zdradzona, zawiedziona

Nie,nie spokojne tylko wino było grane ja prawie 0,5 l Oli mniej ale mix z drinkami był ;-). Mam nadzieję że następny razem uda nam się na dłużej spotkać.  Oli daj znać jak będziesz znowu. I w ogóle bardzo dziękuję za spotkanie!

no i kurcze dziś mnie dopadło-  robię różne rzeczy, ale jakoś nie mam power-u. Myślę, myślę i jeszcze raz myślę. Jakaś beznadzieja mnie dopadła, w niczym nie znajduję zadowolenia. Jak długo będę musiała się na siłę oszukiwać, że  wszystko co robię mnie satysfakcjonuje? Udaję, że jest OK. A tak naprawdę ....? czerpię radość z aktualnego życia.... w myśl zasady " z braku laku- dobry kit".

Spotkanie bardzo miłe, ale krótkie. To był szybki wyjazd i mało czasu. Ale mam nadzieję, że następnym razem nadrobimy
I ja dziękuję za spotkanie Arcola !

Dotarłam ponad godzinę temu do domu i skorzystałam z okazji, że byłam "nakręcona" jak szwajcarski zegarek Szybkie rozpakowanie, pranie, sprzątanie, a teraz siadłam odpocząć.
Muszę odpocząć i odespać ten krótki ale intensywny weekend + muszę wytrzeźwieć do końca
Ale przynajmniej na 2 dni zapomniałam, odcięłam się i dobrze się bawiłam

No właśnie nie wiem na czym to polega. Ja też dzisiaj o nim myślę.  Może dlatego, że mi się śnił w nocy. A najgorsze jest to, że przeszło mi przez głowę, żeby zrobić mu prezent. Co ze mną jest nie tak!? Po tych dniach płaczu, lykania proszków ja chcę mu prezenty robić - to jest chore.  Mam nadzieję, że to chwilowe zachwianie i mi minie.

Nie no coś Ty - to tylko takie myśli. Nic bym nie zrobiła, ale co ja jestem jakaś Matka Teresa, że mi to w ogóle do głowy przychodzi ?!. Nie rozumiem siebie samej.

Ja do dzis nie mam apetytu, takze schudlam, ale staram sie pilnowac i jesc na sile, choc odrobine. Nie pozwolcie, aby to wszystko odbilo sie takze na zdrowiu, wystarczy ze psychika i serce sa zlamane. Wiem, ze to trudne, ale do przejscia. Z dnia na dzien, z tygodnia na tydzien.

A u mnie jak to ostatnio złość! Momentami tak go nienawidzę, że aż mu źle życzę.

Ja to czuję ogromne zmęczenie, uciekam już spać i na szczęście nie mam siły myśleć. Nie ma dzisiaj we mnie żadnych emocji. Nie moge doczekać sie kolejnego weekendu żeby odesłać.

Dobrej nocy Arnoldki

Arcola ja wyprowadziłam się z Wawy w marcu tego roku. Muszę wrócić tu, bo na swojej wiosce pod Wawą oszaleję. Szukam pokoju do wynajęcia, gdybyś coś wiedziała, to daj znak.

