zdradzona, zawiedziona

Ta kawka- to taki spontan - tak na szybko. facet fajny, ale jednak nie moje klimaty.
Co do życzliwych ludzi - super - zobacz OLI - kilka telefonów i pomogli zagubionej blondii -hi hi. Kiedyś, jak w moim love działo sie nie najlepiej , myslałam czasem ..... może to ja jestem felerna.."" , jednak może nie jest aż tak źle, może tylko złe wybory dokonuję

'Ufam Ci na słowo - hi hi hi

Czytałam ją wczoraj - rzadko pisze niestety...
A u nas właśnie jakaś posucha straszna Ja co prawda mam sporo na głowie, rzadko siedzę w necie, ale staram się zaglądać codziennie, a tu cisza ....
Arnoldowe zapracowane strasznie......
No właśnie opowiadajcie, co u Was?
na jakim etapie jesteśmy? co nam w głowie siedzi? jak nastroje?

chciałam coś mądrego napisać, ale nic nie przychodzi mi do głowy więc Liza nie obraź się za pytanie - ale skąd Ty bierzesz tych panów ? Ze mną jakoś żaden nie chce się umawiać
A co do tego, że ciągle szukasz wad. Każdy z nas ma wady więc jak zaczniesz się ich doszukiwać to na pewno znajdziesz
Może warto się przełamać bo jakiś ciekawy i rokujący związek przeleci ci koło nosa.

Ja to mam teraz taka paranoję, że przyzwyczaję się do tej samotności i przestanę w ogóle szukać związku.

Arcola a może właśnie zmień nastawienie i przestań szukać,  kiedyś ktoś mi powiedział że "najpierw trzeba być szczęśliwym samym ze sobą, zaakceptować i pokochać w pełni siebie, przestać szukać na siłę tej drugiej połówki a ona w końcu sama Cię znajdzie". Może coś w tym jest, nie wiem sama. Ale wiem jedno, nie zamierzam szukać, polować ani nic z tych rzeczy. Umawianie się na kawki, spacerki? A no pewnie. Ale nic więcej dopóki nie zamknę całkiem przeszłości, dopóki nie zaakceptuję w pełni siebie oraz tego, że jestem sama.

Skąd ich brać? Internet , jakieś portale, tam pełno tego. Wyjścia ze znajomymi do ich znajomych, dzięki temu poznasz całkiem nowych ludzi, nowe środowiska. Siłownia, jeśli chodzisz na taką "koedukacyjną" a chodzisz w ogóle?

a z tymi wadami to ja myślę, że w naszej sytuacji to wcale nie takie złe, że ich szukamy. Bo jeśli na początku zobaczysz, że ktoś ma takie, których nie zaakceptujesz, będzie np. egoistą, narcyzem, maminsynkiem  itp itd....to najlepiej się od razu ewakuować.

................. "to szukanie wad to może być z Twojej strony obrona, bo się boisz kolejnego zawodu. I to chyba też jest sygnał, że jest jeszcze za wcześnie................" - myslę, że to właśnie znak, że JESZCZE ZA WCZEŚNIE.  Nie potrafię tak do końca zrelaksować się przy tej kawce- obserwuję, analizuję etc trąca to trochę szukaniem dziury w całym

kurcze to może jakaś zła faza księżyca bo i mi mój się śni
tylko, że ja nie pamiętam tych snów, wiem tylko tyle, że mi się śni i jakieś dziwne urywki...
a tak poważnie to mam znowu problemy z zasypianiem

Ja chyba poświadomie zaczynam mysleć o świętach i trochę się ich bać, może to to?

