Syndrom Piotrusia Pana - Netkobiety.pl

Ehhh wiesz czego Ci życzę - żebyś trafił(-a) w swoim życiu na kogoś takiego jak Piotruś Pan. Może wtedy Twoja wiedza życiowa jeszcze bardziej się powiększy, a Twoja gonitwa nigdy się nie skończy i będziesz tak ganiał(-a) w kółko do końca życia

Ależ oczywiście! Wskaż mi tu osobę, która by się z tym nie zgodziła. Bo mi jakoś ciężko znaleźć...

Po prostu nie spotkaliście na swojej drodze Piotrusiów Panów i nie rozumiecie o czym jest tu pisane. Albo najnormalniej sami jesteście takimi przykładowymi Piotrusiami

Ale kopi, wy po prostu mieliście odmienne podejście do życia, inne oczekiwania i inne priorytety, nic więc dziwnego, że na dłuższą metę związek nie wypalił. Nie można mówić, że to z facetem było coś nie tak bo nie chciał żyć niezgodnie ze swoją wizją - po prostu się nie dobraliście.

Problemem facetów, których opisują dziewczyny w tym wątku nie jest ich niechęć do ustabilizowania się. Każdy jest inny i ma prawo żyć po swojemu, a nie zgodnie z 'tradycją' i społecznymi oczekiwaniami. Ich problemem jest coś innego, mianowicie nieumiejętność jasnego zakomunikowania swojej kobiecie, że nie chcą brać z nią ślubu ani płodzić dzieci. Chociaż nie wiem na ile to jest nieumiejętność, a na ile celowe działanie, obliczone na wykorzystanie partnerki.
Ale może osobom, które zostały oszukane łatwiej żyje się z myślą, że facetowi "coś dolegało", niż ze świadomością, że byli zwyczajnymi draniami.

PRAWDA!!

Kolejna brednia.. Kobieto zrozum w końcu. Podobasz mi się, lubię Cię, lubię spędzać z Tobą czas ale nie chcę wiązać się na stałe, nie chce mieć dzieci ani kompletnego wspólnego życia i co robię? Zwodzę tak długo jak tylko się da. Możecie sobie wysuwać te śmieszne teorie, ale tak naprawdę to zdecydowana mniejszość facetów chce wiązać się i mieć dzieci. Głównie też z powodów egocentrycznych, egoistycznych - żona wizytówka, modelowa rodzina i takie tam mające znaczenie w biznesie, w polityce. Naoglądacie się tych telewizyjnych durnot, a te durnoty mają wpływ na Wasze emocje. Następnie durnoty z telewizora chcecie przenieść w życie i co i za przeproszeniem g...

Oczywiście, że zgodzę się z tym, że praktycznie żaden facet nie dąży do dzieci, ślubu i innych tradycyjnych durnot jak to twierdzisz. Tylko w syndromie Piotrusia Pana chodzi o coś innego - to jest cały zespół cech człowieka, które wynikają z czegoś. Nie mam zamiaru tego Ci tłumaczyć, wyjaśniać, bo jak widać nie uznajesz takiej dziedziny życia jak psychologia, nie uznajesz czegoś takiego jak niedojrzałość emocjonalna itd.

I oczywiście, że długie bycie z Piotrusiem Panem jest w głównej mierze winą kobiety, bo źle interpretują zachowania, słowa, gesty, nabierają się. I dopóki nie przejrzą na oczy, nie spadną klapki z oczu, nie poczują się oszukiwane, dotąd będą brnęły dalej w związek z Piotrusiem.

Witam, weszłam tutaj, przeczytałam - Syndrom Piotrusia Pana ... i oczy wyszły mi na wierzch... idealnie pasuje do mojego ex, z którym byłam 6 lat a ona ma teraz 35, stale mały chłopiec, owszem ma śiwteną pracę zarabia 10 tys na miesiac, mieszkanie auto przystojny super ubrany inteligennty, ale nie wie czego chce od związku i kobiet, zakochuje się szybko, nie podjemuje poważnych decyzji temat ślub - boi się go jak diabeł święconej wody, lubi być  z z kimś - kobietą aby nie być sam- kocha sex ale dziecko wspólne życie ucieka od tego, owszem jako kolega, przyjaciel super towarzyski ale jako facet do życia masakraa, tyle, że ja dałam się omotać jego urokowi i wierzyłam w zmianę a na koniec zrobił z emnie chorą psychicznie bo mam plany życiowe - rodzina, ślub gniazdko. Mam córkę ,którą wychowywał ze mną ma 10 lat a on pomyślał o sobie- egoista jak Piotruś Pan i nawet z nią nie chciał kontaktu, bawi się innymi teraz bez żadnych wyrzutów jak tak można ???

