Ślub albo nara!

Właśnie się przyznałaś, że wiercisz mu dziurę (zachowanie nie do zaakceptowania), a on tylko sie przed nią broni.
Być może też czujesz się gorsza, więc wymuszasz różne rzeczy ze strachu. Pomyśl.

Partnerstwo to akceptacja i kompromisy, a nie złoszczenie o coś co ktoś robi. Taka dygresja.

Już wszystko wyjaśniam.
Jak dla mnie sytuacja Autorki jest strasznie patowa. Zgadzam się z Tobą, i z wszystkimi przedmówcami, którzy twierdzą, że wymuszony ślub to sobie można o kant tyłka rozbić.  Absolutnie to popieram.
Mnie chodzi o co innego, może mało elokwetnie się wyrażam, ale staram się zrozumieć dlaczego po 9 latach razem staje się okoniem wobec Partnerki, która liczy na ślub, uprzednio zadeklarowawszy że takowy na pewno się odbędzie? Dlaczego, jeśli się nie chce tego ślubu wziąć się ją zwodzi nadal, popychając ją niejako do szantażu?
No kurde, kurde, ale z tego wątku wyłania się obraz Autorki maniaczki ślubu. A tak w ogóle to co w tym złego, że Ona po prostu chce ślubu? I poza tym, zgadzam się w pełnej rozciągłości, że Autorka niestety się poniża, co i mówię to bardzo serio, bardzo mnie boli albowiem łatwo mi się postawić na jej miejscu gdyż jesteśmy równolatkami.

Wg Was zamiast nalegać na ślub, którego on nie chce wziąć, powinnam po prostu odejść? Tak z dnia na dzień, mówiąc, że powodem jest brak deklaracji z jego strony? A gdzie w tym wszystkim jest walka i staranie się o byt związku? Być może macie rację, że się poniżam ale tylko dlatego, że go kocham i wiem, że raczej z nikim innym nie stworzę pełnowartościowego związku.

O zmuszaniu pisałam odnosząc się do Nerwicy. Wiem, że pisałaś, że Ty byś tak nie zrobiła. Piszesz o partnerstwie, ale partnerstwo nie polega na poświęcaniu się i byciu na każde skinienie. Partnerstwo polega na tym, że on daje od siebie porównywalnie dużo, czyli zawsze możesz na niego liczyć, jest na Twoje "skinienie", gdy go potrzebujesz itp. Nie ma jednostronnego partnerstwa. A na razie niewiele napisałaś jak on Cię traktuje poza tym ślubem i jak o Ciebie dba. Dlaczego nie znajdziesz sobie innych pasji, skoro tej jednej nie możesz realizować? Przecież to nie jest tak, że człowiek się rodzi z jakimiś pasjami, tylko w ciągu życia różne odkrywa. Może Ci się mnóstwo rzeczy spodobać, tylko o tym jeszcze nie wiesz, bo ich nie próbowałaś.

Czy on zadeklarował się na 100%? Czy mógł wiedzieć o tym co będzie i z kim i za ile lat? Kiedy to było? Być może już wtedy na nim wymusiła taką odpowiedź? Ludzie zdania też zmieniają w ciągu życia, ponieważ zmieniają się okoliczności.
Być może wcześniej luźno rozmawiali o ślubie, powiedział "kiedyś będe chciał", a ona uznała to za jakąś gwarancję, że własnie z nią i akurat po 9 latach związku. Że akurat wtedy da sobie przyzwolenie na szantaż.
Dajmy ludziom mieć własne zdanie i nie dopisujmy do nich historii.

"daj mi ślub! chce tego! ty tez masz chcieć bo ja tak mowie, bo na tym polega odpowiedzialność! pokaż że mnie kochasz dając mi ślub ty nieodpowiedzialny człowieku! w ogole nie jestes mężczyzną! inni biorą i nie są tacy jak ty!"

jeśli wymuszasz w podobny sposób, to partner naprawdę musi Cie mocno kochać.

Popychająnie do szantażu? Za złe czyny odpowiadamy tylko my sami i tylko my jesteśmy ich winnymi. I tu znowu pojawia się element dziecinności "to twoja wina, dlatego tak robie!". To tak jak z gwałtem. Kogo byś winiła? Tą która kusi, tego który gwałci, czy obie?

Walka o związek, czy staranie, to nie jest wymuszanie i wiercenie dziury.

"i wiem, że raczej z nikim innym nie stworzę pełnowartościowego związku."

