Kobitki pomóżcie

Z takim podejściem sukcesu Ci nie wróżę. Najpierw odetnij się od niej na tyle żeby przestać ją idealizować. Inaczej w przypadku ponownego nawiązania kontaktu, głowa znowu zrobi Ci się zbyt gorąca. A najlepiej - poznawaj inne kobiety. Zobaczysz że tamta wcale nie jest tak wyjątkowa jak Ci się teraz wydaje. Poczytaj o "syndromie jedynej" i "oneitis", bo rozmyślając o tej, podświadomie możesz zamknąć się na inne znajomości, czekać Bóg wie na co, a na koniec obudzić się z ręką w nocniku.

Coś mi się wydaje, że ona miała inne zdanie na ten temat. Do jakiego etapu dotarła ostatnio ta znajomość?

Po kliku miesiącach spotykania się ze sobą, kilku wspólnych weekendach, gdzie było całkiem, całkiem nagle się zrobiło już nie całkiem.
Możliwe, że poróżnił nas m.in. temat o dzieciach, ona coś wspominała, że zaczęła o tym rozmyślać, dawała mi do zrozumienia, że instynkt się załącza. Ja się do tego nie paliłem, bo zaczynanie związku od planowania dzieci, to trochę absurd dla mnie.

Tylko jak się głębiej nad tym zastanowiłem, to to jest kobieta, o której myślę jak o potencjalnej żonie, a nie dziewczynka na spacerki do kina.

Uważam, że gra jest warta świeczki. Kombinuję tylko jak nie biegać za nią z wywieszonym jęzorem, ale mieć z nią jakąś relację.

Potem będę myślał jak nad tym zapanować.

Więc może inaczej - jak w sytuacji, gdy ona wie, że cholernie mi się podoba, zakręcić się koło niej, ale nie tak, że mam serduszka w oczach jak ją widzę, tylko trochę z dystansem (to byłoby dobre dla mnie przede wszystkim) obok niej się gdzieś tam przewijać.

No i jak ten dystans zachować, bo to jest trudne.

Masz możliwość zaproszenia ją na piwo?

Moja rada jest taka, byś zaprosił ze cztery osoby, z czego jedna lub dwie to dziewczyny i napisał do niej zapraszasz ją i niech wpada z kimś. 
Nie pisz "weź osobę towarzyszącą" bo wymusiłbyś odpowiedź że "nie mam chłopaka" co by się równoważyło z tym, że ją sprawdzasz, ale też nie mów że "weź koleżankę", bo zabrzmiałoby to tak jakbyś chciał w niej wywołać zazdrość.

Jeśli się nie zgodzi, to się nie zrażaj i nie namawiaj jej, napisz że rozumiesz i że wypijesz za jej zdrowie. "szkoda, może następnym razem" może źle odebrać.

Jeśli przyjdzie (sama/z kimś, bez znaczenia) to przywitaj, przedstaw znajomych i posiedźcie wspólnie, przy czym postaraj się zachowywać neutralnie. Rozmawiaj z koleżankami, ale nie na tyle by pomyślała że robisz to specjalnie. Z nią też chwilę porozmawiaj, ale bez jakichś specjalnych emocji. Jeśli palisz to wyjdź i zostaw ją raz czy dwa z resztą ekipy. Staraj się też unikać tematów "a pamiętasz gdy...", bo potrafią troszeczkę zdołować (i znudzić jednocześnie) jeśli człowiek jest nie w temacie.
No i zobaczysz co z tego wyniknie

Elle a po czym rozpoznać taką obsesję?

@Evens - nie mam takiej możliwości

@Elle88 - zaskoczę Cię, ale korzystam z pomocy. Nie jest tak radykalny, choć... oboje użyliśmy tego słowa na o... Jeśli chodzi o Twoją tezę, by podświadomie zrobić wszystko, by przypodobać się obiektowi, to sprawa jest złożona. Bo faktycznie mam poczucie, że za szybko zostałem skreślony i mówię wprost - chcę jej trochę pokazać, że mam jaja (choć wiem, że na tym można się baaaardzo przejechać). Z drugiej strony staram się wykonywać takie ruchy, które MI przyniosą korzyści, np. zabiegam się o lepszą pracę by poprawić SWÓJ byt, a w konsekwencji - mieć większe możliwości poznania tego co MOJE/SIEBIE

Myślę, że sprawa jest przegrana, tylko ja nie potrafię się z tym pogodzić, nie umiem (NIE CHCĘ) tego przeżyć.

To własnie moje "poczucie" własnej wartości sprawiło, że położyłem tą znajomość (nie mówię, że gdyby nie ono, to teraz byśmy biegali po łąkach i spijali sobie z dzióbków, ale ono się "trochę" przyczyniło do tego, że sprawa się rypła). Słowo poczucie dałem w cudzysłów, bo wyobraźcie sobie jeziorko, takie nie duże jeziorko, z trzciną na brzegu, odrobina piasku, trawnikiem dookoła. No i wodą, w której pływają rybki, żyją roślinki. Niektóre rybki pływają głębiej, przy dnie. A tam PONIŻEJ tego dna jest właśnie moje poczucie własnej wartości.

