pomocy- nie daje rady po rozstaniu

Dlaczego chciałabyś, żebym wyrwała Ci serce ?
Czy ten ósmy cud świata jest tego wart, żebyś dla niego rezygnowała z wszelkich uczuć na przyszłość, hm ?
Serce będzie Ci jak najbardziej potrzebne na resztę życia ...

Będziesz czuła, będziesz płakała, będziesz cierpiała.
Aż to przebolejesz.

Dopóki nie zmienisz podejście, dalej będziesz wymagała od kolejnych facetów by byli całym Twoim światem i zapewnili Ci dozgonne poczucie bezpieczeństwa, to zawsze będziesz od kogoś uzależniona emocjonalnie do tak paranoidalnego stopnia jak teraz.

Kobieto, weźże odpowiedzialność za siebie. W tym za swoje emocje, wybory, przestań obarczać innych jakimiś zobowiązaniami wobec Ciebie, "bo Ty tak chcesz". Ludzie mają wolny wybór, w każdej chwili ktoś może podjąć decyzję, że jednak z Tobą mu nie po drodze lub być po prostu niedojrzały i zepsuć relację. I wtedy co? Będziesz wybijać wszystkich niedojrzałych osobników nożem, bo nie mieści się taka sytuacja w Twoim światopoglądzie ?

A tak postaw się "w buty" tego swojego exa.. Widzi taka rozmemłaną, zasmarkaną i wiecznie zdołowaną ex dziewczynę, którą trzeba non-stop zapewniać, pocieszać i cholera wie co jeszcze. Uważasz, że jesteś dobrą partnerką do związku w tym stanie? Nie dla niego, dla kogokolwiek?
Szczerze.

Charakter sprawdzają i oddają najlepiej sytuacje kryzysowe, nie sielanka.
Przemyśl to i zacznij zachowywac się jak dorosła kobieta nie rozczarowany życiem podlotek..

Wszystko fajne i piękne, ale w takich sytuacjach potrzebna jest cierpliwość obu partnerów. Z dnia na dzień się nie zapomina, a jak ktoś decyduje się walczyć to raczej po 3 tyg nie ucieka bo to tak nie jest w życiu. Moja walka trwa od początku roku i dopiero teraz od miesiąca jest o mega niebo lepiej.

lukasz1: Zgadza się. "walka", a raczej starania powinny mieć jakiś sensowny i długotrwały horyzont czasowy, najlepiej cały czas

Tyle, że trzeba potrafić ocenić motywy i potencjalne możliwości realnego dopełnienia jakiejś decyzji u kogoś.
A skoro ktoś nas od jakiegoś czasu zawodzi, to może warto się wycofać z takiego chorego układu i przestać brnąć w mrzonki i nadzieje?

Co z tego, że "on mi coś obiecał".
Jest zasadnicza różnica kiedy obieca mi coś ktoś, kogo słowa pokrywają się z czynami, a ktoś dla kogo one niewiele znaczą lub jest jak chorągiewka na wietrze, sam nie wie czego chce.

A potem spędzić resztę życia wściekając się, że ktoś jest jaki jest..

Zawsze mówię, że najbardziej wściekają się i najdłużej trwają w takim stanie zawieszenia i nadziei po ex ci, którzy nie mają innych opcji.
Często nie mają dlatego, że nie pracują nad sobą.

Oczekiwać wsparcia możesz, ale czy je dostaniesz? To już inna sprawa i tego nie wymusisz tupiąc nóżka, ani zalewając się łzami na fakty.
Ja dobrze wiem co to znaczy zero wsparcia ze strony osoby, z którą się spotykasz (bo 'związkiem' ani partnerem bym tego po czasie juz nie nazwała).

Jedyna rada to zmienić SWOJE podejście i zmienić SIEBIE.
Czyli przestać mieć względem ludzi nierealne (dla nich do spełnienia z jakichś powodów - ich sprawa) oczekiwania i poszukać takich, którzy zechcą je spełnić i to z przyjemnością.