Nie wiesz. Nie znasz dnia ani godziny. Chyba że to aż tak niska samoocena.

Nie do końca rozumiem. Lejdi nie czuje się szanowana oraz kochana i Twoim zdaniem powinna zaryzykować(!), że po ślubie będzie lepiej. To co dopiero BRAK ODPOWIEDZIALNOŚCI. Związek (szczególnie) tak poważny jak małżeństwo musi mieć silne podstawy w innym wypadku będzie wymuszony i za jakiś czas partnerzy (bądź jeden z nich) zaczną się "dusić". A skutek jest chyba oczywisty?

Czy szantaż to zaproponowanie poprawy, a jak On nie będzie chciał to odejście? Wymagania w związku są zawsze szantażem?

No jak dla mnie to sprzeczność interesów.
No właśnie, ale czy Jego gadanie "kochanie, nie teraz, ALE ŚLUB KIEDYŚ BĘDZIE" nie jest emocjonalnym szantażem, aby Autorka nie odeszła. Dla mnie jak najbardziej jest. Jeśli nie chce ślubu to powinien na początku powiedzieć, może wówczas Ich drogi by się rozeszły i Autorka nie musiałaby prosić o ślub, a On wściekać się o to?

Rozmawiali o tym ileś lat temu. Nie musiał być pewnym co do swoich przekonań, nie musiała to być gwarancja. Człowiek nie krowa. Nie ma też pewności, że on nigdy nie chce ślubu. To akurat mu wciskacie.

Jest różnica między żądaniem i wytykaniem komuś wad, czy wypominaniem słów, a potrzebuje, proszę i chciałabym byśmy tę sprawę jakoś rozwiązali.
Żeby lepiej poznać sprawę musiałabyś zacytować dokładnie jak wygląda wasza rozmowa na ten temat.

Moim zdaniem coś u was innego nie gra, a ślub to tylko przykrywka. Temat zastępczy.

Wóż albo przewóz. Nie można mieć pół ślubu, ale można na niego wciąż czekać.
Któraś ze stron musi zaakceptować poglądy drugiej. Gorzej ma ta osoba, która nie chce, czy mniej chce, ponieważ zawsze jest zmuszana.

Przykładowo temat różniącego się libido, które jak wiemy zmienia się całe życie i zawsze może nas to zaskoczyć (mimo deklaracji).

Osoba A chce seksu raz na tydzień, B codziennie.

B męczy się, gdy tego nie ma. Ma wyższe wymagania niż A może dać.
"B" powinna poszukać sobie kogoś kto je spełni, lub zaakceptować to co oferuje A.

"A" z kolei nie może tak często, zmusza się, może obwiniać że jest gorszą (niekochaną) przez niespełnianie wymuszonych żądań.

Ty masz do niego pretensje, a on być może przez te pretensje się wycofuje i nie jest pewnym brania ślubu. Słuchasz tego czy wypuszczasz drugim uchem?

Dla mnie nie dotrzymanie słowa, że coś zrobi np. posprząta ogródek, a nie dotrzymanie słowa odnośnie ślubu (bardzo poważne zobowiązanie) różnią się od Siebie znacząco.
W takim wypadku każdy nie powinien brać jakichkolwiek deklaracji (szczególnie uczuć) na poważnie, bo człowiek przecież nie krowa i zdanie zmienić może co nie?
Dla mnie słowa (szczególnie obietnice) mają jeszcze znaczenie, jeśli ktoś rzuca nimi jak mięsem, aby "zdobyć trochę czasu" to nie świadczy o Nim najlepiej.
Sądzę, że gdyby owy osobnik nie obiecywał to obecna sytuacje (dylematy Lejdis) nie miałyby miejsca.

Bardzo się cieszę, że zrozumiałaś, bo wyjmujesz mi słowa z ust
Przecież gdyby mi jasno powiedział, że nie chce tego ślubu nigdy- wcześniej czy nawet teraz- to mój problem byłby rozwiązany. Albo bym musiała zaakceptować ten fakt chcąc z nim być, albo się rozstać ( co jest bardziej prawdopodobne).

Ale jakby się to miało np. do tych jego przekonań, zapewnień dot. ślubu w przyszłości? Nie byłoby prościej powiedzieć wprost, żebym spadała? Jak to się by miało do słów, że mnie kocha jeszcze kilka tygodni temu? Przecież chyba nie można odkochać się z dnia na dzień i to jeszcze po 9 latach związku.

Tzn.?

