pomocy- nie daje rady po rozstaniu

I to chyba dokładnie tak jest. I u mnie i u Ciebie. Jak w grudniu eks zauważył że gdzieś się oddalam to sam zaczął się odzywać. Po to żeby poukładać sobie na boku życie na nowo a mnie kopnac w doope.
I on jest teraz wygrany, a ja jestem w czarnej rozpaczy.

Pomysł z książka jest bardzo dobry, tylko te wątki utwierdziły mnie w przekonaniu ze alby któraś się czegoś nauczyła to sama przez to musi przejść.
Sama kiedyś szukałam na forach odpowiedzi czy "on do mnie wróci?". A kiedy zdarzały się wypowiedzi, że lepiej aby nie wracał to sobie myślałam " u mnie jest inaczej, on jest inny, a ja nie przestane go nigdy kochać" bla bla bla....
Ale tamte wypowiedzi były bez argumentów, i wydawało mi się, że chociaż trochę uda mi się to nadrobić i wtedy taka wypowiedź zadziała..  no jednak nie....

Owszem będzie CI potrzebne... jak nie jutro to za 3 miesiące.

Aaaa i ja nie chce Ci oszczędzić smutku i przykrości, ja Ci chce oszczędzić ewentualnych comiesięcznych wizyt u lekarza i zmarnowanych kolejnych miesięcy a może nawet lat Twojego życia.

Pomijając to co napisałaś Marzi ... jakby do mnie kto wpadł niezapowiedzianie z wizytą, na którą ani nie wyraziłam zgody, ani nie zaprosiłam, to bardzo prawdopodobne, że pocałowałby klamkę, nawet gdybym była w domu.

Jadąc w takiej sytuacji jak teraz jesteś - jest tylko Twoja wola. Jednocześnie zwiększasz szanse odniesienia porażki.
Bo zobacz.
Pojedziesz tak jak mówisz, bo Ty musisz, bo Ty chcesz, bo Ty potrzebujesz.
Załóżmy, że wpuszcza Cię do domu, jest na miejscu i możecie porozmawiać.

Niezależnie od tego jakie pytanie zadasz, ja już teraz mogę Ci powiedzieć jakie odpowiedzi usłyszysz.

Nie jestem gotowy na taką rozmowę.
Potrzebuję czasu.
To za trudne.
Sam nie wiem.
Nie wiem co powiedzieć, nie byłem przygotowany na Twoja wizytę.
Nie spodziewałem się.
Czy możemy wrócić do tego za jakiś czas ?
Czy możemy na razie o tym nie rozmawiać ?

BLA.
BLA.
BLA.

I wiesz co ?
Nie dowiesz się niczego konkretnego, a jeszcze wracając od niego z niczym, wytłumaczysz sobie wszystko i usprawiedliwisz go.
Będziesz rozkminiała dalej, wypisywała, pytała o interpretację każdego jego gestu, spojrzenia czy sylaby.

Tylko wiesz co, nie opowiadaj więcej głodnych kawałków, że on chciał przeprosić, wyjaśnić i gryzło go sumienie.
Gówno za przeproszeniem. Dupatam.
Jakby chciał to zrobić - to raczej Z PEWNOŚCIĄ nie czekałby na to, aż do niego w tym celu przyjedziesz.
Tak wiem, on nie wie gdzie mieszkasz.
Ale wie jak się nazywasz, wie gdzie pracujesz i ma Twój numer telefonu, czyli wystarczająco dużo żeby się z Tobą skontaktować gdyby rzeczywiście chciał Cię przeprosić.

Autentycznie szkoda mi Ciebie, bo przed Tobą ocean cierpienia.
Ale z drugiej strony .... cóż mogę zrobić, poza podzieleniem się z Tobą własnym doświadczeniem.
Ty nikogo i niczego nie chcesz słuchać.
I najwyraźniej bardzo chcesz sama zrobić sobie krzywdę.

To nie jest trudne.
To jest proste.
Tylko że Ty nie chcesz dostrzec prawdy, ani jej zaakceptować.
Bo jeśli się już dopuści prawdę do siebie, to to wszystko staje się banalne.

Myślę, że masz duży problem z poczuciem własnej wartości ...
Ja mam prawie 40 na karku, ale uwierz mi, facet za którym latałabym tak jak Ty za tym faciem - JESZCZE SIĘ NIE URODZIŁ.