EDIT :

O to to, samo sedno - dokładnie
Wrócił, bo stwierdził, że może jeszcze mu się do czegoś przydasz, ale okazało się, że jednak nie i/lub się znudził.
Klasyka u takich chłopców.

Przestańże go idealizować, kobito

Ale nikt za Ciebie podejścia do niego nie zmieni, możemy dawać Ci rady ale sama zdecydujesz co z tym zrobić...czy działać czy może pogrążyć się w rozpaczy.
Powinnaś się trochę tego egoizmu uczyć od swojego ex.

Ps. Pisząc że inni też cierpią i żyją miałam na myśli siebie w obecnej chwili Spotkać takie chorągiewki to masakra..ale z czasem musi przejść

NIE. Na tym nie polega Miłość. To jest zerowe poczucie własnej wartości + obsesja + uzależnienie emocjonalne.
Próbujesz racjonalizować sobie swój brak siły psychicznej i szacunku do siebie "miłością".
Zgodnie z Twoją definicją "miłości" nie musisz być za nic odpowiedzialna, bo przecież miłość.. i niewiadomo dokąd Cię ten amok poniesie.

Miłość nie rani, nie ciora ukochanego po ziemi, nie zdradza i nie nadwyręża zaufania raz po raz.

Wszystko Ci się porąbało.. sorry.

"Taka kolej rzeczy" - brzmisz jak jakaś niewolnica swego Pana. Coś obrzydliwego.
Sama siebie nie szanujesz a oczekujesz szacunku od tego faceta?
Szaleństwo.

No szczerze powiem ze zazdroszcze mocno takiego podejcia do tematu. Tymbardziej ze w czwartek mowi ze mnie kocha,a w poniedzialek ze to nie ma sensu, nie to, on juz nie umie byc taki jak kiedys i dobrego owocu z tego nie bedzie. A wszystko zaczelo sie od tego ze powiedzialam ze coraz czesciej nachodza mnie mysli by zalozyc rodzine itd.... na co on ze tutaj mowie ze czegos mi brakuje z jego strony i mysle o rodzinie?? Na co ja ze to sa niezalezne rzeczy. jestem odpowiedzialna i nie powolam na swiat istoty jesli nie bede czula ze jest ok i moge to zrobic. No i sie zaczelo.....
czyli ze zwyklej rozmowy-jak sie masz- skonczylo sie na tym ze oznajmil mi iz to koniec.
Ja w ogole nie wiem czy z jego strony to jest milosc. Mam wrazenie ze poszlo mu gladko. Zaloze sie ze odezwie sie do dziewczyny z kotrej teorrytcznie zrezygnowal dla mnie kiedy decydowal sie wejsc drygi raz w zwiazek ze mna, tymbardziej ze walczyla o niego bardzo.
DZIWNA maracje- spotkac takich... masakra. A kochac takich- tragedia.
No zal....

Tylko za co go niby kochasz? Jesteś pewna, że to miłość?

Miłości nie potwierdzają słowa Marzi .... miłość potwierdzają czyny i traktowanie ukochanej osoby.
Co z tego, że on mówił w czwartek, że kocha a w niedzielę zerwał ?
To nic nie znaczy. To wcale nie znaczy, że naprawdę w czwartek kochał.

W mojej ocenie on ma jakieś deficyty emocjonalne, jakąś letką socjopatię może, zresztą mniejsza z nim.
Ty jesteś ważna.

Uważam, że Elle poniekąd ma racje. W prawdzie nie popieram tak brutalnego tonu, bo przyjmuję zasadę, że słowa mogą zabić, ale jednak coś tym jest.
Jesteś rozhuśtana emocjonalnie i to bardzo, widać to po postach. Musisz zacząć pracować nad sobą bo za chwile się wykończysz i dalej dasz innym wejść sobie na głowie. I przestań się rozczulać nad słowami tego du....yyyy, palanta, jak widać nie są one kompletnie nic warte...