Ale słowa niczego nie znaczą. Kompletnie niczego. Liczą się czyny. Mówienie, że kocha nie ma żadnego znaczenia, bo nie wiesz czy faktycznie kocha, skoro się tak nie zachowuje. Poza tym dla każdego miłość jest czymś innym. Może on przyzwyczajenie definiuje jako miłość albo ogólnie mówi o miłości z przyzwyczajenia, bo tak wypada? Tego nie wiesz, dlatego trzeba patrzeć na czyny, zamiast kurczowo trzymać się słów. Sama widzisz, że jego słowom nie ma co wierzyć, bo gdyby można było, to już dawno byłabyś jego żoną. Z wyznawaniem miłości może Cię tak samo zwodzić, bo mu tak wygodnie. A z tym obiecywaniem ślubu to właśnie o to mi chodzi, że obiecuje, bo nie ma jaj, żeby Ci powiedzieć, byś spadała. Dlatego kręci i czeka aż sama stracisz cierpliwość i go rzucisz. Walczyłaś już o ten związek, bo co jakiś czas ponawiałaś rozmowy. Widzisz, że to nie przynosi skutku. W pewnym momencie trzeba sobie walkę odpuścić i podjąć decyzję, bo granica między walką a desperacją jest cienka. Jesteś jeszcze młoda i możesz ułożyć sobie życie, ale jak będziesz czekała kolejne 4-5 lat, to szanse spadają. Dlatego musisz to SAMA przemyśleć i zdecydować, bo on Ci nie pomoże. Będzie Cię zwodził i czasami na odczepnego powie Ci, że kocha. On o Ciebie nie walczy i nigdy nie walczył z tego co tu piszesz, bo walka nie polega na zwodzeniu jakimiś obietnicami i czułymi słówkami. To tylko słowa. Prawdę zobaczyłabyś dopiero, gdybyś odeszła od niego. Wtedy będzie widać jak na dłoni czy faktycznie by walczył (ale nie mówię o słowach, tylko czynach), przeprowadził z Tobą rozmowę jakiej oczekujesz itp.

Jeżeli wiele razy o tym rozmawialiście i nadal nie doszliście do porozumienia, to możliwe, że właśnie Twój facet nie chce ślubu ogólnie lub nie chce ślubu z Tobą. Skoro mówił na początku związku, że też chciałby ślubu w przyszłości, a teraz cały czas Cię zbywa, to rozumiem, że czujesz się oszukana. Jakby powiedział wprost od początku, to mogłoby to wyglądać inaczej. Ja jestem też osobą, dla której ślub jest ważny, nie mówię, że najważniejszy, to nie, ale ważny. Jestem z facetem 6 i pół roku, zamieszkamy razem (no bo jeszcze nie mieszkamy razem, szukamy teraz pracy), a potem zaręczyny. Też sporo będziemy razem, zanim zaręczyny, no ale to nic, ja młoda jestem - 23 i pół lat. No, ale wiem, że potem jakby ich nie było, to dałabym sobie spokój, bo to zaburza wszystko co się budowało jak ktoś tak zmienia zdanie, wymiguje się, zmienia ustalenia. Niby nie jest to najważniejsze, ale jednak ślub sporo ułatwia w sprawach formalnych, ja tam wolę też, nawet to, że potem będziemy mieć wspólne nazwisko, taka tradycjonalistka jestem Nie chodzi mi o ślub kościelny, bo teraz nie zgadzam się z wieloma kwestiami z KK, no więc wierzę w Boga, ale katoliczką to nazwać się nie mogę, ale o ślub cywilny.

Najlepiej jak dasz mu czas, powiesz, że jak do tego czasu się nie zmieni jego stanowisko, to będziecie musieli się rozstać. To nie jest szantaż moim zdaniem, ale sam mówił, że chce ślubu, a już tyle czasu mieszkacie razem, że po prostu pokażesz mu, że traktujesz Wasze ustalenia za poważne, że naprawdę nie chcesz żyć bez ślubu, a nie że tylko tak mówisz. Może to taka trochę moda, że jak ktoś chce ślub to jest uważany za staroświecki, bo po co ślub, teraz często taki pogląd jest i ja rozumiem, że nie każdy chce ślubu, ale to nie oznacza, że ktoś kto chce ślubu jest staroświecki czy gorszy. Sama nie jesteś szczęśliwa, mijają się Wasze poglądy, a to ważna sprawa tak naprawdę. Ja sama jestem zdania, że chyba nie jest wielkim poświęceniem nawet jak ktoś nie chce ślubu tak bardzo pójść do USC i ślub wziąć? Skoro to tylko papierek, to można go nabyć, sobie ułatwić. A jak ktoś nie chce ślubu, to niech mówi wprost i wiąże się też z osobą co ślubu nie chce. Jeśli jednak czujesz, że nie będziesz umiała z nim zerwać, to zastanów się czy będziesz umiała przełknąć, jeśli on tego ślubu np nie chce. No bo wiadomo, jeśli to zaakceptujesz, że on ślubu nie chce, to wtedy nie ma co już o ślubie mówić, jeśli to zaakceptujesz. . Decyzja należy do siebie i Ty znasz siebie najlepiej. A pewnie, jeśli powie, że ślubu nie chce czy po prostu nie zdecyduje się, to wtedy będziesz wiedziała, że albo zaakceptujesz to i już o ślubie nie będziesz mówić, bo wiadomo nikogo się nie zmusi, a już mieliście wiele rozmów na ten temat albo się rozstaniecie.

