Kobitki pomóżcie

Coś Ci powiem.. Już tak  wychodząc na chwilę poza rozważania stricte psychologiczne.

Miałam kolegę, który miał kropka w kropkę Twoje 'objawy'. wiem, bo przez kilka lat coś tam "próbował" w moim kierunku, więc byliśmy w stałym kontakcie, potem już nieco rzadziej,a po jego ślubie praktycznie oboje z niego zrezygnowaliśmy.

Pamiętam jego reakcje kiedy po raz pierwszy wyznał mi uczucia przez..komunikator Nie to, że się śmieję, to było z 10 lat do tyłu, byliśmy młodzi , ale wiesz.. Po 1-sze nie sądziłam, że on to mówi serio po kilku spotkaniach, gdzie nawet nie doszło do pocałunku, czy jakichkolwiek rozmów w kierunku bycia parą (!!), po 2-gie, on wpadł w taka złość, że potrafił mnie słownie zaatakować, a potem znikał na dłuższy czas.
A ja byłam dłuuugo przekonana, że on żartuje..bo żartowniś z niego był niezły tez, to swoją drogą.

Dopiero po dłuższym czasie, jak kiedyś poznał już swoja narzeczona, usiedliśmy sobie i pogadaliśmy tak na spokojnie i od serca i wyszło jak to jest w jego rodzinie, pogadaliśmy o związkach, które mu nie wyszły (ale żeby nie było- to nie tak, że zawsze była jego wina!), no i tam historia rodzinna była kropka w kropkę - jak Twoja.

Ale do czego zmierzam.. On troszkę się zmienił niż był te 10 czy 8 lat temu jak mnie poznawał - na pewno, ale jednak..nie na tyle by stać się ZUPEŁNIE inną osobą, a jednak w tym okresie jeszcze mega nerwowym poznał obecną żonę -również z podobnym syndromem , która - UWAGA- go zaakceptowała .
To spowodowało, że on wreszcie zaufał i przestał mieć swoje jazdy, aż w końcu zupełnie mu przeszło, kiedy zobaczył, że ona ciągle jest przy nim.

Oczywiście nie obeszło się bez dramatów i różnych historii po drodze, nie raz były kłótnie i związek dosłownie "wisiał na włosku", ale jednak zawsze potrafiła i CHCIAŁA go wysłuchać i nie brała jego jazd do siebie.

* Żeby nie było, to nie były jazdy w stylu jakie on miał w domu - po prostu typowe jazdy z lęku przed odrzuceniem jak u Ciebie plus prowokacje.

Rozumiesz, co chcę Ci powiedzieć?

Próbuj pokochać siebie, a na początek może po prostu polubić..krok po kroku, pomału. Spieszy ci się gdzieś?

Nie jesteś sam, 3/4 ludzi jest z zaburzonych rodzin - w tym ja

I ze swojego doświadczenia powiem Ci, że zdecydowanie lepiej do tej pory rozmawia mi się z ludźmi, którzy coś przeżyli niż takim "naturalnym robokopom", jak to mówisz, bo oni mogą Cię stolerować wspaniałomyślnie powiedzmy, ale nie zrozumieją nigdy Twoich jazd, choćby chcieli, z uwagi nie na złą wole co inne doświadczenia.
A wspólne doświadczenia (choć niekoniecznie przeżywane wspólnie i w jednym czasie) potrafią jak wiesz tworzyć więź większa niż przegadanie 1000 godzin o d... maryni.

Możesz się modlić jeśli tak czujesz. Jeśli taka metoda z Tobą rezonuje - Why not?

Tylko do samych modlitw się nie ograniczaj Bo będzie jak z afirmacjami, kiedy podświadomość jest nieoczyszczona ze starych programów.

Zacznij od zaprzestania zabawy w sędziego i oceniania siebie. Określenia: "Masakra" itp. odpuść sobie na jakiś czas

EDIT : I jazdy jazdami, ale jeśli komuś będzie na Tobie NAPRAWDĘ zależało to będzie przynajmniej próbował dociec "czo wyprawiasz " , a nie odrazu zawinie kitę i nara.
Ja tez to zrozumiałam po czasie, wcześniej długo się obwiniałam za to czy tamto, a potem okazywało się, że są ludzie (w tym mężczyźni! ;P) którzy stawali na głowie by zrozumieć co poeta miał na myśli, inna sprawa że brakowało czegoś do związku, ale sam fakt- są.