Boś sobie go ubzdurała i myślisz, że jest jedynym który wzbudzi u Ciebie emocje i uczucie.
Dlaczego jedziesz? Bo jeszcze tych kopniaków i posiniaczonego tyłka trochę Ci za mało.. ale spoko, z czasem Ci się to znudzi. Tylko pytanie jak już Ci się znudzi, to ile czasu będziesz leczyć bardziej skopany tyłek..

Dziewczyny- juz po wszystkim jesli tak to mozna nazwac. Zadnej z was scenariusz sie nie sprawdzil, bo to co sie stalo w przedziale sroda-piatek przeszlo moje najsmielsze oczekiwania. Oczywiscie  w tym negatywnym znaczeniu. Pewnie bedzie to elaborat i czesc z was nie bedzie chciala,ani miala ochoty tego czytac. Zrozumiem. Ale moze mnie zrobi sie lepiej jak wyrzuce wszystko z siebie.
Zaczne od srody- po pracy pojechalam do niego. Impuls... kiedy napisal ze teskni za mna wiedzialam ze musze go zobaczyc. Stojac przed drzwiami i naciskajac dzwonek zastanawialam sie czy dobrze robie. Kiedy mnie wpuscil nie kryl zdziwienia. Poprosilam zeby mnie przytulil, emocje puscily i polaly sie lzy. Zaprosil mnie na gore na herbate. Rozmawialismy ze 4 h. Spokojnie i ze wzajemnym zrozumieniem. Opowiedzial mi o tym jak strasznie gnebily go wyrzuty sumienia po tym jak sie zachowal wobec mnie ostatnio. swiadomosc ze mnie juz nigdy wiecej nie zobaczy, nie moze do mnie pojechac wjasnic, bo przeciez nie wie gdzie mieszkam dodatkowo go depresjonowalo. Mowil o tym jak strasznie przez te 1.5 miesiaca cierpial, kiedy zostawal sam w domu, zwlaszcza w weekendy kiedy dziecko jest u matki, on zamykal sie w domu i plakal. bywaly momenty kiedy bylo mu bardzo zle, wtedy wlasnie by sobie pomoc pisal do mnie i przyznal sie do tego ze bylo to egoistyczne. Ale bol byl tak duzy, ze nie umial inaczej sobie pomoc. Mowil ze mu brakowalo mnie, opowiedzial co sie zmienilo w pracy, w relacjach z ojcem (tu bez zmian, co troche sa wojny) i ogolny update sytuacji zyciowej. Przeprosil za swoje zachowanie kiedy to nawet mnie do domu nie zaprosil, powiedzial ze cieszy sie iz przyjechalam, bo moglismy porozmawiac jak dorosli ludzie, dzieki czemu on teraz osiagnal jakis wewnetrzny spokoj. Pomyslalam sobie- no tak, po raz kolejny swoim zachowaniem wyswiadczylam tobie przysluge. Ja przyjechalam, ja sie ugielam, a tobie jest lepiej... Niewazne. Opowiedzialam tez co u mnie, ze tez cierpialam ale staralam sie byc silna i nie reagowac na zadne sms. Ale i ja w ktoryms momencie peklam jak napisal ze teskni i stad tez przyjechalam. Przytulilismy sie do siebie. Byl baaardzo czuly i opiekunczy. W efekcie wyladowalimsy w lozku.. Bylo super. Zupelnie jak na poczatku, Oboje sie staralismy. Zapytalam wowczas czy fakt ze oboje tesknimy, jest nam zle  a jak widac jest miedzy nami chemia co zmienia miedzy nami? Odpowiedzial- jestem w takim szoku ze tu jestes, ze cie tule i cala sytuacja ze nie umiem odpowiedziec na to pytanie teraz. pozniej powiedzial zebym nie zadawala teraz trudnych pytan.. Oczywiscie zapalila sie lampka. Rano zbieralam sie do pracy, odprowadzil mnie jak nigdy do auta, wycalowal, kazal na siebie uwazac i dac znac jak zajade do siebie. Tak tez zrobilam. Pozniej w ciagu dnia wymienilismy moze dwa sms, ale juz byla z jego strony jakas oschlosc. W piatek napisalam sms- tesknisz za mna? Po 5 h doczekalam sie odpowiedzi- nie wiem czy tak to mozna nazwac. Pomyslalam- nie moge tego tak zostawic. Wiedzialam na co sie decyduje jadac, ale czulam ze musze to zrobic, zwlaszcza po tym co zaszlo w srode.
Czyli przechodzac do piatku- pojechalam do niego niezapowiedzianie co nie do konca mu odpowiadalo.Padly pytania- a co jesli nie zastalabys mnie w domu? co jesli ktos u mnie by byl? Co jesli bylbym  z jakas kolezanka tutaj, napewno byloby ci przykro. Ale zaraz po chwili przytulil mnie, przywital sie czule i zaczal sie dopierac. Wtedy padly z mojej strony znamienne slowa-CHCE POROZMAWIAC POWAZNIE. No i mina juz zrzedla i erekcja opadla...usiedlismy, zapytalam jak to mozliwe ze we srode mowisz mi jak bardzo ci bylo zle, jak bardzo tesknisz, kochamy sie czule i dlugo a piatek na moje pytanie czy tesknisz potrafisz powiedziec ze nie wiesz czy tak mozna to nazwac?! zapytalam tez czy to co sie stalo miedzy nami nie ma dla nieg zadnego znaczenia? On do mnie- zrobilem to z senstymentu! Na co ja zeby nie pieprzyl bo z senstymentu to moze mi czekoladki kupic