pomocy- nie daje rady po rozstaniu

Ja ssie tak latwo nie obrazam,ale jestem wprost PORAZONA,ze dyktujesz innym w jaki sposob maja pisac na forum.Jestem w szoku ,ze Tobie to przeszkadza.Mam pytanie-czy idac ulica przeszkadzaja Ci ludzie,ktorzy nie sa ubrani tak jak Tobie sie podoba?Pzdr.

Meczenie w kolko siebie i innych forumowiczow poprzez plawienie sie we wlasnym cierpieniu -odnosze wrazenie-jest dla Marzi przyjemnoscia.Osoby wrazliwe i z duzym poziomem empatii pozwalaja sie w to wciagac,chca pomoc.Podczas gdy autorce jest w tym stanie dobrze-rozkoszuja sie tym zadajac wciaz te same pytania ,na ktore i tak zna odpowiedz.Odpisywanie takiej osobie pobiera duzo energii,a ona i tak znajduje sie w tym samym punkcie-bo jest jej tak dobrze.to jest inteligentna osoba i doskonale wie,ze zwiazek z tym czlowiekiem nie ma sensu.wiec nie wiem po co sie wciaz rozczula.dziewczyny w kolko walkuja to samo-tlumacza,podaja argumenty,i -nic...Marzi dalej wampirzy.Powstala z tego wielka epopeja-nie wiadomo po co?Pzdr.

"Mam nadzieję, że AUTORKA się nie obrazi za wyrażenie zdania na INNY TEMAT w TYM WĄTKU:)" - pisząc to miałam na myśli autorkę wątku marzimagie a nie Ciebie Ismeno.
Gdzie napisałam w jaki sposób masz czy nie masz pisać? Bo ja takiego stwierdzenia z mojej strony nie widzę. A jak Cie szokuje, że kogoś może razić coś w oczy i wprost o tym pisać to już musisz sobie jakoś z tym poradzić ew. olać.
Co do Twojego pytania, to idąc Twoim tokiem myślenia mogłabym zapytać - czy idąc ulicą powiadasz o swoich problemach i udzielasz rad obcym ludziom tak jak na tym forum?
Myślę, że już wszystko z moje strony zostało napisane w tym temacie, więc jest on dla mnie zakończony.

Wracając do głównego tematu, no to faktycznie marzi meczysz...siebie. To, że komuś tu nie pasuje Twoje wałkowanie tematu to trudno, nikt nie jest zmuszony ani tego czytać ani odpowiadać. Ja osobiście mam przeczucie, że w Tobie każde słowo jednak zostaje, być może się mylę, ale mam taką nadzieję. Jednak nakręcać się tymi myślami na dobre Ci naprawdę nie wychodzi, staraj się je od siebie odrzucać. A znajomych powoli można znaleźć nowych. Ja po rozstaniu z byłym, nie miałam dosłownie nikogo, bo razem z zamknięciem rozdziału ex, zamknęły się również inne kontakty z którymi on był powiązany, a potem udało mi się trafić na cudowne osoby z którymi teraz jestem zżyta.