To tyle, temat w zasadzie do zamknięcia. Ochłonąłem, co nie znaczy, że przyjąłem i dałem zgodę.

D*** w troki i do roboty.

Na amory przyjdzie czas...

Jest szansa na życiowe kroki do przodu. Z nią co ma być to będzie - znam dwa przypadki (o których pamiętam, z może znam więcej), gdzie ludzie się schodzili i są do dziś. Jeśli nie - z siedmiu miliardów ludzi większość stanowią kobiety.

Jeszcze raz do Elle88- dużo tu piszesz, często mądrze, ale zastanawiają mnie dwie rzeczy - dlaczego mając taką widzę na temat związków jesteś - jak wnioskuję po Twoich wpisach - sama ? Proszę też, nie odbieraj tego pytania jako atak.

Jaka jest wg Ciebie recepta na udany związek i czy w dzisiejszym - nieco porąbanym świecie - udane związki, oparte na uczuciu są możliwe ?

Nie odbieram jako atak, nawet fajnie, że pytasz.

Już kilka osób zadawało mi to pytanie, ale napisze jeszcze raz.

Jestem sama, ale nie czuję się samotna. Mam swoje zainteresowania i pasje, która sprawiają, że budzę się każdego dnia z celem przed sobą, nie jestem zgorzkniała czy zlana zimnym potem, że "to jeszcze nie już! " (ten związek)
W związku z moja jakąś tam (niemałą jednak ) wiedzą n/t motywacji jakimi kierują się ludzie wchodząc w związki i przy okazji znając dobrze swoje motywację na tą chwilę - a jest ona nakierowana na swój rozwój i siebie głównie, bez presji na bycie z kimś, to moje 'oczekiwania', a raczej potrzeby są troszkę mniej nakierowane w tym momencie na "posiadanie związku", który mnie w 100% nie zadowala na 3 płaszczyznach: fizycznej, psychicznej i emocjonalnej. Interesuje mnie tylko taki zestaw, nic mniej

A jako osoba, która głęboko wierzy w zasady działania PP, przyglądam się co jakiś czas osobom, które 'przyciągam' i oceniam je sobie pod kątem swojego rozwoju. Nie jest on skończony, jak się domyślasz, skoro nie jestem w 'idealnym związku', co nie oznacza, że zawiesiłam rękawiczki na kołek

Ważne to nie wpadać w niszczące koleiny myślowe i przekonania (a obsesja to jedna z takich kolein) i wiedzieć czego się chce - to nie oznacza, że w 1 sekundzie spotkamy osobę, która przypasuje nam odrazu w 100%, bo taką moc przyciągania mają tylko osoby, które osiągnęły Oświecenie totalne , ale nie zaniżać swoich lotów i nie chodzić na zgniłe kompromisy ze swoimi oczekiwaniami oraz - to równie pochyła droga przeciwna rozwojowi- nie idealizować obiektów swoich ew. uczuć i nie stawiać ich na piedestały na równi niemal z Bogiem, a siebie u ich stóp. No, chyba, że czyimś marzeniem jest projektować sobie odrzucenie non-stop, bo stawiając się od kogoś niżej niemal z marszu go o to odrzucenie prosimy

Elle88 -

To o czym piszesz ma sens. Tylko... Skąd będziesz wiedzieć, że to "już" ? Rozwijać się będziesz całe życie, jeśli będziesz chciała oczywiście. Jak rozpoznasz, że to już. Zawsze będziemy mieli coś do poprawienia w sobie, a do czasu oświecenia, zawsze coś do "przerobienia". Skąd będziesz wiedzieć, że przerobiłaś to co miałaś przerobić sama i że jest to czas na związek.

Dalej - a nie masz w podświadomości takiego przekonania, że "związek spowalnia mój rozwój/w związku, nie można się rozwijać ?"

Tak pytam z ciekawości

No i nie odpowiedziałaś mi na drugie pytanie - czy wierzysz/uważasz, że w dzisiejszym świecie są możliwe udane związki, oparte na uczuciu, a jeśli tak, to jak jest wg Ciebie recepta na takowy związek. ?

No widzisz, sam siebie trafnie zdiagnozowałeś a do tego zadajesz mi całkiem mądre pytania

To nie tak, że ja "czekam ze związkiem, aż mnie oświeci" Jasne, że nie.
Ja po prostu nie pozwalam zaniżać sobie wibracji ew. związkiem z osoba niekompatybilną, tj. taka, z którą nie czuję porozumienia i więzi na odpowiednim poziomie.
Mam na myśli więź oczywiście w płaszczyznach, o których wspomniałam wyżej, a nie tylko tę poniżej pasa

Dobry związek nie spowalnia rozwoju, przeciwnie- potrafi być katalizatorem, który te zmiany nawet przyspiesza.
Ale tak dzieje się dopiero od pewnego poziomu, tzn. ludzie, którzy się spotykają muszą indywidualnie być na określonym poziomie rozwoju (najlepiej wyrównanym) by jedno dla drugiego nie było terapeutą, a ja już taka rola nie jestem zainteresowana.