Dzień dobry ARNOLDKI

U mnie generalnie pozytywnie. Nie śnię o eksiku w ogóle. Nie wiem czy to etap zdrowienia, czy faktycznie padam zmęczona po całym dniu  do łóżeczka i zasypiam grzecznie jak dzidzia piernik. Jak pisałam - czasem jeszcze te myśli wracają, ale musiałabym chyba doznać amnezji, aby się ich całkowicie pozbyć. Ważne, że one nie bolą. Jak sie pojawiają ZAWSZE/ NATYCHMIAST   kieruję  je na inny tor i to pomaga. Trochę za często się pojawiają, ale to normalne - to dopiero 9 miesięcy PO.
Jest mi DZIŚ  w sumie dobrze samej ze sobą i  jak pisze ARCORA, boję się trochę, że do tego się przyzwyczaję, bo tak na prawdę nie chciałabym skończyć w pojedynkę.
Dziś piękny, słoneczny dzień w Poznaniu - nastraja bardzo pozytywnie. Ten weekend jeszcze nie zaplanowany, ale coś wymyślę.
ZAHIR I OLI- śnicie o eksikach, bo założę się, że odstawiłyście miotły w kąt !. To jeszcze nie ten czas
Życzę wszystkim miłego dnia -POZYTYWNEGO dnia. Trzymajcie się CZAROWNICE

no i weekend trwa - pomyślałam trochę - zadziałałam - podzwoniłam - i zorganizowałam grupę kilku  psiapsiułek wyjazd za tydzień  ( jednodniowy wypad -5.12) do Poczdamu ( nie będzie to spa Oli- hihi -mega zazdroszczę), ale odreagujemy na głupawkach  no i KONIECZNIE - na grzanym winku w klimacie świątecznych/ ociekających bożonarodzeniowym klimatem  kramów.

Czarownice- pamietajcie ZYCIE SKŁADA SIĘ Z CHWIL  ( takich, czy innych), a każda CHWILA- nas zmienia ( na plus i niestety czasem przeciwnie) . Oby ostateczny rachunek był plusowy. Jednak nic za darmo - czas pracować - głównie nas sobą !!!

Dlatego Oli dla rozluźnienia proponuje lampkę wina:)
Ja się delektuje właśnie. Oczywiście łącznie że sprzątaniem, praniem, szkicowaniem Reja ( nie rozumiem dlaczego mamy to robią) i rozmową z jakimś uroczym, obytym, zakochanym w górach ( jak ja:) facetem z neta, he he

Trafiłaś w sedno Liza!
Prawdziwa miłość, cokolwiek to znaczy, jest dla wybrańców.

Ja to mam kaca od czwartku . Dwa dni wyjazdu firmowego, w sobotę impreza rodzinna a wieczorem coś ale Andrzejki. Te kilka dni mnie zniszczyło.
No właśnie byłam wczoraj na imprezie bo teraz mam taki syndrom, że jak nie pójdę to może przegapię fajnego faceta. I co .... na imprezie kilku fajnych było ale wszyscy zaobrączkowani . Było też kilku miłych ale nie fajnych z wyglądu. Wiem, że na to nie powinno się zwracać uwagi, ale kurczę jeśli facet nie jest dla mnie męski to choćby nie wiem co nie przekonam się do niego. Facet musi mieć duże silne dłonie i musi być większy ode mnie. Totalnie nie zwrócę uwagi na faceta który wygląda jakby zaraz miał się popłakać. Może wy jesteście trochę lepsze ode mnie i dajcie takim szanse. No ja nie mogę.

Co do miłości - pewnie takie gdzieś tam są, ale umówmy się nie jest ich dużo tak mi się wydaje. Związek po pewnym czasie to też przyzwyczajenie, wygodnictwo. Fajnie mieć tą miłość do końca życia, ale to że para jest ze sobą długo wcale nie musi znaczyć, że się kochają.

Arcola my tu wszystkie jesteśmy wybredne:)
No wybacz, żeby mi się facet fizycznie nie podobał. No sorry!
A te kity: wygląd nie ważny, to polecam zdesperowanym.
Jak mnie facet fizycznie nie pociąga to jaki to ma sens? Podobnie ma się moje podejście do spraw łózkowych: jest do bani to się żegnamy:)
Albo książę z bajki albo nikt! A co? Wolno mi, przynajmniej teraz:)....ale jak to mówi mój szwagier ( i co się cholera zawsze sprawdza) nigdy nie mów nigdy.