Nie przypominam sobie takich słów z mojej strony, w każdym razie ja uważam że to już było przyzwyczajenie, a może nawet uzależnienie.
Nie powiedziałaś ZA CO go kochasz.... co on w sobie ma, ze go kochasz? Jest szczery? NIE! Jest opiekuńczy? ..no właśnie widać.... No wiec za co?

hmm.... czasami mam wrazenie ze ja nie umiem czegos ujac zeby dobrze to zobrazowac, bo czasami czytajac wasze wspisy mam wrazenie ze nie do konca macie racje. czy byl opiekunczy- sklamalabym mowiac ze nie byl wcale. Tak samo jak ze szczeroscia. To prawda wiele rzeczy mu wybaczylam, na kilku klamstawach zlapalam sama.
za co go kocham? ogolnie za caloksztalt ze wszystkimi wadami. Za co? za stanowczosc, pewnosc siebie, sile, Jest czuly, delikatny, szarmacki, potrafi mnie rozmieszyc, wspiera mnie itd*.  *Ale to wszystko jesli chce. Ale wlasnie za to go pokochalam i mimo tego ze wielokrotnie mnie ranil, wybaczalam.

Marzi, jesteś niereformowalna

Podaj chociaż jeden przykład jego wsparcia dla Ciebie. Ale taki konkretny. Możesz ?

Myślę, że go bardzo, ale to bardzo idealizujesz.
Dla mnie jest to przejaskrawione.
I naprawdę daleka jestem w tym momencie od kpin. Nie mam żadnego celu w tym, żeby Ci dokuczyć czy dogryzać.
Chcę, żebyś troszkę przejrzała na oczy, bo myślę, że wtedy już pójdzie Ci z górki ...

Fakt, że jestem przy ukochanej osobie wtedy kiedy ona ma gorszy dzień, kiedy prosi o to, kiedy jest chora, kiedy potrzebuje pomocy którą jestem w stanie udzielić - nie uważam za wsparcie. Nigdy bym tego nawet tak nie określiła. Dla mnie to sa po prostu najzwyczajniejsze drobne gesty dnia codziennego, a nie żadna specjalna zasługa, czy wysiłek.
Albo nie wiem - przykładowo - zawieźć kogoś samochodem do urzędu, na pocztę, do sklepu, pomóc zrobić zakupy - to nie jest poświęcenie, ani wsparcie.
To są rzeczy i postępowanie zrozumiałe same przez się.

To o czym napisałaś, było w mojej opinii miłe z jego strony, ale czy naprawdę tak nadzwyczajne ?!

I jeszcze jedno ... kiedy z kolei Ty jechałaś do niego na weekendy i zapieprzałaś tam sprzątając, szorując, gotując, zajmując się jego dzieckiem, odrabiając z nim prace domowe ... gdy pisałaś o tym, odniosłam wrażenie, że to dla Ciebie było to coś normalnego. Że traktowałaś to w kategoriach - mogę, to pomogę. Mogę, to zrobię.
Czy uważasz, że to co robiłaś u niego, dla niego, było jakimś wielkim wsparciem, ofiarą ?
Czy raczej traktujesz to w kategoriach normalności ?

Napisałaś, że kochasz bo jest taki, siaki, owaki JAK CHCE. Tylko jak widać on taki być NIE CHCE. Czyli kochasz człowieka którym on nie chce być... mianowicie kochasz samo wyobrażenie o nim.
A od exa się uzależniłaś i bardzo chcesz w nim widzieć coś czego nie ma.

Prawdopodobnie pierdłaś za głośno....

Sorry, ale nie można ciągle żyć pod dyktando innych, bo jak się zrobi coś nie tak to druga strona się odwróci i zostawi...a niech zostawia.
Masz być sobą i otaczać się ludźmi którzy Cie zaakceptują.

