Kobieta moich marzen, zerwala po prawie 5 latach.

Powiedzcie mi co zrobić, gdy już nie moge wytrzymać i  czuję, że zaraz do niej napisze/zadzwonie. Mam w glowie pelno mysli, np.zeby jechac do niej, pogadac, sprobowac przekonac, ale wiem ze to zalosne i nic nie da, ale kiedy emocje ze mną wygrywają nie moge się przed tym powtrzymać.Czemu jestem tak bardzo naiwny i wierzę w to,że jeszcze do mnie wróci i czuję, że jak nie bede Do niej pisal to o mnie zapomni, a to chyba dziala wrecz przeciwnie.

Ja Ci nie powiem bo sama nie wiem... bardzo za nim tęsknię i aż mi niedobrze a w brzuchu czuję to straszne uczucie... tak bardzo chcę napisać do niego a wiem, że nie mogę i tak ciężko mi z tym wytrzymać bo to tak boli...
Też miałam myśli jechać do niego... porozmawiać... ale tylko się ośmieszę niestety... pewnie spojrzy mi w oczy i powie, że do mnie nie wróci a masochistką nie jestem... nie mam już sił wierzcie mi ale jakie mam wyjście?
Żeby był ze mną musiałabym go porwać i trzymać w piwnicy a do tego stopnia jeszcze nie zwariowałam

PsxU dziękuję bardzo
Co do piwnicy to go nie zamknę bo nie mam tyle siły żeby kawał chłopa związać hehehe

Czytałeś o tych etapach? Ja przeczytałam z ciekawości.. u mnie to są te etapy bardzo wymieszane..jednego dnia czuję złość innego niepokój następnego znowu złość potem wielką tęsknotę, smutek i żal także nie wiem gdzie się zatrzymałam.. chciałam jakoś dopasować do siebie i zobaczyć gdzie już się znajduję ale ja przechodzę wszystko na raz

O ja współczuje Ci, że widziałeś jej mamę serio. Chociaż ja też mam często tak, że sobie myślę jaka fajna bym miała teściowa ogólnie bardzo dużo o nim myślę, mówią coś w telewizji a ja porównuję od razu, że mój Pan X to by zrobił tak i tak albo powiedział to i to serio mam chyba obsesje do tego doszły wielkie bóle głowy. Nie wiem też tak masz?

O fak. Uciekaj od tej manipulantki...

Tak myslalem...cholera, ciezko tak skreslic kogos tak bliskiego.

Enii to doskonale Ci idzie. Ja wybiegam czasem juz w przyszlosci i mysle, jaki to bedzie bol kiedy zobaczylbym jej zdjecie z jakims nowym romeo ktory ja "ma"... Zaborcze i egoistyczne podjscie i wglad na sprawe, ale juz tak mam, oj bede cierpial, bede jeszcze dlugo chyba.

Swoja droga, czytam to forum od jakiegos czasu juz i nie moge sie nadziwic ile sie nauczylem (teoretycznie) o relacjach damsko-meskich. Nigdy wczesniej nie sadzilem, ze w zwiazku moze miec miejsce o dominacje, jakies gierki, nawet podswiadome zachowania ktore cos moga przepowiedziec... mozliwe, ze mimo iz mlodsza to po pojsciu na te studia szybciej polapala te toksyczne strategie i stad ta zmiana o ktorej wczensiej pisalem. Chyba zaczynam kumac czacze.
A on powoli osiaga cel stajac sie "kobieta wyzwolona" jak to keidys w zarcie mi powiedziala. Pamietam jak mnie zamurowalo, bo to do niej bylo nie podobne. Fajny film.