Ee tam to zależy indywidualnie od mężczyzny czy chce stałego związku, dzieci i ślubu. Ja pochodzę z dużego miasta, mam bardzo dużo znajomych mężczyzn i zdecydowana większość, jest już w związku albo dopiero dąży do jego zawarcia i chcą mieć dzieci albo już je mają więc trochę nie zgodzę się z tym, że "..zdecydowana mniejszość facetów chce wiązać się i mieć dzieci..".  Owszem mam też wśród znajomych 4 osoby, które boją się związków jak ognia, ale to są osoby, które zamknęły się na miłość i związek ze względu na ciężkie przeżycia..

A co do syndromu ucieczki przed zaangażowaniem to jak ktoś nie wierzy,że jest coś takiego to jego sprawa. Ja osobiście wierze, że jest taki syndrom, bo sama to spotkałam się z taką osobą. I jej zamknięcie się na ludzi i na świat było spowodowane bardzo nieprzyjemnymi wydarzeniami z przeszłości.. Dlatego uważam, że nie warto się spierać i denerwować o coś takiego.. Dziękuję

Otóż to.

Witam wszystkich, i ja jestem w prawie takiej samej sytuacji jak Wróżka i nie mogąc sobie z tym wszystkim poradzić poszperałam w Internecie, szukając odpowiedzi w czym ja zawiniłam i nagle olśniło mnie!!
Mój eks zanim zaczęliśmy być razem biegał za mną prawie rok, potem 3,5 letni związek i nagle koniec! Dlaczego? Dlatego, że chciałam razem zamieszkać a jego mama cały czas się dopytywała co z Nami dalej- czy planujemy coś więcej. Obydwoje mamy bardzo dobrą sytuację materialną, dobre prace, każde ma mieszkania swoje ale ja już miałam dosyć targania rzeczy z jednego domu do drugiego i chciałam w końcu zrobić krok do przodu w związku.
On świetnie sobie radzący w pracy, bardzo dobre stanowisko, najważniejsza praca, imprezy i kumple bo przecież oni są jak wyrocznia- grono klakierów, które jest dla niego miłe z racji stanowiska, które ma.
Słabo okazujący emocje człowiek- praktycznie bez emocji,  nie umiejący się przed nikim otworzyć, on jest we wszystkim najlepszy, kumple na pierwszym miejscu bo jak twierdził bez nich nie miałby tego co ma. Uciekał zawsze od poważnych rozmów przyszłość, rodzina itd. Nie umiał podejmować decyzji w życiu prywatnym, Gdy zapragnęłam zamieszkać razem on się wycofał, stwierdził, że jest niedojrzały emocjonalnie, że nie wie czego chce, że woli luźne życie, praca, imprezy, siłownia, koledzy. O ile ma 32 lata to czuje się na 25 i to są jego słowa. Sam również przyznaję, że o ile w pracy ma wysokie stanowisko i tam podejmuje ważne decyzje tak w życiu prywatnym nie umie tego robić.
Więc ja przezywając ta sytuację i mając dosyć takiego zawieszenia powiedziałam dosyć- albo zamieszkamy razem albo koniec. On się nie przełamał, nie umiał nawet podjąć decyzji co z Nami dalej.
Strasznie to przeżywam, bo zatraciłam siebie, cały czas myślę co ze mną nie tak było, w czym zawiniłam. I czytając Wasze posty wiem, że chyba to nie moja wina, ale sama nie potrafię tego zrozumieć.
Czy mogę być szczęśliwa, czy on wróci? Ciężko się otrząsnąć