Wow
Tamta, gratuluje, bardzo się cieszę z Twojego wpisu
Długo czekalam na podobne słowa, ale warto było

No i super! A mogę zapytać ile czasu "leczenie" z niego Ci zajęło??

Tamta-ciesze sie bardzo ze wkoncu sie poukladalo. Pamietam doskonale jakie emocje toba targaly, jak przezywalas, jak pisalas do niego ze bedziesz czekac jakis okres na zmiane decyzji z jego strony i jak trudno bylo ci przez to przejsc. Tymbardziej gratuluje postawy!
a o sobie?nawet nie wiem co mam napisac.... ja nie wiem co sie stalo, gdzie podzialam sie dawna ja.... czuje sie odarta ze wszystkiego i powoli sama siebie zaczynam wkurzac i tracic szacunek. czy moze byc cos gorszego?To nie jest tak ze ja go za kazdym razem idealizuje. Przerabialam to na terapii. Widze to o czym mi piszecie ale tak jakbym wypierala to ze swiadomosci bo kurczowo trzymam sie tych momencikow kiedy bylo ok. Mam zall do samej siebie ze znow w to wlazlam, choc pewnie stojac jeszcze raz przed takim wyborem zrobilabym dokladnie to samo.  Bo przeciez mi dalej zalezalo, w momencie kiedy ja bylam juz niemal w 100% przekonana ze to definitywny koniec ten proponuje zebysmy sie zeszli, na dodatek jeszcze rezygnuje z innej laski dla mnie. No w to mi graj, bo dla mnie to byl dowod ze mu zalezy. I zalezalo. Przez tdzien. Jezdzil do mnie codziennie. A pozniej przyjal postawe bierna.
Ehhh szkoda slow. Glupia i naiwna jestem strasznie, zwlaszcza w 2-3 roku naszego zwiazku, kiedy wybaczalam mu wybryk po wybryku. Tak jak pisalyscie, przyjdzie kobieta ktora wezmie go w obroty jak ja na samym poczatku, i z ktora nie pozwoli sobie na tyle ile ze mna. o ile madrze to rozegra, bo na moim przykladzie widac ze on wciagnal mnie. I malo tego- teraz kroluje, po raz drugi zrywa w kryzysowym dla mnie momencie i ma to w szystko w powazaniu.
A ja? wiem ze musze skupic sie na sobie. Stalo sie to czego najbardziej sie obawialam, ze znow bede w punkcie wyjscia kiedy zostawil mnie koncem stycznia. Napewno przyzywam to inaczej niz wczesniej. Wkoncu wiem ze da sie zyc bez niego., bo robilam to przez niemalze 3 m-ce... Nie oznacza to jednak ze jest lekko. Bardzo dotyka mnie ta sytuacja, a moja rodzinna dodatkowo doluje. I to tez nie jest tak ze wisze na wszytskich. Na ogol pokazuje ze jest ok. tylko wy i moje 2 kolezanki wiedza jakie emcje mna targaja, dlatego tym bardziej bedzie mi milo, latwiej jesli od czasu do czasu popiszecie ze mna.
Nie rozumiem jednego- cdlaczego musialam natrafic na takiego palanta, i czemu ma sluzyc to wszytsko przez co teraz przechodze.
I kolejna rzecz- na koniec powiedzial mi ze kiedys byl glupi za mna i byl w stanie zrobic dla mnie wszystko, ale zabilam to w nim poprzez kolejen klotnie. I jak tu nie miec poczucia winy?