a nie isc ze mna do lozka, jest miedzy nami chemia i tyle. A jesli wiedzial ze ten sex nic z jego strony nie zmienia to sie swinia bo po prostu mnie wykorzystal i czuje sie jak szmata. Na co on- przeciez oboje tego chcielismy, nic ci nie obiecywalem, no ale tez nie powiedziales wprost ze to nic nie zmienia, ZE NIE DA SIE TEGO SKLEIC! Probowalam z nim rozmawiac, przekonywac swoje racje ale on powiedzial ze tak sobie to wszystko w glowie juz poukladal ze nie, na pocatku bylo mu mega ciezko, ale rozmowa nasza we srode pozwolila mu osiagnac spokoj i teraz pociag zaczal bedzic i idzie innym torem, nie do pogodzenia z moim. Ze on nie wierzy ze to sie uda, i nawet nie chce juz probowac. Zebym sie z tym pogodzila. Ja dalej swoje, ze wierze ze mozemy byc szczesliwi, ze on sie zmienil napewno, ja pewne swoje bledy tez zrozumialam, ze mozemy byc razem,przeprowadze sie  do niego, bedziemy tworzyc rodzine itd. Na co on- 3 lata na to czekalem, sa to lata zmarnowane. Moje zycie przez zwiazek z toba w zaden sposob sie nie zmienilo. znow jestem w punkcie w ktorym bylem zanim cie poznalem.Nie umielismy stworzyc normalnej rodziny. Pozatym jak powiedzial- nie da sie budowac czegos gdy wokol sa zgrzyty. Jakie masz stosunki z moim ojcem? Odpowiedzialam ze nie stalo sie nic, czego nie mozna naprawic i zeby mnie nie obarczal wina za swoje relacje.  Na co on- moja mama tez jest na nie wobec ciebie i napewno nie bylaby zadowolona gdyby cie tutaj zobaczyla. Tak w ogole to jutro czyli dzis o 7 rano ma do mnie przyjsc i lepiej zeby cie tutaj nie zastala. Slucham???? zapytalam. To ty masz 34 lata i boisz sie ze mama bedzie zla bo zobaczy mnie u ciebie w mieszkaniu??!!!! czy ty slyszysz co do mnie mowisz? to nie jest mile, to jest wrecz upadlajace mnie. Na co on, przeprasam ale taka jest prawda. Wole jej oszczedzic szoku. Wszyscy wiedza ze to koniec. Powiedzialam mu ze mam wrazenie ze w tym wszystkim najmniej patrzy na siebie, tylko co powie mama albo tata jak sie dowie ze sie zeszlismy. No jak to bedzie wygladalo....???? przeciez skonczyl ze mna. poczulam sie bardzo zazenowana ale jeszcze mialam sile kontynuowac dalej rozmowe... i znow mu tlumacze ze rodzice napewno nie chca dla niego zle, jak zobacza ze jest szczesliwy to napewno tez beda, ze wszystko sie ulozy i stosunki rodzinne i nasze itd. Na co on- byc moze bede kiedys tego zalowal ze kiedy walczysz o mnie ja podejmuje taka decyzje, moze jak spotkam 1,2,3 dziewczyne i okaze sie niewypalem to bede sobie plul w brode... a moze nie.... Ty tez napewno kogos poznasz kto da ci wiecej niz ja. Wiec mu mowie ze ja nie chce kogos, chce jego. Ze przeciez widzi jakie sa emocje miedzy nami, zeby pomyslal dal nam szanse... On- czemu nie przyjechalas wczesniej, kiedy bylo mi zle. 1.5 miesiaca sie nie odzywalas..... czemu ty nie napisales zebysmy sie zobaczyli, pogadali wyjasnii wszystlko??? powiedzialam ze te 1.5 m-ca uswiadomilo mi tez pewne rzeczy. W ktoryms momencie powiedzial - jutro np umowilem sie z kolezanka do kina... zapytalam- jaka?- przeciez ty nie masz kolezanek. Odpowiedzial z taka jedna. Zapytalam wprost- masz jutro randke? Na co on- randke??... moze nie. Wiec ostatnie moje pytanie- czy to jest nowo poznana dzieczyna z neta? Jego milczenie powiedzialo mi wszystko.
Przez glowe przelecialo mi milion mysli, to ze sie kochalismy, wykorzystal mnie, ze dla niego to nic nie znaczylo bo w miedzy czasie i tak szukal panien, chodzil jak przyznal po dyskotekach..i to bylo juz za duzo. Tak siedzialam tak wstalam bez slowa. Probowal mnie zatrzymac mowiac- nie zachowuj sie tak jak zawsze, nie wychodz tak, ale dla mnie to bylo juz za duzo.
zabralam sie i przyjechalam do krakowa o 12 w nocy. O 2 dzwonil do mnie, pewnie po to zeby zapytac czy dojechala. Pozniej napisal sms z pytaniem gdzie jestem? Teraz kiedy pisze ten post tez dzwonil... po co? Nie wiem i nawet nie chce sie domyslac.
MAM TO CZEGO CHCIALAM.
czy czuje sie jak gowno? - tak
czy czuje sie wykorzystana jak dziwka- tak
czy czuje sie upokorzona? tak
czy mnie ostrzegalyscie?- tak
czy boli? jak cholera!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
jak sobie teraz pomoc, pozbierac sie,zwlaszcza po tym co sie wydarzylo?- nie wiem.
jak wyrzucic z siebie poczucie krzywdy, zeszmacenia i wykorzystania? - nie wiem.