Metyl, ale ślub, posiadanie dzieci to podstawowe kwestie w związku! Jak oboje chcą lub nie chcą, to nie ma problemu, ale jeśli np dajmy na to on mówi, że chce dzieci np, a potem mówi, że jednak nie albo wymiguje się, to myślisz, że taki związek to ma duże szanse? To naprawdę ważne kwestie. A jak ona zostawi go, to nie kocha? Może wtedy powiesz, że dziecko dla niej ważniejsze od faceta? To naprawdę nie jest tak, ale to na tyle ważne sprawy, że jednak ludzie lepiej jak się w nich zgadzają. Tzn może ktoś może przełknąć, że partner jednak nie chce, jakoś pomyśleć "Ok, ja chcę, no ale trudno", ale nie każdy potrafi i to może kłaść się cieniem na związek i nie oznacza to, że nie kochamy. Chociaż owszem jak w związku jest fajnie, to można zastanowić się czy może jednak z nim zostać, mimo że nie chce ślubu, a my chcemy, można to rozważyć, co innego jak jest naprawdę źle. Niemniej, ja bym chyba odpuściła, skoro nie czułabym się szczęśliwa i on migałby się, zamiast normalnie porozmawiać przy czym wcześniej, by mówił, że chce ślubu, bo facet autorki tak mówił. Cenię osoby konkretne, dobrze, że mój facet nie miga się, tylko umie porozmawiać. Daję to autorce dla rozwagi, bo wiesz jakby w związku było tak super, to pewnie i wątku by nie było. A może i to jeden z piotrusiów panów faktycznie, który nie wie czego chce? Może tak być. Teraz zaczynają różnić ich priorytety no i wybacz, ale sama miłość nie wystarczy, pewne kwestie też są ważne. Nie mówię, że partnerzy mają być identyczni, ale to jednak podstawowa dość sprawa, dlatego choćby na portalach raczej np jak ktoś chce mieć dzieci czy ślub, a widzi w czyimś profilu, że ten ktoś nie chce ślubu, dzieci, to jak ma zdrowy rozsądek, to raczej sobie odpuszcza, bo widać, że już na wstępie ważne rzeczy ich różnią.

Zauważcie, że z tego co pisze autorka rozmawiała z nim wcześniej spokojnie, długo mieszkają razem, a po to co teraz robi uciekła się po tym dopiero nie tak dawno chyba. Nie no, nie ma co cały czas namawiać, ale takie powiedzenie, że daję Ci czas na podjęcie decyzji, ale jeśli nie będziesz chciał ślubu ze mną, to wtedy po tym czasie odejdę nie jest moim szantażem. Nawet psycholodzy polecają to, jeśli nic innego nie pomaga i facet się wymiguje, mimo że niby ślubu chciał. No bo co innego jakby powiedział, że ślubu na pewno nie chce, to wtedy ona by bardziej wiedziała co robić, wtedy takie postawienie sprawy, że daję mu tyle i tyle czasu miałoby owszem mniej sensu. A ślub to nie musi być wcale popisanie się, bo "inni tak robią". Może mieć to właśnie charakter taki, że ułatwia życie, jest pewną deklaracją - nie daje gwarancji, ale dla kogoś może być potrzebnym dalszym etapem, by pokazać, że to jest ta osoba dla mnie, zwłaszcza, że ślub cywilny np nie musi być żadną szopką, nie trzeba też robić wielkiego wesela, a można też zrobić obiad - różnie ludzie chcą. Ja np chcę wesele, facet też, ale też nie bardzo wystawne, takie coś pomiędzy.