W niczym nie zawiniłaś. My kobiety będziemy analizować wszystkie sytuacje z każdej możliwej strony. Tak już mamy I nie, nie wróci. Przykro mi to mówić, ale on nawet o tym nie myśli. Po prostu Wasze drogi się rozeszły i już, teraz wystarczy że jego myśli zajmie coś nowego, jego osoba i po kłopocie, jest wyleczony. Nie zdziwię się jakby zapomniał twoje imię. Wiem, że to nie jest miłe co pisze, ale ja również mam doświadczenia z wiecznie niedojrzałym chłopcem i uwierz mi, że jego nie obchodzą Twoje emocje, bo on myśli tylko o sobie, o tym by jemu było lepiej. Ja swojego Piotrusia Pana znam na tyle dobrze, że nawet wiem co sobie pomyślał gdy mnie zostawił: " To nie była ta jedyna, gdyby była mi przeznaczona to bym to poczuł, a tak to będę czekał dalej" On ma 26 lat i będzie czekał na swoja Wendy jeszcze drugie 26, bo nic z tym nie robi. Wierzy w wyidealizowaną miłość, która padnie na niego jak grom z jasnego nieba. Ciągle mieszka z mamą i nie zamierza się od niej wyprowadzić, a byłoby go stać bo zarabia całkiem nieźle ma umowę na stałe. Wszystkie pieniążki jakie zarobi daje jej na remont domu( więc planuje chyba tam trwać na dłużej) albo kupuje sobie rożne zabawki np. motor który stoi w garażu, sprzęt grający. Oczywiście wszystko z wyższej półki, bo Piotrusie tak mają Również obiecywał mi niestworzone rzeczy. Pokazywał mi zdjęcia smokingów w których by poszedł do ślubu, śmieszne ubranka dla dzieci, które chciałby ze mną mieć itp. Gdy tylko usiadłam z nim i na poważnie porozmawiałam co do mojej przeprowadzki to za tydzień już było po wszystkim. Oczywiście wina moja, przecież nie Piotrusia
Nie masz co liczyć na jego ruch. Mój Piotruś do dzisiaj mnie nawet nie przeprosił i nie zrobi tego nigdy, bo on nawet o mnie już nie myśli i jestem tego świadoma. Ty też bądź i wiedz, że to osoba z zaburzeniami i tak ja trzeba traktować jak upośledzoną emocjonalnie.

Czyli inaczej Piotruś pan to taka wersja zaburzeń osobowości czyli kłania się psychopatologia, innymi słowy to taka wersja light socjopaty?

Dodam, że również nie usłyszałam słowa PRZEPRASZAM- bo po co, i wątpię, aby osoba, która nie umie wyrażać uczuć ( jego ojciec jest taki sam) nagle przed kimś się otworzyła. Skoro nigdy tego nie umiał robić a przede mną się nie otworzył to cud się nie zdarzy.

WhiskeyInTheJar - czy Tobie się udało jakoś otrząsnąć z tego? Jak sobie radzisz?
Masz rację w tym wszystkim co piszesz, tylko Nam kobietom ciężko zrozumieć takie zachowanie i pewnie masz racje, że ten człowiek nie dorośnie, teraz ma 32 lata mój ponad 3 letni związek był dla niego pierwszym długi związkiem, zawsze był w jakiś relacjach 3 czy 5 m-cy - nic poważnego.

Żałuję, że zmarnował mi tyle czasu ale jestem też szczęśliwa, że przejrzałam na oczy i życzę  wszystkim kobietom, aby uciekały z takiego związku jak najszybciej!

Nie brał odpowiedzialności, robił tak jak mu wygodnie, miał ochotę iść na siłownię to szedł- nieważne, że ja właśnie przyjechałam do domu. Jak tak teraz myślę, to często zmieniał zdanie. Gdy był 5 dni w delegacji a ja czekałam bo tęskniłam to potrafił zadzwonić, że jedzie jeszcze po kolegów do innego miasta  i z nimi spędza cza. Jejku jak ja na to patrzę teraz to było to coś strasznego, tylko nie umiałam się temu przeciwstawić aż nie wytrzymałam i już miałam dosyć i powiedziałam mu, że to koniec, skoro on nie umie podjąć decyzji i nie wie czego chce od życia. A na jego słowa, że pomimo, że ma 32 lata czuję się na 25 to już mi szczęka opadła!

Tak on sam nie wiedział o co mu chodzi, wcześniej oczywiście, że mówił o przyszłości ale bardzo ogólnie - wszystko takie kolorowe dla niego. Unikał tematów wspólnego mieszkania, zaręczyn, dzieci- nie liczyło się dla niego, że czas dla kobiety jest bardzo ulotny. Cały czas przesuwał sprawę dziecka i bardzo się denerwował, wręcz wkurzał jak ja poruszałam te tematy. Wtedy słyszałam, że jestem marudna, ciągle robię problem i on nie może tak funkcjonować, a praca jest dla niego najważniejsza. On żyje kolegami ( grono przyklaskujących mu klakierów), imprezami, luźnym życiem i chyba tak chce żyć.
Do dziś nie umiał zamknąć tego tematu- nawet sam nie umiał powiedzieć, że to koniec. On nic nie wiedział.