Bylem dla niej tym jedynym od samego poczatku, ona dla mnie tez i to ja sceptycznie podchodzilem do nas przed dluzszy czas. Oboje pierwsi dla siebie, wszystko razem pierwszy raz... juz na poczatku chciala brac slub, mowilem, ze za minimum 3 lata. Jeszcze moze ponad pol roku temu pytala kiedy sie oswiadcze....minely 3 lata i po temacie. Ehh, dalem tez dupy, i nie potrafilem chyba zaakceptowac jej wybrykow i zmian.  Moze i madrze postapila odchodzac, wyczula, ze sie nie zgralismy chociaz to nie mozliwe... nie wierze, ze w moim wieku da sie zbudowac znowu relacje tak otwarta, bez tabu, bez skrepowan absolutnie zadnych, na nowo... obym sie mylil.

Nie pije, ale napilbym sie w takim momencie.

Dobrej nocy.

Lasolitude
Niestety ale czujesz dokładnie to samo co my wszyscy.
Przestań się obwiniać! Też to robiłam ale przestałam... zrozum, że nie robiłeś aż takich złych rzeczy żeby od razu Cię zostawiać... nawet nie wiesz ile ja dni i godzin spędziłam na rozmowach z moim pratnerem co mi nie pasuje w jego zachowaniu bo dla mnie jak się kocha to się sprawy naprawia a nie zostawia! Z resztą nie wyobrażałam sobie żeby go zostawić nawet jak się kłóciliśmy o jedną rzecz 20 raz bo był całym moim światem. Tłumaczyłam mu tyle aż pięknie rozumiał tak samo on mi.

Nasza relacja też była idealna i nie idelizuje go! nie da się wymienić ani jednej złej rzeczy, którą mi zrobił no oprócz rozstania. Nasz związek budowaliśmy bardzo dokładnie i solidnie jak już wspomniałam było setki rozmów aż doszliśmy do stanu w którym było cudownie. Ja jestem bardzo dokładna w każdej relacji i wymagająca więc to było dla nas wyzwanie osiągnąc taki stan ale dało się.
Rozumiałam się z nim jak z nikim... wiedział o mnie wszytsko, nie było tematów tabu. Rozmawialiśmy godzinami i temat nigdy się nie kończył ale umieliśmy też milczeć i cieszyć się sobą.
Już od pierwszej rozmowy czułam jakbym znała go od zawsze. To było coś niespotykanego i nie był to mój pierwszy związek więc mam porównanie. Byłam gotowa wziąć z nim śłub w każdej chwili nawet w piżamie w środku nocy byle z nim! Też byłam na początku sceptyczna a on miał już wielkie plany i z czasem mnie w nie wciągnął. Mieliśmy już omówiony każdy szczegół dalszego życia i co?

Dlaczego to pisze? Właśnie dlatego, że każdy tu ma podobne odczucia... wszyscy uważamy, że
te osoby były cudowne i nie znajdziemy nikogo kto nam je zastąpi a mimo to jesteśmy sami. Też sobie nie wyobrażam życia bez niego bo był dla mnie spełnieniem marzeń ale przestańmy się zadręczac bo najwyrażniej my dla tych osób żadnym marzeniem nie byliśmy skoro z nas zrezygnowali. Nie ważne, że nam tak wciskali i twierdzili jak kochają ważne co pokazali w tym momencie.

Wiem, że trudno się z tym pogodzić ale trzeba pomału zdawać sobię sprawę jaka jest sytuacja obecnie a nie tonąć we wspomniech jak było cudownie.

Miłego dnia!

Dzieki Enii za tego posta, pomogl.

Cos mi jeszcze nie daje spokoju i chcialbym kogos doswiadczonego/rozumiejacego lepiej te klocki prosic o opinie.