Kochana... wiekszosc tutaj wypowiada sie ze jestem sierota losa a ty mowisz ze mam silny charakter????? Gdyby tak bylo nie zgodzilabym sie na jego powrot majac na uwadze co nawyczynial.... a mi zwyczajnie go brakowalo...i caly charakter szlag trafil

Przde wszystkim musze wpoic sobie do glowy ze czlowiek ktory mnie adorowal, kochal, okazywal uczucie i te wszystkie zachowania za ktore ja jego pokochalam, nie istnieje.Taki byl....jak mu zalezalo.
Nie mam innego wyjscia jak zapomniec, powiem wiecej ze jestem na to zdeterminowana.Nie moge odzalowac tego ze znow zostawil mnie w takim momencie... a ta karuzela skrajnych emocji mnie wykancza. Potwierdza sie to co mowiyscie- czas puscic to czego tak sie kurczowo trzymam. Moze spotka mnie jeszcze cos dobrego.
Ale latwo nie bedzie.

ojjj przekonalam i to bolesnie:(
on mna manipuluje a ja sie temu poddaje, bo mysle nad tym zamiast powiedziec mu ze jest poje...y!
ja nie wiem czy w ogole on wie co to milosc....a moze to mnie sie juz wszystko wymieszalo jak ktos kiedys stwierdzil tutaj w jednym z postow.
dzis jade do domu, wlasnie sie pakuje. Dobrze ze pogoda jest fajna i sloneczna. Moze jakos latwiej przetrwam samotnosc w 4 scianach.
ciezko dziewczyny..., ciezko.

No i rozbeczalam sie jak dziecko!!! Jak to mozliwe ze ludzie ktorzy w ogole cie nie znaja, potrafia ci okazac tyle wsparcia, pomocy i byc ci zyczliwi a czlowiek z ktorym planowalam kiedys zycie wlasnie w takim momencie mnie olewa?? Nawet teraz to piszac rycze.
Kochana, bardzo dziekuje za propozycje. Bardzo chetnie skrzystam ale nie teraz.  Jade do domu po czesci z obowiazku. Babcia moja jest w szpiatlu i wiem ze czeka az ja odwiedze. Przeciez ma tylko mnie. Latwiej bedzie mi dojezdzac z domu do kielc niz codziennie z kielc do krakowa.
A juz abstrahujac od wszystkiego- chcialabys miec takiego kompana na weekend?? Niepozbieranego zyciowo, chyba nie jestem teraz najlepszym kompanem.

No i o co tu płakać.. normalne że czasami trafiamy na taborety zamiast ludzi.
A to, że kiedyś coś do Ciebie czuł a teraz przez Twoje kłótnie już nie.. no weź, żałosne... coś musiał wymyślić bo choćby skały srały nie powie że jest beznadziejny manipulator...

A i przede wszystkim nie skupiaj sobie na tym co musisz abo nie musisz wpoić na siłe do głowy, przyjmij fakty jakie są i daj sobie czas, takie rany goi tylko czas.

Właśnie przyjechalam do domu. Zdarzylam napalic sobie ogień w piecu, zrobilam zakupy na kolację... Nie o tym chce jednak napisać. Będąc dziś u babci coś pękło kiedy zapytala czemu jestem taaka smutna.. Łzy poplynely i mówię że mój luby który zdecydowal się do mnie wrócić po 3 tygodniach się rozmyslil twierdząc że to nie to i nic mi nie obiecywal. Pozniej rozmowa zeszła zupełnie na inne tematy. Wyobrazcie sobie że kiedy pojechałam od babci ta wzięła za telefon,zadzwoniła do niego mówiąc że jest niepowazny i kpi sobie ze mnie, że tak się nie robi i żeby nie ważył się więcej odzywać do mnie. Kiedy mi o tym powiedziała strasznie się wkurzylam bo zrobiła ze mnie sierote a po drugie wiem co ją czułam kiedy jego mama mnie pouczala . Byłam zdziwiona że moja 811letnia babcia ktoraNIGDY nie ingerowala w moje sprawy zrobiła coś takiego. Oczywiście ten nic sobie z tego nie zrobił. Nie zdziwie się też jak wypali coś do mnie..