Nie, nie udało mi się do końca otrząsnąć, ale na to wpłynęło wiele czynników w moim  życiu, bo ja mam bardzo dużo nieudanych relacji za sobą i to dlatego. Ciągle przewija mi się ten dzieciak w głowie, ale już mam przynajmniej tą świadomość, że moje uczucie nie ma sensu, Rozpamiętywanie też nie ma sensu. On nie ma sensu jako postać. I tak bardzo długo z nim byłaś. Tym bardziej jest Ci trudniej, bo człowiek po takim czasie się przywiązuję.

Mój miał 26, a teraz wyobraź sobie takiego rosłego chłopa w pluszowych bluzach przypominających zbroję. Przecież to jest tak zabawne No ale on mi mówił, że ludzie nie potrafią zatrzymać sobie czegoś z dziecka przez to łażą tacy smutni po ulicach. Najlepsze było to, że sam miał wiecznie skwaszona miną. To tak jakby otyła osoba mówiła o odchudzaniu ( nie obrażając otyłych osób) Coś można zatrzymać z dziecka i tutaj się zgodzę, ale nie cala postawę dziecięca. Dobrze, że samodzielnie siusia i mamusia nie musi mu trzymać ptaszka i podcierać pupki

Zostawił mnie bo zaczęłam chorować i jeździć po szpitalach. Z racji ostrego bólu nie mogłam pozwolić sobie na wiele uśmiechu i spontaniczności. A on powiedział, że nie w takiej mnie się zakochał, że myślał że jestem bardziej pozytywna i że on tez kiedyś taki był jak ja i za bardzo przypomina mu się "stare" życie. Czyli miałam się uśmiechać i zgrywać najszczęśliwszą na świecie pomimo ostrego bólu. Dla niego zamiatanie spraw pod dywan było sposobem na życie. Nie przejmował się raczej za bardzo, a ja od zawsze byłam emocjonalna i to mu nie pasowało. Zostawił mnie tak bez słowa wyjaśnienia, powiedział, że wyjechał w delegacje co było kłamstwem, bał się konfrontacji. Musiałam sama się dopytywać o co chodzi i wtedy to z siebie wydukał, a raczej napisał mi na e-mail. Nawet nie umiał zadzwonić i załatwić tego jak mężczyzna.

Nie żałuj bo nie ma czego. Zobacz co by było gdyby z tego związku były dzieci? Mam taka rade dla Ciebie byś nie zamykała się na mężczyzn. Musisz jedynie trochę uważać. Znasz już syndrom Piotrusia więc drugi raz już sie nie dasz nabrać. Ja niestety wycofałam sie z życia społecznego, nie chodzę na randki z mężczyznami, nie mam z nimi żadnego kontaktu i bardzo tego  żałuje, bo teraz już nie wiem jak powrócić. Daj szanse sobie i jakiemuś normalnemu facetowi na związek z Tobą. Myśl pozytywnie, że może nie teraz ale w przyszłości spotkasz godnego partnera.

Jeszcze taka jedna porada z zakresu białej magii. Miała magia to ta pozytywna. Jedynym warunkiem jest silna wiara w nią. Napisz sobie na kartce wszystko to co myślisz i co chciałabyś przekazać swojemu eks partnerowi. ( U mnie wyszły 3 kartki A4 ) Kiedy to napiszesz spal kartkę, a popiół który zostanie zakop w ziemi. Ziemia zabierze twoje smutki i oczyści Cie myślowo. Od jakiegoś roku praktykuję białą magię, talizmany itp i jestem zdziwiona jaki efekt pozytywny przynoszą do mojego życia

WhiskeyInTheJar - wiesz,ja też usłyszałam, że on się zakochał w innej osobie. Wtedy byłam taka beztroska, bo nie naciskałam go na stabilizację, ale jak już zaczęłam to robić - a raczej próbować delikatnie rozmawiać to właśnie tak słyszałam- bo przecież PP chce żyć bez problemów, bez odpowiedzialności. Usłyszałam, że się zmieniłam, że marudzę, że narzekam na niego i że nie jedna chciałaby, aby jej mężczyzna był tak zaradny jak on.