Tyle. Nic dodac, nic ujac.

Nie przewidziałyśmy scenariusza Kochana bo nie wiedziałyśmy co tak naprawdę się dzieje między wami od środy.
Teraz zaczynasz od początku, wiec przeleć posty od początku, idź w końcu do psychologa, przespaceruj się nad Wisłą, idź do cupcake corner na Bardzkiej na babeczkę (orzechowa najlepsza), przepłacz i odczekaj. Chciałabym napisać coś więcej ale niestety czas mnie  w tym momencie goni

A mogę napisać coś więcej, jesteś naiwna i się nie szanujesz (nie chodzi o sprawę łóżkową, tylko fakt że go przekonywałaś że może sie wam udać), sama mu pozwoliłaś na takie traktowanie znowu, ale on jest doooopkiem! Nie ma za kim płakać! Pomyśl, ze go wykorzystałaś i niech spiernicza do innych zdesperowanych lasek na czacie.

Marzi naiwna napewno. Mam to samo. To czego Ci bardzo zazdroszczę i z czego Ty szczerze powinnaś się cieszyć,  że u Ciebie cała ta sytuacja nie trwała tyle co u mnie.

Jak dzisiaj się trzymasz?

Ten facet to naprawdę straszny gbur, sam się przyznał, że jest egoistą pisząc do Ciebie, czyli potwierdził dokładnie to co my pisałyśmy wcześniej.
Dalej się wykręca mamusią której by nie pasowało, tatusiem który jest beznadziejny i sąsiadką która pierdnie jak Cie zobaczy. Ale to wszystko wymówki,on po prostu nie chce związku i nie ma jaj żeby się do tego przyznać. Paskudny sposób na zerwanie. Nie dawaj mu już satysfakcji..ja wiem, kochasz go więc jesteś w stanie się poniżyć znowu. Ale prawdziwy związek z odpowiednim mężczyzną nie będzie wymuszał takiego zachowania na Tobie.