Haa! Jak zobaczyłam wątek na temat 30tek od razu pomyślałam sobie o Tobie i miałam nadzieje, ze nie weźmiesz go do siebie. Nie czytałam go dokładnie, ale z tego co mi się udało przeczytać to wnioskuje, że autor wątku narzeka, że kobiety są zbyt wymagające, a sam wymaga, żeby były nie wymagające..to tak w skrócie.. no i koło się zamyka. Może jest cześć która ma troszkę nie tak pod sufitem, ale wkładać znowu wszystkich do jednego wora? Najważniejsze, żeby się dobrać.. jasne, trzeba iść na kompromis, ale nie wolno zmieniać całego siebie dla drugiej strony. Pomyśl, że na takie fora większość osób która się wypowiada, sama ma problem. A porozmawiaj sobie z kobietami które spotkały mężczyznę swojego życia po 30tce i wzięły z nim ślub... Osobiście takie znam i jakoś nie wierze, ze teraz siedzą i wypowiadają się na forach (na pewno jakieś wyjątki są), tylko zajmują się mężem albo swoimi pasjami. Najważniejsze to się dobrać.
No właśnie czytając Ciebie, to tak jakbym czytała swoje myśli sprzed roku... Wiec teraz wyobraź sobie, że ja tak strasznie się bałam, że już więcej czegoś podobnego do nikogo nie poczuje, ze już mi się nikt nie spodoba.. No i co? I teraz za kimś tęsknie bo się zakochałam. I najśmieszniejsze jest w tym wszystkim to, że moje koleżanki śmieją się z mojego gustu, bo Pan obiektywnie do najprzystojniejszych nie należy i myślałam, że inny typ mnie kręci, a tu się okazuje, że śni mi się po nocach i mam gdzieś co inni mówią, bo dla mnie jest cudny.

To są oczywiście moje przeżycia, u Ciebie może się ułożyć podobnie, ale nie musi, może się ułoży nawet lepiej. Sęk w tym, że ani Ty ani nikt tego nie wie, tak jak ja nie wiedziałam co mnie spotka. Więc nie wkręcaj sobie, że Cie nic dobrego już w życiu uczuciowym nie spotka. Teraz skup się na sobie, żeby potem się nie rzucić na pierwszego lepszego i znowu go zmieniać. Zmień siebie, zadbaj o siebie. Teraz to jest Twój czas i odrzucaj z całych sił te negatywne myśli.
Ty doskonale wiesz gdzie popełniłaś błąd, że Twój były wlazł Ci na głowę. Jak nabierzesz pewności siebie to już nie pozwolisz sobie na takie zachowanie... Nawet jeżeli to będzie niby "ten najcudowniejszy, najwspanialszy kolejny maminsynek". Dlatego tak podkreślam, żebyś wykorzystała ten czas tylko i wyłącznie na prace nad sobą.

Ubolewasz, że Twój telefon milczy, bo tęsknisz. Twój ex robi Ci własnie ogromną przysługę, im mniej kontaktu tym szybciej wrócisz do siebie, tylko się nie poddawaj! (mam wielką nadziejże, że już za niedługo Twoje serce zobojętnieje na Twojego ex i wtedy sama mi przyznasz racje;))

Nie odpisywać!! Po raz kolejny pokazał, że jest pierniczonym egoistą! I dokładnie, ma dołek to idzie tam gdzie go głaskali, traktuje Cie jak aspiryne. Miał gdzieś to co Tobie zrobił a teraz wiece cierpiący...ojej.. a co to jakiś niedorobiony dzieciak, że nie wiedział jak rozstania wyglądają? Po za tym przecież jesteś taka beee i robisz wszystko nie tak to dlaczego akurat miałby płakać z Twojego powodu? Płacze bo wie, że jest beznadziejny.. Jutro mu trochę przejdzie smutek i już o Tobie nie pomyśli. Ile razy chcesz się jeszcze uginać? Przeczytaj sobie od początku wszystko jeszcze raz i przypomnij jak Cie traktował.

I jestem pierwszą osobą która się ugnie w kierunku drugiej osoby, bo wiem że każdy ma jakieś problemy. Ale patrząc na zachowanie Twojego ex-a to mam ochotę zasadzić mu potężnego kopa w dooope...

Zablokuj go! albo każ mu spierrrrrrrrrrr..... Teraz, w takim stanie w jakim jesteś nie masz obowiązku kogokolwiek wspierać! Jesteś na to za słaba a on jest dooopkiem bo doskonale wie w jakim stanie Cie zostawił.. To tak jakbyś miała wyrzuty, że ze złamanymi nogami nie podpierasz drugiego ze złamana nogą. No chcesz, ale się nie da i już! Niech zadzwoni po pogotowie...