On nie umiał okazywać uczuć, najwygodniej było jak poszedł i coś mi kupił i wtedy słyszałam- co źle masz? A Ty tylko na mnie narzekasz!
A ja nie narzekałam, ja chciałam wiedzieć co z Nami.
Miałam dosyć przejeżdżania z jednego domu do drugiego, wszyscy się dziwili jak my tak dobrze usytuowani ludzie nie zamieszkamy razem, nie wynajmiemy mieszkania i wtedy coś dodatkowo sobie zarobimy.

Chyba skorzystam z magi, którą polecasz bo muszę się jakoś otrząsnąć a w głowie mi siedzi, że już sobie życia nie ułożę. Chodzę ze znajomymi dużo, dużo pracuję ciągle kogoś spotykam, ale mam w głowie głupie myślenie ( bo PP mi tak ukształtował- zabił poczucie mojej wartości), że nikt mnie nie zechce. W naszym związku to on musiał być najlepszy, zawsze siebie chwalił, że on we wszystkim jest najlepszy - dodatkowo taki paw.

Pchelko,cos mi to przypomina.Chcesz,to zapraszam na meila.

Postaram się do Ciebie napisać, powoli po 3 tygodniach bycia sama próbuje się otrząsnąć i jadę na wakacje ze znajomymi za 3 dni. Jeśli przed urlopem nie zdążę to po urlopie na 100%

Dobry pomysł z wyjazdem.

Jeśli to pierwsze rozstanie to nie zdziw się,jeśli zadzwoni.Tak przypuszczam.

Moja ucieczka jest podyktowana zwykłym tchórzostwem Czyli tak strachem i jestem tego świadoma, ale samotne noce i tak sa lepsze od tych przepłakanych. Ja mam po prostu za sobą już tyle nieudanych relacji z mężczyznami, że związek nawet szczęśliwy mi sie nie opłaca, kiedy istnieje możliwość, że znów będę cierpieć. Musze być teraz egoistyczna i zadbać o siebie, bo przez te związki mam same problemy. One mnie paraliżują, popadam w skrają depresje i długo wstaje na nogi i się wylizuję. A trzeba pracować, realizować się, spełniać marzenia bo do usranej śmierci tak sobie będę próbować i się z ręką w nocniku obudzę Po prostu nie chciałabym zmarnować życia na płacz, a to już będzie 6 rok moich niepowodzeń na polu emocjonalnym. Nigdy nic dobrego mi się nie przytrafiło, nie mam za sobą długich szczęśliwych relacji, więc nawet nie jestem świadoma co tracę i tak jest lepiej. Moje związki trwają tylko miesiąc, max dwa więc to w sumie żadne związki. Nie nadaje się, to sobie odpuszczam. Nie jestem kretynka żeby walić głowa w mur.

Mój PP to jest małe piwo przed śniadaniem Moi eks byli o wiele bardziej pokrzanieni, a może po prostu ja już się przyzwyczaiłam? Nie wiem.
Nic nie zakładam z góry, a moje obiekty mają za każdym razem inny syndrom, inna chorobę psychiczna i inny problem. Raz nie maja ojca, a raz matki. Raz są bici a raz rozpieszczeni. Nie wiem może to ja mam problem, a nie oni ale to jest tak syfiaste bagno że nawet mi się nie chce w tym grzebać.

rany moj facet chyba taki jest ale i ja też !!!!
wiele razy słyszalm o tym ale zapomina czlowiek i nie bierze wszyskiego do siebie
moj facet wiele razy mi cos obiecywal i nie dotrzymywal slowa , niby rozmawiamy o ślubie, zareczynach no terz już dawno nie robilsimy tego to konczylo sie tylko na rozmowie ... kiedy ja juz na powaznie mowiłam ze co ze slubem moze ustalismy termin, zamowimy sale itp... toon ze zadnego slubu on nie chce  ,albo wymowka jest to że on chce mały ślub a ja bardziej pragnę dużego ślubu ... no i takie droczenie się na wzajem, ze albo tak jak ja chce albo  w cale itp

