pomocy- nie daje rady po rozstaniu

Kochana to nie tak, że my jego wyjątkowo demonizujemy. Chodzi o pewne sytuacje, które nam opisalas. I ja Ci napisałam wcześniej że Ty też pewnie popelnialas błędy. Coś mogłaś zrobić inaczej. Moim zdaniem zabrakło u Was kompromisów i nie potrafiliscie się komunikować między sobą. Tak uważam.
Widzisz mówisz że rodzice się najpierw ucieszyli. Może tak było, bo po tym co napisałaś że:On chciał żebyś zamieszkala bo wrzesień, bo dziecko, i tak samo z rodzicami. Uważam, że mieli nadzieję, że będziesz perfekcyjna w ich mniemaniu. Tzn. Będziesz pracować, dbać o dom, dziecko i niczego nie będziesz wymagać w zamian. A Ty miałaś czelnosc ododrywac go od nich i od siedzenia w domu. Być może on do końca nie odciął pempowiny i to co rodzice mówili uważał za swoje zdanie. Tylko widzisz uważam, że bez pomocy psychologa, bez terapii dla par nie udało by wam się nic naprawić. Bo Ty.się czulas nie zrozumiana i być może do końca nie potrafilas mu wytłumaczyć dlaczego, tak żeby on to zrozumiał, a on uważał, że to Twoje wymówki itp. Poza tym dochodzi kwestia pracy nad relacjami z rodzicami.
Nie zmienia to jednak faktu zdrad i tego jak Cie potraktował. Nie przekonasz mnie również że normalne jest toto, że w związku jedna osoba nie wie gdzie mieszka druga. Mógł być zły, to rozumiem poniekąd, ale to ze przez tyle czasu nie dowiedział się gdzie mieszkasz jest śmieszne poprostu.
Widzisz próbujesz zrozumieć jego racje, poniekąd go usprawiedliwić, ale czy on spróbował zrozumieć Twoje? Czy spróbował zrozumieć czego się boisz, czego obawiasz? Wydaje mi się że nie. On się obraził.
NNapisałaś, że on jest prezesem w domu. A Ty zniosła byś bycie w domu pracownikiem szeregowym, który wypełnia swoje obowiązki i  w zależności od ich wykonania otrzymuje wypłatę? Chyba nie, a tak by było.
Widzisz on potrzebuje kobiety uległej, która zrobi wszystko czego on wymaga, bez zbędnych dyskusji.

Ja rozumiem Cię doskonale. To co przezywasz. Dlatego tutaj jestem. Piszę to co uważam po Twoich postach żeby pomóc Ci uświadomić sobie parę rzeczy, które pomogą Ci się pozbierać. Dziwna doskonale opisuje Twoje uczucia, a ja raczej skupiam się na Twoich myślach.
I wiem, że to jeszcze będzie bolało. Wiem, że będziesz płakać i analizować. Szukać powodów i błędów. Taka jest kolej rzeczy u osoby, która mimo wszystko kocha. Tylko pamiętaj, że do tanga trzeba dwojga.

