Ślub albo nara!

Oj chyba Twój chłopak gra wszystkowiedzącego i nie ma dystansu do własnego zdania. Z takimi ludźmi ZAWSZE szwankuje komunikacja, bo u Nich racje absolutne trudno jest nagiąć. U Niego dobrze jest, wszystko idzie po Jego myśli. Mało to empatyczne, szczególnie w stosunku do osoby, którą się kocha i Jego/Jej zdanie powinno brać się pod uwagę - ze względu na szacunek (nie bagatelizować problemów) i miłość?
Nie daj Sobie WMÓWIĆ, że Ty masz problem. Zdecydowanie to On ma problemy z partnerską rozmową. Jeśli nie da się namówić na wizytę u psychologa, to radzę Ci odejść i nie wracać (zapewne ZNOWU zacznie obiecywać, zapewniać o miłości itp.). Teraz widzisz jaki ma szacunek do Ciebie - jak można tak perfidnie manipulować i nie pokrywać POWAŻNYCH zobowiązań w związku? Niestety później MOŻE być jeszcze gorzej . Wykorzysta Twoją miłość - wiedząc, że będziesz przy Nim pomimo takich "zagrywek" może posunąć się dalej.

Współczuję Ci, bo musisz wybrać pomiędzy uczuciami, a poczuciem bezpieczeństwa i szacunku w związku. Jednak co z perspektywy przyszłości będzie dla Ciebie lepsze, wiedząc że On NIE CHCE ZMIAN?

tylko po co?

Bo nie wyobraża sobie życia z kimś innym lub samemu, bez tej osoby?

To nie jest możliwe podjąć taką decyzję w 1 dzień.

chyba autorko masz problem
sama ze sobą ...

czego oczekujesz od psychologa?
ma uświadomić mu potrzebę ślubu z Tobą ?

Nie, potrzebę szczerości wobec mnie, bez względu na wszystko.

On jest szczery wobec Ciebie.

Zajmij się sobą, swymi lękami, swym zachowaniem. Zajmowanie się jego osobą skutecznie (i o to chyba chodzi) oddala Cię od właściwego problemu.

Słuchaj masz tylko dwa wyjścia:
- zostajesz i godzisz się na Jego podejście do życia - dajesz Sobą manipulować i On nie odczuwa ewentualnego zagrożenia, że kiedyś odejdziesz; czuje, że to On gra "silniejszą" rolę z związku, czyli decyduje o Jego formie;
- odchodzisz - przecierpisz 9 lat związku i zaczniesz życie od nowa.

Nie chce terapii = wszystko jest w najlepszym porządku, to strata mojego cennego czasu.

posłuchaj Wielokropka
to Ty masz problem - nie on ...

Po prostu sama chcę siebie przekonać, że to ma jeszcze jakiś sens

To jest Twoje życie i jeśli chcesz żyć razem z Nim to masz do tego prawo. Jednak dopóki On nie będzie chciał zmian to ich nie będzie - Ty jesteś za słaba i uzależniona.
Ja za taką "miłość" dawno bym podziękowała.

Warto walczyć z sobą samą o siebie.

Jeśli jesteś zdeterminowana, dasz radę. Poszukaj dobrego terapeuty.

Edit:
Jestem kobietą.

Myślę że po pięciu stronach dotarliśmy do prawdziwego problemu autorki, którym jest uzależnienie od partnera. Wiesz moja droga, trochę ciężko jest jeśli wszystkie "fundamenty" naszego życia stawiamy na jedną osobę. Życie powinno mieć wiele "fundamentów" takich, np. przyjaciele, rodzina, znajomi, praca, hobby. Partner powinien być tylko cząstką tego życia, bardzo ważną ale jednak tylko cząstką. Jeżeli opieramy nasze na kilku takich "fundamentach" to nawet kiedy jeden z nich się pokruszy i zawali, to jednak cała budowla (nasze życie) stoi dalej. Boli bo boli, jesteś żywym stworzeniem i czujesz, więc będzie boleć. Jednak nie tracisz nadziei na lepsze jutro i uwierz mi, z czasem się podnosisz.