Oli- czytam Twoją historię, ale to jest dla mnie bardzo ciężkie jak na razie. Wszystko jest dla mnie ciężkie. W sobotę świadkowa wyciągnęła mnie na imprezę i wiecie co: nie chcę chodzić na imprezy bez niego, nie chcę być w ogóle bez niego. Szukałam naszego samochodu, szukałam jego wszędzie. Miałam nadzieję, jak idiotka, że przyjdzie do klubu, w którym jestem. Masakra. Przez cały czas o nim myślałam.
I te strzały: mam tak, że jedziemy ulicą, widzę taki samochód jak nasz - dół. Jedziemy koło sklepu, w którym robiliśmy zakupy-dół. Ulica, gdzie coś kiedyś załatwiał-dół.
Za każdym razem zastanaowiałam się, jak on mógł mi to zrobić.
Dziś mam myśli, że się opamięta, wróci. Będzie chciał na nowo.
Wiem, że tak nie będzie.
Ale i tak katuję się takimi myślami.
Wczoraj wieczorem przyjechał, jak spałam. Nie gadaliśmy nawet. Zobaczyłam sms na telefonie: Jesteś w domu?? Miał pewnie nadzieję, że nie. Pewnie już nie może na mnie patrzeć.
Dziś trochę ulgi przynosi mi strategia akceptacji: jak mi coś się przypomni, mówię sobie: tak, tak było, ale tego już nie ma. Jak mnie ukłuje jakaś myśl odpowiadam: tak, okłamał mnie. Tak, zdradził. Tak, nie miał ochoty rozwiązywać problemów. Tak, wozi ją naszym samochodem. I trochę przechodzę nad tym do porządku dziennego. Na chwilę....
Julka, wiem, że będzie lepiej, ale mam wrażenie, że to, co teraz jest to jest operacja na otwartym brzuchu tępym zardzewiałym nożem wykonywana przez ślepego drwala

To co przechodzisz jest zupełnie normalne. Wszystkie rzeczy, miejsca - kojarzą Ci się z nim. Pierwsze kilka tygodni jest najtrudniejsze. Ale bardzo dobrze, że sobie tłumaczysz jego zachowanie zdroworozsądkowo - POWTARZAJ TO SOBIE ZA KAŻDYM RAZEM -> OKŁAMAŁ CIĘ< ZDRADZIŁ< NIE JEST CIEBIE WART !!!!
Jeszcze jakiś czas będziesz się zastanawiała jak on mógł, dlaczego to zrobił. Ale dojdziesz do wniosku, że i tak nie poznasz odpowiedzi na te pytania i przestaniesz się nimi zadręczać. My wszystkie tu zgromadzone przechodziłyśmy to samo i możemy Cię zapewnić, że będzie lepiej. To boli, cholernie boli - mnie jeszcze też. Ale staram się zapełniać sobie maksymalnie czas, jeszcze trochę na siłę, ale to pomaga. Czas, to jedyne lekarstwo.
PISZ jak Ci jest źle - jesteśmy z Tobą.
Płacz, wyklinaj go - te emocje z siebie musisz wyrzucić.

Rany ja od momentu jak zrobiłam prawko to samochodem nie kierowałam. U mnie z samopoczuciem raczej w porządku.  Co prawda o dwóch dni ciągle o nim myślę. Nie wiem dlaczego akurat teraz po miesiącu aż tak mnie dopadło.

Witajcie Wszystkie CZAROWNICE-
Celowo wczoraj nie pisałam tutaj, bo cały dzień trzymało mnie. Zero łez, wspominania itp., ale chodziłam jak struta- normalnie ogarnęła mnie taka beznadzieja codzienności i co gorsza nie znajdowałam argumentów ,aby się otrząsnąć.
Dziś wróciłam późno z pracy i jestem zmęczona, ale cały czas coś we mnie drży. Jestem jakaś nadwrażliwa. Czytam co piszecie i ogarnia mnie smutek. Czytam aktualne przeżycia Lusi.... i mam szklane oczy, bo wiem co czuje - 3 miesiące temu miałam DOKŁADNIE TO SAMO. My się ratujemy , walczymy ,a GAMONIE ...?? - niech zdychają w cierpieniach

Zasyp cukrem na 24h i dopiero dodaj spiryt. Nalewka wtedy będzie mieć ładny kolor. Robię tak od niedawna i sposób sprawdzony. Ja cukier daje na oko ale lepiej niech Arcola napisze ci dokładnie ile go trzeba.

Liza zblizasz się chyba do mojego etapu:-)
Nie żal mi dupkow, życzę im jak najgorzej. Może kiedyś będę umiała zrozumieć tych egoistow ale teraz mam to w dupie? Zly człowiek ze mnie, hi hi.