To w pewnym momencie musisz podjąć decyzję: "odklejasz się" od niej albo brniesz. Nikt tego za Ciebie nie zrobi.

Najpóźniej za rok zresztą i tak dojdziesz do wniosku, że to się nie miało prawa udać, ale z zupełnie innych powodów niż dziś Ci się wydaje - a dziś obwiniasz tylko siebie. Trudno Ci dopuścić do wiadomości, że ona po prostu zmieniła zdanie, łatwiej przełknąć, że to Ty zawiniłeś.

Jeśli w relacji między ludźmi nie ma jakichś świństw dużego kalibru typu przemoc, zdrady, to wszystko da się przegadać - o ile SĄ chęci. Tu ich widocznie zabrakło i "kij" się znalazł.

Myślę, że dziewczyna przede wszystkim działała na Ciebie wizualnie. Reszta do otoczka idealizacyjna już, bo jej nie poznałeś na tyle dobrze.
Ile Ty masz w ogóle lat? Bo jak np. 19, to może za bardzo filozujemy tu

Czyli teraz masz 34.

Masochizm.. Tak, to najlepiej oddaje istotę tego zjawiska.

Musisz zmienić "kotwice mentalną", z która kojarzysz Miłość. Dla Ciebie Miłość w tej chwili = niespełnienie, cierpienie.

To jest Twoje zadanie, reszta to tylko wynik tego przekonania - nigdy odwrotnie.

To teraz już wiesz dlaczego nie przechodzę z osobami w samym "tornadzie" problemów na priv.
To jest never ending story: "Nie chcę, nie mogę, nie umiem... bo on/ona jest taki cudowny, bleblablo..<3 A posłuchaj, jeszcze tylko jedno Ci powiem co powiedział, co zrobił, jak pierdnął, a Ty mi powiesz co to oznacz, ok?"  itd. i do usrania.
Dlatego - nie, dzięki

dobranoc

To może czas zejść na ziemię i wziąć odpowiedzialność za to w co się wierzy i na jakich przesłankach?
To tak jakby pani z mięsnego obiecała Ci paróweczki z indyka (dajmy na to) na przyszły tydzień, Ty przychodzisz po tygodniu na stoisko a tam -zonk, ni ma paróweczek Nie dowieźli, Pani zapomniała zamówić, albo lepiej ! - stoisko przenieśli, a Ty nie wiesz gdzie.

I co, teraz codziennie przez lata będziesz przychodził w miejscu gdzie było to stoisko i postawisz mu świeczki, zamiast poszukać innego stoiska, gdzie dostaniesz paróweczki bez problemu?

To jest analogia rozumowania osób z obsesją.

Przeczytaj to i zestaw z cechami, którymi z początku ja opisałeś. Zaczynasz się gubić w zeznaniach

W każdej relacji są sytuacje "pozamaterialne", sęk w tym, że tylko osobie zakochanej wydają się one wyjątkowe - kwestia interpretacji.
A rozmawianie o tym tylko by Cię dodatkowo nakręcało, co zresztą nadal uparcie robisz.

Ja zauważyłam u Ciebie to, że masz ewidentny problem z właściwą interpretacją sygnałów zainteresowania, jego wygasania i wreszcie - braku zainteresowania.
Żyjesz przeszłością i w przeszłości, kiedy to zainteresowanie jeszcze jakieś było (nie jestem w stanie ocenić jak duże, ale na pewno nie 8-9/10, bo wtedy mężczyźnie/kobiecie się DUŻO wybacza; więc mogło być trochę powyżej 50%), potem zaczęło spadać, aż wreszcie zupełnie znikło, a Ty jesteś na etapie , w której jeszcze było i nie chcesz przyjąć faktów.