Oczywiście, że uważam, że istnieją takie związki- rozejrzyj się uważnie wokół
Zwróć uwagę, że to w jaki sposób zadałeś pytanie -tj. niejako narzuciłeś mi między wierszami swoją optykę, pokazuje nasz aktualny stan energetyczny/emocjonalny. Ja widzę wokół udane związki, Ty -przeciwnie.
zobacz co ja muszę mieć "w głowie", jakie przekonania, a jakie Ty?

Ale nie martw się, to wszystko jest do wypracowania.

"Receptą" jest, choć dla każdego 'udany związek' to kompilacja innych składników lub w innych proporcjach, ale zasadniczo główne składniki:

- dobry poziom poczucia własnej wartości u obojga partnerów
- przepracowane problemy i wzorce osobiste, fałszywe blokujące Miłość przekonania
- otwartość emocjonalna (to wynika z 2 powyższych zresztą)

- i wiele innych, ale to już raczej 'detale'

@Elle88

No więc własnie. W relację z tą Panną, wszedłem z taką sieczką w głowie, że nawet jak w okresie poznawczym szło bardzo dobrze, to ja już czytałem same artykuły "jak przejść przez rozstanie". Od pierwszej rozmowy - PIERWSZEJ, myślałem ciągle, to kobietka nie z mojej półki, nie zasługuję na kogoś takiego.

Zgadnij kto kogo odrzucił. Ba na samym początku poczułem ulgę. "Uff... Wreszcie nie muszę udawać i mogę wrócić do stanu, w którym najczęściej się nad sobą użalam".

Mam prośbę - spróbuj odpowiedzieć na moje pytania z poprzedniego posta: "Jak docenić siebie szczerze, nie na pokaz, nie zatajając przed SAMYM SOBĄ swoje kompleksy ? Jak zaakceptować siebie, wiedząc że bywa się słabym ?"

Moim zdaniem to wcale nie jest tak, że potrafimy podnieść sobie samoocenę tylko wtedy, gdy chwali nas ktoś ważny dla nas, a chyba to miałeś na myśli, prawda? Mój były chłopak był tak zakompleksiony, że nic do niego nie docierało. Do samego końca uważał, że jest niczym i że na mnie nie zasługuje. Myślę więc, że to my sami musimy się otworzyć na siebie, zacząć powolutku poznawać swoje mocne strony i je doceniać, a nad słabymi pracować lub nauczyć się z nimi żyć. Bez dowartościowywania się na innych ludziach, tak jak chciałeś to zrobić w przypadku znajomości z tą kobietą. To trudne i szczerze mówiąc, sama wciąż się tego uczę, ale nie ma przecież rzeczy niemożliwych. Wydajesz się być całkiem rozsądnym facetem - to już jakiś plus, nie uważasz? Nie znam Cię, przeczytałam tylko kilka Twoich postów, ale już widzę w Tobie parę ciekawych cech, więc mogę Ci na pewno powiedzieć tyle, że daleko Ci do kogoś "poniżej dna"

Jak się czułeś doskonale wiem. Nie tylko dzięki jazdom, jakie serwował mi mój były, ale też dlatego, że sama miewałam takowe w przeszłości. To zacznie znikać z czasem, jak już siebie bardziej zaakceptujesz. Ciężko mi teraz powiedzieć kiedy i w jaki sposób zaczął znikać mój problem. Na pewno nie jestem specem w tej kwestii, ponieważ daleka droga wciąż przede mną. Ale myślę, że zwyczajnie się z tym pogodziłam. Z tym, kim jestem. Polubiłam siebie na swój własny sposób. Znam swoje mocne i słabe strony. Wiem co mogłabym jeszcze w sobie zmienić, a co nie jest ode mnie zależne. Jakoś z tym żyję i staram się nie czuć gorsza od nikogo.

Pierwszy krok masz za sobą - "poddałeś się" ( w tym dobrym znaczeniu) i przyznałeś, że problem istnieje. Nie chcesz niczego zamiatać pod dywan, bo zdajesz sobie sprawę, że taką prowizoryczną 'studzienkę' wywali

Dokopiesz się do tego "grzebiąc" w swojej podświadomości, badając swoje przekonania i prześwietlając je świadomością. Jedno po drugim.
Przygotuj się na to, że od każdego idzie 10 kolejnych rozgałęzień , a za jakiś czas dochodzą jakieś kolejne, do tej pory nie pokojarzone

To jest "zabawa" raczej na lata niż krótką sesję.