Niestety ale mi też się wydaje, że nie chcesz...

Dziewczyny jak wam mija sobota? Ja robię wszystko żeby tylko nie myśleć- sadze kwiatki, kosze trawę, myje okna a codziennie popołudnia spędzam w szpitalu. Staram się mocno! Ale czuje się taaaka beznadziejna, że zaufalam po raz nie wiem który i perfidnie zostałam odrzucona,że zakpiono ze mnie,że wybaczylam wszystko, że lamalam kolejną zasadę za zasada żeby tylko było dobrze. Tak wiem naiwna jestem i byłam strasznie i potraktował mnie tak bo mu na to pozwolilam, ale skoro pokazał że chce po cichu wierzylam że może jednak się uda. Czuje się odarta że wszystkiego, nawet z własnego ja i do końca nie wiem jak odbudować wiarę w siebie i patrzec w lustro bez żalu wobec samej siebie. Król jest nagi:-(

Wiem.... Ostrzegalyscie. Ale jak każda chyba baba-do końca wierzylam że może jednak.. chociaz wszystkie wiedzialyscie od początku że to bez sensu.czasami człowiek też nie chce uczyć się na kogoś błędach bo myśli że jego przypadek będzie inny zwłaszcza jeśli chodzi o uczucia. W tym momencie nie umiem poradzić sobie sama że sobą, jak poukladac to wszystko w głowie żeby osiągnąć spokój. Nawet w myśl że robiłam to z miłości też nie pomaga. Bo tyle mam z tego że poraz nie wiem który zostalam wykorzystana i porzucona. Też tak czulas isabelle? Ojjj Źle mi:-(

Lena tu też jest dziecko-jego którego swoją droga strasznie mi szkoda bo nawet nie chce myśleć co on teraz ma w głowie skoro ja stara nie mogę się z rozumem złapać. Nie widział mnie 3m-ce powiedziano mu że więcej mnie nie zobaczy, no jednak zobaczył i strasznie się stesknil, rzucał się na szyję itd. Ni ale jeśli własny ojciec funduje mu takie emocje to choć pokochalam go jedyne co mogę to wycofać się z kontaktu z nim żeby nie robić mu zupełnie wody z mózgu. Wprawdzie mam jego komórkę to 8 letni chłopiec więc od czasu do czasu mogłabym zadzwonić ale w mojej scenie chyba nie ma to sensu bo nie wiem też co zostanie przekazane mu teraz. Teraz muszę skupić się na sobie no i właśnie świadomość i analiza tego w ilu kwestiach nagielam swoje zasady i jak czasami pozwolilam sie traktować teraz mnie boli. Oczywiście ją też święta nie byłam i mogę mieć wyrzuty sumienia że mogłam coś lepiej inaczej mocniej itd ale ogólnie samej ze sobą mi źle.

Oczywiście czułam ból i rozpacz, po pierwszym rozstaniu z "moim" Piotrusiem Panem w Kapciach.
Ale po drugim nie było już dla mnie żadnego powodu do dyskusji, rozważań, rozmyślań.
Jak mówi stare, zapożyczone przysłowie:
"Fool me once, shame on you.
Fool me twice - shame on me".

Fakt, że pozwoliłam się źle potraktować po raz kolejny, nie wpłynął na moje poczucie własnej wartości jakoś bardzo druzgocaco. Oczywiście - dalam wszystko co najlepsze, ufalam, wierzyłam, zabiegalam. Staralam się, sprzatalam, okna mylam, firanki prasowalam zupełnie jak Ty Marzi.
Ale fakt, że ktoś tego nie docenił - nie ma nic wspólnego ze mną.
Wiele się nauczylam, do dziś zdobyte wtedy doświadczenia są dla mnie ważne i cenne.
Umiem na kilometr wyweszyc manipulację.
Po drugim rozstaniu, to ja zadecydowała, że będzie ono ostatnie, pomimo że z jego strony było jeszcze później wiele prób.
Dawać wszystko co najlepsze z siebie, i jednocześnie błagać żeby łaskawca zechciał to przyjąć - to już za dużo.
Fakt, że ktoś nie potrafił docenić Ciebie, nie ma nic wspólnego z Twoim intelektem, czy z Twoimi zaletami.

