Ślub albo nara!

Ogólnie jest parę rzeczy, które mi w nim nie pasują i jemu we mnie, jest kilka rzeczy, które chciałabym zmienić w związku ale w gruncie rzeczy jesteśmy ze sobą szczęśliwi, bo gdybyśmy nie byli, to czy bylibyśmy razem tyle lat? Myślę, że nie i nie miałoby tu znaczenia przywiązanie, czy strach przed zmianami, samotnością itp. Ja również wychodzę z założenia, że lepiej być samemu niż w byle jakim związku i się męczyć...Gdyby było między nami tak źle, to czy chciałabym tego ślubu? Nie jestem "samobójczynią", potrafię myśleć racjonalnie mimo, że macie inną opinię Dlatego jedynym powodem naszego rozstania będzie brak ślubu, lub inaczej mówiąc- brak zgodności co do tego tematu i inne priorytety w życiu.

Też mnie to zastanawia cslady, mówiłem już o tym na samym początku. Niestety dla niektórych "papierek"=stabilizacja. Jeszcze inni nie wyobrażają sobie życia bez księdza, białej sukni i kościelnych dzwonów

Tzn, że ludzie nieszczęśliwi w związku potrzebują tylko papieru? Właśnie dlatego, że jestem szczęśliwa potrzebuję tego papierka.

Nie rozumiesz co do Ciebie piszemy. Ja rozumiałabym jeszcze argument, że jesteś bardzo wierząca i chcesz ślubu kościelnego. To miałoby sens i trudno byłoby Ci odmówić racji. Natomiast Ty chcesz ślubu, bo obchodzi Cię opinia ludzi i rodziny. Rozwalisz rzekomo szczęśliwy związek przez jakąś wiejską mentalność, że co ludzie powiedzą. Gdyby kobieta miała taką motywację, to też nie chciałabym wziąć ślubu, choćby głównie dlatego.

Otoczenie zawsze ma jakas opinie, otoczeniu zawsze cos sie podoba lub nie. Pytanie tylko jak dlugo chcesz sie tym przejmowac? Tzn. jesli otoczenie stwierdzi, ze z Waszym zwiazkiem cos jest nie tak bo jeszcze nie macie dzieci to co zrobisz?
Dla mnie slub niczego nie zmienia, nie jest zadnym etapem, niczego nie udowadnia (a zwlaszcza zaangazowania). Zrozumialabym, gdybys nalegala na slub cywilny z przyczyn pragmatycznych (bo cos jest latwiej zalatwic itp), ale nie rozumiem parcia na slub po to, aby udowodnic sobie czy partner jest zaangazowany.
Nie zrozum mnie zle, nie krytykuje Cie, po prostu moje poglady zdaja sie byc zupelnie rozne od Twoich stad moj brak zrozumienia dla Twojej motywacji.
Bo otoczenie nie mieszka z Wami 24/7, otoczenie nie zna Waszego zwiazku bardziej od Ciebie a Ty piszesz, ze jestescie szczesliwi.
Masz prawo do swoich pogladow, masz prawo chciec slubu, jedynie motywacja (bo ludzie gadaja) mnie mocno dziwi.

Po dziewięciu latach nieformalnego związku, po zorientowaniu się, że wszyscy znajomi żyją w sformalizowanych związkach, po porównaniu tych sytuacji i uznaniu, że tkwię w tym samym miejscu, po stwierdzeniu, że jestem podatna na opinie innych dotyczące mojego sposobu życia, po uświadomieniu sobie, że nie umiem sama żyć i tego, że boję się życia samodzielnego, zamiast szukać kolejnych sposobów na wymuszenie oświadczyn i doprowadzenie towarzysza życia przed ołtarz, podjęłabym decyzję o rozpoczęciu życia świadomego. W tym celu, z prędkością światła, poszukałabym dobrego terapeuty i podjęła własną terapię.

A Ty, jak mantrę, powtarzasz: chcę ślubu.

Czym innym jest chęć życia u boku drugiego człowieka, czym innym potrzeba życia z drugim człowiekiem.
W tym pierwszym - drugi człowiek jest partnerem, w drugim - zastępuje świat, jest powietrzem, bez niego człowiek jest zagubionym dzieckiem we mgle.
W tym pierwszym - związek tworzy dwoje dojrzałych ludzi, w tym drugim - niedojrzały człowiek jak bluszcz oplata się wokół swego towarzysza życia.

Zobaczyłaś, o tym świadczą zacytowane wyżej posty, swój problem, tylko niemal natychmiast zamknęłaś oczy. Dlaczego? By nic ze swym problemem nie zrobić. By dalej tkwić w tym samym miejscu. By odpowiedzialność za swoje życie i swoje wybory przerzucać na drugą osobę.

Tylko zmieniła się też sytuacja tutaj, na forum. Do niedawna mogłam, inni użytkownicy również, myśleć, że Twe działania były nieświadomymi. Teraz już nie. Teraz już wiem, inni też, że podjęłaś decyzję. Decyzję o byciu bluszczem.