Ps. Nie pisz, że próbowałeś lata, bo do tej pory musiałeś zamiatać problem pod dywan, skoro wciąż pociągały Cię tylko kobiety "spoza" twojej ligi.
Be real

Na moim przykładzie powiem Ci, że źródłem mojej niskiej samooceny był mój wygląd, a dokładniej - kompleksy odnośnie wagi. Choć z tego zdawałam sobie sprawę od lat, po prostu nie potrafiłam się z tym pogodzić i nawet jak zrzuciłam sporo kilogramów, wciąż czułam się zerem i brzydulą, więc zrozumiałam, że to wcale nie chodzi o ciało, a o umysł. To z kolei brało się stąd, że jako dziecko oraz na początku nastoletniego życia często słyszałam niemiłe komentarze, przede wszystkim ze strony rodziny. Matka i obie siostry są bardzo szczuplutkie, ja jestem zbudowana inaczej - choć daleko mi do nadwagi, w związku z czym byłam obrażana niesłusznie, czego wtedy niestety nie rozumiałam - przez co swoje frustracje wyładowywały na mnie, nazywając grubą i przy okazji brzydką, której nikt nie zechce. Wiadomo jak coś takiego się kończy, tym bardziej, gdy człowiek zaczyna wierzyć, że mają rację i sam zauważa w swoim ciele coraz więcej wad. Swój charakter akurat znam doskonale i wiem, że jest dość wyjątkowy, jednak w pozytywnym znaczeniu. Dlatego pozostało mi tylko zaakceptować swoje ciało i to właśnie z tym wciąż walczę. By nie czuć się wiecznie za brzydka, za gruba, za mało atrakcyjna. Może u Ciebie też chodzi o taką jedną rzecz? Ja bym się spróbowała zastanowić co najbardziej Ci w Tobie przeszkadzało, gdy z nią byłeś. Dlaczego miałeś siebie za zero, skąd tak silne przekonanie, że na nią nie zasługujesz? Z powodu jakich cech? Tu jest moim zdaniem klucz do odpowiedzi, których szukasz.

@Mrs.Happines

Zastanowię się nad tym. Przeanalizuję to.

Bardziej robiłem coś nie tak. Albo pracowałem, ale nie przepracowałem.

Rzeczywiście niewiele lepiej wyglądała ta relacja niż poprzednie. No więc własnie. To oznacza, że musiałem zamieść coś pod dywan. Dlatego tak ważne jest dla mnie, by tym razem zrobić to dobrze.

Tak. Zawsze wybierałem kobiety z wyższej półki, np. jedną z najładniejszych dziewczyn w szkole itp.

Hmmm... W sumie, to nie wiem, czy te normalne odrzucałem, bo zawsze byłem tak zaaferowany relacją z danym obiektem, że na nikogo nie zwracałem już uwagi. Taki nieosiągalny dla mnie obiekt, był przy okazji czymś, co mnie skutecznie chroniło przed innymi kobietami.

Dalej. Z wiekiem zacząłem się poświęcać. Przyciągałem do siebie kobiety mające deficyty, chyba wierząc, że jak ja ich nie odrzucę, to wtedy mnie - osoby z zaburzeniami i deficytami, też ktoś w końcu "w nagrodę" nie odrzuci.

Z drugiej strony: zawsze uważałem, że moje zalety to ciepło, wparcie dla drugiej osoby, wniesienie spokoju do relacji, dbanie o atmosferę, romantyzm... A nie znoszę w sobie - braku zaradności, nieumiejętności zadbania o sferę materialną...

Hmm... Kobiety które przyciągałem do siebie były silne, powiedziałbym nawet, że w moich relacjach z nimi... odwracały się rolę. Tzn. ja dbałem o atmosferę domowego ogniska, a one były te zaradne.

To taka na szybko analiza.

Pytasz czy pierwszy raz się zakochałem. Nie, od lat się zakochuję, jestem odrzucany, albo sam uciekam. Tyle, że tym razem trafiłem na dziewczynę już taką, gdzie na prawdę strata jest ciężka do przełknięcia.

Tym bardziej, że obwiniam za to siebie.

Inteligentna, zaradna, utalentowana, lubiana, artystyczna dusza, wykształcona, mająca oddanych przyjaciół, dobre serce, duży seksapil, silna osobowość, uduchowiona, nie dająca sobą manipulować.

Też tak na szybko.

Tak, oczywiście od początku byłem zapatrzony jak w obrazek, od początku czułem, że nie gramy w tej samej lidze, więc zacząłem nagłą zmianę siebie, co przyniosło oczywiście efekt opłakany.

Pytanie skąd pewność, że coś do mnie czuję ? Hmmm... Nie czuje. To tylko moje pobożne życzenie, a fakty, FAKTY są takie, że nie mamy ze sobą już od jakiego czasu kontaktu.

OK. Mocne, ale na prawdę kiedyś faceci czasem oświadczali się trzy razy, zanim białogłowa się złamała. W Was nic już z tych księżniczek nie zostało ?

Zrozumcie, że jesteśmy istotami reformowalnymi

P.S. Nie ma nawet roku, więc jeszcze nie ma tragedii, a przypominam, że chadzam do psychologa i z nim rozmawiam szczerze, bez ukrywania czegokolwiek.

Hahaha, jaki z ciebie dobry samarytanin

No to powiem ci, że niezłym się wykazałeś wyrachowaniem.