Ale - i muszę to powiedzieć - potraktował Cię w taki sposób, ponieważ mógł ... Zrobił tak po raz kolejny, ponieważ mu na to pozwoliła Marzi.
Nie postawilas żadnych warunków, żadnych granic.
To się nie mogło inaczej skończyć.

Zgadzam sie. Isabelle to skarbnica wiedzy. Szkoda ze nie umialam i nie chcialam korzystac z jej doswiadczenia wczesniej. Ale juz nadrabiam. Choc w tym momencie skrzywdzilabym tez inne moje 'towarzyszki w niedoli' gdybym o nich nie wspomniala.
Mowisz Isabele ze nie stawialam granic? Np jakich wodlug ciebie?
Moje odczucia sa takie0 stawialam, tylko co z tego skoro sie ich nie trzymalam. W kwesti sprzatania- ja sprzatam caly dom, ty odkurzysz dywany-mowie do mojego ex. OK. Po czym jak przyszlo co do czego zawsze mial milion spraw do zalatwienia w pracy, zrobi to pozniej, bola go plecy musi odpoczac, zrob kochanie ty przeciez tak dobrze ci idzie. Na poczatku traktowalam to ze smiechem, przymrozeniem oka. Ale pozniej powiedzialam nie! No i doszlo do sytuacji takich ze kiedy on cos mial zrobic a ja lezalam szlag go trafial. Potrafil powiedziec do mnie groznym tonem- a ty co? tak bedziesz lezec i niczym sie nie zinteresujesz?!!!Tak 'kochajacy' mezczyzna mowi do swojej kobiety....
Kolejna sprawa.. ale widze to znow dopiero teraz, w kwestii lasek z neta. Zlapalam go raz- ok. Zlapalam 2 i wowczas powiedzialam ze jak zlapie 3 kiedy szuka na czacie realnej kobiety to koniec, bo ja tego nie bede tolerowac. No i co? ano zdarzyl sie i 3... moja reakcja? zdjelam pierscionek zareczynowy, zrobilam awanture, nie odzywalam sie do niego przez 3 tygodnie. Ten w miedzy czasie dzwonil, prosil, przepraszal ale na tamten czas wydawalo mi sie ze dalal mu nauczke i pokazalam ze nie zartuje. A tu guzik! trzeba bylo kpnac dziada w d...e i tyle. Niestey wydaje mi sie ze on i tak nie czul ZADNYCH wyurzutow sumenia ze robil cos zle. Przeciez szukal na czacie, bo nam sie nie ukladalo, gdyby bylo cudownie nie zrobil by tego. Jakby swoje zachowanie zawsze umial wytlumaczyc. Wydaje mi sie ze zawsze dla niego najgorsze bylo obnazenie go, zlapanie na goracym uczynku niz sama szkodliwosc czynu. Czym to tlumaczyc? moim zlym zachowaniem czy jego skrzywieniem?
A teraz? powiem ze jest inaczej. Oczywiscie jest mi zle, zaplacze w ciagu dnie nie raz i nie dwa. Ale jest zupelnie inaczej. Po czesci czuje jakas dziwna 'ulge'??? nie umiem do konca tego jeszcze sprecyzowac, ale i strach bo nie chce byc sama:( Teraz bardziej przeszkadzam sobie ja sama,no bo jak moglam dac sie tak wykorzystac, tak drugi raz zaufac po tym wszystkim i tak porzucona kiedy potrzebowalam oparcia. Slowa elle88 kiedy sie tutaj wypowiadala MOCNO utkwily mi w pamieci. Ze kobieta ktora umie gotowac, prac sprzatac niekoniecznie jest dobra partnerka, ze jestem sierota emocjonalna, slaba