiego zamiaru, ale jakoś te pytania zadziałały na mnie nie koniecznie pozytywnie. Nie przejmuj sie - przejdzie mi.
Jestem zdania, że nie potrzebne nam są tego typu pytania DZISIAJ. No chyba, że faktycznie Cię nurtują.
Niekiedy przychodzi mi na myśl to, co Tobie, że chyba druga/ bratnia/ inspirująca osoba spowodowałaby, że zrobiłabym ten przysłowiowy krok do przodu. I wcale nie mam myśli "plasterka" - bo świetnie wiem, że to złe. Jednak, jakos nie mam parcia na budowanie czegoś i chyba bardziej lepiej/ niż źle jest mi teraz będąc samą z sobą.

Naszych związków na pewno nie dotyczyła taka miłość, bo by przetrwały. Ale może nas samych? Jednostronna? - to właśnie pytanie, na które jednak nie zamierzam szukać już odpowiedzi. Masz chyba rację, że to nie czas.

Oli jak twoje znajomosci internetowe. Ja pisze z dwoma ale chyba dam sobie spokój. To nie moja bajka. W ogóle jakoś brak faceta mi nie doskwiera szczególnie.

Kurcze, mam słabość do młodszych;)

ja też a ten jest bardzo bardzo przystojny - znaczy w moim guście, ale to tylko młodszy kolega

Pamiętasz Olimpia swoje początki?! A teraz...normalnie, jestem z ciebie dumna!
Arcola nie pozwól żeby sensem twojego życia był facet. Znajdź coś co cię wkreci a zobaczysz, że będzie dobrze.
Ja  wrocilam do czytania Coelho ( troche mnie razil jego styl po rozstaniu ale juz sie odgniewalam;) Któras go lubi?

Kilka książek czytałam, nawet co ciekawsze/ładniejsze fragmenty sobie notowałam.  Ja chcę sobie kupić odstresowujace rysowanki dla dorosłych. Nie wiem czy widziałyście - sa w rossmanie i różnych księgarniach. Takie skomplikowane wzorki.

ooo rysowanki dla dorosłych brzmi ciekawie ja nie słyszałam, ale już szukam co to to ...

Przeczytam na pewno którąś z tych pozycji, może przypadnie i mi coś do gustu. Ale ostatni tytuł na razie źle mi się kojarzy

witam serdecznie! jesten nowa,ale chcialam sie podzielic moja historia.Otoz nie jest mi latwo o tym mowic ,jestem zraniona i bardzo cierpie.Nie jestem juz pierwszej mlodosci,mam dwie dorosle corki i najmlodsza chora coreczke,przez wiele lat bylam sama bo maz pracowal za granica,na poczatku wszystko bylo dobrze potem maz przyjezdzal ale do domu nie do nas.Oddalal sie, nie uczestniczyl w naszy ani dziecka zyciuy,wracal za granice z powrotem.Az nadszedl czas ze zrezygnowal z pracy za granica,ale nie ciagnal do domu,nie umial juz z nami byc ,rozpoczal prace 200 km od domu,tam pracowal i z czasem znalazl sobie milosc,mi pozostal smutek ,zal i ogromny bol.Dzis jestesmy juz w trakcie rozwodu dokonal wyboru ,wybral ta mlodsza.Smutna jest moja historia,ale zyc trzeba dalej.Zostalam sama z niepelnosprawna coreczka.Jak dalej zyc? poradzcie kochane kobietki

melduje się, ale w nie najlepszym nastroju - kurna trzyma mnie od 2 dni - od tego grzebania sobie w głowie po pytaniach OLI. Tak więc - moje stanowisko ... - życie jest do D...Y.
Powiem Wam, mam gdzieś te wszystkie etapy  zdrowienia– już ich nie nazywam. Kiedyś  / na przełomie miesięcy, kusiłam się na wpisanie się ( oczywiście na bazie moich odczuć i samopoczucia) w niektóre z nich i tak właściwie nie wiem po co..? Szalałam z zadowolenia, że już jestem " zdrowa" - błuacha cha..... - dobre żarty. Trochę wnikliwiej pomyślałam nad tym całym gó....em i czuję się jakbym była z 3 miesiące wstecz.

ZAHIR - ( tak na wyczucie) - nie przejmowałabym się zbytnio, tymi słowami. Coś czuje w kościach, że córrr zadała tatusiowi niewygodne pytanie i rzygnął co ślina na język, córcia łyknęła ( i tu sie nie dziwię) i stąd jej słowa. Ja- na Twoim miejscu pół  żartem/ pół serio bym zareagowała.....typu np..... a co mamusia musi ćwiczyć- myślałam, że jestem piękna jak księżniczka.."" czy coś w ty stylu,".... co Cię będę uczyć matko .Nie nakręcaj się - Ty znasz kulisy całokształtu, więc być może dorabiasz niepotrzebnie ideologię.

A Ty OLI - pomagaj - pomagaj. Podobno DOBRO WRACA. Ja kuź.....a włączam sie w tego typu akcje od kilku lat ( z potrzeby serca)    i to cholerne dobro jakoś nie może pod mój adres trafić.... ale co tam....... może kiedyś...?, a jak nie to przy okazji ludzie w potrzebie skorzystają ( w tym roku jestem koordynatorem Świątecznej paczki u mnie U ROBOTY

OLI - jak zawartość książki Tobie pomoże- daj znać. Ja tez klubu uzależnionych od PAŁECZEK RAKOWYCH

Te "ćwiczenia" to ściągnęła z mojej gadki. Jak jej nie szło z czytaniem to jej tak mowilam: pocwiczymy i będzie dobrze.
Nic, muszę się przygotować na różne sytuację, w końcu łączy nas dziecko. Musze miec twardą dupę jak to mówią:) Nie mam wpływu na to co on jej mówi albo jak ona to sobie interpretuje przy nim.
Ja już sobie małą choineczke ustroilam i jaram się:-D

dzisiaj zaczybam czytać, oczywiście dam znać - jak mi pomoże, to nie ma na świecie osoby, której nie, jestem strasznym nałogowcem !!!

Do tej pory był luzik. Jakoś jej brak taty w domu nie doskwieral. Nawet zartowalam, że muszę sobie fajnego chłopaka znaleźć, skoro chce mieć braciszka;)
Oj palaczki jedne. No ciekawe czy czytanie pomoże?! Toż to by był cud;)

LIZA!!!! wcale nie jesteś słaba, te doły nie pojawiają się tak często jak kiedyś, nie są tak silne i emocjonalne, nie czuć już tego fizycznego bólu. Długą drogę przeszłaś i dałaś radę. Musiałabyś być chyba cyborgiem żeby nic nie czuć i przejść nad tym co się stało do porządku dziennego. Minęlo kilka miesięcy i pewnie jeszcze kilka musi minąć żebyś poczuła się całkowicie wolna, szczęśliwa. Dziś jest dół, wczoraj był dół, ale lada moment nadejdzie lepszy dzień i kolejny i kolejny.....Głowa do góry i wyciągaj miotłę - zaraz jakieś czary odprawimy ku lepszemu samopoczuciu !!!! I JESZCZE RAZ POWTARZAM - NIE JESTEŚ SŁABA !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!