Ślub albo nara!

Postawilas warunki i nie pozostaje nic inneg jak by konsekwnetna. Po co sie w tej chwili martwic na zapas. Mozesz tez z nim porozmawiac w kwestii wplywu sytuacji na uczucia, zachowanie, bo jak widac obecnie ten wplyw na niego istotny jest, odwrotnie niz on sam deklaruje. Jakie sa wiec jego uczucia skoro proby sformalizowania zwiazku z Twojej strony, powoduja u Niego oslabienie jego uczuc? Moze nie sa one takie silne, moze wlasnie jego uczucia zaleza od sytuacji, czyli jest odwrotnie niz sam deklaruje. Pokaz mu to.

Przecież powiedział Ci czego chce, a raczej czego nie chce. Nie chce ślubu, bo dla niego nie ma on takiego znaczenia jak dla Ciebie. Także nie wmawiaj mu, że nie wie czego chce. Co chcesz osiągnąć poprzez fochy i namawianie? Po prostu rozstań się z nim, jeśli ślub jest dla Ciebie taki ważny. Pod wpływem namawiania może weźmie ten ślub z wielkiej łaski, ale sama już widzisz, że relacje Wam się psują. Lepiej nie będzie, skoro masz takie podejście. Znajdź kogoś, kto ma podobne priorytety.

maniek_z_maniek, nie wiem czy zmiana jego zachowania jest spowodowana w 100% tą rozmową czy może czymś innym. Mniej więcej od tamtego czasu tak się stało. Rozmawiałam z nim o tym, twierdzi, że jest przemęczony ostatnimi dniami i to dlatego... Nie wiem czy dlatego właśnie tak się dzieje, ale faktycznie widać po nim te przemęczenie.
A Ty jakbyś się zachował, gdyby dziewczyna postawiła Ci taki ultimatum? Jestem ciekawa jak facet to postrzega.

Iceni, może i nie zmieni wiele ale przynajmniej da mi większą stabilizację i poczucie bezpieczeństwa.

cslady, widzisz, tylko powiedział, że nie chce ślubu na razie bo nie jest jeszcze gotowy. W ogóle to kiedyś chce wziąć ślub i założyć rodzinę... I wg. niego powinnam z tym na niego poczekać.

Moim zdaniem to to jest zle postawione pytanie od samego poczatku - pytanie jest czy on nie chce s l u b u jako formalizacji zwiazku, czy nie chce zwiazku jaki ten slub za soba pociaga.

Bo mozna zyc bez slubu jak malzenstwo, a mozna miec slub i nadal zyc jak para nastolatkow. To jest znacznie szerszy problem niz tylko papierek. To jeszcze kwestia posiadania lub nie posiadania dzieci (no, 29 lat to jest juz najwyzszy czas kiedy trzeba o tym zaczac myslec), to jest kwestia posiadania badz nie posiadania wspolnego majatku, planowania przyszlosci itd.

Jezeli facet nie chce na przyklad miec dzieci, ale boi sie o tym powiedziec wprost, to slub niczego nie zalatwi.

Ale jezeli autorka pisze, ze go nie bedzie potrafila zostawic, to cala rozmowe mozna sobie darowac, bo i tak nie ma sensu - autorka poplacze, pozlosci sie, ale i tak zostanie tak jak jest.

Zeby zmiany nastapily trzeba byc na nie gotowym, a nie pisac, ze i tak nie bedzie umiala go zostawic.

Nie bedziesz umiala, droga autorko? No to tkwij w takim niejasnym ukladzie az wyschniesz i sie pomarszczysz i kolo 45 sie ockniesz, ze jednak cos umknelo...

Iceni napisałam, że nie wiem czy będę potrafiła go zostawić, jednak wiem, że innego wyjścia z tej sytuacji wówczas nie będzie.
Tak, zgadzam się, że 29 lat to najwyższy czas na planowanie dzieci, jednak ani ja, ani mój partner na dzieci na razie gotowi nie jesteśmy i ich nie chcemy. I w tym się przynajmniej zgadzamy.

isia2408, ciągłe naciski ze strony otoczenia też robią swoje. Poza tym jego niechęć do ślubu ze mną zaczyna utwierdzać mnie w przekonaniu, że wcale nie myśli o mnie poważnie, że nie jestem odpowiednią osobą na jego żonę czy matkę jego dzieci. Skoro nie chce formalizacji związku ze mną, to może czeka na kogoś lepszego...