Nie nakręcaj się na zła noc, odrzucaj te myśli.. próbuj przynajmniej ile się da!

uwazasz ze jest pieprzonym egoista ktory pisze tylko po to zeby SOBIE zrobic dobrze? zeby siebie podbudowac? W sumie za caly ten miesiac ani razu nie spytal jak ja daje rade i czy w ogole......no a widzisz- czlowiek zostal odepchniety przez niego w najgprszym z mozliwych momentow (nigdy nie ma dobrego, ale mysle ze u mnie byla mocno specyficzna sytacja i okolicznosci) a mimo tego zastanawia sie czy napewno slusznie i fair postepuje wobec tej osoby nie odpisujac kiedy ta poniekad tego potrzebuje oczekuje. Ale masz racje- odpisujac ugne sie tylko po raz n-ty i chyba pokaze ze on piernie a ja lece....???

wiecie..... ja chyba w ogole mam cos zupelnie z glowa, moze ewidetnie cos mie nie trybi i styka albo pokolorowalam sobie swiat takimi kredkami ze dla innych ludzi te kolory sa zupelnie niewidoczne. Isabelle napisala wczesniej w poscie zebym pomyslala jaki byl dla mnie bezlitosny i bezwgledny. I tak sobie mysle- taki byl???? eeee nieeeeeeee, no przeciez bywal czuly namietny itd. No psycholog jak nic potrzebny. Jeszcze troche i stwierdze ze bym chodzacym wprost idealem a ja szukalam z dupa szczecia i sie czepialam wszytskiego. zwariowac idzie!

dzieki  za wsparcie:). Mam nadzieje ze sie nie zlamie i nie odpisze... obiecuje byc silna.

nieeeee.... w ten sposob nigdy bym nie napisala... myslalam raczej o zwyklym- przykro m, przyjmij moje kondolencje- koniec kropka. Tylko jak dluzej sie nad tym zastanowie to boje sie ze ja zaczne sobie cos wkrecac, jego udobrucham wespre dobrym slowem i moze znow zamilnie na dlugo a ja bede sie zastanawiac- dlaczego??? bede moze myslala ze cos z tego bedzie? moze to taka proba sposob wyciagniecia reki.... a on dostanie to co chce i koniec. Nie walczyl o ten zwiazek odkad powiedzial ze to koniec wiec czemu mialoby sie to zmienic....no a  z drugiej strony on sie mna nie przejmowal wcale, czemu ja teraz mam postapic inaczej. Ot takie rozterki....

i bron boze nie odpisywac a wyrzuty sumienia ze znow bede ta zla i niedobra odegnac w czorty?

no niby tak, ale on obojetny tez mie nie jest (jeszcze) wiec i jego krzywda czy cierpienie rowniez. Tak wiem.. to on mnie potraktowal zle, zstawil, olal i jeszcze nawytykal rozne tematy.Chyb musze w tym wszystkim wykazac odrobine zdrowego egoizmu i zadbac o swoje emocje... dla niego to tylko zwyklt tel, sms- zeby mnie uslyszec, zeby zrobilo mu sie lepiej. Dla mnie uruchamia to od razu lawine mysli ktore tymbardziej niczego nie ulatwiaja.
Bardzo Ci dziekuje Dziwna za wsparcie. Ze tez jeszcze masz ochote i sile znosic moje rozterki.. i co ja bym bez was wszytskich zrobila??????????

do psychologa pojde tak czy owak, ale wsparcie jakie dostaje tutaj jest nie do ocenienia!