U mnie się zaczął do dupy.
Nie mam czasem siły do tego wszystkiego: (

Ja to póki co płynę sobie na fali obojętności. Najgorsze jest to, że jestem strasznie niecierpliwa i nie chce mi się już chodzić do mojej terapeutki bo nie widzę w tym żadnego sensu, gdyż nie ma poprawy. Oczywiście wiem, że to tak szybko nie działa i na wszystko trzeba poczekać. Też mnie dopadają ciągle dołki i jest płacz, gdyż nie wierze i nie liczę, że w ogóle coś się ułoży

oby to była tylko listopadowa deprecha, ale jest 1 grudnia i mi wcale nie jest lepiej. Minęły 4 miesiące, może tak ma być? może to normalne na tym etapie? Włączyła mi sie tęsknota za eksem, włączył mi się strach, że będę sama, włączyła mi się zazdrość - zazdroszczę ludziom szczęśliwego domku, dzieci itp... dołują mnie informacje od znajomych jak się zaręczą, dołują mnie informacje o ślubach, ciążach..... Zganiam wszytsko właśnie na jesień, brak słońca, hormony...Było już dobrze, czułam że podążam we właściwym kierunku, a teraz jakby to wszystko straciło sens..
Marudzę?

Tosia będzie lepiej.
Nic nie musisz. Niczego nie przyspieszysz.
W tym wątku Olimpii jest przedstawiona cała droga- od porzucenia, aż do tego etapu. Myślę, że Oli już zaakceptowała stratę ( akurat mam tu na myśli konkretnie Jego osobę).
Każda z dziewczyn przechodziła to co ty.
Żyją, mają się dobrze ( w miarę;). Ty też dasz radę! Zaufaj nam!

Ja już dawno pogodziłam się ze stratą męża. Nie tęsknię za nim, nie myślę o nas. Zaakceptowalam.
Moje doły są związane nie z samotnością ale z sytuacją w której się znalazłam. Ciężko to wszystko idzie do przodu. Na wszystko muszę czekać.
Ciągle jakieś kłody pod nogi: (

Dzień dobry Arnoldki

Tosia, głowa do góry, przetrwasz to choć będzie trudno.
U mnie nadal jakiś dziwny nastrój, ale dzisiaj wstałam i obiecałam sobie, że koniec z użalaniem się nad sobą. Jest jak jest i nic na to nie poradzę. Jedyne co mogę zrobić to wziąć się w garść i przestać narzekać. Muszę iść dalej....

Zahir jeszcze pewnie nie jedna kłoda znajdzie się pod naszymi nogami, no ale my nie damy rady?!?!?! DAMY, jesteśmy silne i mądre!!!!
Myślałam o tym co napisałaś, że zaakceptowałam stratę eksa - chyba, sama nie wiem czy ten stan który u mnie się pojawił to po prostu brak kogoś czy brak jego...Uciekam póki co od tych myśli, ale muszę się z nimi zmierzyć, muszę to przeanalizować i chyba ponownie zamknąć drzwi, które jakiś czas temu otworzył poprzez swoje kontakty.

Mimo tych wszystkich smutków i rozterek.... miłego dnia, pełnego uśmiechu i pozytywnego nastawienia życzę

ps. dzisiaj urywam się z pracy wcześniej żeby pójść na spinning - mamy mikołajkową zabawę będzie się działo - extra muzyka, kolorofony, my przebrane za mikołajki i będziemy spalać te wstrętne kalorie :D

niby nie jest źle, ale nie jest też dobrze. Mam nadzieję, a za chwilę jej nie mam. Sama nie wiem jak to dalej wszystko się potoczy. Jakieś takie odczucie mam, że jestem stara i już nikt mnie nie ze chce (jest tyle samotnych kobiet dlaczego mnie miał by akurat ktoś wybrać)
Święta wcale nie napawają mnie optymizmem. Jedyne dobre to to że mam plany na weekend więc nie będę siedzieć w domu.