Jego słowa nie trzymają się kupy. Raz mówi, że papierek nie jest mu potrzebny do miłości i małżeństwo zmienia kobietę, innym razem, że weźmie ślub, ale teraz nie jest gotowy. Widzisz bezsens? On po prostu nie wie, jakim sposobem się od tego wykręcić. Opcje widzę dwie - albo coś zaczęło się zmieniać w jego uczuciach i nie jest Ciebie pewien, albo rzeczywiście papier nic dla niego nie znaczy i obawia się, że ślub może coś zepsuć - na pocieszenie powiem, że wielu mężczyzn ma takie podejście pomimo szczerej miłości do partnerki. Proponuję podejść go w ten sposób - usiądź spokojnie, zachęć go do rozmowy, ale nie pretensjonalnej, w tonie oskarżeniowym, tylko tak, jakbyś rozmawiała z przyjacielem. Niech Ci powie, czy serio chce spędzić z Tobą życie, czy może przestał być pewny ogólnie związku z Tobą. Nie rozmawialiście o tym nigdy wcześniej? Jakie wtedy miał poglądy? Ty jedna najlepiej go znasz. Przemyśl, co jest ważniejsze. Jeśli partner na co dzień się stara, jest czuły i przez te 9 lat, cały czas tak samo mogłaś na niego liczyć, uważam, że rzeczywiście nie ma co nalegać na formalizację. Ale jeśli masz wątpliwości co do jego uczucia, to zapala mi się czerwona lampka. Mamy Ci nie doradzać rozmowy... no ale milczeniem nic nie załatwisz, tylko siebie zamęczysz.

Co bym poczul? Mysle ze bylbym troche przycisniety do muru. Nadal chcialbym "decydowac". Jednak z drugiej strony gdybym kochal to nie czulbym sie jakos zobowiazany na sile ale raczej cieszylbym sie z mozliwosci ulozenia sobie w koncu zycia z bliska mi osoba. Byc moze w duzym stopniu chodzi tu o wartosci rodzinne, wzorce z domu czy inne obserwowane, leki, itp. Chec lub jej brak, realizowania okreslonego modelu zycia, gotowosc do podjecia odpowiedzialnosci czy nawet konsekwnecji nieudanego zwiazku. Ja mysle ze Ty nawet nie wiesz jakie on ma obawy i z czego wynikaja jego objekcje, watpliwosci. Bo ze one sa to jest oczywiste. Gadanie o wolnym zwiazku jest schematyczne. A ile masz lat? Co z kwestia dzieci?

To uzasadnienie utwierdziłoby mnie tylko, by ślubu z Tobą nie wziąć.

Nie jestem odpowiednią osobą do dawania rad być może, ale właśnie dlatego, że mam zdanie bliższe Twemu mężczyźnie, powiem Ci jak to wygląda z mojej perspektywy. Żona wcale nie brzmi dla mnie poważniej, albo no właśnie - tylko brzmi. Ale ile w dzisiejszych czasach rozwodów, sama zobacz. Żonę tak samo można zdradzić i zostawić jak dziewczynę. Nie widzę żadnej różnicy. Tylko trudności ze strony formalnej, że rozwód z orzeczeniem o winie, więc facet bardziej ostrożny. Ale w uczuciach to żadna gwarancja.

No tak. Na podstawie tego co piszesz jasno widac, ze plany na przyszlosc masz bardzo precyzyjne...

Czyli kiedy? Jak Ci plodnosc spadnie do 25% i beda problemy z zajsciem? Bo dzis trzeba "nowoczesnym" byc i sie rozwijac? I tu moze byc pies pogrzebany, brak sensu formalizacji zwiazku, bo po co? Dla mnie np. rodzina to rowniez dzieci i formalizowalem pod katem ich posiadania a nie posiadania zony.

Wlasciwie to nie wiem co Ci teraz poradzic. Z jednej strony chcesz poczucia bezpieczenstwa, z drugiej prawdziwej rodziny oboje nie chcecie miec.

Branie ślubu tylko po to, by zajść w ciąże jest wg mnie bez sensu. Ja chcę go nie dla dziecka. Dziecko owszem w swoim czasie ale posiadanie go i w trakcie dojrzewanie do jego wychowywania mija się z celem. Najpierw trzeba do niego dojrzeć, żeby później dziecko nie cierpiało, że ma niedojrzałych życiowo rodziców.

No wiec ty chcesz slubu, twoj partner nie chce. Dlaczego twoj powod ma byc wazniejszy od jego powodu?