Poki co musze sie nauczyc jak przestac wiezic sie w wyrzutach sumienia. Nawet wczorajsza sytuacja pokazuje ze mam z tym wieeelki problem. Mam wrazenie ze potrzebowal, oparcia, bo i kaliber sprawy tez jest niemaly. to jest to ze zdechl mu kot, albo krolik tylko ktos bliski jmu sercu.Rozumiem wiec co moze czuc i przez co przechodzic. Ale z kolei ja sama niecale dwa miesiace temu przechodzilam przez to samo i na dodatek on mnie jeszcze rzucil nie patrzac na nic.I z tego wlasnie powodu nie odpisalam. Ale nie czuje sie z tym najlepiej, mam takie wyobrazenie ze cokolwiek, nawet zupelnie na odczepnego ale napisac powinnam..W sumie to jestem tez zla, bo po cholere pisze. Rozumiem ze jest mu ciezko ale chyba jestem osttania osoba u ktorej powinien szukac wsparcia.....

Marzi, jak to możliwe, że nie jesteście razem, a on dalej Tobą manipuluje???

To jest skończony doooopek! Odezwał się specjalnie w takim momencie, żeby Cię wpędzić w poczucie winy. Bo mu babcia umarła. A czemu nie zadzwonił, jak babcia żyła.

Tu nie ma się nad czym zastanawiać, nie odpisuj.

masz problemy z logicznym mysleniem.Nie ma sensu dyskusja z Toba ,bo i tak niczego nie zrozumiesz.Jestes kompletnie bezkrytyczna -dla samej siebie,rzecz jasna.Pzdr.

Wobrazcie sobie wczoraj dostaje kolejnego sms od niego o trescu-powiedz mi dlaczego ja ciągle płacze za tobą?
No zwariuje chyba. Miałam ochotę odpisać że ma to na swoje życzenie, sam podjął taka decyzję, ale się powstrzymalam. Tylko te sms w niczym mi nie pomagają a na cholerę pisze do mnie to już w ogóle nie wiem..... Szuka pocieszenia? Chce wrócić i bada grunt? O co chodzi??!!!!! I co ja mam zrobić???????

Kochana nie mogę się z tobą zgodzić. Pierwsze jestem pewna że w conajmjuej połowie obowiązków pomaga mu mama tak jak to było kiedy ją czegoś nie zrobiłam. Po drugie to że zwracam się z każda pierdola tutaj i dostanę odpowiedź nie oznacza wcale że tak zrobię chodzi raczej o to by poznać wasze zdanie i żebym ją mogła się wygadac przegadac temat i tyle. Pisałam wielokrotnie że jest to jedyne miejsce gdzie mogę to zrobić więc czy to źle?? Jestem zagubiona w tym wszystkim i to jest jedyną prawdą .

Masajka, napewno jest lepiej niz na poczatku- bez dwoch zdan. Co do psychologa, na razie rozeznaje temat, szukam na internecie jakies osoby ktora ludzie polecaja, Nie chce po raz n-ty pojsc do przypadkowego i odbic sie od sciany...

Kochana, zgadzam sie. Mimo tego co zrobil jak sie zachowal nie potrafie o nim myslec zle.... i odpuscic tez ciezko choc paradoksalnie kontaktu nie szukam...