W sprzeczakch czasem gdy mi cos zarzucala, uzywala moich argumentow, czasami doslownie identycznych slow, ktorych ja sam uzywalem do mojej obrony/tlumaczenia sie z poprzednich malych konflktow. Obrzucala mnie moimi wlasnymi argumentami, bronila sie nimi, tworzac z nich w sumie cale podloze problemu i klotni.
Czy to normalne? Pomine to, ze nie chciala od dlugiego czasu rozmawiac ze mna na temat tego cos sie miedzy nami dzialo, "juz nie chce tego sluchac", "ta rozmowa nie ma sensu" juz na starcie od niej lecialo, a pozniej rzucala we mnie jakby wycinki  moich spowiadan z przeszlosci, jakby sama nie wiedziala do konca o co jej chodzi, wiec dla wygody robila wlasnie tak.
Dziwne, ze znajac moja postawe po tychze argumentach/spowiadaniach, przy podobnej sytuacji w przyszlosci, nie reagowala inaczej (czasem chyba podswiadomie prowokowalem by ja sprawdzic) a mogla korzystajac wlasnie z tej wiedzy ktorej jej podalem na talerzu.

Troche zamotalem, ale ktos doswiadczony napewno zrozumie, bede wdzieczny za pomoc w zrozumieniu, przyda sie na przyszlosc.

Ja czegos takiego nie rozumiem. Mama zaprasza na urodziny corki, wiedziac jak to moze na Tobie sie odbic? Ta byla chyba sie nad Toba chce poznecac i ja to bawi, a mama lyka haczyk albo naprawde ma gdzies to jak sie teraz czujesz.

Wiesz nie pokazuje juz swoich zali do mamy, kumpli... Skrywam to w sobie, nie moge zabronic zeby przyszla, kazdy z mojej rodziny szanowal Ja. Z jednej strony chcialbym Ja zobaczyc z drugiej strony, sam nie wiem...
Wiesz z tego co wiem to boi sie przyjsc, " bo bedzie sie dziwnie czula ".
Zobaczymy jak to bedzie.

Dzieki. Faktycznie, dawalem sie tak gnoic i paplalem w tym jak kundel, a charakter mam twardy i jestem konsekwentny... I mimo tego, pogubilem sie jak dziecko i dalem sie tak ponizyc, szok, dla milosci bylem gotow zrobic wszystko. Zalosne.

Psxu ja bym nie wytrzymal... w worku w pokoju kilka dni temu spakowalem jej ubrania i leza w koncie, ilekroc na nie spojrze, to lapie dola.

Stary, nawet sobie nie wyobraze jakie to uczucie (czuje, ze za jakis czas i mnie to czeka), ale teraz naprawde powinno byc z gorki, bo ta swiadomosc to chyba najwiekszy noz w serce.
Odchoruj to, czas,czas i poprawne myslenie, trzezwe myslenie, pamietaj. Nadzieja prysla, czas wziac sie w garsc i o niej zapomniec.

Zaslugujesz na znacznie lepsza osobe.

Taka sytuacja...
Nie wiedzialem ze tak wszystko sie skonczy...
Jak ja sie dowiedzialem to odrazu usiadlem i nie wiedzialem co powiedziec.
Nie ma co pisac, brak slow.

Jak to przezyc? Lepiej sie szykujcie...
Milego!

Ciezko jest... Ale zyc chyba trzeba!

Narazie jest kiepsko, ale daje rade...

Mam nadzieje ze u Ciebie chociaz jakos leci.

Dorośniesz, przeżyjesz co trzeba i dowiesz się o związkach co trzeba. Dowiesz się że kobieta odchodzi tylko jak ma kogoś na oku, kto wzbudza w niej więcej emocji, potrafi to zrobić bez skrupułów, a jej żałowanie jest chwilowe (jak każda emocja). Jesteś młody to normalne, że żyjesz tym co wpoiło ci społeczenstwo na temat milosci, czy kobiet, ale w wiekszosci to nieprawda. Jesteśmy indoktrynowani i manipulowani, by kupować różne dobra, w tym ściemy na temat romantycznej miłości.

Kur*a nie wiem kiedy ten bajzel sie skonczy...
Mam nadzieje ze jak najszybciej.

Jak odeszła do innego to przynajmniej wiesz że nie Twoja wina.