Natomiast kiedy opieramy swoje życie tylko na tej jednej jedynej osobie skutki mogą być dwojakie:

1. Ta osoba ucieknie - zwyczajnie ze strachu. Będzie miała poczucie że za dużo od niej wymagasz. Ludzie boją się zbyt wielkiej odpowiedzialności za życie drugiego człowieka. W tym przypadku teksty typu: "nie wyobrażam sobie życia bez ciebie" bardziej przerażają niż są komplementem.
2. Wyczuje sytuacje i będzie ją wykorzystywał - zmieni się w manipulatora. Owinie sobie ciebie wokół palca i będzie robił co chciał. Na nic się zdadzą twoje płacze i lamenty. I tak nie odejdziesz i on to wie, bo wie że nie jesteś zdolna do samodzielnego funkcjonowania.

Moim zdaniem autorko, powinnaś odejść. Choćby po to, by zbudować sobie kilka nowych, porządnych, solidnych "fundamentów". Powodzonka

Kobieta bluszcz - unikac, bo zadusi.

A poza tym mam wrazenie, ze jakies deja vu przechodze...pare dni temu jakas panna naciskala tez na zareczyny, w rocznice mial sie biedny delikwent okreslic czyli lada dzien.

Historia i styl pisania niemalze ten sam. Wiec albo moje deja vu albo zbiorowa histeria i epidemia slubna.

Czemu niby powinno facetowi bardziej zależeć?

No i co w związku z tym? Dzieci mogą się rodzić i się rodzą bez ślubu. A związek ergo rodzinę tworzy dwoje ludzi a nie tylko mąż czy żona więc sorry ale nie kupuję tej gadki że 'facetowi powinno zależeć bardziej na ślubie'.

To jest mniej więcej taka w stylu 'a bo KOBIECIE powinno zależeć żeby się facet depilował w miejscach intymnych by nie było kwasów podczas erotycznych zbliżeń'. Wniosek - jeśli facet jest dojrzały to sam do tego dorośnie.

Ale dziewczyny, zrozumcie jedną rzecz - jeszcze jedna rzecz jest niezmienna. Niby to oczywiste ale ... im bardziej jedna osoba 'ciśnie' drugą tym mniejsza szansa że druga osoba się zgodzi.

Autorko czemu sie tak uzależniłaś od partnera? Widzisz mam bardzo podobnie akurat mi na ślubie nie zależy mieszkamy razem 6 lat ale poznaliśmy sie majać po 19 lat i od tamtej pory jak sobie pomyśle,że miałabym zostać sama to odrazu mi sie chce plakac. Tylko widzisz ja mam tylko jego naprawde tylko jego, znajomi nawet jak jacys byli to sie wykruszli dawno, a rodziny poprostu nie mam, jedynie siostre. Nigdy nie byłam tak jak ty samowystarczalna i nie zalezna,najlepiej chciałabym opiekuna na całe zycie. Jak sobie poradzić z takim prolebem? Kiedy jest sie naprawde samym, jak znalezc siłe na to aby zostawić kogos gdy sie nie układa. Wydaje mi sie,że ludzie którzy tak poprostu mówia aby odpuścic i ułożyc sobie zycie wogole tak naprawde nie wiedza o czym mowia bo od zawsze twarda stoja na ziemi a poza tym wokół maja rodzine i przyjacioł. U nas nie jest jakos bardzo zle poprostu czasami sie o cos kłócimy a ja nie wyobrazam sobie abym mogla go zostawic.

baziula,
bez przeginania ani w jedną ani w drugą stronę
rozmowa na temat ślubu jest jak najbardziej ok, ale nie błaganie, no wiesz różnica jest
ja mówie o swoich oczekiwaniach: chciałabym wyjść za mąz za ciebie, a ja ty widzisz naszą przyszłosć kotku?? (ja tak zrobiłam, on się zastanawia= ciekawe co wymyśli, niezleżenie od jego odpowiedzi prawde napiszę, ale odpowiedź musi mi dać; krótka piłka: tak czy nie)
a nie: kiciu, pils plis ożeń się ze mną, a zrobie co zechcesz, plissssss

trzeba mieć granice, szacunek do samej siebie
i masz świętą rację, taki wymęczony pierścionek, obrączka satysfakcji i radości nie dają, tylko lekki niesmak, moim skromnym zdaniem

wierze w to co piszę, bo ja nie mam problemu z samotnością, a mój związek - cóż daleko mu do ideału, ale do tej pory w lepszym nie byłam ( co już pisałam) , wiem, że nie jestem do końca konsekwentna, ale jemu nigdy nie stawiałam ultimatum o odejściu, te słowa nigdy nie padły, czasem o tym myśle, bo wyobrażam sobie życie bez niego ( z nim 1,5 roku, sama 32 -1,5=30,5?? więc troche czasu)