Pewnie poleje sie teraz fala krytyki na mnie ale trudno. Tak jak kiedys powiedzialam doceniam wszystkie komentarze i baaaaaaaaaaaaaardzo mi pomagacie ale nie znaczy tez ze bede robic tak jak ktos uwaza za sluszne. w niedziele kiedy siedzialam sama w domu, chwila moment wspomnien, wzielam za telefon i odpisalam- przyjmij moje kondolencje z powodu babci. jesli chodzi o placz za mna to nie rozumiem bo jest przeciez tak jak sam chciales, wskutek twojej decyzji... No i wiecej odpowiedzi sie nie doczekalam.Zlamalam sie i co wiecej obserwuje ze o ile na poczatku ruszaly mnie jego wiadomosci przywolujac wspomnienia to jakos bylam bardziej silna zeby sie nie odzywac. A teraz... no jak widziecie uleglam. pewnie wiekszosc z was powie ze to blad, ale krew nie woda a uczucia to nie jakas rzecz.. Nie wiem tylko po co pisze bo niestety widze po sobie ze przywoluje to caly czas wspomnienia, a on napisze a pozniej 2 tyg ciszy...
odpowiadajac masajce- jakkolwiek sie zachowal nie mam w sobie uczuc nienawisci, zlosci itd. Nie jestem po prostu taka osoba. Jest i bylo mi bardzo zle z powodu odrzucenia i jego postepowania ale nie umiem w sobie wydobyc jakiejs nienawisci dla niego. Mimo to nie znaczy rowniez ze zapomnialabym wszystko co sie stalo. Przychodza mi takie momenty ze mam ochote wsiasc do samochodu i jechac do niego. Ale kiedys Isabella napisala taki post, ze oczywiscie moga jechac i polozyc mu sie wucieraczka u stop, a on moze nie ze chce wytrzec we mnie butow. I to dalo mi do myslenia- bo ile sie mozna upokoarzac. Ale dalej mam takie dziwne mysli w glowie. A jego wiadomosc tylko zaostrza je. Z drugiej strony jeden sms nic tez nie znaczy. Moze po prostu chlopak dobrze sie bawi, moim kosztem niestety.
Jak powiedziala Dziwna- wyswiadczyl by mi przysluge nie piszac nic, zwlaszcza ze to on zerwal a ja ani razu nie szulalam z nim kontaktu! Po co wiec pisze???? nie wiem....

Kochana....zebys ty wiedziala jaka ja walke ze sama soba przeprowadzilam zanim odpisalam...... No bo odpisac to jedno, a co napisac to drugie. oczywiscie cisnelo mi sie na usta- tak, ja tez placze za toba jest mi ciezko i bardzo zle i w ogole jest strasznie bez ciebie, ale balam sie podlozyc poraz kolejny. Bo po takim sms moze oczekiwalabym ze on powie- to spotkajmy sie prozmawiajmy, a na przyklad nir dostalabym zadnej wiadomosci i odbila sie od sciany. jemu polechtalabym ego, zobaczylby ze tez placze, tez jest mi zle i moze by zamilkl... a moze nie.... wiec uznalam ze jesli bedzie mial na tyle odwagi by przyznac sie do bledu to tak zrobi. Stad tez sms w takim wymiarze jak przedstawilam. oczywiscie masz racje- ciezko na takiego sms odpisac. No bo co????
Ale bardziej mnie nurtuje po co sie odzywa.... Mimo ze generalnie olewalam do tej pory jego wiadomosci. Chwila slabosci????
Mowilyscie ze ten okres dlug u mnie trwa... Minelo 1.5 miesiaca odkad sie rozstalimsy. Czy dlugo???? nie wiem, zwlaszcza ze jak widzicie temat wraca bo on sie przypomina. Napewno nie jestem w takim stanie jak na poczatku kiedy z lozka mi sie wstawac nie chcialo, a w srodku czulam jakby mi serce rozdzieral ktos na kawalki. Nie potrafie tego opisac ale kazda z was napewno wie jak to wyglada i co czlowiek wtedy czuje. Teraz jest inaczej, ale tez nie moge powiedziec ze jestem wyleczona. Sa dni/ momenty kiedy bardzo brakuje mi jego obecnosci. czy to wlasnie urok toksycznego zwiazku?? generalnie temat uczuc to najgorszy temat dla mnie... nie mozna podejsc do tego ksiazkowo, nie mozna nauczyc niczego i robic cos schematycznie...

To po co pisze ze placze caly czas za mna??????????? jakie to smutne...... ale chyba prawdziwe to co piszesz moja droga:(

ze tez musialam trafic na takiego typa.....!!!! eh..... nie wiem czemu czlowiek musi przechodzic takie katusze. Tyle cierpienia ktorego zaznalam w zyciu... skoro uszlachetnia to powinnam byc Matka Boska w osobie wlasnej! szkoda gadac.

Ale że mamy Cię powstrzymać ?
Czy może prosić żebyś nie jechała ?

Jesteś dużą dziewczynką, zrobisz co zechcesz.