Czynami też pokazywał, że jestem dla niego ważna. Naprawdę, czułam się wtedy kochana, czułam, że się stara, abyśmy się nie kłócili, aby było dobrze. Coś jednak poszło nie tak...chyba.

Ja wiem, że wszyscy macie rację, że powinnam odejść z twarzą i tak zrobię. Może nie dziś, nie jutro, bo nie jestem na to gotowa, ale w tym roku na pewno. Muszę się do tego psychicznie i logistycznie przygotować.

A co do ślubu, to mówcie co chcecie, ale ja wiem, że on ogólnie ślub chce wziąć. Wychodzi to w rozmowach ze znajomymi oraz komentarzami nt. jego wujka, który jest "starym kawalerem".

"To że powiedział że chce ślubu w przyszłości to dla Ciebie obietnica?"
Dla mnie w pewnym sensie tak, bo powiedział, że ten ślub na pewno będzie tylko jeszcze nie teraz. Wiele razy też były teksty "jak będziemy brać ślub, to...", albo "jak będziemy mieli dzieci, to..." itp. Moim zdaniem dał mi tym nadzieję, że wiąże ze mną przyszłość.

W zasadzie masz rację. Nie zgodzę się tylko z jedną kwestią. Ja o ślubie rozmawiałam z nim już parę lat temu, co roku przynajmniej raz ponawiałam rozmowy. Ostatnia odbyła się ok. 3 tyg temu, więc to nie było tak, że nagle wyskakuję ze ślubem a on wielce tym zaskoczony. On wiedział czego pragnę od dłuższego czasu i jakoś wcześniej nie odnotowałam zmiany jego zachowania.

Przyszło mi też przez myśl to, że ta zmiana może być przyczyną utraty pracy. Aktualnie od ok. 2 miesięcy poszukuję nowej. Zawsze miałam niską samoocenę, ale teraz to sięgnęła ona dna. Jestem na 80% pewna, że w jego oczach jestem mało interesująca, nieatrakcyjna i przewidywalna.

Wszystkie Twoje argumenty są słuszne. Te dotyczące wieku, upływającego czasu. itp. Masz w pełni rację.
O ile dopuszczalne jest jednorazowe zakomunikowanie swoich oczekiwań w bardzo zwięzłej formie. O tyle "przeciąganie" i stawianie "ultimatum" jest bardzo poważnym błędem.

Gdyby on chciał zawrzeć z tobą związek małżeński, to by to zrobił. On (przypuszczalnie) nie jest idiotą. Wie, że jesteście razem już długo, wie że twój czas leci, wie czego pragniesz. Tylko jest jeden kłopot. ON TEGO NIE CHCE, BO GDYBY CHCIAŁ TOBY TO ZROBIŁ. A przynajmniej wyraźnie by do tego dążył.

Niestety postawiłaś się w sytuacji "żebraczki o pierścionek" i pewnie go wyzebrasz. Potem będziesz liczyć dni do wesela. Znowu dasz mu ultiamtum. I potem znów na swoich barkach będziesz pchać machinę weselną..... chcesz tego?

Niestety, popełniłaś mój błąd. Wymuszasz, żebrzesz i myślisz że to miłość.  Ja też tak myślałam. Uwierz mi że to ne ma sensu.

baziula, i jak potoczyły się Twoje sprawy skoro popełniłam Twój błąd?

P.S. ja nie myślałam, że to miłość. Ja czułam całą sobą, że to miłość.

Podobnie jak ty postawiłam ultimatum. Rok czasu. I doczekałam się pierścionka. Wcześniej jeszcze kilka przytyków "że nie mogę się doczekać", wyraźnie dających do zrozumienia, że jest panem sytuacji. Nastąpiły zaręczyny. Minął rok od zaręczyn, drugi, co podnosiłam temat organizacji ślubu, on jak piłeczką odbijał - podając powód dlaczego to wtedy nie jest możliwe.

A potem okazało się że zarówno PRZED ZARĘCZYNAMI jak i PO gościu mnie zdradzał, miał konta na portalach randkowych.

I to był koniec.
Oddałam mu pierścionek dwa lata po zaręczynach....jeszcze obwiniał mnie za wszystko. Zostałam upokorzona , tak w trakcie jak i po zaręczynach. Ile wiader pomyj wylał na moją głowę, a ja tak zaślepiona... wybaczyłabym mu wszystko. Straciłąm szacunek do siebie.