Nikt nie wie co nas czeka.
Nie mozesz Oli pisac, ze jak nie zalozysz rodziny to twoje zycie będzie bez sensu. No bo co ja bym w tej sytuacji miala zrobić, skoro moja się rozpadła?
Życie ma sens! Samo w sobie.
Intryguje mnie to wpajanie nam od małego jak się nie ozenisz, nie będziesz mieć dzieci to ci nawet nikt szklanki na starość nie poda.....a ile jest takich co mają a szklanki i tak nie ma kto podać!
Gdzie tu logika?
Także koniec marudzenia! Wierzymy, że spotkamy fajnego ( nie bylejakiego!) faceta będziemy mieć dzieci ( może na 2 bym się w końcu zdecydowała...ufff jak dobrze, że się nie zgodziłam jak on chcial) i już! Nie ma innej opcji. Albo szklanka pełna albo pusta!

ARCOLA - troszke mnie martwisz ( i nie chodzi tu o ostatni wpis).

Macie rację Dziewczęta, ja chyba sama się pogrążam teraz w jakimś smutku, żalu, zgubiłam swój optymizm ...ALe dość już tego użalania się nad sobą !!! Strach nie będzie mną kierował i co ma być to będzie. Nic mi nie da żal, smutek...Czytałam o tym prawie przyciągania, terapeutka też mi cały czas kładzie do głowy o pozytywnym podejściu, więc coś  w tym musi być.  No i pewnie moja niecierpliwość też mi miesza, bo ja chciałabym już tu i teraz, nie lubię czekać

Trudne jest to wszystko, przechodzenie przez te etapy, zaczynanie od nowa, budowanie własnej wartości, zmienianie siebie ...ale nie ma innego wyjścia. Często zastanawiam się nad tęsknotą za swoim exem, tylko za kim? Mam wrażenie, że teśknię po prostu za byciem z kimś, nieważne jakim był. I to mnie przeraża, bo udowadniam sobie, że jeszcze długa droga przede mną, a przecież nie chcę byle jakiego związku - już o tym pisałyśmy. Uciekam przed myślami, uciekam przed samą sobą w obowiązki, zajęcia...Ale muszę się z tym zmierzyć. Mam wrażenie, że drzwi które zamknęłam, mój eks otworzył tymi ostatnimi kontaktami. Przez pierwsze 2 tygodnie było ok, ale coś tąpnęło, chyba się trochę cofnęłam....
No i te zbliżające się święta...chyba się ich boję, już podświadomie zaczynam o nich myśleć. Mam w tym czasie urlop prawie 2 tygodnie, moja wyobraźnia płata mi figle, bo układa scenariusze wspólnego spędzenia czasu z exem - zwariowała chyba.

No właśnie ja tez idę na urlop od 23.12 a wracam do pracy jakoś koło 04.01 - tak więc będę przez ten czas jakby nie było siedzieć w domu bo wyjazdu żadnego nie mam w planach. A jeszcze Wigilia gdzie wszyscy będą mi życzyć żebym w końcu znalazła sobie faceta - nie wiem jak to przetrwam.

mamy Arcola w tym samym czasie urlop, tak się fajnie złożyło, że ja biorę tylko 4 dni a nie będzie mnie prawie 2 tygodnie

A jak w ogóle psycholog? Pomaga Ci coś? Ja w tym tygodniu mam przerwę, jadę dopiero za tydzień, ale przydałaby mi się teraz, bo mam ciężki okres i muszę to chyba wygadać. Nie rozmawiam już o przeszłości z innymi bo nie chcę nikogo obarczać moimi problemami. Wszyscy wokoło myślą, że jest już u mnie ok, taką otoczkę chyba sama stworzyłam. Jest ok dopóki jestem między ludźmi. Ale wracam do domu i dupaaaaaa....Moje serce brnie do niego, tłumaczy go, idealizuje. Ale rozsądek cały czas krzyczy głośno NIE !!!!
Chyba czas na przeanalizowanie tego, wypisanie jego mocnych i słabych stron i skupienie się tylko na słabych. Muszę to przetrawić, muszę się wyzbyć tej cholernej nadziei, bo przecież nie chcę i nie mogę z nim być, ani za nim tęsknić. Zresztą przecież on mnie znowu olał, kazałam się do mnie nie odzywać i dotrzymuje słowa póki co. Więc mam kolejny dowód na to, że mu przecież nie zależy....Tak bardzo bym chciała przestać czuć cokolwiek do niego, chciałabym żeby stał mi się zupełnie obojętny. Ale chyba na to jeszcze za wcześnie...To dopiero 4 miesiące. Muszę i zamierzam skupić się z całych sił na sobie, nie pozwolę aby ten stan trwał dłużej bo mnie dobija... Chyba jeszcze nie pogodziłam się z jego stratą.
Wybaczcie te wywody, ale chyba musiałam co nieco z siebie wyrzucić.