Drugi przykład  to z dzieckiem własnie ,niby chce zalozyc rodzine to ja uciekam ze nie gotwa, ze jak pogodze kursy,ze pierw zycie zawodowe muszę poukladać a po drugie nie mamy ślubu a boje sie ze jak zajde w ciaze to slubu nie bedzie i go nie wezniemy a on zaś  ze pierw dziecko pozniej ślub ...
sama nie wiem co myśelc o tym

3 przykład : od 2 miesiecy pytam mojego partnera o to czy jedziemy na andrzejki do Krakowa i co on nic !!! nawet takiej decyzji nie umie podjąć czy chce ze mną jechać do Krakowa. Mial dac mi odpowiedz wczoraj i nadal nic nie wiem, dzsiaj pytam on do mnie " ale o co ci chodzi, ni wiem o co pytasz mnie "
czy to mozliwe ze nawet takiej błachostki nie umie podjąć i dac konkretna odpowiedź TAK lub NIE ??

Z tym ze ja mu robie wymowki to che jemu zrobic nazłość torszkę ,za jego niedotrzymane słowa ...
kiedyś obiecał mi imprezę taką większą i nigdy mnie na nią nie zabrał ,tak jak moje potrzeby by sie nie liczyły... wielokrotnie trułam mu głowe o pewnej wycieczce i tez nie dostałam ,o zareczynach ... i nic nie mam ... a jak on trul glowe o pewnych wakacjach nie wycieczce oddalonej o 200km gdzie mozna wyjechac raniutko i worcic wieczorem, to ja kupilam nam bilety w jego miejsce

czy ja bardziej go kocham ??? i bardziej zwracam uwagę na to czego on chce ??? a on mnie olewa ?? a moze on nie chce ze mna byc a jest jemu wygodnie ??
jestesmy 8 lat ja ma 27 on 32 wiec w podobnym wieku do faceta wróżki ... i niby czegos cche ale jak maja to byc naprawde powazne decyzje i ma do nich dojsc to sie chyba boi ... niby slub moze byc maly ale pewnie jak by mialo dojsc do malego slubu to wymowka bylo by cos innego ... i tak w kolko ,pewnie jak powiem ze maly slub moze byc ale zaplanujmy go to wymowka bedzie ze on jednak nie cche zadnego albo ze chce slub na wycieczce jak sie zgodze na slub z wycieczką to wymysli znowu pewnie cos innego i tak w kołko ... sama juz nie wiem ... co  myśleć ... od gier i adrenaliny nie jest uzalezniony,dosc calkiem dobrze idzie jemu zycie zawdowoe i fakt rozpoczyna jedno a zaczyna drugie jak male dziecko ,rozrzuca zabawki i pozniej nie wie jak ma je poskladac do kupy ... np pokupowal kilka mieszkan do remontu na wiskach jedno jest fajne i chcialam je zrobic pod nas by tam zamieszakc sprobowac juz zycia w  PL i co 6 lat walcze i nic nie moge wskorac ,bo on wszystkie sprzedaje , chciał ze mną mieszkanie  kupić ale to zaś ja sie bałam takiego zobowiazania ... i tak sie przepychamy razem, jak ja podejme decyzje to on nie chce jak on podejmie, to ja nie chce ... wiec to tez nie jest takie jednostronne u nas.

Ciagle zwala wine na rozmowę ze ja jemu jej nie daje ale kiedy do niej dochodzi to on sam mowi ze on nie mysli teraz co bedzie robil z tymi mieszkaniami ze moze sprzeda moze knajpe kupi jakas...w ogole sie nie licze i moje zdanie, slowa, on jest najmadrzejszy ...
Jak on ma podjac decyzję o zyciu jak 2 mies pytam go o wycieczke do Krakowa czy na andrzejki jedzie ze mną ,moze jak teraz worci z PL bo ma urlop powiem jemu ze jest dzieckiem, ze nie umie podejmowac prostych decyzji ze wcale nie dziwi mnie fakt ze jeszcze sie nie zreczyl ,bo sie boi, bo on mi nieraz mowi jak sie klocimy ze on szuka innej kobiety zyciowo , nieraz mu mowilm ,nie wyjdzie Marek to sie rozwiedziemy, nie chce nic od ciebie, intercyze podpiszemy, ale wezmy slub ... to on uciekał ,nawet slowem nieraz nie umial odpowiedzieć ...a kiedy zaczynal rozmowe to ja robilam jemu na zlosc i tez zachwywalam sie jak on ...