Tak, jesteś naiwna bo wierzysz, że go zmienisz, otóż nie zmienisz. Wiem, że takie słowa bolą, ale To nie jest Twoja wina, że tak sytuacja wygląda. Nie szanujesz się, bo znowu za nim jeździsz i płaszczysz się, a przy kochającym mężczyźnie nawet by Ci do głowy robienie takich rzeczy by nie przyszło. Zaweźmij się..bierz się za siebie, nie daj się temu gnojowi (strasznie obrzydliwie się zachował). Potrzeba Ci zdrowego egoizmu, a wiarę, że oddając komuś serce na talerzu wzbudzisz w nim uczucie (a w przypadku Twojego byłego, zrobisz z niego człowieka) włóż między bajki.

Kochana wszystkiego najlepszego również dla Ciebie!
Hahahaha mocno mnie rozbawilas smsem z życzeniami od niego, bo uważaj.... MÓJ EX ZROBIŁ TO SAMO. W środę mi pisze ze znika z mojego życia, nawet na facebooku się nie pojawia w ogóle, a dzisiaj sms, że wie że nie powinien pisać...ale wszystkiego dobrego z okazji dnia kobiet. Ja nie odpisałam i nie mam zamiaru. A teraz jeszcze lepiej, po jakiś 2 mniej więcej godzinach od smsa, kiedy to mu nie odpisałam nawet na facebooka wszedł... TRAGIFARSA normalnie...
Matko kochana oni w swoich działaniach są niemal identyczni....

No szczerze powiem ze dzis pierwszy raz od momentu rozstania z nim  jestem nastawiona bojowo do niego. Wczoraj bylo mi strasznie smutno, dzis mysle jaka glupia bylam ze tak dalam sie traktowac, a jutro mam nadzieje, ze nie przyjdzie gorszy dzien i sie nie zlamie...:(
Dziwna- dzis S.O.S nie potrzebuje, nie zamierzam odpisywac- chamowi jednemu. Tak sobie mysle..... moze faktycznie zdal sobie sprawe ze przegiął juz zupelnie pałę z tym umowieniem sie do kina, wiec czul sie w obowiazku wytlumaczenia sie.... Tak szczerze? swiadomosc tego, ze w srode calowal, dotykal mnie, a w sobote potencjalnie moze robic to z inna byla dla mnie nie do zniesienia. Zupelnie jakbym miala byc zdradzona. Myslalam ze oszaleje wczoraj! No i to ze mama przychodzi o 7 rano i lepiej zeby mnie nie zastala w mieszkaniu bo napewno nie bedzie zadowolona, a on chce jej oszczedzic zawodu.... dwie rzeczy ktorych przebolec nie moglam po ich uslyszeniu...Dlatego wylaczylam tel. Co do wyrzutow sumienia- myslisz ze taki czlowiek w ogole moze je miec???? Mam nadzieje ze kiedys ktos bedzie na tyle madry by potraktowac jego w taki sposob, jak on mnie.I mam nadzieje ze kiedys zateskni za mna jeszcze, napisze to a wtedy powiem mu - spieprzaj dziadu! Mam rowniez nadzieje ze bede miec na tyle sily by sie nie ugiac i ze jeszcze ktos mnie pokocha i bedzie mi z kims rownie dobrze co z nim.
No bo przeciez gdyby mu zalezalo naprawde to chyba by sie postaral prawda???? sa faceci ktorzy sa zdolni do tego prawda????? ale to nie ten...... on sie nie stara.....?
Tamta- wczoraj zaczelam czytac twoj watek, niestety nie moglam usiedziec w miejscu z nerwow i nie dobrnelam do konca. Nie mniej jednak, przykro mi ze cierpisz, zwlaszcza jesli pokladalas duze nadzieje w tym kolesiu. Nie musze ci mowic ze doskonale cie rozumiem. Obysmy obie byly silne. Roznica miedzy nami jest taka ze ty masz 25 a ja 31 lat. Swiadomosc mojego wieku, tego ile czasu jeszcze zajmie mi odchorawanie tego wszystkiego, tego ze czas leci.... troszke mnie przeraza. No nic, co ma bycm niech bedzie.