P.S. Nie, nie mialam meza. Zylam w zwiazku bez slubu. Nie byl mi on do niczego potrzebny Moi rodzice tez nie maja slubu - ponad 40 lat

Poza tym chcę dodać, że z otoczenia ciągle docierają do mnie słowa, że skoro już tyle lat jesteśmy razem i jeszcze nie planujemy ślubu to nie myślimy o sobie poważnie. Jeśli cały czas to słyszysz z ust bliskich i dalszych osób, to w końcu zaczynasz w to wierzyć i zastanawiać się, że może faktycznie tak jest.

Żaden nie jest ważniejszy, ale nie szkoda byłoby Ci z nim zrywać tylko przez papierek?

A co ślub zmieni? Jeśli za te 3 lata poczuje, że to nie to, to zostawi Cię i tak. Jeśli go kochasz to nie będzie Ci szkoda zerwać tylko dlatego, że on się nie chce ożenić? Dba o Ciebie? Opiekuje się Tobą? Jest dla Ciebie partnerem i okazuje Ci czułość? Bo jeśli tak, to koniecznie musisz mieć papier, który to potwierdza? A może po prostu średnio Wam się układa i myślisz, że ślub to zmieni?

A to nie przez to, że zaczęłaś go męczyć o ten ślub? Może dlatego się wycofał.

Ale on WIE, czego chce. Być z Tobą bez ślubu. To, że nie pokrywa się to z Twoim chceniem, nie oznacza, że jest niezdecydowany.

No, ma. Kobietę, która podobno go kocha, a jednocześnie próbuje go zmusić do czegoś, na co on nie ma ochoty, stawiając ultimatum i grożąc odejściem. Jak może się z tego nie cieszyć i nie okazywać czułości?

Gdyby on traktował Cię poważnie i chciał ślubu, to sam by się oświadczył. Jak Ty mu tylko bzyczysz i sie pultasz, to owszem, on poczeka jeszcze trochę - pranko, jedzenie, bzykanko itp, ale jak odejdziesz to nie bedzie raczej płakał. Myślę, że jak sie rozstaniecie to on sam będzie chciał ślubu - z następną, która pokocha Trzeba się było szanować wcześniej.

No tak, ale np. mnie ROBI różnicę podejście osoby, która na ten ślub nalega. Dla mnie ślub to rzeczywiście tylko papierek, ale wezmę go ze względów praktycznych i to dlatego, że partner mnie do niego nie zmusza. Gdyby ktoś mi ciągle truł tyłek o ślub, a jego motywacją byłoby "co ludzie powiedzą", "taka tradycja", "musi być weselisko, żeby wszyscy widzieli" albo "bez papierka mnie zostawisz", to nie zgodziłabym się pomimo, że jest mi to obojętne. Inną sprawą jest fakt, że wtedy bym po prostu zerwała. Ale to tylko moje zdanie jako osoby, która nie czuje potrzeby posiadania papierka.

Przemyślałam dzisiaj sprawę sugerując się trochę Waszymi komentarzami. Pchnęło mnie do tego dzisiejsze karygodne zachowanie mojego jeszcze chłopaka. Nie wiem co się z nim dzieje, ale braku szacunku do mnie mu nie wybaczę. No i macie rację, trzeba odejść z godnością a nie nalegać na ślub podczas, gdy ktoś nie ma na niego najmniejszej ochoty.

Dziewczyno, bronisz się rękami i nogami przed prawdą.
Jeśli jest taki zły, to dlaczego w ogóle chcesz ślubu?
Gdyby tak było, dawno byś się rozstała.
Z postów widać Twoją desperację w trzymaniu się tego faceta. On Ci po prostu demonstruje jak może, że Cię nie chce i nie wiąże z Tobą przyszłości. Ale Ty nadal  naciskasz na ślub. Facet sam nie podejmie decyzji o rozstaniu - ma za darmo sex i to bez łażenia, sprzątaczkę i co tam mu jeszcze dajesz, jest mu dobrze na teraz bo nie ma nikogo lepszego obwodzie.  Ale jak odejdziesz i będzie wolny, zobaczysz jak szybko kogoś pokocha.
zakochać się ponownie w kimś kogo się juz nie chce jest po prostu niemożliwe, zrozum....

Nie jesteś wyjątkiem, to jest standartowa historia kobiet, które się nie szanują i dają kolesiowi wszystko w zamian za ochłapy

Jestem równolatką Autorki wątku, mężatką. Staż związku - 7 lat, staż małżenstwa - 6 miesięcy. To tyle tytułem wstępu.