Autorko tematu. Poczytaj sobie o niedojrzałych miłościach, o niedojrzałych osobach - problemy z emocjami, wychowaniem, problemy z radzeniem sobie w życiu, samooceną. Tylko takie osoby wymuszają, stosują szantaże, nie widzą własnych błędów, winią innych o własne błędy. Tylko takie uzależniają się od partnerów.

Jeśli nie zmienisz siebie to nawet zrywając z tym podobne problemy napotkasz z kolejnym. Podobne nie znaczy że będzie chodziło akurat o ślub ponieważ kolejny może sam go chcieć, ale komunikowanie się z tym człowiekiem będzie odbywało się na tych samych zasadach, które zamiast spajać oddalają. Partnerstwo nie jest niczym złym, tylko trzeba wiedzieć czym ono jest i czy samej się je daje. Nie znam szczęśliwego związku w którym jedna ze stron jest skupiona na swoich uczuciach, odczuciach (ten dziecięcy egocentryzm), potrzebach, a tego co dostaje dobrego nie docenia. I tu podzielam zdanie NiobeXXX. Moim zdaniem to właśnie ona, gdyby jakiś mężczyzna ją docenił, dostałby od niej najwięcej tego co partnerskie.

baziula Ty z kolei byłaś też naiwna, a dziś tylko zmieniłabyś swoje zasady (na jeszcze gorsze de facto) z jednego powodu: lęku przed zranieniem.

Be cool.

Moim zdaniem związki partnerskie z rozmowami są najlepsze. Tylko tutaj jest szereg "ale". Rozmów Lejdi z partnerem nie nazwałabym partnerskimi, bo to wypaczenie. Nie każdy facet też się nadaje do rozmów i związku partnerskiego, bo niektórzy wolą inne modele związku. Nie ma sensu ich zmuszać do komunikacji, jeśli nie chcą. A przekonanie, że partnerskie rozmowy polegają na manipulacjach i namawianiu jest chore i wypaczone. To właśnie nie są partnerskie rozmowy. Ja nie namawiałabym do rozmów faceta, który się tego boi jak diabeł święconej wody. Po prostu znalazłam takiego, który nasze problemy chce rozwiązywać poprzez rozmowy, a nie uciekanie od problemów.