Widzisz, może uznasz to za oklepany frazes, ale minie trochę czasu i przekonasz się, ze tak to działa: w życiu to co dajesz prędzej czy później do ciebie wraca. Często być może z większym bądź mniejszym opóźnieniem, ale to pewne, że wróci.

Wygląda na to, że z rozmysłem wykorzystałeś czyjeś zaangażowanie by odwrócić uwagę od swoich problemów i poczuć się odrobinę lepiej z odrzuceniem od obiektu nr 1, licząc, że "w nagrodę" (serio..? ) ten nr 1 się ulituje nad Twoja kandydatura?

no doprawdy ciekawe rozumowanie.

Nie zapytam z grzeczności ile masz lat, bo rozwój emocjonalny raczej raczkuje dopiero wybacz szczerość

Nah....  trochę jestem za cwana i stara żeby uwierzyć w bajeczki, że mężczyzna poświęca się dla kobiety i NIC dosłownie nic z tego nie mając :>
chyba zapomniałeś z kim tańczysz.. takie kity to nie nam

Założę się o co chcesz, że nie miałeś oporów by ta "doświadczoną przez życie" jak to mówisz od czasu do czasu 'pyknąć', pomimo, że planow z nia nie wiązałeś.. i nie sądzę, by ona z tobą również nie.
no, chyba że to była kobieta-weteran wojenny, poruszająca się na wózku, z jakimś wyraźnym defektem, nieatrakcyjna, a ty jak ten ojciec pio karmiłeś ją, poiłeś i tłumaczyłeś jaki świat jest piękny. To zwracam honor

W każdym innym przypadku - po prostu racjonalizujesz teraz to, że kogoś wykorzystałeś będąc samemu w sytuacji, gdzie kiepsko sobie z odrzuceniem radziłeś.
Także skończ waść dreptać naokoło, ze mną rozmawia się wprost, bez znieczulenia

EDIT   Nie dostrzegasz tu oczywistego paradoksu i luki w swoim rozumowaniu?
Nie chciałeś być kolejnym, który ją zrani, a jednocześnie wiedziałeś, że nie masz jest nic do zaoferowania poza poklepaniem po plecach? Come ooon

Nie rozumiesz ciągle 1 sprawy... dopóki sam nie będziesz w stanie zaoferować tego, co tak ci imponuje w tych niedostępnych kobietach, dopóty nie będziesz w stanie z nimi wejść w żadną trwałą interakcję - to są inne fale, nie zbudujesz więzi z kimś, kogo twoja podświadomość wywyższa i wstawia na piedestał.
Tylko z kimś kogo uważasz za równego sobie. Nie ma innej opcji. Tak działa Prawo.

Nie.'
Ja przyciągam NOWY typ osób, "upgradowany" w stosunku do poprzednich, a jednocześnie nie pakuję się w relację 'na przyczajkę' z kimś, kto mi się nie podoba - zasadnicza różnica w rozumowaniu.

Ty bierzesz się za ten sam typ osób od lat - takie, z którymi twoja podświadomość czuje się "jak w domu", czyli poniżej poziomu podłogi, bo wydaje Ci się, że fakt, że taki Ktoś z tobą kawę wypije czy pójdzie do łóżka w cudowny sposób "uzdrowi" wszystkie twoje wady i przekonania o sobie, a Ty doznasz swego rodzaju "odkupienia" i się zresetujesz psychicznie i emocjonalnie. Pobudka

I tak samo wracając do tego, co napisałeś o psychologu i forach.. stwierdzenie, że musisz być niedojrzały, skoro korzystasz z takich miejsc
Masz zupełnie pokręcone skojarzenia tego, co służy rozwojowi z tym, co jest wstydliwe i należy to robić po cichu, pokątnie i nikomu się do tego nie przyznawać.. Zapewniam Cię, że te 2 przykłady nie świadczą akurat o byciu niedojrzałym, a o poszukiwaniu siebie.

Co do cech, jest dokładnie tak: jeśli jakaś cecha ci się w kimś podoba, to oznacza nie tyle, że CHCIAŁBYŚ ją posiadać w większej ilości, natomiast ta która cię u kogoś drażni to ta, której nie akceptujesz u siebie.

Cały pic jednak polega na tym, by zaakceptować w sobie wszystko, a nie tylko wybiorcze cechy osobowości. Najczęściej to od ludzi, którzy Cię najbardziej drażnią jesteś w stanie najwięcej się o sobie nauczyć i oni są najlepszymi nauczycielami. Ale człowiek o niskim poziomie świadomości lgnie tylko do ludzi o cechach, które w sobie akceptuje i podziwia, dlatego że w ten sposób nie musi konfrontować się z ta niewygodna prawda o sobie.

EDIT : a co to jest to

Przeniesienie na która relacje, z kim? Bo już się pogubiłam
I w jaki sposób to 'przenosiłeś'? konkrety dawaj, nie ma co się pierdzielić
Oczywiście imiona i wiek obiektów możesz zmienić

Poczytaj o przeniesieni. Polecam np. taki artykuł: Przeniesienie (czyli klucz do serca) - do znalezienia w necie.

Stąd zdziwiony byłem Twoim pytaniem.