Chciałam zaręczyn, to dostałam. Domagałam się pierścionka. To dostałam.

Tym się właśnie kończy przymuszanie do ślubu. On ma prawo go nie chcieć (z różnych powodów) tak samo jak ty chcieć. Nie pasuje ci wizja życia bez ślubu - zostaw faceta, a nie zmuszaj go na siłę

Sądzę, że samo postawienie sprawy "ślub albo odchodzę" nie jest szantażem, ale to zależy jak się to przeprowadzi. Jeśli Lejdi oświadczy to partnerowi i potem faktycznie odejdzie, to jest moim zdaniem zwykłe zakomunikowanie oczekiwań i potem wyciągnięcie konsekwencji. Przecież nie da się, żeby tutaj poszła na kompromis, jeśli on nie chce. Natomiast manipulacjami i szantażowaniem byłoby, gdyby Lejdi powtarzała to co jakiś czas, a nie odchodziła. Do tego odmawiałaby seksu jako karę itp. A samo uczciwe postawienie sprawy faktycznie trudno nazwać szantażem. Prędzej pod szantaż podchodziłoby regularne wracanie do tematu, jeśli Lejdi przy tym płakałaby i ogólnie wyrażała bardzo emocjonalnie swoje nieszczęście (szantaż emocjonalny).

Lejdi, ja mam jeszcze jedną propozycję dla Ciebie. Usiądź i przemyśl swoje opcje i daj sobie trochę czasu. Snucie jakichś planów rozstań, pakowania się z gorącą głową, to wybacz, ale trochę dziecinne jest. Jak powoli wszystko przemyślisz, to rozliczenia, podział rzeczy itd. zawsze da się jakoś załatwić. Choćby sprawą w sądzie o zwrot nakładów. Albo odpuszczeniem mimo wszystko tematu. A może do tego nie dojdzie.

I zastanów się, czy na pewno chcesz wszystkie kwestie roztrząsać publicznie i na forum. Niektórym to pomaga, ale może być kontraproduktywne. mnie się wydaje, że lepiej będzie dla Ciebie, jak usiądziesz i sama pomyślisz na spokojnie. Powodzenia

Ja bym też zastanowiła się nad tą kwestią, że on nie umie/nie chce z Tobą poważnie porozmawiać na tak ważny temat i postawić sprawy jasno. Nawet, jeśli dałby Ci ten wymuszony pierścionek, to chciałabyś żyć z kimś takim? A co będzie dalej? Przecież w życiu będzie mnóstwo problemów i ważnych spraw o których będzie trzeba umieć rozmawiać. Komunikacja jest bardzo ważna, a u Was tego nie ma. Musisz się domyślać i nie możesz na niego liczyć, bo nie możesz liczyć na jego szczerość.

Dokładnie.

Rozumiem, gdyby od początku partner nie był inicjatorem rozmów o ślubie oraz otwarcie mówił, że Mu to nie pasuje - z tego co napisałaś to On WIEDZIAŁ, że dla Ciebie ślub jest ważny. Jednak On po jakimś czasie diametralnie zmienił zdanie w dość ważnej kwestii twierdząc, że ślub to tylko papierek i do tego wchodzą tutaj aspekty religijne. Nadal wie ,że jest to dla Ciebie ważne. Wcześniej nie miał ŻADNYCH OPORÓW (szczególnie religijnych) teraz broni się jak kot przed wodą. Nie "śmierdzi" to czymś podejrzanym?

Kobieto radzę Ci, zastanów się dobrze, bo możesz wejść w poważne bagno.

Czytam ten wątem z ciekawością ale i ze smutkiem...

to już wszystkim, czy dużej większości ślub kojarzy się ze zniewoleniem, z pętami, z dulszczyzną, z końcem wolności, niemalże z końcem świata? To już nie można mówić z ukochanym mężczyzną o planach na życie? Bo on się przestraszy, bo się boi, bo ma złe skojarzenia? To 30-letni mężczyzna czy mały chłopczyk, z którym trzeba się cackać jak z jakiem?

Pewnie, że bez ślubu też można, ale moim zdaniem, ludzie potrzebują 'rytuałów przejścia', celebrujemy przecież narodziny, urodziny, rocznice, odejście z tego świata. Smutne jest to, że ślub kojarzy się z 'papierkiem; przymusem, biurokracją...Można przecież wziąć skromny ślub cywilny, czy kościelny, żeby własnie uroczyście i radośnie przysiąc sobie i/lub Bogu, że będziemy razem, obwieścić to światu. To oczywiście odpowiedzialność, prawna, finansowa, za siebie nawzajem, z dzieci - ale na Boga, chyba kiedyś wypada dojrzeć?