"Jak kiedykolwiek napisze tutaj ze sie w kims zakochalem, prosze o zimny kubel wody!"

Przypuszczam,że nie jeden ^^. 5 lat to bardzo dużo czasu ale jak to mówią "czas leczy rany" i wiem to po sobie. Teraz zajmij się sobą i usuń "Twoją miłość" z serca i życia i przede wszystkim nie rozpamiętuj tego co było i nie myśl za bardzo o przyszłości bo najważniejsza jest teraźniejszość(polecam książki Dale Carnegie).
Wiem to po sobie bo przechodziłem podobny problem do Twojego. Związek,który trwał krócej bo półtorej roku w którym były zapewnienia o miłości o spotkaniu "tego jedynego" i inne pierdoły i dosłownie w tydzień wszystko się skończyło(obrót o 180 stopni) tylko,że w moim do dnia dzisiejszego nie wiem dlaczego bo dostałem tylko sms "że ten związek nie ma przyszłości,że jestem skarbem ale dla innej kobiety" itd.
Wszystkie emocje zdusiłem w sobie i stałem się inną osobą.Przez to wszystko wiem,że nie warto rozpamiętywać bo ma to działanie destrukcyjne.
Wiem to po sobie bo przez kolejne półtora roku zawaliłem rok na studiach,moja samoocena spadła poniżej zera i najprawdopodobniej byłem na granicy wpadnięcia w depresję. Do tej pory jeszcze nie wróciłem do stanu przed związkiem czasami uruchamia mi się "autodestrukcyjne" myślenie ale na pewno jest lepiej aniżeli było na początku.
Przypuszczam,że kiedyś będziesz się jeszcze z tego śmiać .
Pozdrawiam.

PsxU Nie czuj się jak pies i nawet tak nie myśli... jesteś wartościowym chłopakiem z wielkim sercem.
Jest ciężko i ja to wiem ale nie po to tyle przeszedłeś żeby się poddać!
Dla Ciebie cytat
"zaufanie do siebie. To jeden z największych życiowych kapitałów: ufać sobie, dam radę.
- A jak nie?
- Dam.
- A jak nie?
- Dam.
- A jak upadnę?
- To się podniosę.
- A jak się nie podniosę?
- To sobie poleżę."

Jacek Walkiewicz "Pełna Moc Życia"

Bądź dzielny jak do tej pory!

U mnie nic się nie zmienia. Też chciałabym już zostawić ten rozdział życia za sobą ale się nie da.
Wstań silniejszy! Bądź dzielny!

"Marzę o cof­nięciu cza­su. Chciałbym wrócić na pew­ne roz­sta­je dróg w swoim życiu, jeszcze raz przeczy­tać uważnie na­pisy na
dro­gow­ska­zach i pójść w in­nym kierunku."
Piękny cytat.

Książkę postaram się przeczytać.
Ponad rok kupa czasu, ja na starcie mam dość.
Podziwiam, że dałeś radę i zazdroszczę, że najgorszy czas masz już za sobą

Widzisz sam jak ciężko jest dojść do siebie. Jak pisałam niektórzy nawet potrzebują lat. Straszna wizja...
Na szczęście czas płynie a nie stoi w miejscu a my razem z nim. Kiedyś będzie dobrze

Wiem rozumiem Cię ja do dzisiaj nie wierzę jak to możliwe, że to koniec przecież byliśmy tacy szczęśliwi.
Widzisz nie ma na to odpowiedzi..ludzie zawodzą i powinniśmy o tym pamiętać.

Niestety nie jest lepiej. Ciągle o nim myślę i cały czas bardzo tęsknię i zadaje sobie pytanie dlaczego mi to zrobił.. przecież tyle dla niego zrobiłam a on mnie tak zostawił. Czuję się bardzo wykorzystana Ale trzeba jakoś żyć.

A Ty jak się trzymasz?