A pewnie, że może! Ja jak zagadam z facetami o piłce albo na temat remontów ścian to też są pod wrażeniem. No ale jak się ma 5 braci  ( przybrani co prawda ale swoje wyniosłam z dzieciństwa)
Ps. A mój mąż nawet nie wiedział kto to Pele, nosz ku....i niech mi ktoś powie, że przeciwieństwa się przyciągają. Może i przyciągają ale potem przeje...

Jeśli chodzi o wiśnie to ja za jakiś tydzień będę łączyć oba soki - ten od spirytusu i ten od cukru. Jak robiłam wiśnie to dodałam laskę cynamonu, wanilii + kilka goździków ale nie więcej niż 10 g. Powiem tak cynamon czuć ale mi pasuje do wiśni. Zobaczymy co będzie jak połącze to wszystko. I jeszcze jedno jak wam zostają owoce to tak, albo do ciasta z % albo kupić butelkę wódki i zalać owoce jeszcze raz.  Po jakich 2 tygodniach mamy coś ala wódka owocowa - jest słodka i można pić jak nalewkę.

WOW wow wow, nalewki, naleweczki, produkcja się rozpoczyna
A ja czekam dalej na biały płyn, nawet zapomniałam zapytać kiedy będzie Róbcie, uczcie się a ja niedługo dołączę

Oli wiem, że to co napisze zbytnio Cię nie pocieszy - ale Ty jesteś jeszcze młoda . Przez tą chwilę samotności - postaraj się nadrobić to czego nie miałaś w związkach ( czyli szalonych  imprez do białego rana ). A tak na poważnie nie myśl o tym w ten sposób. Wszystko się ułoży - jestem dobrej myśli i Ty też powinnaś być

Obyś miała rację, żeby wszystko się ułożyło. Nie chcę i nie lubię być sama, ale muszę się tego nauczyć

Te dni się chyba u nas pokrywają, bo mam podobnie. Byłam dzisiaj u terapeutki i stwierdziła, że weszłam w kolejny etap. To też jest złość. Jestem wściekła na niego, że narobił mi nadziei na wspaniały związek, cudowną przyszłość i dupa. Nienawidzę go za to, nienawidzę też za to w jaki sposób mnie potraktował. Nienawidzę za to, że nigdy tak naprawdę szczerze mnie nie przeprosił, ale to by nie zmniejszyło mojego bólu. Jestem zła na siebie, że nie potrafię być jeszcze szczęśliwa sama ze sobą. Do szczęścia potrzebuję drugiej osoby, a przecież moje szczęście nie powinno OD NIKOGO ZALEŻEĆ. Ja zastanawiam się nad tym co było, co jest i co będzie. Wiem, że jego już nie będzie i muszę się z tym pogodzić mimo iż nadzieja umiera ostatnia....

No ja też tego swojego wyklinam, rozpamiętuje wszystkie jego złe nawyki, to jak mnie traktował i że wcale nie był taki idealny jak go sama sobie przedstawiałam. Jestem zła na siebie, że dałam sobą manipulować i że nie byłam bardziej stanowcza i konsekwentna. Na dodatek się rozchorowałam i to pewnie też po części spowodowane jest moim stanem sprzed 2-3 tygodni. Widocznie organizm odreagowuje jakoś ten stres. Boję się trochę jesieni  - krótsze dni, jesienna depresja - nie chcę się znowu załamać

Arcola - ja cholera nie mogę mojemu eksikowi niestety !!!!!!! nic zarzucić.............. oczywiście do pewnego czasu, ale aż nie chce wracać do tego złego końca. Faktycznie - ta nadchodząca jesień nie ułatwi sprawy

Więc jesteśmy na tych samych etapach Dzisiaj terapeutka stwierdziła, że bardzo szybko weszłam w kolejny etap. Podbudowało mnie to trochę, bo mam nadzieję, że szybciej się wygrzebię z tego gó..na. To co czujemy to dla nas "dobre" emocje, to już nie jest tylko smutek. KURCZE damy radę ARNOLDKI. Jesteśmy silne i zajebiaszcze baby !!!!