Ja mogę Ci tylko powiedzieć, że skończy się tak samo jak poprzednio. Z jedną tylko różnicą. Zaklęte koło od miodu do gowna, potoczy się o wiele szybciej. I będzie toczyć się szybciej i szybciej za każdym razem, aż do momentu w którym rozstania i powroty będą następowały w każdym tygodniu.
Nie zrozum mnie źle, dobrze Ci życzę, ale to co przechodzisz jest typowe i schematyczne do wyrzygania.
Po prostu też kiedyś trafilam na takiego osobnika.
I ja postepowalam dokładnie tak samo jak Ty. A osobnik, tak samo jak Twój facio.

Za duży skrót myślowy, przepraszam Cię Marzi.
Typowy oczywiście dla mnie, i pewnie dla wielu innych kobiet, które doświadczyły takiego związku.
A myślę, że jest nas bardzo wiele.
Zupełnie jakby każda kobieta chociaż raz w życiu musiała spotkać toksyka, narcyza, albo zwyczajnego cwoka.
Dokładnie tak było. Przez 6 lat tkwiłam w takim układzie. On decydował kilkukrotnie o końcu naszego związku, a ja walczylam o powrót, o to żeby ratować. On w końcu dawał się przekonać, i tak to koło krecilo się coraz szybciej i szybciej. Coraz częściej mieliśmy rozstania i powroty.
No i końcu po 6 latach dotarło do mnie co się dzieje. I dotarło do mnie, że to wszystko dzieje się na moje własne życzenie. Że cierpie, bo chcę, bo na to pozwalam.
I wtedy to zakonczylam.
On wtedy bardzo się uaktywnił i zaczął tak uprzykrzac mi życie, że musialam wyjechać do innego miasta, odległego o 200 km od niego ....
Przez około rok byłam sama - bo tak chciałam.
Tyle czasu zajęło mi dojście do równowagi.
Później poznalam swojego małża ....

Marzi ... ale jakie to ma znaczenie dla Ciebie, co robiłam ?
Napisz wprost, czy potrzebujesz porady co do sposobów postępowania, żeby go odzyskać - czy porady co do sposobów, żeby się od niego uwolnić ...
Bo szczerze mówiąc, nie wiem już o co chodzi ....

Jak to co robić? postaraj się a on na pewno wróci (oczywiście na jego zasadach), znowu będzie cudownie kilka miesięcy , aż nie okaże się ze znowu robisz wszystko źle a teściówka nie wpieprzy się znowu w wasz związek, a on biedy nie będzie wiedział co z tym zrobić bo przecież tak strasznie Cie kocha iiii... zerwie i potem znowu się postarasz, znowu wróci i ... weźmiecie ślub i będziecie mieć 4ke dzieci... a nie sorry, to nie bajka, ...wiec znowu zerwie. I może tak jeszcze kilka razy, aż w końcu opadniesz z sił o tą ciągłą walkę o związek i poczekasz aż w końcu on się postara i o was zawalczy, a on wtedy...nie zrobi NIC. Może wówczas po kilku miesięcznej męczarni jaka przechodziłaś teraz a także  terapii, w końcu klapki Ci spadną, serce zobojętnieje a Ty będziesz żałować, że zmarnowałaś tyle lat i straciłaś zdrowie (bo stres bardzo dobija się na zdrowiu, a ja jestem tego przykładem) przez niewłaściwą osobę zamiast zabrać się za siebie wcześniej.
Ale racja, rób jak czujesz, kochasz to idź do niego, walcz, niech wie że Ci zależy, przecież jak się kocha to nie można unosić się honorem..... ja też tak robiłam, bo czułam że chce, że trzeba walczyć. Dopiero kiedy się przekonałam że zrobiłam już wszystko a nawet za dużo to do mnie w końcu dotarło że to był błąd.
Słyszałam kiedyś, że warto się uczyć na cudzych błędach, ale chyba mało kto to potrafi.