Nasze terapie są bardzo podobne. Na początku, kilka pierwszych sesji było poświęconych zupełnie jemu, przeszłości, moim emocjom itp. Teraz analizujemy tylko mnie, moje zachowania, pracujemy nad odbudowaniem moich wartości. Oczywiście każdą sesję zaczynamy od omówienia minionego tygodnia. Jak zaczął się do mnie odzywać to faktycznie przez 2 sesje wróciłyśmy na jego temat i analizowałyśmy tę sytuację, moje odczucia w tamtym czasie. Ale już wróciłyśmy do mnie. I z tą niecierpliwością mamy podobnie Jak ja nie lubię czekać !!!

ułoży się na pewno, wierzę w to, tylko czemu nie już? No i mamy mapkę "wspomagaczkę", więc nie ma innej opcji

myślę, że to nadzieja podsuwa Ci takie pomysły. Chciałabyś żeby coś w nim pękło, żeby się opamiętał.....żeby chciał wrócić. Święta to szczególny czas i masz nadzieję podświadomie, że dając mu prezent przypomnisz mu o sobie, pokażesz że Ty pamiętasz, że jest dla Ciebie nadal ważny i liczysz w głębi serca na cud. Ale wiesz doskonale, że nie możesz tego zrobić.

Ja czuję tak: z jednej strony bym chciała żeby mój eks się opamiętał, żeby chciał wrócić, myślę że mogłabym z nim być, ale nie wiem czy potrafiłabym mu zaufać i czy to miałoby jakiś sens. ALE WIEM JEDNO - ja nic w tym temacie nie zrobię, mimo iż czasami mam ogromnę ochotę się do niego odezwać. ALE NIE!!! Wystarczająco długo się starałam, zabiegałam, ratowałam. Nie mam zamiaru kiwnąć palcem, tym bardziej, że to nie byłoby szczere. Bo ja jestem pewna swoich uczuć a on nie był. Więc nie wejdę na pewno znowu w relację, w której będę się bała i zastanawiała czy on coś do mnie czuje, czy mu zależy itp....To on ma wiedzieć na 100% że coś do mnie czuje, że mu zależy i to on ma się starać. Ale wiem, że tak się nie stanie. Dlatego liczę na to, że czas zdziała cuda, dzięki niemu wyzbędę się wszelkiej nadziei i wszelkich uczuć w stosunku do niego.

Arcola, my nic nie możemy robić, nie możemy pisać, dzwonić, wysyłać prezentów...NIC.... ZERO kontaktu !!!! My już się napracowałyśmy, nastarałyśmy i dostałyśmy po dupie. Musimy poradzić sobie z naszymi emocjami i uczuciami, bo nie będziemy po raz n-ty się poniżać i skomleć o to żeby nas ktoś kochał. NIE!!!!!

Oli wszystko to co tu napisałaś będzie prawdą. Poczekaj jeszcze trochę i przyznasz mi rację, jestem pewna!
Pamiętam dwa lata temu jak był już u rodziców  ( po pierwszej czy drugiej wyprowadzce) właśnie zrobiłam to o czym Arcola teraz myśli. Wysłałam mu życzenia imieninowe. Oczywiście, że się odezwał, że znów nawiązaliśmy kontakt, że dalismy sobie szanse i co?! Może ze dwa tygodnie sielanka trwała. Chcecie kręcić się w kółko to róbcie prezenty, wysylajcie życzenia, przeciagajcie swoje cierpienie!;)
U mnie stuknelo 10 miesięcy i wiem już w 100%- jak najdalej od niego!