Nie jesteś desperatem i nawet tak nie myśl! Jesteś zakochanym facetem!
Też napisałam list do niego płakałam przy tym pisaniu jak szalona ale pomogło. Oczywiście nie wysłałam go jednak poczułam jakaś taka ulgę.
Nie dziwię się, że chcesz z nią pogadać, przeprosić albo chociaż ją usłyszeć mam to samo. Nawet mam ochotę go zwyzywać za to co zrobił.
Emocje są we mnie skrajne. Nigdy nie sądziłam, że jestem zdolna do aż takich wielkich uczuć a jednak.
Przechodzisz to samo co My
Taka kolej rzeczy niestety.
Najważniejsze żebyś nie obwiniał się o nic i nie myślał, że jesteś żałosny w tym wszystkim. To jest jak z przeziębieniem, każdy z nas ma bardzo podobne objawy i każdy musi się z tego wyleczyć na swój sposób i w swoim czasie.

Trzymaj się!

Chcialbym sie przytulic do niej i juz nie puszczac, a z drugiej strony mam taki metlik w glowie...
Pale teraz na sniadanie i kolacje a jeszcze w trakcie picia... Caly weekend moze z 6h snu, ale dobrze ze mam dobrych znajomym, odziwo razem dwoch ze mna przezywa tez rozstanie, staram sie im powiedziec jak jest, a oni mi. Ten rok jest fatalny, a mialem nadzieje od poczatku ze bedzie najlepszy...
Nie puszczam juz wiele lez, nieraz musze jeszcze przeprosic towarzystwo zeby przejsc sie w samotnosci.
Kocham ta dziewczyne, zaluje ze tyle obiecanych dni poszlo sie jeb*c.

Enii musisz powoli zyc z tym, odciac sie calkowicie , a bedzie tylko lepiej! Milego dnia.

Mnie sie nie udalo. Cala noc nie umialam zasnac a jak juz to zrobilam snil mi sie... wstalam ledwo zywa

Milego dnia!

Tez nie spalem... juz 2ga noc,ledwo wstalem. Moze na jakies 2h zasnalem,pozniej to bylo lezenie i meczarnia. Ciagle o niej mysle,tylko, ze juz mniej emocji im towarzyszy. Tak cholernie tesknie... dla mnie to zagadka stulcia - jak mozna tak olac druga osobe kiedy sie niby nadal kocha, chyba, ze klamie wtedy - jak mozna pozwolic zeby milosc wygasla?
Skrzywilo mi to poglad na zwiazki, przestaje wierzyc, ze jest w ogole sens laczenia sie w pary bo prawdopodobienstwo zostania porzuconym dzis jest wieksze niz znalezienia odpowiedniej osoby.

Powiem Wam, że to rozstanie wiele mnie nauczyło.
Pokazało mi, że nigdy nie wolno swojego szczęścia uzalezniać od drugiej osoby i nigdy nie należy ufac beznganicznie jak ja to robiłam. Ludzie zawodza i tak już będzie niestety.
Szkoda mi tylko tej mojej miłości. Umiałam kochac szczerze jak dziecko.. nie za coś tylko dlatego, że po prostu był. Cieszyłam się z nim każdym dniem i naiwnie wierzyłam, że będzie tak zawsze.
Nie oczekiwałam nic więcej tylko żeby mnie kochał... niestety zniszczył to we mnie. Może to dobrze.. sama juz nie wiem. Na pewno teraz będę twardo stała na ziemi.

A tęsknota jest i to cholerna... jednak życie kręci się dalej.
Zabrał mi sens życia przez pierwsze tygodnie... teraz staram się żeby tak nie było bo nie zasłuzył na to żebym nim definiowała swoje szczęście.
Mogę być szczęśliwa bez niego! I będę!
Skoro ja mu nie jestem potrzebna on mi również

Miłego dnia

Strasznie to wszystko ciężkie,ja zamiast o niej zapominać tęsknię coraz bardziej i rodzą mi sie w głowie myśli jakby ją odzyskać