Wątek mnie poruszył, albowiem nie rozumiem całej tej nagonki na Autorkę, której inputuje się bycie maniaczką, której jedynym celem jest wejście w posiadanie, za pomocą strasznego, a fuj!, szantażu, aktu małżeństwa. Nigodziwością jest bowiem, po tylu latach spędzonych razem żądanie, aby partner zechciał wreszcie zalegalizować związek.

Ale co Ci po żądaniu, skoro on tego nie chce? I tu nie chodzi o dobro faceta, ale o dobro Autorki. Nic dobrego z takiego wymuszonego ślubu nie wyniknie. Facet już się odsuwa. Zresztą w ogóle słowo "żądać" jest moim zdaniem niewłaściwe, jeśli mówimy o związku kochających się ludzi.

Ano, żaden urzędas ani klecha jak raczyłaś ich pięknie nazwać nie mają absolutnie żadnego wpływu na umniejszenie bądź dodanie wartości żadnemu związkowi. I mówię to z pełnym przekonaniem jako osoba, która podejmując świadomie i samodzielnie decyzję, zawarła związek małżeński.
I w tej właśnie świadomej i samodzielnej decyzji, w wyniku której następuje deklaracja miłości, wierności i uczciwości małżeńskiej niosąca za sobą daleko idące konsekwencje upatruję sedna i sensu legalizacji związku.

I nie, nie jestem pierwszą naiwną, która sądzi, że obrączka na palcu powstrzyma od zdrady albo zaskutkuje tym, że związek rozkwitnie. Zdrady są, były i będą w małżeństwach i nie-małżeństwach.

I tak w ogóle to klecha i urządas to mi się jakoś obleśnie kojarzą - wybacz. Prowokują myśl, skądinąd bardzo smutną, o deprecjonowaniu wartości małżeństwa, jego godności jako instutucji. Wiem, wiem poleciałam taką wysoką, z lekka żałosną nutą,  niczym Paolo Cohello czy jak to się tam pisze.

Rozumiem Autorkę, nie chciałabym być w jej skórze i chociaż prawie wszyscy z wyżej udzielających się Forumowiczów krytykują jej zachowanie, głównie stosowaną przez nią metodę szantażu, to uważam że nie ma dla niej innej drogi. Albo wóż, albo przewóz.

A samo zachowanie faceta po tych rozmowach o ślubie zakrawa z lekka na szantaż emocjonalny. Odnoszę wrażenie, że to jeszcze takie trochę emocjonalne dziecko.
Może lepiej go nie naciskać Autorko, po co sobie robić kłopoty skoro jest tak dobrze a cały związek to po prostu sielanka. Facet ma mleko, to po jaką cholerę mu krowa?

Szantaże, podważanie kogoś odczuć, czy zdania są mocno niedojrzałe.
On się boi, Ty naciskasz, co tylko utwierdza go w przekonaniu by się wycofać.

Nie widzicie jak wygląda jego zdanie, być może ona się przyczynia do tego, że on tego ślubu nie chce. Autorka może koloryzować i specjalnie zatajać pewne fakty, by wyszło na jej.

Związek to nie ring w którym się walczy o pewność, tylko proponuje, przekonuje, nie wymusza.

Przepraszam, ża tak smęcę, ale po prostu nie mogę, no nie wytrzymie jak tego nie powiem i już.

Mierzi mnie jak cholera to powtarzane do uporu w tym wątku, przez Forumowiczów płci obojga (co jest bardzo zastanawiające i wiele mówi o kobietach tu wypowiadających się) przekonanie, że nie wolno Szanownego Pana naciskać, szantażować przedstawiać żądań i w ogóle ABSOLUTNIE - nie wolno i nie ma się prawa, po 9 latach związku, oczekiwać żadnych deklaracji od Pana, albowiem On się tylko zamknie w sobie i wycofa. Rażony piorunem świadomości, zdawszy sobie sprawę z całej głębi i konsekwencji przysięgi małżeńskiej zamknie się w swoim kokonie, pocznie bronić jak lew swojej niezależności w imię przysługującego mu prawa do posiadania własnego zdania i dokonywania wyborów z sobie tylko znanych pobudek. Toż to by było nie do pomyślenia, a sama Autorka napytała by sobie tylko biedy (co chyba i tak już się stało) i dokumenie pogrzebała swoje nikłe nadzieje zamążpójścia.
Poproszę zatem uprzejmie, aby ktoś był tak łaskawy i wyłumaczył mi dlaczego nie można wymagać odpowiedzialności od (prawie) trzydziestoletniego mężczyzny, gdzie jako odpowiedzialność rozumie się świadomie i samodzielnie złożoną, potwierdzoną urzędowo deklarację, która zawiera w sobie przyrzeczenie, że nie opuści się kogoś aż do śmierci i będzie się z tą osobą w zdrowiu i w chorobie. Proszę, wytłumaczcie mi to.