Tak wiem kochana..... wiem co wyprawial..... i wiem rowniez ze wiele mu wybaczylam. Czemu?? no tego wlasnie nie wiem:)
Ale ja tez swieta nie bylam, nasze zycie w ciagu ostatnich 2 lat to pasmo niesutannych klotni. Oboje tak sobie zorganzowalismy zycie. Kazdy odpowiada za siebie, a skroro tal to ja dumna z siebie nie jestem. Ale na przyszlosc wiem ze musze czasem trzymac nerwy na wodzy, i nie mowic wszytskiego co mysle. Jakakolwiek bym jednak nie byla, uwazam ze nie zasluzylam na takie potraktowanie na sam koniec, na te wszystkie slowa... Swoja droga zabawne- za pierwszym razem mial ogromne wyrzuty sumienia, ze tak sie zachwal, nie wpuscil do domu itd. Przyjezdzajac do niego po 1.5 miesiecznej przerwie w kontaktach pomoglam mu uzdrowic sumienie. Teraz druga sytuacja.... pytanie czy to ze pisze to rowniez z wyrzutow sumienia.....
A to czy bedzie mi dobrze tak jak z nim- oczywiscie mam na mysli te dobre chwile, nasze wspoolne pasje, poczucie humoru, ogolne dopasowanie i same mile chiwle ktore w chwili obecnej mam wrazenie nie spotkaja mnie w takim stopniu jak z nim.

a ja wiem... dlatego bo:

..mimo, że:

I ciągle się kurczowo tych myśli trzymasz zamiast patrzeć na całokształt. To tak jakbym z sadystą żyłą bo lubimy takie same filmy i miedzy dniami kiedy mnie tłucze potrafi również rozbawić..

a kogo to obchodzi z jakiego powodu? Ciebie już nie powinno! Lepiej się nad tym już nie zastanawiaj bo wydaje mi się ze on sam nie wie co mu w tej pokręconej głowie siedzi.

a co do Twojego pytania to tak, jestem z Krk;)

No ale za co Ty chcesz dziękować i komu?? Potraktował Cie jakbyś była nikim, cierpisz już tyle czasu, bo on jest na tyle beznadziejnym egoistą, że jeszcze bezczelnie po tym wszystkim mąci Ci w głowie(To Twoja wina, ze chciałem Cie przelecieć a moja mama nie chce cie widzieć... no ŻAL), a Ty chcesz mu jeszcze dziękować za jakieś ochłapy? To był TYLKO SMS, a sms-y same w sobie nie maja żadnej wartości. Słowo przyjmie wszystko, a to właśnie czyny się liczą, a z tego co on pokazał raczej dumny być nie powinien. Ale zrobisz co sama będziesz uważała za słuszne.. oby się nie skończyło jak ostatnio.

Ale jak to jedyna słuszna droga to milczeć? Zawsze możesz znowu do niego napisać, potem jeszcze pojechać, on powyciera swoje sumienie znowu o Ciebie, pewnie się prześpicie a później usłyszysz ze mamusia nie chce Cie widzieć i a on chce jechać zaszaleć z inna. Hmmm.. całkiem możliwe, że ta opcja też jest słuszna...

Twój szacunek do samej siebie, pewność siebie i wszystko z tym związane jest na samym dnie! Czemu jeszcze nie byłaś u psychologa, żeby w końcu odkryć dlaczego sobie pozwalasz tak wejść na głowie? (gwarantuje Ci, że to nie jest z miłości).. Nie masz nikogo to idź do psychologa. Na forum jak widać za wiele nie zdziałamy bo mimo tego co piszemy to i tak jesteś w stanie do niego jechać. Ewidentnie przyczyna leży gdzieś głębiej w Twojej psychice i powinnaś właśnie tam uderzyć aby z tego w końcu wyjść.

Dlaczego się zachowuje jakby się Ciebie wstydzi? Bo Cie nie szanuje! A jak ma Cie ktokolwiek szanować jak sama tego nie robisz?
Sama mu pozwalasz na to aby tak ingerował w Twoje życie, wszystko siedzi w Twojej głowie, ta cała "miłość" też, ale da się to wytępić. Potem już będzie tylko lepiej.