To może rzeczywiście mamy podobne podejście, tylko ja Cię źle zrozumiałam. Tylko Ty rozciągałaś ten brak partnerskich rozmów na wszystkich mężczyzn (ja tak zrozumiałam, być może źle), a nie wszyscy tacy są. Np. z moim tatą albo bratem nie przeszłyby takie rozmowy. Babę, która dużo gada uważają za utrapienie i suszenie głowy. Po prostu takie mają charaktery, bo nie są wylewni i nie umieliby/nie chcieliby rozmawiać na temat uczuć, emocji, związku, ślubu i czegokolwiek. Jak chcą się oświadczyć, to właśnie się oświadczają. Do nich faktycznie nie nadaje się kobieta, która ciągle ma jakiś problem i chce porozmawiać. Zresztą mój brat właśnie niedawno z taką zerwał, bo już był nią zmęczony. Chciała oświadczyn po roku znajomości, a on uważał, że to zbyt krótki czas znajomości, planował się oświadczyć po 2 latach. A ona po 6 miesiącach od zerwania była zaręczona z nowym gachem i planuje ślub. Także mój brat uniknął pechowego związku z kobietą, której zależy tylko na pierścionku i ołtarzu. Co innego natomiast, gdy ten związek trwa bardzo wiele lat. Z kolei mój partner nie chciałby kobiety, która nie umie rozmawiać i komunikować swoich potrzeb, bo nie lubi czytania w myślach. Tylko tu muszę zaznaczyć, że rzeczywiście u nas te rozmowy są partnerskie, bez manipulacji itp. Gdybym zaczęła beczeć w trakcie, to po prostu by wyszedł i wrócił jak się uspokoję. Nie da sobie wjeżdżać na emocje i bardzo dobrze. Zresztą trudno byłoby, żebyśmy sobą manipulowali, bo oboje świetnie znamy te mechanizmy. Mieliśmy już do rozwiązania kilka poważniejszych problemów i rozwiązaliśmy je bezboleśnie i szybko właśnie dzięki rozmowom. U nas rozmowy są rzeczowe i polegają na przywoływaniu racjonalnych argumentów, zamiast na histeryzowaniu i wątpliwej jakości manipulacji. Wtedy bardzo łatwo dojść nam do kompromisu, bo mnie i jego są w stanie przekonać "lepsze" argumenty. Oczywiście po obgadaniu sprawy, wszystko wchodzi w czyn. Nie ma pustego gadania i słów rzucanych na wiatr, bo służą one tylko i wyłącznie ustaleniu wspólnego działania. Nie chciałabym być za to z mężczyzną, którzy boi się/ nie lubi rozmów, bo nie czułabym się z nim bezpiecznie i nie mogłabym na niego liczyć. Ale to właśnie trzeba sobie znaleźć faceta, który do nas pasuje, zamiast na siłę go zmieniać. Bo są też kobiety, które nie lubią gadać, tylko oczekują od mężczyzn samego działania.

No i u mnie tak właśnie było. "Ślub weźmiemy gdy  XYZ"  i baziula przyjmowała to do wiadomości i czekała. A potem gdy przyczyna XYZ ustała, padało zdanie " Ślub weźmiemy gdy ABC" i baziula znowu czekała. A gdy przyczyna ABC ustała zaczynały się następne...
I tak wyglądał mój przypadek. Włożyłam i cierpliwość i wyrozumiałość i czas. Zamiast po prostu ocenić FAKTY. Ale to trudne. Zamiast ocenić fakty, ja ROZMAWIAŁAM

Dlatego, obstaję przy wersji że mężczyźnie powinno zależeć troszkę bardziej. Nie dlatego by paniusi nadskakiwał i spełniał jej zachcianki. Ale chodzi mi o to, że przychodzi taki moment kiedy kobieta powinna stanąć jakby z boku, i na chłodno ocenić, czy on FAKTYCZNIE DO TEGO DĄŻY? czy po prostu ona ciągnie cały ten ślubny tandem.

No właśnie, to jest kolejna ważna rzecz. Ta komunikacja najczęściej nie idzie, bo z kobietą nie da się racjonalnie porozmawiać. Dla niej najważniejsze są emocje, uczucia, co ludzie powiedzą, co mamusia myśli itp. A mężczyźni ogólnie myślą bardziej racjonalnie i pragmatycznie. Oczywiście generalizuję, bo są i rozsądne kobiety, i emocjonalnie rozchwiani mężczyźni. Ale jeśli jedna strona myśli racjonalnie, a druga kieruje się tylko emocjami, to komunikacja z założenia jest niemożliwa, bo porozumiewają się dwoma różnymi językami.

Ja też nie uważam, że mężczyźnie powinno zależeć bardziej. Związki, gdzie komuś zależy bardziej są mało stabilne jak dla mnie. Zresztą nie wiem, czy w ogóle można tu mówić o stopniowaniu, bo ja uważam, że albo komuś zależy albo nie zależy. Jeśli mi zależy na mężczyźnie, to chcę sprawiać mu przyjemność, chcę żeby był szczęśliwy i ogólnie robiąc cokolwiek myślę też o tym, jak to na niego wpłynie. Jak może zależeć komuś trochę mniej albo trochę bardziej? Nie da się trochę sprawiać przyjemności, trochę chcieć szczęścia partnera itp.

cslady to prawda, ale jednak częściej kobiety kierują się emocjami w rozmowie (jak kilkuletnie dzieci) i stąd zaczynają się schodki w komunikacji. Niestety mężczyzna jest obarczany niesłusznie winą.