Obiekt nr jeden nie miał być plasterkiem, ale to już nie ma znaczenia. Ważne, że sprawa z obiektem nr dwa jest nie do odkręcenia i że jest nad czym pracować.

Znowu pudło. Ale to nie do napisania tutaj. Nieistotne. Nie spotykałem się też dla zabicia czasu. To jest długa i dużo bardziej skomplikowana historia, ale nie na forum publiczne. Nie rozkminiaj sama, bo jeszcze dwa razy tak nie trafisz i stracę o Tobie dobre zdanie

Nie. Podwójne zranienie a przeniesienie to tutaj dwie odrębne sprawy. Podwójne zranienie zostawmy już w spokoju. (chodzi tu między innymi o to, że obiecałem sobie, że jej nie skrzywdzę, a jak przyszło co do czego, to użyłem przemocy psychicznej - to jeden raz, a drugi, sposób w jaki zakończyła się nasza relacja, ale to nie ważne).

Z przeniesieniem chodzi mi o to, że tamta relacja zakończyła się konkretnymi emocjami, które siedziały we mnie bardzo długo. Ale z czasem odchodziły, aż wreszcie poczułem komfort psychiczny. I tak sobie żyłem zadowolony, jak gdyby nigdy nic, aż tu zaczynam się spotykać z obiektem nr dwa. I nagle dokładnie te same emocje zaczęły mi towarzyszyć od samego początku.

Wiesz co to przeniesienie, nie będę tłumaczył. Dwie różne, nieznające się osoby w innym czasie, w innym miejscu, w innych okolicznościach, a te same emocje.

Ja naprawdę bardzo dużo rozumiem, trochę mnie nie doceniasz

Natomiast weź poprawkę na to, że my tu staramy się pomóc trochę na podstawie puzzli, które autorzy wątków rzucają -często w sposób dość chaotyczny, ale staramy się

Wiem czym jest przeniesienie, ale ma różny kontekst i różny finał.
Najważniejsze, że ten wzorzec u siebie zauważyłeś. Najgorzej jest brnąć w schemat ucieczek,a następnie powtarzania ciągle tej samej lekcji z inna osobą.
Aż kiedyś trafi się na kogoś naprawdę wartościowego, ale lekcja jest nieprzerobiona i..bum

Tak jest - potraktuj to jako lekcję do przerobienia.

Ja tylko nie rozumiem 2 spraw tak na koniec:

- skoro się spotykałeś z tym swoim "obiektem" (niech będzie, choć kiepskie to określenie) , było nawet łózko itp. to chyba masz do niej jakiś kontakt
a piszesz o tym w taki sposób, i jeszcze włączasz do tego Wszechświat, jakby to wszystko miało się dziać bez żadnej inicjatywy po Twojej stronie..tak to tylko w Erze, proszę pana

- jest pewna 'luka' w kwestii, która podałeś jako powód zakończenia waszej relacji: Twoje nadmierne zaangażowanie (?) a potem napisałeś, że ona coś wspominała o dziecku? -no to chyba dość jasny komunikat, że chciałaby się zaangażować?
to w końcu Ty się przestraszyłeś i uciekłeś czy ona Cię olała

Dużo tu sprzeczności, a to nie są nawet szczegóły byś musiał obawiać się o tym pisać

Nie udzielam porad prywatnie poza forum. Tego typu wymianę mailową prowadzę tylko z najbliższymi mi użytkownikami i nie jest to 'kącik porad', a zwykłe przyjacielskie maile itp. Dlatego i w Twoim przyp. nie zrobię wyjątku, bo byłabym nie fair w stosunku do reszty, a uwierz mi, że trochę tych osób jest.

Nie musisz tu pisać o detalach, wystarczy, że rzucasz światło na kluczowe fakty -idzie Ci dobrze, rób to dalej. Po drugie, inni ludzie maja identyczne problemy jak Ty i wierz lub nie, pośrednio tym wątkiem możesz im pomóc.
Tak jak ja i wielu użytkowników "poświęca" (to złe słowo) swój prywatny czas by pomóc chociaż 1 zagubionej osobie, która czuje, że jest w ciemnej d..

Teraz znów do meritum

Czyli ona się rozmyśliła, a Ty już potem nie próbowałeś. Brak dalszych prób nazywasz "ucieczką?
Sporo w tym projekcji swoich uczuć na nią.. Brzmi jakbyś szukał na siłę powodu, dla którego to się nie udało: "przecież gdybym nie uciekł po tym jak mnie nie chciała..gdybym walczył.."
Takie trochę tłumaczenie sobie, że można było tego odrzucenia uniknąć poprzez niezgodę na nie.

I ciągle ta "walka".. Walka o co? O poczucie bycia zaaprobowanym przez osobę, która ci się podoba.

I tu mamy dokładnie PRZENIESIENIE.
Nie piszesz nic o swoim domu rodzinnym. Podejrzewam, że miałeś dosyć dominująca mamę, lub taką, którą 'górowała' nad ojcem, której jednocześnie lubiłeś się przypodobać by zyskać aprobatę? Przy czym mama wcale nie musiała być surowa..wystarczy, że ja 'faworyzowałeś' w swojej głowie w stosunku do ojca.
A ojciec jaki był?