On nie robi nic, bo NIE CHCE !
Musisz zrozumieć, że dla niego to co powiedział, oznacza definitywny koniec relacji emocjonalnej między Wami.
Dlaczego więc miałby cokolwiek robić ?

nie rozumiem jednej rzeczy- dlaczego niemalze wszyscy uwazacie ze mam niskie poczucie wartosci?
Zawsze wydawalo mi sie ze jestem pewna siebie babka- przynajmniej w pracy i w zyciu, poza sytuacjami gdzie wchodza w gre uczucia....

Sama wyznaczasz granicę. To od Ciebie zależy, na jak wiele pozwolisz komuś. Zdecydowanie częściej po zdradzie jest koniec. Ja osobiście sobie nie wyobrażam, jak mogłabym być z kimś, komu nie ufam, kto mnie nie szanuje. To Ty decydujesz o jakości swojego związku i swojego życia.

A ja się Tobie wcale nie dziwię. Wcale. I wcale się nie dziwię że próbowalas. Tak jak ja. Przynajmniej wiesz, że zrobiłaś co mogłaś i nigdy sobie nie powiesz że poprostu odpuscilas. I jestem pewna, że tak jak mnie, Ciebie również to doświadczenie wiele nauczyło. Ja mimo tego co mnie spotkało nie żałuję że próbowałam. Może walczyłam za długo, ale ja nie odpuszczam łatwo jeśli mi zależy.

ja mam nie tylko balagan ale wielkie wysypisko smieci we lbie... jak stwierdzila Isabella- pranie mozgu chyba bylo dosc skuteczne....

jak???? jak uspokoi emocje??
Tak na mnie nakrzyczalas z tym psychologiem... wlasnie zapisalam sie na przyszly poniedzialek.

nieeeee:) mowisz zebym sie wyciszyla... nie wiem jak to zrobic. Napewno nie jestem w tym samym pukncie w ktorym bylam 1.5 miesiaca temu. Wtedy dzien bez placzu, dzien stracony, obsesyjne patrzenie na telefon itd. Teraz jest mi po prostu zal samej siebie czasami i bardzo przykro z powodu tego jak on sie zachowal i jaki byl nieugiety. No i zazdroszcze takiego podejscia, zdecydwania... Ja chyba jestem jednak cienki bolek  w tych tematach....

ojjjj uwierz mi ze niejednokrotnie juz pomoglas. Nawet dzis kiedy napisalas zebym nie zadwala sie jakimis ochlapami. Wiele razy tez mnie rozsmieszylas swoimi postami i jakos trafia do mnie to co mowisz.
Zreszta tak naprawde to dzieki wszystkim osobom ktore poswiecaja dla mnie swoja uwage, energie i sile udalo mi sie prztrwac ten najgorszy czas.
Powiedz mi- teraz juz jestes napewno na innym etapie zycia, bardziej swiadoma siebie itd. Ale to znaczy tez ze nie walczylabys teraz o zwiazek? czekala az facet zacznie dzialac? W ktoryms momencie odnioslam takie wrazenie ze latanie za kimkolwiek nie ma sensu. Pytanie kiedy to jest ratowanie zwiazku a kiedy juz latanie....?

wychodzi na to ze u mnie tego szacunku nie bylo... a przynajmniej od pewnego moementu.
Dzisiaj jadac do pracy, myslalam nad tym co powiedziala Isabela-niestety musze przyznac jej racje i powiedziec ze przedemna ocean cierpienia.
chcac nie chcac jadac do niego, jemu pomoglam oczyscic sumienie a sobie rozdrapalam rane. nie rozumiem czasami tego swiata... po co to wszystko....?

Nie rozumiem tego pytania ....

A co, to był zdrowy związek ?? Czy co masz konkretnie na myśli ?

Nie kochana, tak dobrze to nie będzie.
Jak tylko puscisz od siebie to co teraz tak kurczowo trzymasz, to ani się obejrzysz jak będziesz mężata z super fajnym facetem i będziecie oczekiwali gromadki rozwrzeszczanych dzieciaków ...