To, że będziesz tupał nogami i rzucał się po podłodze niczego nie zmieni, tracisz tylko czas. Sprawa jest zakończona. A nawet gdyby cokolwiek, kiedykolwiek miało z tego wyjść to musiałbyś mieć w swojej głowie zupełnie inne spojrzenie niż teraz -bo teraz wieje desperacją.

Ps. Powiedz mi tylko czy ta kobieta była starsza czy młodsza od Ciebie?

Absolutnie takie siedzenie i czekania na "cud", los etc. - to jak sobie tłumaczy teraz swój brak jakichkolwiek działań autor, nie jest sposobem żeby być w związku z kimkolwiek.
Czym innym jest cierpliwość , a czym innym brak działania. Nie ma nic głupszego niż życie "na zakładkę" i czekanie rok czy więcej czasu by się do kogoś jeszcze raz odezwać licząc na to, że ta osoba nic innego nie robi tylko czeka, aż my sobie życie poukładamy i sprawy w głowie no litości..

Ale taka jest właśnie obsesja.. To życie w odrealnionym świecie, gdzie cały czas jesteśmy razem z Obiektem, tyle że za rok, 5 czy 17 lat <lol>, jak gdzieś napomknął autor.

Metod na odcięcie jest wiele, ale nie będę w każdym wątku się powtarzać. Jeśli rzeczywiście będziesz ciekaw przeczytasz moje starsze wypowiedzi.

Powiem tylko a propos cierpliwości, że chodziło mi o to, by potrafić 'czekać' na coś nowego, dobrego i przynoszącego spełnienie i szczęście, a nie 'przyklejać się' emocjonalnie do jednej jedynej osoby z imienia i nazwiska, która ma być tego materializacją. PP nie działa na tej zasadzie.

Bo wiele osób myli PP z "zamrożeniem się" w przeszłości i pielęgnowanie uporczywych myśli o tym, czego/kogo przy nas nie ma - przyciągając tym samym tylko więcej..tego czego/kogo nie ma a myślą, że jest zupełnie odwrotnie, że im więcej będą się skupiać na myślach o obiekcie, tym szybciej nastąpi jakiś cud i obiekt na kolanach przybędzie, bo zda sobie nagle sprawę jakaż to LOVE go ominęła.

Wrooong 

To nie tylko Intuicja, bo ona jest od rozszyfrowywania ludzkich intencji, tych prawdziwych , nie deklarowanych tylko znajomość schematów i programów, na których działa podświadomość.

Prawda jest taka, że Ty się nie "otwierasz" w żadnej znajomości -takie odnoszę wrażenie - tylko wchodzisz z nadzieją, że ktoś Cię "uleczy".. tak weźmie i uleczy, a Ty nic nie będziesz musiał już robić, tylko się temu poddasz i będziesz się prężył dumny jak paw, że taka oto panna się z Tobą prowadza - Patrzcie Państwo
Milo, lekko i przyjemnie..wokół same oklaski i szmer podziwu..

A potem dzwoni budzik do pracy

Dopóki będziesz liczył, że samo obcowanie z kimś, kto Ci imponuje "zrobi" za Ciebie jakąś robotę, która masz odwleczoną przez lata do zrobienia SAM, dopóty będziesz tak sobie wzdychał.

A pod tymi wszystkimi "wzdychaniami" głęboko siedzi sobie przekonanie, że Miłość polega na pogoni i wiecznym niespełnieniu. Gdyby było inaczej nie traciłbyś czasu na relacje i osoby, z którymi przyciąganie sprowadza się do wspólnego mianownika pt. Ona jest ode mnie "lepsza".

Szukasz rozwiązania na zewnątrz, a one są w Tobie.

Ja mam inaczej, bo ja nigdy nie byłam zakochana - jestem przypadkiem beznadziejnym

Byłam tylko parę razy w życiu zauroczona, ale to na zasadzie "majtki przez głowę"czy tez - bardziej obrazowo - "kisiel w majtkach" itp., ale to krótkotrwałe emocje były i tez nie dostałam z tego powodu na głowę na tyle, by leźć w to jak ćma.. bo brakowało zakochania full opszyn właśnie

A praca u mnie zaczęła się odkąd zauważyłam, że przyciągam kolesi z problemami, którzy chcieli mnie tylko wykorzystać i zaczęłam dociekać, że kurna skąd ja to mam?