Towarzyszę wielu osobom na forum w ich rozterkach, w szukaniu rozwiązań ich problemów, wspieram; robię to od lat. Ale gdy ktoś świadomie wkłada rękę w ogień...
Moja obecność w Twoim wątku jest zbędna. Żegnam.

Piszesz, ze jestes uzalezniona od partnera, ze nie jestes samowystarczalna, ze masz niska samoocene (ktora zawsze byla niska), ze opinia innych ma dla Ciebie na tyle duze znaczenie, ze zaczynasz podwazac intencje i uczucia partnera mimo, ze piszesz tez, ze jestescie szczesliwi, ze czynami takze pokazywal Ci, ze Cie kocha itp.
Piszesz, ze wiesz, ze jestes bluszczem.
Jedyne co moge jeszcze napisac to to, ze podejrzewam, ze chcesz slubu bo po pierwsze zamknie on usta otoczeniu a po drugie (jak Ci sie zdaje) dostaniesz ostateczne potwierdzenie uczuc od partnera, dostaniesz cos co da Ci pewnosc, ze on Cie kocha, traktuje powaznie i chce z Toba byc. Bedziesz mogla odetchnac z ulga i wreszczecie byc szczesliwa i spokojna.
Prawda jest jednak taka, ze tej dziury w samoocenie nic nie zapelni, kazde zapewnienia i poczucie bezpieczenstwa z nich wynikajace sa tylko tymczasowe, ciagle potrzebujesz czegos nowego. Mysle, ze po slubie przez jakis czas bedziesz sie czula lepiej bo nastapi ta wielka deklaracja a po drugie znajomi wreszcie spojrza na Was jak na pelnoprawna, stala pare. Przestaniesz byc dziewczyna, ktora mozna w kazdej chwili zmienic (Twoje slowa) a staniesz sie zona, ta jedyna, ktorej slubowal milosc przed wszytskimi.
Po pewnym czasie jednak pojawia sie nowe watpliwosci, Twoja niska samoocena znow sie odezwie, znajomi moze zglosza jakies uwagi odnosnie Waszego zwiazku (a sama pisalas, ze jak ludzie Ci cos mowia to zaczynasz w to wierzyc) i bedziesz potrzebowala nowej deklaracji, nowego dowodu, ze uczucia sa i on mysli powaznie o Tobie i Waszym zyciu razem.

Znalam kilka osob-bluszczy i odkad zorientowalam sie bolesnie na czym relacje z takimi ludzmi polegaja to od razu konczylam znajomosci.
Rozumiem, ze to duzy problem, duza udreka dla czlowieka-bluszcza, wiele z nich nie zdaje sobie sprawy z problemu, wydaje im sie, ze to normalne zachowanie i to inni maja problem. Ty zidentyfikowalas problem, ale jak pisala Wielokropek postanowilas zamknac oczy. Szkoda bo najwieksza szkode robisz sobie. Sobie i partnerowi bo on nie odpowiada tylko za swoje szczescie, ale tez za Twoje - to duza odpowiedzialnosc i ciezar.

A terapia zalezy od dobrego terapeuty, owszem, ale tez od Ciebie: trzeba chciec i potrafic byc ze soba szczerym.

Ja mam za sobą małżeństwo z przymusu, z tym, że to ja byłam do niego zmuszana - przez rodzinę, bo ciąża, przez chłopaka, bo taki miał kaprys. Uległam, bo nie wierzyłam, ze dam radę sama i to była najgorsza decyzja w moim życiu! Gdyby nie ślub, rozstalibyśmy się bardzo szybko, a tak skończyło to się dla mnie niezbyt przyjemnie po 6 latach niby-szczęścia. Drugi związek był nieformalny, jakieś rozmowy o ewentualnym ślubie były, ale bez presji i nacisków. I znów rozstanie, czyli to jednak nie był ten facet. A opinię innych mam gdzieś - to moje życie i układam je jak chcę. Może kiedyś wezmę ślub, może nie, ale to będzie wspólna decyzja. I mam nadzieję, ze ewentualny partner nie będzie mnie do niczego zmuszał, jak ty to robisz autorko wobec swojego faceta. Skoro jesteście szczęśliwi, to papierek nie jest Wam do niczego potrzebny i w sumie nic nie gwarantuje. Stabilizacja w związku to wynikowa wzajemnych starań i dbania o dobre relacje, ale tego żaden papierek ci nie zapewni...

Ale po tym, co piszesz nie widać żadnej zmiany, tylko ogromny problem. Każdy Ci tutaj chce dobrze doradzić. Nawet, jeśli teraz Twoja bluszczowatość nie powoduje jakichś destrukcyjnych konsekwencji (chociaż dla mnie perspektywa zerwania właśnie tym jest), to kiedyś i tak Cię to dopadnie. Jeśli już teraz nie zaczniesz nad sobą pracować, to myślisz, że kiedyś problem sam zniknie? Nie zniknie. Nawet jeśli ten facet ożeni się z Tobą, to Ty za kilka lat i tak zniszczysz to małżeństwo, bo on w końcu będzie miał Cię dość. Chyba, że ma naprawdę anielską cierpliwość. Twoja toksyczność przełoży się też na relacje z przyszłymi dziećmi. Warto się skazywać na taki scenariusz? Śmiem wątpić w Twoją wielką miłość do faceta, skoro nie chcesz nad sobą pracować, choćby i dla niego, jeśli nie dla siebie. 100 km to nie jest wielki problem, gdy się chce i nie szuka wymówek. W końcu do psychologa chyba nie chodzi się codziennie. Poza tym są też internetowe gabinety psychologiczne, czy nawet psycholog przez skype. Wystarczy chcieć, zamiast szukać wymówek.