IsaBella77 ja to wiem, przekonałam się o tym i staram się do tego stosować, ale okropnie ciężko jest mi kogoś do tego przekonać. Myślałam, że chociaż tym razem się uda....

Dziewczyny- oczywiscie ze mi sie zapalila. Powiedzialam mu to nawet- ze nie to chcialam uslyszec! Na co uslyszalam ze on jest tak zdziwiony tym ze  wogole jestem, bo byl pewny ze nigdy wiecej mnie nie zobaczy (podobno mial wyrzuty sumienia po tym jak sie zachowal na koniec, nawet uslyszalam przepraszam..) ze teraz ciezko mu od stanu- nie jestesmy razem, przejsc do stanu- jestemy. To czy mnie przetrzymal...? wydaje mi sie ze chyba troche inaczej jest. przeciez to on do mnie sie odzywal, mowil jak mu zle, i kiedy bylam u niego tez to slyszalam- ze bardzo cierpi itd. Wiec w ktoryms momencie sie ja zlamalam, i pojechalam. A teraz jego milczenie, chlod??? nie rozumiem, zwlaszcza ze to on mi wypomnial ze odpisywalam mu jesli juz to w chlodny sposob. Ja nie wiem.... dzisiaj pewnie po pracy wsiade w samochod pojade i postaram sie wyjasnic, sprobowac pogadac. Nie mam zadnej pewnosci czy bedzie w domu, czy mnie wpusci do srodka, czy bedzie chcial rozmawiac a jesli juz to bardzo sie boje jak to przebiegnie. Ale jesli nie sprobuje wiedziec nie bede. Chyba ze do konca dnia dostane jakis sms w stylu- zapomnij o mnie, nie chce cie widziec itd....
odpowiadajac isabeli- co dobrego wniesie? jak on powiedzial ostatnio ta rozlaka spowodowala ze wiele rzeczy zrozumial, zmienil w sobie itd. Nie pytalam jakie to zmiany, wiem ze chce otworzyc swoj biznes zeby odciac sie od ojca, bo zaraz po tym jak sie rozstalismy tak sie z nim pozarl ze sie nie odzywali w ogole. Wiec moze dalo mu do myslenia, ze ojciec mnie nie zaakceptuje ale nie znaczy tez ze miedzy nimi bedzie dobrze. Wiec po co robic cos pod niego... Co by mi dal zwiazek z nim? napewno jest chemia miedzy nami- to jest niezaprzeczalne, to samo lubimy, etc. Mysle ze jesli faktycznie pewne rzeczy zmienilyby sie w jego zyciu widze szanse na budowanie czegos, wzajemnie wspieranie sie itd.

HAHAHAHAHAHAHAHAHA!!!!...... wybacz nie mogłam się powstrzymać, ale to tak jakbym czytała słowa mojego byłego i to niejednokrotne, po każdym zerwaniu. Aż mam ochotę wkleić Ci te wiadomości bo chyba gdzieś jeszcze je mam. Aż ciężko mi uwierzyć, że tego typu schematy i faceci tak się powtarzają.

Nawet jak coś się zmieni w jego życiu to on i tak się nie zmieni. Tyle w temacie.

Dokładnie to samo sobie pomyślałam, tylko ja jej dałam 4 miesiące.

A wszystko tylko dlatego ze sie odzywalam czasem mowiac jak mu zle, ostatnia noc spowodowala ze wrocilo wszystko.
Coz pozwolcie ze przekonam sie o tym sama.... choc BOJE SIE STRASZNIE CO ZASTANE, JAK WIECZOR BEDZIE WYGLADAL!!!!!!!!!!!!!! Nie oczekuje za wiele... ale nadzieja umiera ostatnia, moja tez. Ja sie dziwie ze on kiedys sie tak staral a teraz potrafi tak sie odciac od tego.... wyrachowany? czy naprawde mu to jebie? zobaczymy....