Żeby nie było - mi też ślub i małżeństwo długo kojarzył się źle, ale spotkałam właściwego mężczyznę, któremu RAZ i to w bardzo luźnej rozmowie na początku związku powiedziałam, że widzę się jako matka i żona. To mu wystarczyło, żeby się oświadczyć po niecałym roku i było to największa i najpięknięjsza niespodzianka w moim życiu.

A wcześniej mój mąż był w paroletnim związku gdzie właśnie po naleganiach zaręczył się...ale odszedł, bo było źle. Moim zdaniem, dojrzały mężczyzna wie, kiedy spotka kobiete swojegp zycia, a wtedy ona nie musi sie  prosic o pierscionek.

Przecież jeśli obie strony chcą tego ślubu to nie ma problemu. A jeśli jedna nie chce, to nie ma sensu jej przymuszać i namawiać, bo chyba nie o to chodzi, żeby rzekomo najważniejsza decyzja w życiu była wymuszona? Nie rozumiesz tylko jednej rzeczy. Brak ślubu nie ma niczego wspólnego z brakiem dojrzałości, tak samo jak ślub nie ma niczego wspólnego z dojrzałością. To kwestia indywidualnych preferencji. Tak samo jak nie wszyscy ludzie chcą mieć dzieci i nie wszyscy je lubią. Ich decyzja o braku potomstwa też nie ma niczego wspólnego z niedojrzałością.

A ja potrafię zrozumieć Lejdi. Zaczynając tak jak wielu zauważyło: od początku, jej facet deklarował, że kiedyś, że na pewno. Mijały cenne lata, ona dojrzała do ślubu a on biedny 30-latek nie. Też bym się zaczęła zastanawiać, o co chodzi i dlaczego nie jest tak jak wydawałoby się że będzie. Pewnie 4 lata temu autorka wyobrażała sobie zupełnie inaczej dzien "dzisiejszy" i pewnie bardzo się to różni od realiów. Czas leci, a facet kombinuje. Autorko, juz zasiałaś ziarno i musisz poczekać na plony.
Lejdi, mój kuzyn jest z dziewczyną 9 lat. Oboje znam dobrze i często z nią rozmawiałam. Ona chciała już stabilizacji, slubu, planów a on odwracał kota ogonem. Rozstawali się i schodzili nie mogąc bez siebie zyc, jednak do pewnego momentu to ona było inicjatorem powrotów. Generalnie ciągle chodziło o jej zazdrość. Ona była zazdrosna bo uważała, ze gdyby chciał z nią być na zawsze oświadczyłby się, a skoro tego nie robi to traktuje ją jak opcje na teraz póki nie pozna lepszej. Jest w tym niby logika. On z kolei uważał, że dawno by sie jej oświadczył gdyby nie jej zazdrość, atak nie ma pewności, że po ślubie nie będzie mu robiła scen. W końcu odeszła. Oddała mu jego rzeczy i odebrała swoje. W końcu się odezwał i od tego czasu ich relacje uległy naprawie. Miesiąc temu się jej oświadczył. Może wyciągniesz z tego jakąś lekcję dla siebie.

Jak nie pozwala odejść? Siłą Cię trzyma? Nie. On nawet niczego nie robi, żebyś została. On tylko gada, a to Ty sama nie pozwalasz sobie odejść. A Twój płacz jest szantażem emocjonalnym. Dlatego mężczyźni tego nie lubią. Zresztą mnie też by to denerwowało, bo grasz w ten sposób na czyichś uczuciach. Tzn. ja Ci mówię jak to obiektywnie wygląda. Jak czujesz przy nim, że zaraz zaczniesz płakać, to idź do drugiego pokoju, wypłacz się i wróć jak się uspokoisz. Ale z tego co piszesz, to zastanowiłabym się czy w ogóle jest sens jeszcze z nim rozmawiać. Ja na Twoim miejscu po prostu bym go rzuciła i to nie z powodu ślubu, ale tego jak się zachowuje wobec Ciebie. Najważniejsze są tutaj 2 powody: 1) nie możesz liczyć na jego słowa, kłamie i kręci na temat ślubu. Nie jest szczery, 2) nie ma między Wami żadnej komunikacji. Ty płaczesz, on Cię nie słucha i nie chce rozmawiać. Jak sobie wyobrażasz dalsze życie, skoro już teraz nie potraficie rozwiązać tak prostej sprawy (tak, prostej, bo będą dużo poważniejsze problemy niż ślub)?