To też nie jest tak, że ja siedzę i "pracuję" , wałkuje ten temat od rana do świtu, a potem podbijam pieczątkę - 'OK, 10000 godz. przemyśleń odfajkowanych, poszukiwania czas zacząć!'

Po prostu mam różne przemyślenia, układają mi się one fajnie w głowie i co jakiś czas z kimś ciekawym udaje się nawiązać kontakt, ale nie fiksuję się co z tego będzie. Nie mówię sobie: "Ojezusie jaki on piękny No to...  START!!!"

Jakbym tak miała lizać rany po każdej kilku tygodniowej znajomości to bym wylądowała w psychiatryku

Ale ja tez nie mam takiego patrzenia, że ci faceci są ode mnie lepsi, z reguły problem jest w drugą stronę - mało kto mi dotrzymuje kroku w rozmowie

Nawet jak mam, to nie potrafię się zapalić do samego pomysłu, gdy nie ma na horyzoncie osoby, która by takie przemyślenia/emocje potrafiła we mnie wzbudzić.

W ten sposób nie wymyślam sobie problemów natury abstrakcyjnej i mogę się skupić na teraźniejszości

Uwierz mi, że to lepsze niż rozpamiętywanie czy życie przyszłością (której de facto nie ma).

Podejrzewam, że za każdym razem wchodziłeś w kolejna relacje z 'bagażem' z poprzedniej, a dzieje się tak zawsze gdy ktoś nie kończy relacji w sposób właściwy - tj. nie "domyka" jej, tylko ucieka. Nie pada wiele potrzebnych słów, które pozwalają stronom zakończyć jakiś etap z godnością i wzajemnym szacunkiem.

Te nierozwiązane kwestie to analogia - dla osób rozwijających się duchowo - do węzła karmicznego, 'karmy', która powstaje gdy postępujemy w stosunku do kogoś bardzo niefajnie i liczymy na to, że "rozejdzie się po kościach", nabroiłem i spier... itp. Brak rozwoju, brak poprawy jakości życia.

Kto czuje się w porządku w stosunku do ludzi, ten nie obawia się o swoja "przyszłość", ani nie rozmyśla zbyt dużo o przeszłości.
Jasne i proste zasady, trzeba tylko z nimi nie walczyć.

Nie do końca. Jest coś takiego jak 'karma' z poprzedniego wcielenia, która tak naprawdę nie jest niczym innym jak nieprzerobiona lekcją, na której ktoś zakończył swój żywot Ale jest i 'karma bieżąca', czyli taka, która materializuje się jeszcze w obecnym wcieleniu. To są tzw. 'wzorce' - czyli nabyte w dzieciństwie i powielane toksyczne schematy reakcji i zachowań.

Domyślam się, że pisząc o "ciężkiej karmie" masz na myśli kwestie, o których tutaj nie piszesz i dotycząca delikatnych sfer życia.

Wyczuwam u Ciebie duże obciążenia w czakrze odpowiadającej za seksualność, ale nie będę tego rozwijać na Forum , bądź spokojny.

Tak.

Zastanów się tez czy nie za bardzo w relacjach skupiasz się na sferze seksualnej i okołoseksualnej.
Tacy ludzie z reguły zatracając się w tej materii , osłabiają u siebie odbieranie i przezywanie głębszych i subtelniejszych emocji, przez co większość czasu odczuwają potworna pustkę.

Zostaw, nie kasuj. Myślisz, że tu sami "święci garnki lepią" ?;)

Nie o takich rzeczach się tu czytało, więcej dystansu. Jesteś anonimowy, luz

Ja to widzę tak: Przyciągnąłeś tą kobietę, a w zasadzie odwrotnie - ona przyciągnęła Ciebie, bo Twoja podświadomość wyczuła, że pojawiła się okazja do 'odblokowania' tej czakry. Ale z uwagi na to, że byliście z ta panią niekompatybilni pod innymi względami to się nie udało.