Witam, powiedzcie mi jak oni mogą tak kłamać?? W moim przypadku wygląda to tak. Jesteśmy razem 6 już prawie 7 lat. Mamy po 27 lat. Nasz związek był bardzo długo związkiem na odległość. Ja podjęłam w końcu decyzję, że się przeprowadzę (prawie 300km). Zmieniłam pracę i uwierzyłam, że będzie dobrze. I było, odkąd razem mieszkamy było super, tak jak chciałam. Dopóki nie zobaczyłam jak pisze do niej. Wtedy wszystko stało się jasne. Gdy spytałam go wprost i poprosiłam o wyjaśnienie pwoiedział, że nie ma czego wyjaśniać i tłumaczyć, że nic nie ma. Ja jestem kobietą jego życia i ze mną chce żyć. Nie uwierzyłam mu i zrobiłam coś czego nie powinnam, zajrzałam do ich wiadomości. Nie rozumiem tego jak można jednej osobie mówić ,że się ją kocha a drugiej pisać, że miałby lepszy humor gdyby mogli być ciągle razem. Dodam jeszcze, że ona prawdopodobnie nie wie o tym, że mieszkamy razem. No i ma 20 lat...to takie żałosne. Wiem, że muszę się uwolnić z tego związku. Ale nie potrafię znaleźć na to siły. Wiem,że wszystko co do mnie mówi to kłamstwo,ale i tak nie potrafię. Bpję się reakcji wszystkich, boję się rozpoczynania wszystkiego na nowo, szukania pracy. Mam napisane wypowiedzenie i ciągle tylko zmieniam datę, ale nie potrafie go złożyć. Nie wiem, dlaczego lęk przed samotnością, przed zmianą sprawia, że dalej w tym tkwie. Cały czas chce napisac do tej dziewczyny,żeby wiedziała z kim ma do czynienia i przede wszystkim dlatego,że chce, żeby został sam,ale boję się,że wtedy osiągne poziom dna. Czuję się jak wydmuszka, pusta w środku. Potrafię tylko płakać, a nie robię nic ze swoją sytuacją. Zbieram ciągle siły na to,żeby to skończyć. Wiem, że w tym momencie łączą nas tylko wspomnienia. Nie kocham go już jak kiedyś, ale nie chce być sama. Chciałabym być silna, trzymajcie za mnie kciuki

nie mam wyjścia, muszę poczekać
to u mnie jeszcze tylko 6 mcy

No właśnie nie wiem jak i nie mieści mi się w to w głowie. Ale potrafią, potrafią z premedytacją kłamać, ranić, krzywdzić. Zbierz w sobie siły i skończ to. Dobrze zrobiłaś, że zajrzałaś do tych wiadomości bo przynajmniej wiesz z czym i z kim masz do czynienia. On Ci będzie teraz w twarz mówił jak bardzo Cie kocha jak mu zalezy i te całe bla bla bla...Nie wierz mu. Za plecami będzie rozmanował z tą 20 tką. Strach przed nowym, rozstaniem, samotnością jest zupełnie normalny. Ale nie masz wyjścia, im dłuzej będziesz w tym tkwić, tym dłużej będziesz dawała się ranić i oszukiwać. Nie pisz nic do niej, obróci się to przeciwko Tobie, a poza tym możesz dać jej niepotrzebną satysfakcję. On i tak zostanie sam. Zastanów się porządnie czy jesteś teraz szczęśliwa, spokojna, bezpieczna w tym związku? Chcesz w nim tkwić mimo wszystko?

mój eks ma 33 lata i zdradzał mnie z 24 latką, więc jest duże podobieństwo. Im imponuje to, że uganiają się za nimi gówniary, tylko czy na dłuższą metę taka relacja by im się podobała. Nie wiadomo. Nie wiem czy czytałaś mój wątek, ale przeczytaj mój pierwszy wpis i kolejny po kilku miesiącach jak się ponownie z nim zeszłam. Nie daj sobie zrobić tego samego!!!