Jak dla mnie nie tylko płacz jest szantażem emocjonalnym. Ona płacze (chce, aby zobaczył jak Jej mocno na tym zależy), natomiast On tylko obiecuje (wie, że paro letnimi obietnicami przytrzyma Ją przy Sobie). W obu sytuacjach, gdy partnerom zależy na Sobie to obie sytuacje są szantażami emocjonalnymi.
W pierwszym wypadku jest to chęć wzbudzenia współczucia/litości. W drugim przypadku jest to gra na uczuciach drugiej osoby.

Tylko, bądź konsekwentna oraz wybierz opcje w której będziesz bardziej szczęśliwa i spełniona . Oby szybko rozwiązał się Twój problem.

cslady, już mi ktoś z rodziny podsunął ten pomysł z terapią dla par, a nawet z mediatorem. Może to nie jest głupi pomysł. Na pewno też to rozważę, chociaż myślę, że nie teraz, gdy jest między nami tak chłodno... bo może niedługo samo się wszystko wyjaśni jeśli się okaże, że kogoś ma.
Poza tym obawiam się, że nie zechce skorzystać z takiej opcji, bo stwierdzi, że sami potrafimy rozwiązywać swoje problemy bez pomocy osób trzecich...

Znam go i wiem, że stwierdzi, że to głupi pomysł, bo jakie my mamy problemy? Żadne! Wszystko jest ok między nami. Dla niego zawsze jest wszystko ok i to ja stwarzam problemy. Tak samo jak dopowiadam sobie, że kogoś ma, podczas, gdy tak nie jest- ot jego filozofia. Bo właśnie w tym doszukuję się powodu ochłodzenia jego uczuć do mnie.
Mogę mu podsunąć argument ze ślubem, tzn. że np. w tej kwestii nie możemy się dogadać, ale czy warto rozgrzebywać tak  świeżą ranę? Przecież jakieś 3 tygodnie temu poruszałam ten temat.

A ja tam cię rozumiem. Ślub to nie tylko papierek. To jeszcze wyznanie potwierdzone czynem, ze kogoś się tak bardzo kocha, że chce się z nim być całe życie. Oczywiście, potem bywa różnie ale w tym momencie w to się wierzy. I powiem tak. Jeżeli dwoje ludzi jest ze sobą 9 lat, mają prawie 30 lat i mężczyzna nie jest gotowy na ślub to w moim odczuciu nie rokuje dobrze. Znałam takie pary co były latami razem, pana ślub nie interesował, nagle pojawiała się inna na horyzoncie i pana wielka miłość dopadała, następowało rozstanie z wieloletnią partnerką a po pół roku ślub. Nagle delikwent był gotowy. Ja tam uważam, że jak się jest pewnym na 100%, że ta kobieta to kobieta mojego życia, ślub nie jest problemem. Problemem staje się wtedy, gdy nie do końca wierzysz, że chcesz z nią być do końca życia. Inna jest sytuacja gdy mężczyzna od początku deklaruje, że nie uznaje takich formalności ale ten twój niby chce kiedyś.
Na moje wróżenie z fusów to on aż tak zakochany w tobie nie jest. Pasuje mu, ze ma kogoś, razem mieszkacie, oporządzacie sprawy domowo-spożywcze i jest mu dobrze. Ale gdzieś w głębi serca on nie chce sobie zamykać możliwości innych wyborów. A teraz ty mu zburzyłaś ten spokój i karze cię ochłodzeniem relacji.

Wątek zachęcił mnie do odkurzenia hasła i zalogowania się po wieluuu miesiącach Wydaje mi się, że macie zupełnie inny system wartości i to niestety jest problem w związkach. Też tak miałam. Byłam z chłopakiem 3 lata, zapatrzona, pewna wielkiej miłości, tylko że jak zaczynałam mówić o ślubie, małżeństwie (bo takie mam wartości, bo jest to dla mnie ważne, bo jestem wierząca) to zaczynał się problem. Dzięki Bogu mój chłopak mnie "uratował" w taki sposób że po prostu mnie zostawił, tłumacząc to właśnie tym, że co innego jest dla nas ważne. Po pół roku poznałam mojego męża, po roku mi się oświadczył, po dwóch latach wzięliśmy ślub. Czasem nie ma co się upierać, zależeć musi obojgu, a nawet bardziej powinno facetowi.