Widać, że reagujesz emocjonalnie - jak dziecko. Stąd popierasz autorkę tematu
Nie każdy musi rozumieć miłość i odpowiedzialność w taki sposób jak Ty. Nie sam fakt chęci wiązania się ślubem jest zły, tylko szantażowanie. Nie ma prawa do takich zachowań jako dorosła osoba. Dorośli rozwiązują sprawy bez przerzucania swoich racji, tylko szukaniem kompromisów, akceptowaniem lub znalezieniem kogoś kto odpowiada im w pełni. Przyrzekać można też słownie i nie jest to wcale gorsze od deklaracji pisemnej. Nie daje też żadnych gwarancji. Daje za to większą możliwość szantażującemu

- przecież przyrzekałeś, mam to na piśmie! jesteś moją własnością!

Nadal jest to wyłącznie Twoje zdanie i to o samej sobie. Może dla niego jest to bardzo uciążliwe? Rozmawiacie o tym, czy wiesz lepiej, że jest to do zaakceptowania bo sama siebie akceptujesz i nie widzisz w swoich zachowaniach problemu?

Tzn. ja uważam, że facet postąpił nieodpowiedzialnie obiecując, że kiedyś się z Lejdi ożeni. To było złe i Lejdi ma prawo czuć się rozżalona i oszukana. Ale wytłumacz mi, Nerwico, co Ci da ślub, który wymusiłaś? Może to ja jestem dziwna, ale według mnie ślub jest "ważny" wtedy, gdy chcą go obie strony, a nie jedna. Facet nie chce wziąć ślubu, a ona ma go żądać? No litości. Trzeba siebie szanować, a nie poniżać się żądaniami i zmuszaniem do ożenku. Trzeba mieć naprawdę niską samoocenę, żeby komuś to wystarczyło. Strasznie mnie śmieszą te rady o żądaniach i oczekiwaniach. Jeśli Lejdi nie odpowiada takie życie, to powinna poszukać kogoś, kto tego ślubu chce zamiast się poniżać. Nerwico, serio chciałabyś mieć męża, który jest Twoim mężem tylko i wyłącznie dlatego, że go zmusiłaś? A jakby były z tego dzieci, to opowiadałabyś im, że mamusia zmusiła tatusia do ślubu? Pęd do ołtarza przesłania racjonalne myślenie.

Nie mieszaj nerwica niechęci do ślubu z brakiem odpowiedzialności. Natomiast co do twojego pytania, chodzi po prostu o to że ten problem dotyczy wiary, tudzież przekonań związanych z zalegalizowaniem małżeństwa. To nie jest spór typu: wieszamy w salonie zasłony brązowe czy zielone. Przy zasłonach możemy iść łatwo na kompromis, bo co byśmy nie powiesili to i tak będzie ładnie. W omawianym wątku sprawa małżeństwa i tego czy jest potrzebne czy nie. Autorce wątku jest jako potwierdzenie (moim zdaniem wątpliwej jednak i tak koniec końców) stabilizacji. Jej partnerowi natomiast ślub nie jest absolutnie potrzebny do niczego. Ja bym tu zadał pytanie inne: Czy chcesz przekładać białą suknię i dzwony nad fajny, dobrze ułożony bezpieczny związek? Jeżeli tak, to lepiej zmień partnera. On będzie ci całe życie pamiętał, że wymusiłaś na nim ten ślub. Takie małżeństwo z przymusu ma większe szanse na rozpad niż jakiekolwiek inne.

Zamiast naciskać wziąłbym gościa na porządną rozmowę. Wyjaśnił, dlaczego się ostatnio oddalacie od siebie? Czemu stał się chłodny? Co się zmieniło? Czy chodzi o ten ślub czy o coś innego? Niech ci normalnie po ludzku i logicznie uargumentuje dlaczego nie chce ślubu. Bo może być po prostu tak (nie życzę ci tego oczywiście), że on nie jest na tyle pewny ani ciebie, ani swoich uczuć, żeby się dać "zaobrączkować".