I to jest prawda, dzisiaj usłyszałam to samo. Musimy się tego nauczyć, musimy siebie pokochać. A BĘDZIEMY SZCZĘŚLIWE.
Wierzę, że za kilka miesięcy przeczytamy nasze wpisy i będziemy się śmiać z tego w głos
Ale mam nadzieję również, że jak się "wyleczymy" to nasz kontakt się nie urwie - NIE WYOBRAŻAM SOBIE TEGO MOJE CZAROWNICE

No właśnie i co w tym temacie możemy zrobić ?- bo znając życie chęci są a później rożnie to bywa. Mam nadzieję, że nam się uda!

no uśmiechnęłam się czytając o czym piszecie. Powtórzę - fajnie, że jesteście. Szkoda, że mieszkamy tak daleko od siebie . Oli z Arcolą w miarę blisko, a Zahir ...? już dalej. Ja  - Poznań. Trudno się wszystkim zjechać .

he he he- no ten zestaw souvenir-ów nie świadczy o jego rozwoju - he he he.
Oj Zahir, żeby to układanie było tak proste jak puzzle, nie ma tak niestety. Ta NADZIEJA- choc czasem pozornie wyświechtane słowo ,jednak czasem potrafi zdziałac cuda, więc liczmy, że jakiś Godny Gargamel się zjawi

Raczej Papa Smerf. Ja się na żadnego Gargamela nie godzę!

To ja Pracusia zamawiam - Lalusia i Ważniaka już miałam -> NIE NADA

OJ, to chyba muszę zmienić bajkę

Uciekam spać, naładować akumulatory i skrócić dzień...
Spokojnej nocy życzę Arnoldowe...miłych snów

Witajcie moje Drogie Arnoldowe,

jak tam u Was dzionek leci? Dzisiaj dzień chłopaka, co prawda do tej pory jakoś specjalnie ich nie obchodziliśmy, ale życzenia + jakiś mały drobiazg były. Przeszło mi nawet przez myśl, aby złożyć mu życzenia. Ale szybko sobie to z głowy wybiłam. Bo czego ja mogę mu życzyć? Na pewno nic dobrego....

Jeszcze mi się przypomniało, bo wczoraj pierwszy raz o tym słyszałam, Wy być może tak - dlaczego "żałoba" po stracie trwa rok? Ponieważ trzeba przeżyć wszystkie pierwsze razy samej bez niego - pierwsze święta, urodziny, walentynki, urlop itp. Do tej pory nie myślałam o tym, ale już się boję świąt...Mam tylko nadzieję, że do tego czasu będę o kilka kroków dalej i jednak nie będzie tak źle Przecież to dopiero za 3 miesiące...

CZEŚĆ ARNOLDOWE
OLI... rok ??? o Boziiiiu, aż tyle? choć  może tak być. !!- o zgrozo !! O świętach i ich jakości
( bez niego ) myślałam już jakiś czas temu.
Arcola - lecz się tak, jak należy, obyś powikłań nie miała, więc choć sama tego nie robię (niestety - bo praca!! wiem wiem głupia jestem), jednak zdrówko- NA PIERWSZYM MIEJSCU. Co dziś u mnie? - kurna - znowu praca - cholercia - lubię pracę, ale taką, jak za nią dobrze zapłacą - he he he. W moim przypadku w tej kwestii - sprawa dyskusyjna- he he he ........ ale cóż - daję się wyzyskiwać za pół darmo !! P.S. - mimo wszystko nie przymieram głodem- ba..!!! nawet na szpryt wystarczy - he he he