Myśle, że najważniejsze mieć w sobie sporo cech kobiecych i męskich. Jak w jedną stronę się przedobrzy to klęska murowana. Męskie cechy (brak emocji, zadaniowość, skupienie na problemie) są w skrajnej postaci chorobą jak zespół aspergera. Kobiece z kolei kierowanie sie wyłącznie emocjami jest już rozchwianiem, nadwrażliwością, niedojrzałością, narcyzmem, borderline. Nijak szczęśliwego związku taki człowiek nie stworzy.

cslady szacunek za to podejście, które tak rzadko widuję. Na pewno świetny związek tworzysz i na bieżąco rozwiązujecie problemy po partnersku.

Przepraszam. Prowokacja była konsekwencją brania przez Ciebie strony autorki tematu, która jednak bardziej ma problem ze sobą i własnym sposobem komunikacji.

Oczywiście możesz mieć rację. Możliwe, że prowadził podwójne życie, a Ciebie miał tylko z doskoku. Niestety ciężko oceniać powody które podałaś jako słuszne lub niesłuszne. Być może w jego ocenie (nie znamy jego zdania) były problemami nie do przejścia w danym momencie. Zrobił Ci jednak przysługę. On nie spełniał Twoich oczekiwań, a Ty jego.

mężczyźni nie reagują na słowa, tylko na brak kontaktu
mój (jeszcze   ) facet też nie chciał rozmawaić o problemach "jakie problemy, jest super" więc zmęczona gadką do obrazu, teraz gdy jest coś, co mi się nie podoba wycofuje się, udaje zdechłego żuczka- leże i łapkami nie ruszam a wtedy on, gdy bodziec dotrze do jego mózgu, skruszony nagle staje się rozmowny i wtedy wyjaśniam mu, co mi leżało na wątrobie

Tak, dlatego mówię, że raz bym zrozumiała. Ale drugie wytłumaczenie na ten sam temat wzbudziłoby moją podejrzliwość. Poza tym to kwestia konkretnego przypadku, bo jestem w stanie wybaczyć obiektywne przeszkody, ale jeśli to takie tłumaczenie dla sportu i naciąganie, to już nie. Gdybym chciała ślubu to np. argument z pieniędzmi byłby dla mnie trochę wymysłem, bo przecież moglibyśmy wziąć skromny ślub dla najbliższych 8-10 osób i urządzić obiad u siebie w domu. Przecież zwolennikom ślubów chodzi podobno o przeżycie duchowe, a nie białą sukienkę i imprezę do rana.

Tzn, ja to rozumiem, bo dla mnie ślub to właśnie regulacja prawna, a intercyzę też podpiszemy. Chodziło mi o to, że jeśli ludzie są wierzący, to chyba jednakowo im zależy, bo ma to dla nich wymiar duchowy i wtedy nie potrzebują tej całej pompy i imprezy, Uważam, że współcześnie nierozsądnie jest nie podpisać intercyzy. Chyba, że zarabia się podobnie albo nie ma niczego do stracenia, bo zarabia się 2-3 tys.. Wskaźnik rozwodów jest bardzo wysoki i chociaż myślę "mnie to nie dotyczy", to jednak kogoś te rozwody dotyczą i ci ludzie też tak myśleli.

Trzeba sobie zadać pytanie dlaczego jest taki wysoki i jakiego typu ludzie biorą te rozwody? Przepraszam celebryci biorą średnio rozwód na 2-3 lata , a obecnie modne jest branie ślubu "bez przemyślenia" podobnie jak próbowała zrobić to Autorka. Nie ważne, że w związku problemów co niemiara, ale zaczyna występować myślenie "ślub POMOŻE". No i dla ilu tych procent rozwodników ślub był czymś ważniejszym, niż wzięcie kredytu - bo jeśli decyzja przychodzi łatwą ręką, to i rozwód przyjdzie .
Kiedyś nie było tylu rozwodów z powodu mocno katolickiego wychowania - nie wypada! Facet bił, kobieta darła koty - nie bierz rozwodu, bo wstyd będzie na całą gminę! Będą gadać! Dla mnie ludzie się nie zmienili, po prostu teraz coraz mniej udają.