Najczęściej to relacja z rodzicem płci przeciwnej ma decydujący wpływ na postrzeganie naszej roli w późniejszym swoim związku, a z reguły mężczyźni postrzegający płeć przeciwna jako "półBogów" mają specyficzne stosunki z matką. Często tez ojciec zachowuje się w stosunku do matki jak 'podnóżek' i dorastający syn obserwując to niejako "wgrywa" sobie taki program w podświadomość.
Potem w głowie syna następuje rodzaj schizofrenii: 'idealna partnerka' musi łączyć w sobie cechy 'półBoga' (jakim dla dziecka zawsze jest matka, do pewnego czasu oczywiście gdy rozwój przebiega prawidłowo, albo przechodzi na okres dorosły, gdy pępowina jest nieodcięta), czyli musi ją podziwiać, ma być niedostępna - w pewnym sensie poza zasięgiem, a jednocześnie chciałby stworzyć z nią związek.
Tyle, że nie da się stworzyć związku z "półbogiem", ani z archetypem kobiecości, tylko z człowiekiem z krwi i kości - z wadami (!) (każdy je ma).

Więc zdezorientowany mózg próbuje ten problem 'obejść' w ten sposób, że poszukuje ciągle tego ideału matki w ciele wybranki, bo tylko to mu się z kobiecością kojarzy (wszelkie niedoskonałości , czyli tzw. "normę" odrzuca z gruntu), a z drugiej strony zabezpiecza się przed takim "kazirodztwem" (na poziomie podświadomości) sabotując tę relację, bo w pewnym sensie rozumie, że żeby być fair w stosunku do tego w co wierzy o tej kobiecie i o sobie, musi ona być zawsze od niego wyżej, a więc on jako jej niegodny, musi 'przegrać', musi doznać odrzucenia, tylko wtedy czuje się na miejscu. Choćby świadomy rozum chciał "walczyć" i twierdził, ze jest inaczej.

Także zaczęłabym od analizy relacji z rodzicami na twoim miejscu..

No to jest akurat normalne. Tylko pytanie na ile jest to z Twojej strony - kogoś, kto zakochuje się w określonym typie osób niczym w Gwiazdach -Celebrytach, znajomość charakteru tej kobiety, a na ile projekcja na podstawie różowych klapek wynikła z zadurzenia.
Ja obstawiam jednak to drugie. Biorąc pod uwagę krótki staż "relacji", a właściwie zwykłych spotkań i obsesję jaka rozwinęła się u Ciebie na tej podstawie.

W jaki sposób się tej 'jazdy' w praktyce objawiały? Robiłeś jej "jazdy" ?;) Czy po prostu zaczynałeś sabotować relację dziwnymi zachowaniami.

Co chciałeś zrobić albo co czujesz, że powinieneś był zrobić, a nie zrobiłeś?

Oraz: Powiem, że w takich przypadkach bardzo pomaga prześledzenie co najmniej 2 poprzednich ważnych relacji (związków): jak wyglądały, dlaczego się zakończyły - szczerze i bez ściemy.

Odniosłam tez wrażenie, że związek z poprzedniczką, która niby tak po samarytańsku "ratowałeś", żeby jej nie krzywdzić odmową (swoją drogą dość protekcjonalne podejście do tamtej kobiety) omówiłeś w zasadzie w 1 zdaniu, tak po macoszemu, jakby był takim "środkiem do celu", którym jest bycie z jakąś właśnie 'Gwiazdą'.
Człowiek o zdrowym poczuciu własnej wartości traktuje wszystkich jednakowo - nie wyższa nikogo ze względu na urodę czy określone osiągnięcia, nie ma protekcjonalności w stosunku do jednych i włażenia w tyłek bez wazeliny innym. Do wszystkich jest szczery, mówi co myśli, bez fałszywej 'poprawności', bo ma odwagę być sobą.

Nie sądzę byś wywracał się na lewą stronę przy poprzedniczce by zrobić na niej wrażenie?
Myślę, że od początku sklasyfikowałeś ją jako "godną siebie", tzn. nie atrakcyjna na tyle byś przesadnie musiał się o nią starać, skoro -jak sam zdiagnozowałeś- miała 'deficyty', tylko nie określasz jakiego rodzaju.
a skoro tak to w dużej mierze przyczyniłeś się od początku do niepowodzenia tego związku, bo nie traktowałeś jej uczciwie jako wybranki, tylko jakiś rodzaj dowartościowania się swoja pseudo-wyrozumiałością dla jej "braków" i pseudo-dobrocią.