Ja nie chcę bronić faceta autorki, ale co z jego szczęściem i wizją związku? Czy jakby zgodził się na ślub, mimo swoich obaw, to popisałby się odpowiedzialnością i wielką miłością, czy raczej słabym charakterem? Chyba lepiej, że jest szczery w tej kwestii.

Pewnie, że się da, ale musisz porozmawiać ze specjalistą, bo sama sobie nie pomożesz.

Dzięki Wam wszystkim za wsparcie. Są dni kiedy jest lepiej i czuję, że daję radę i poradzę sobie sama z tym problemem. Później przychodzą takie jak dzisiaj, gdzie wszystko się zmienia o 180 stopni. Wiem, że nie może tak dalej być i muszę wziąć się za siebie.

Elede, dziękuję za cenne wskazówki. Na pewno skorzystam z Twoich propozycji. Tylko co do tego roku czekania...na dzień dzisiejszy uważam to za niemożliwe. Ja chyba już podjęłam decyzję. Owszem poczekam jeszcze, aż oswoję się z myślą, że zostanę sama. Ale kolejny rok czekania...to troszkę za dużo.

Elede, w sumie nic konkretnego się nie wydarzyło. Po prostu myślałam, że w piątek spędzimy razem czas, ale konkretnie nic nie planowaliśmy, a on mi mówi, że być może pojedzie sobie w teren.. (rozwijać swoją pasję). I wtedy poczułam, że mój dzień bez niego nie ma sensu, poczułam smutek i pustkę. Bo co ja mogę bez niego robić? A nie chcę też uczepiać się mu do szyi i nigdzie go nie puszczać. Wiem, że gdybym go poprosiła to by nie pojechał, ale ja nie chcę mu niczego zabraniać, nie chcę go osaczać sobą.

Czy znam jego argumenty przeciwko ślubowi? Teoretycznie tak, ale nie wiem na ile są one prawdziwe. Bo to, że nie jest jeszcze gotowy, że boi się, że wszystko po ślubie się zmieni, że ja się zmienię i będę go wyliczała z każdego grosza, że będę mu wszystkiego zabraniała i robiła awantury niemal o wszystko- nasłuchał się opowiadań swoich żonatych kolegów i napatrzył się na ich żony.
Nie jestem za dużym weselem. Zawsze mu mówiłam, że chcę ślub w kameralnym gronie, wśród najbliższej rodziny i przyjaciół a nie zapraszanie osób, których może raz czy 2 w życiu widziałam. On popiera moje stanowisko.

nie jesteś pierwsza, nie ostatnia. Generalnie mało który chłopak chce brac slub, zwykle jak kobieta nie przymusi to sam się nie ogarnie wiec się nie martw. faceci już tak maja ze boja się odpowiedzialności brac za kogos.

Autorko  branie ślubu to poważna decyzja. Rozumiem Cię bardzo dobrze, i przyznaje rację. 9 lat, to jesteście bardzo długo i on już powinie wziąć przynajmniej zaręczyny i planować reszte.
Nie mniej do ślubu nie przymusisz.
Powiedziałaś , że czekasz do końca roku, myślę,iz nie warto. daj mu czas do lipca, bo do końca roku to kawał czasu. Masz 29 on też, i on się właśnie zastanawia, a kolegów niech nie słucha, bo koledzy nie śpią z tobą tylko on. On albo zachowuje się jak facet,albo Piotruś pan.
Z piotrusiem panem dlugo nie pociągniesz. Zakończy się rozwodem.
Jeśli Cię naprawdę kocha, to podejmie decyzję, jeżeli nie, to zrywaj się już i zostaw Piotrusia pana.
Jestem zdania, że znajdziesz sobie fajnego faceta.

A tak swoją drogą, moja była też wspomniala o ślubie (5 lat związku), powiedzialem że weźmiemy w Szwajcarii... ale niestety jest jak jest. A ona wzieła , ale nie ze mną.

Nie znam ani jednej osoby, która brałaby slub dla papierka lub białej sukni.
Znam za to mnóstwo ludzi, dla których ślub był obietnicą , zobowiązaniem,
że już dłużej nie szukamy, ze od teraz budujemy razem przyszłośc swoją i swojej rodziny.

Nie dziwię się, że chcesz sformalizować związek, Dziwię się jednak, że z nim.
A jeśli to Piotruś Pan, bo wybacz w tym wieku to konkretnemu mężczyźnie też zależy na załozeniu rodziny.

No chyba, że on nie jest pewny i jak mawia mój kolega: jeśli mężczyzna jest długo z kobietą, a nie jest gotowy slub,
to oznacza jedynie, że nie jest gotowy na ślub z tą kobietą...