z tą pewnością co do partnera to zgadzam się w stu procentach...  ja ze względu na mężczyznę przeprowadziłam się do innego miasta, nie zgadzałam się z rodziną i z partnera pewnego zrobił się partner niegodny mojego zainteresowania... a rozwody... szkoda, że ich jest coraz więcej

Hmm, ja mam w kwestii roznorodne doswiadczenia. Pierwszy powazny chlopak z ktorym bylam piec lat, na wspomnienie o malzenstwie dostawal sinosci twarzy i sie wymigiwal. Rozstalismy sie, bo doszlam do wniosku, ze nam nie po drodze. Za drugiego wyszlam, sam sie oswiadczyl bez zadnego ponaglania, ale malzenstwo bylo o kant d**y roztrzasc, bo ja chyba tak chcialam byc panna mloda w welonie, ze polecialam w wir, chociaz byly wyrazne przeslanki, ze ten facet sie do zwiazku nie nadaje- ergo rozwod. Tak na marginesie, on tylko sie oswiadczyl, bo mama chciala miec synowa i wypadalo

Teraz, od czterech lat jestem z moim Misiem i on od poczatku poinformowal mnie, ze slubu nie chce ze wzgledow pogladowych. Vide mojego wczesniejszego doswiadczenia, mnie tez przestalo zalezec Zyjemy szczesliwie i parcia nie ma.

Wniosek taki: dwoje chciec musi.

Nie widzisz analogii w mojej i Twojej sytuacji? Przecież od samego początku pisałam, że mój partner też tak mówił. Uwierzyłaś. Ja też, a teraz dziwisz się mnie. Dobrze wiesz jakie są wtedy uczucia bo sama byłaś w takiej sytuacji.

ThinkingofYou, czy ja gdzieś napisałam, że boję się intercyzy? Przecież sama byłam swego czasu za nią.

Tak czytam te Wasze wypowiedzi i oczom nie wierzę jak udało Wam się zrobić z mojego związku związek patologiczny, gdzie brak jest jakiegokolwiek szacunku, gdzie partner jest tyranem, który dręczy mnie psychicznie, gdzie ja jestem rozkapryszoną dziewczynką, której zachciało się ślubu i gra partnerowi na emocjach i w ogóle nie ma między nami jakiejkolwiek nici porozumienia i rozmowy.

Teraz kilka słów ode mnie w kwestii obalenia tych twierdzeń. Nasz związek nie jest idealny, ale pokażcie mi, który taki jest? Osobiście nie wierzę w idealne związki i jeśli ktoś z Was twierdzi, że taki właśnie ma, to radziłabym się mu lepiej przyjrzeć albo zastanowić nad nim... 
Być może nasze problemy z rozmową mają związek z tym, że kiedyś, gdy pojawiał się jakiś problem, który był w moim odczuciu ogromnym problemem- przeprowadzałam z nim poważne rozmowy. Tych poważnych rozmów było co najmniej raz w tygodniu. Teraz z perspektywy czasu widzę, że to był mój błąd a problemy, które wtedy wydawały mi się ogromne i wymagające wyjaśnień były błahe. Co do kwestii ślubu to też nie jest tak, jak większość z Was to przedstawiła, że proszę się o ślub. Nie. Ja po prostu powiedziałam, że wg mnie to już najwyższy czas i tego potrzebuję. I jeśli on nie jest pewny albo w ogóle nie wie czy chce kiedyś wziąć ślub, to liczę na szczerość i wtedy się rozstajemy. Wiecznie też czekać na niego nie będę. Dlaczego nie miałam tego powiedzieć jasno, tylko czekać aż on sam zacznie temat i domyśli? Bo nie wypada? Przecież można a nawet trzeba rozmawiać o wszystkim.
I wiecie co? Staram się pokonywać te swoje uzależnienie od partnera i uczyć się żyć samej. Kiedy zdałam sobie sprawę z tego, że muru głową nie przebiję, że na siłę przecież nic nie zrobię, że trzeba chęci dwojga i należy odpuścić, to jest mi łatwiej. Nie będę wiercić mu więcej dziury w brzuchu na temat ślubu. Po prostu zrobię tak, jak mu powiedziałam- odejdę w odpowiednim momencie.