pyschicznie i dla tekiego kolesia ani dla zadnego nigdy nie bede atrakcyjna. Moze cos w tym jest....?????Wchodzac to bylam zupelnie inna. Pewna siebie, przebojowa. Widzialam wiele zlych, chorych jego zachowan, ale naiwnie myslalam ze to zmienie swoja dojrzaloscia, postawa. A tymczasem on wchlonal mnie, zupelnie! nawet nie wiem kiedy. Pozatym  tak mysle... czy to jest zle ze kobieta mowi iz jest jej smutno, potrzebuje wsparcia itd.??? a ja mialam czasami wrazenie ze kiedy tak mowilam ten uciekal. KIEDY bylam silna bylo super, zly moj dzien- znowu przesadzasz, martwisz sie na zapas itd itd.
Ale posty Isabelli mi pomagaja. Wlasnie sobie uswiadamiam juz abstrahujac od wszytskiego, czy to moja wina ze on nie docenial wszytskiego co w mojej ocenie dla niego robilam? On pewnie by zapytal- a co takiego robisz?! no i wlasnie....dla niego zaakceptowalam bardzo wiele, poswiecilam jeszcze wiecej i bylabym pewnie w stanie na wiecej. Teraz zadaje sobie pytanie- po co? Nigdy tak burzliwego zwiazku nie mialam z nikim, nigdy tez takiej hustawki emocjonalnej nikt mi nie zaserwowal. Teraz jedynie co moge powiedziec to niech wroci sobie do tej pani, z ktorej 3 tygodnie temu zrezygnowal dla mnie i uklada zycie. Bo co ja moge? Przez te 3 tygodnie dalam z siebie WSZYSTKO by bylo dobrze. Jezdzialm do niego, zostawialam obiadki, NIE PRALAM, NIE SPRZATALAM, zajmowalam sie dzieckiem ale i tak to nie bylo 'to'. On byl juz inny. Zaproponowalam nawet ze jak chce, mozemy pojechac razem do jego ojca i pogadac z nim, z czym ma problem? Wszystko! zeby tylko bylo ok, choc w glebi duszy wcale mi to na reke nie bylo. Bo nie czuje sie winna, nic mu nie zrobilam. No ale chclam to zrobic,dla niego, dla ogolnego spokoju. Nie chcial. Kazal mi samej do niego jechac! Wiec kiedy czytam teraz post Isabelle to stwierdzam ze to naprawde nie moja wina ze on tego nie umial dostrzec, docenic.
kochana, piszesz ze za pierwszym rozstaniem czulas bol i rozpacz, a za drugim wiedzialas ze to definitywny koniec. A te 2 decyzje o rozstaniu wynikaly z czyjej strony- jego?

hmm... kiedys o tym myslalam czy stawiajac granice spowodowalabym jego zmiane...?
wydaje mi sie ze nie. Raczej obstawiam ze ten 'zwiazek' zakonczylby sie po 1 roku, nie po 3, dajc tym samym mi 2 lata i szanse na cos normalnego.
Wydaje sie ze nasze historie sa podobne. Moze kiedy uda nam sie zobaczyc, przy jakis winku opowiesz mi wiecej w ramach dzielenia sie doswiadczeniem.
Roznica jest taka, ze ty zachowalas swoje 'ja'. A ja mocno chcialam wierzyc ze to ten, wspanialy, przystojny, opiekunczy, itd itd. No i byl- do czasu. A pozniej nie chcialam widziec tego co teraz dla was jest oczywiste, tlumaczac sobie ze przeciez mi zalezy, chce, kocham wiec wybacze.
Mam swoja lekcje na przyszlosc, szkoda ze tak bolesna.