Też się nad tym zastanawiam...

oj kochana jestes ze mnie i nie tylko mnie tak wspierasz:) Mozemy sobie z tamta89 podac rece w niedoli:(
co do tej twardosci to wlasnie widzialas jaka jestem twarda- taka ze wkoncu sie zlamalam i pojechalam do niego, bo on taki super i przeciez jak chodzi o milosc to nie wolno odpuscic.... Byl dzisiaj u mnie moj brat, i delikatnie mowiac powiedzial ze jestem glupia iz pojechalam po tym wszystkim do niego, tymbardziej ze on ukoil swoje sumienie i podbudowal ego... A pozatym  mina mojego brata mowila wszystko.... glupi czlowiek jest i tyle!!!!!!!!!!!!!!!! a mimo wszystko i tak cierpi, teskni.....
swiadomosc tego- jak sama zreszta mowisz- ze przede mna dluga droga, nie dziala pozytywnie. Choc zdaje sobie tez sprawe z tego, ze nie odkocham sie z dnia na dzien... a z drugiej strony 31 lat na karku....i czas biegnie. A najgorsze ze niczego nie da sie przyspieszyc. Najchetniej chcialabym zasnac i obudzic sie za pol roku:(

Jest tyle we mnie emocji, ktorymi chcialabym sie podzielic z Wami..., a czasami zwyczajnie nawet nie wiem jak je opisac i to co czuje, bo to ciagla mieszanka tesknoty, zlosci zalu i nie wiem czego jeszcze. Wtedy wiec nie pisze nic.  Czasami jesli juz nawet wiem co czuje, to nie pisze bo nie chce tez po raz trylionowy pisac jak mi zle, boje sie uslyszec zebym przestala gadac wkolo jedno i to samo i ze macie mnie szczerze dosc, bo zachowuje sie jak dziecko:(
Wczoraj przeczytalam swoj watek sama i wniosek mam jeden- wije sie w tym wszystkim strasznie. Czasami jestem zla sama na siebie, ze tyle czasu to ciagnelam, ze nie przerwalam tego zwiazku wczesniej, no i mojego oststniego wyjazdu do niego (nawet dwoch!). A po co pojechalam?? bo jestem glupia, gluuuuupia i jeszcze raz glupia!!!!!!!!!! Swiadmosc tego jaki byl w styczniu- oschly i podly- poniekad pomagala mi. Ale serce cierpialo... wiec pojechalam. No i wtedy juz bylo cudownie i on mily- tylko ze to dla niego nic nie znaczylo. To tak strasznie boli wiedzac ze ktos nie dosc ze cie rzucil, oczyscil swoje sumienie dzieki mojemu przyjazdowi to jeszcze wytarl buty w ciebie. Czuje sie nic nie warta- przeciez wszyscy w jego domu mnie teraz nienawidza. A ja sie pytam dlaczego? co ja takiego zrobilam? On byl moja nadzieja na lepsze jutro. Cieszylam sie ze wkoncu opuszcze to zatloczone miasto, zmienie cos w zyciu, bedziemy razem szczesliwi... Czy to naprawde moja wina ze sie nie przeprowadzilam? Zazdroszcze mu bardzo tej sily i determinacji w swoim postanowieniu o zakonczeniu zwiazku, a z drugiej strony to tak strasznie boli kiedy osoba z ktora jeszcze niedawno planowalam zycie generalnie nie chce miec z toba nic wspolnego (padly slowa: jak chcesz mozemy byc przyjaciolmi...). Ale jak? No i to ze przespal sie ze mna z sentymentu do tego co bylo......Tyle mi nagadal ostatnio...Staram sie odpychac te mysli, ale wracaja. kupil sobie motor- pewnie bedzie wyrywal laski na niego, a ze jest przystojny szybko sie pocieszy.. zwlaszcza teraz kiedy juz zadne wyrzuty sumienia go nie drecza. A ja? dla mnie wszystko sie zatrzymalo...

Byloby super!!!!!!!!!!!!! wpadaj! Mnie tez bardzo pomagaja rozmowy z Wami. Wiem ze czasami gadam to samo do wyrzygania, ale tyle ile wsparcia tutaj dostalam, ile razy plakalam po przeczytaniu jakiegos posta, ile razy mnie rozbawilyscie.... no duzo tego. Wiem ze pewnych dni, trudnych chwil nikt za mnie nie przezyje, tylko czemu to wszystko musi tak cholernie bolec,,,,, i po raz n-ty sie pytam- po co to wszystko? czemu akurat mnie to musialo spotkac i czemu akurat mnie mialoby spotkac teraz szczescie i ksiaze z bajki??? przeciez jest tyle samotnych dziewczyn:(:(