Napisałeś też, że "przyciągasz silne kobiety"..Szczerze? Wątpię.
Powiedziałabym, że to TY lgniesz do takich kobiet, może nie tyle 'silnych', co sprawiających takie wrażenie, bo to Ty chcesz dzięki nim prowizorycznie uzupełnić te swoje deficyty i braki, a prawdziwe przyciąganie masz z takimi 'normalnymi' kobietami, które też zmagają się z pewnymi problemami, ale te odrzucasz jako niegodne swojej osoby, mimo, że wiele moglibyście się od siebie na uczyć, a czasem zbudować więź znacznie głębszą (przezwyciężając wspólnie swoje problemy i słabości) niż bałwochwalcze bicie czołem o ziemie, po której stąpa kobietą, z która realna więź masz tylko na poziomie wyobraźni i snów o potędze

Zostawiam do refleksji..

Odwrtonie. Ojciec przemocowiec, matka współuzależniona.

Bez względu na to czy przyciągam silne kobiety, czy sam do nich lgnę - tylko takie są w stanie wbudzić we mnie autorytet.

Jest też we mnie bardzo silny lęk, że mogę kogoś skrzywdzić, co się w przeszłości zdarzało (przemoc psychiczna).

1. Mój ojciec dla mojej matki był tyranem, więc dokładnie odwrotnie niż podnóżkiem
2. Mam tragicznie niskie poczucie własnej wartości, więc z reguły po około miesiącu, dwóch gdzie jest OK, zaczyna mi się w głowie przewracać i zaczyna się schemat - Ona PółBóg - ja Pan Chodząca Tragedia.

Refleksja jest jedna - mam spory problem ze swoją psychiką i kawał pracy ze sobą.

Jak już wspomniałem, korzystam z pomocy i zamierzam korzystać nadal. Chcę zrobić porządek z psychą, na prawdę. Życie mija, a moje stare programy, przekonania powodują, że jest jak jest. Chcę podjąć ten trud i wysiłek.

Łatwo nie będzie. I sukcesu nikt nie obieca.
Ale chcę podjąć ten trud i wysiłek.

Boje się tylko własnie tego, że zamiotę coś pod dywan (właśnie w podświadomości) i potem znów jak kogoś poznam i pojawi się namiastka uczucia, to wraz z nią pojawi się dobrze znana mi panika, nad którą nie potrafię zapanować.

Szczerze boję się, że tego "nie przerobię" i przeżyję życie sam.

1. Jako, że tak na prawdę nie mam wzorców (patrz opis moich rodziców) kiedyś podpatrywałem bliskiego mi znajomego i on wszelkie decyzje konsultował z żoną, więc przyjąłem to za swoje.
2. Mam problem z podejmowaniem decyzji, a raczej z wzięciem odpowiedzialności za swoje decyzję, więc zanim jakąkolwiek podejmę, pytam się kogo popadnie, a jak decyzja jest nietrafiona, to się doradcom dostaje (wredna cecha - odkryta całkiem niedawno - do zmiany w trybie pilnym !).
3. Autorytet - czyli kobieta, która  ma swoje zdanie, jest inteligentna, potrafi obiektywnie spojrzeć na sprawę, przedyskutować problem, czy daną kwestię, potrafi konstruktywnie myśleć.

Moja matka nie jest kobietą z gatunku tych zaradnych. Nie chcę jej obrazić, ale ona uwiesiła się na ojcu kiedyś, przyjęła postawę roszczeniową i za cenę własnego zdrowia trwa w tym do dziś mówiąc wszystkim wokół jacy są be. Matka od dzieciństwa wpajała mi, że jestem słaby, do niczego, próbowała mnie zagłaskać, wszystko było nie dla mnie, bo to niebezpieczne, bo nie dasz sobie rady, bo jesteś gamoń, bo to poroniony pomysł, bo ty jesteś p*******ty.

Ups... Czyżby pociągają mnie kobiety, przy których mogę się poczuć jak przy mamusi ?

Wiem, wiem. Ona np. wywoływała we mnie czasem takie uczucie jak... mój ojciec.

Obserwując siebie zauważyłem np., że to są te same emocje co 15 lat temu.

Jak się pozbyć tego dziadostwa z głowy porządnie.

Dwie skrajnie różne osoby, innej płci, inna zupełnie relacja, a TE SAME emocje ukryte w środku od lat...

Wiesz co mnie najbardziej wkurza ? Kiedy kogoś poznajesz, to nie wiesz nawet, że "to" wciąż w Tobie siedzi. Myślisz sobie - "ta dziewczyna/kobieta jest całkiem interesująca, chcę się do niej zbliżyć, widzę, że z nią można by na prawdę fajnie spędzać czas", a po trzech miesiącach leże "zorany" pól dnia i zastanawiam się "czy mnie odrzuci, kiedy mnie odrzuci, za co mnie odrzuci, z kim ewentualnie coś tam..." Masakra...

Potem jak już jest "po burzy" - patrzysz, a tam "kurcze, to na prawdę wartościowa dziewczyna, wcale nie jest taka jak ją widziałem wtedy i wtedy.

Masakra.

A potem żyjesz sobie samemu, w poczuciu, że się ogarnąłeś i już jest z Tobą wszystko OK. I pewnego dnia poznajesz kogoś i myślisz sobie "Ta dziewczyna/kobieta jest całkiem interesująca..."