Pytanie: Czemu ta sztuka nie udała się z poprzedniczką? Panią nr 1?

Oraz: Opisujesz teraz "grupę wyznaniową" rzeczywiście, czy odłam nietypowo realizowanej seksualności?

To wróć jak już się z tym pogodzisz, bo w tym momencie nie ma w Tobie zgody na to by dać sobie pomóc.

EDIT: Dla mnie sprawa jest prosta. Jest facet, który po długim okresie dostał 'szansę' na reaktywację życia erotycznego, a że było to dla Ciebie mega ważne, to "przykleiłeś się" do tej wizji, a siła rzeczy do jej materializacji w postaci tej dziewczyny.
Reszta i to całe 'zakochanie' to już Twoja czysta wkrętka, oparta na różnych projekcjach.

Redapples w innym wątku również trafnie Ci opisała jaki typ kobiet na Ciebie działa.

Moim zdaniem przyszedłes się tu dalej nakręcać na to co było tyle ,że na Forum pomimo deklaracji z wczesniejszych stron, że chcesz z tego wyjść.

Te kroki do przodu to wszystko by zaimponować tej kobiecie.. dlatego nie masz z niczego radości, bo nic nie potrafisz robić 'dla siebie'.

A z tym uzależnianiem od kobiet, które na ciebie działają to typowe dla osobowości uległej, czyli poszukującej nie tyle partnera/-ki co Mentora, opiekuna i nauczyciela, "przewodnika" niemal.
To jest wszystko do zmiany.. To tu jest problem, nie tam gdzie ty go widzisz.

Trafione. I za tą uległość m.in. dostałem kopa.

Trafione także z tym, że to ciągle działania by zaimponować JEJ nie sobie.

Mam z tym problem. Jak kogoś poznaję, MOJE przestaje być ważne, a po czasie MOJE przestaje w ogóle być. Nie ma już MOJE, nie ma już MNIE.

Zauważyłem to przy pani nr 1. Na prostej rzeczy - otóż Pani numer jeden słuchała muzyki takiej i takiej, a ja słuchałem tej samej co ona, ale też takiej, której ona nie lubiła. Po czasie moje gusta muzyczne się pomniejszyły. Zgadnij co "wypadło". Wychwyciłem to na przykładzie muzyki, ale dotyczy to wielu rzeczy, zresztą jak napisałem wyżej - w fazie końcowej, w ogóle mnie już nie ma.

Wiele kwestii pomijam.

Bo tak jest, ale Pani nr 2 jest nie do zdobycia, więc jeszcze się na iluzji jakoś przebujam (jest mi to potrzebne to raz, dwa wszedłem w to na tyle, że nie mam siły wyjść ot tak, trzy - jest to wygodne, a ja w tej chwili mam jeszcze jeden problem na bani, równie poważny, więc nie wszystko na raz).

Nie musimy teraz tego już wałkować. Jak poczuję gotowość do pracy w tym temacie, to na pewno się tu odezwę z myślą o Tobie.

Jestem w stanie to pojąć. Tylko pojąc, a pogodzić się to dwie rożne rzeczy. Gwoli ścisłości, ona gustowała właśnie w dominujących samcach, ostatnio weryfikując ten pogląd i rozglądając się za kimś kto będzie partnerem, a nie ani podnóżkiem, ani tyranem. Poległem

Widzisz - ja nie mam żadnego udanego, długotrwałego związku z kobietą, żadnego wzorca (mój jedyny autorytet z przed lat, gdzie wydawało mi się, że to jest facet,który mi pokazuje jak budować relacje w rodzinie, jak się ostatnio okazało, prawie ma niebieską kartę) i ja kompletnie nie wiem jak się buduje relację partnerską dwojga ludzi. Toteż małpuję od danego obiektu, a wiesz jak to się kończy...

No niestety. Jest jak jest. Dlatego teraz będzie znowu niemała przerwa zanim się wezmę za amory, bo to nie jest tak, że ja specjalnie chcę coś spieprzyć, tylko ja nie miałem się od kogo nauczyć.