Wiecie co jest najgorsze- ze ja mam poczucie winy. Tamta ma racje- nie umielismy wypracowac kompromisu, to mnie bardzo boli bo wiem teraz ze wiele klotni bylo bez sensu, niepotrzebnych, o nic. Boli mnie to ze ja- moge odpowiadac tylko za siebie, nie potrafilam odpuscic, ze oczywiscie jak zawsze uparta, zawzieta. Pozniej dochodzilismy do porozumienia ale z kazda klotnia oddalalismy sie od siebie coraz bardziej. W czasie tych klotni on w nerwach zaczal mnie szarpac, czasem pchnal, a ze ja sobie nie dam to mu oddawalam tym samym. Ale jak przegial i np mialam siniaki na rekach bo mnie tak mocno chwycil, pozniej strasznie przepraszal. I juz nie chodzi o nic, tylko mnie samej jest wstyd ze moze w 2-3 sytuacjach znizylam sie do takiego poziomu. Boli mnie rowniez to ze potrafil wywolywac we mnie tak skrajne emocje o jakie samej siebie nigdy nie podejrzewalam. No a przeciez pasowalismy do siebie- lubimy te same rzeczy, tak samo spedzac czas itd.
Kolejny temat sexu- ktory z czasem zaczal nas bardzo dzielic. W dziale seks, seksualnosc zalozylam watek podejscie facetow do sexu- jak to jest. Przeczytajcie i powiedzcie co o tym myslicie. Generalnie on oczekiwal ze bedzie tak jak na poczatku, kochac sie bedziemy non stop a ja bede wielce aktywna. Ja, jak tylko weszly w gre obowiazki domowe i jego zerowa pomoc przy nich coraz mniej maialm na to ochote. I to byl kolejny gwozdz do trumny.
Z mieszkaniem- zeby miec pelna jasnosc opowiem jak bylo. We wrzesniu ubieglego roku przeprowadzilam sie z kolezanka na nowe mieszkanie. On oczywiscie mi w tym nie pomogl nic,byl zly ze nie do niego sie wprowadzam, wiec atmosfera miedzy nami byla srednia. Moze z tydzien minal jak mieszkalam na nowym miejscu i kiedy na czacie zlapalam go jak szuka panny. Oczywiscie zrobilam raban, nie odbieralam tel, 3 tygodnie sie nie widzielimsy. On dzwonil, przepraszal itd. Chcial przyjechac, prosil wtedy o adres. Poniewaz nie wiedzialam jak sie miedzy nami sprawy potocza, spotkalam sie z nim na neutralnym gruncie- w restauacji. Chcialam zeby wobec tej sytuacji moje miejsce zamieszkania bylo dla niego niejasne, zeby na wypadek rozstania nie nachodzil mnie w mieszkaniu. Spotkanie sie odbylo, przeprosil, obiecal ze nigdy ok. Pogodzilismy sie, ale pozniej zawsze bylo tak ze to ja jezdzilam do niego. W pazdzierniku zachorowal moj dziadek. Kazdy weekend spedzalam w moim rodzinnym miescie, w szpitalu przy dziadku. I tak do grudnia. Moze w okresie paz- gr byly dwa weekendy kiedy nie jechalam do domu. wowczas jechalam do niego. On jakos nie czul potrzeby odwiedzania mnie,i nigdy nie dopytywal gdzie ja tak naprawde mieszkam. No a w styczniu kiedy sie rozstawalismy wykrzyczal mi ze to ze zlosci itd....
I kolejna rzecz- wiem, nie jestem pierwsza ani ostatnia ktorej cos sie rozsypalo. Same mowicie o tym jaka przezywalyscie/ przezywacie gehenne z tego powodu. Tylko ze ja juz mam 31 lat, najpierw 5 letni zwiazek za soba z ustalona data slubu, teraz 3 letni rowniez z okresem narzeczenskim i zwyczajnie juz nie mam sily. Nie mam sily sie podnosic, nie wiem na cholere to wszytsko i co najgorsza nie potrafie jeszcze zobaczyc tego co wy widzicie- nie mialo to sensu, tak bedzie lepiej, wyjdzie mi na dobre. Ja tego nie widze. Czuje pustke i ogromny zal. I tak jak dziwna powiedziala- bywaja dni kiedy wszystko cie przygniecie ze masz ochote wziac za telefon, poraz n-ty sie upokorzyc i zadzwonic. Ale wiem ze nie moge. I to tak strasznie boli. Swiadomosc ze z kobiety w ktorej on upatrywal matke swoich dzieci, z wielkiej milosci stalas sie dla kogos obojetna totalnie sa dla mnie nie do przejscia. No a to ze zostawil mnie w takim momencie, 2 tyg po smierci dziadka, w zalobie ze zupelnie nie interesowalo go co czuje, jak sobie poradze, czy poradze to juz w ogole. Dla niego wazne bylo tylko zeby odeslac mu pierscionek....

Isabella chcesz mi powiedziec ze to z gory skazane bylo na niepowodzenie?? To na cholere sie oswiadczal... nie ogarniam tego..

Ale bywaly chwile kiedy bylo super i bylam szczesliwa. Chyba ze to byly te niby nagrody za posluszenstwo... Czlowiek sie stara, wierzy ze bedzie ok, poswieca czas, sile i energie komus kto lekkim ruchem potrafi przekreslic wszystko nie ogladajac sie za siebie i nie patrzac w ogole na druga osobe:(

Marzi .... niezależnie od tego, co się stało, jak było, co kto powiedział i co miał na myśli - czy jesteś w stanie zmienić przeszłość ?!
Nie Kochana, nie masz takiej mocy.
To co się stało, i w jaki sposób się stało - to się stało. Wydarzyło się. Było.
Koniec kropka.

Jedyne co możesz zmienić, to swoje nastawienie do tego.

Powiem Ci jedno.
Dojeżdżam do pracy 150 km w obie strony codziennie.
To coś tak jak Ty, kiedy byłaś u niego, prawda ?
Podczas tygodnia pracy, od poniedziałku do piątku w domu nie robię niczego, albo prawie niczego.
Niezbędne zakupy robi mój partner, bo będąc szybciej w domu po pracy ma taką możliwość.
Córka je obiady w szkole, ja w pracy, on jakoś sobie radzi - jeśli nie jakieś szybkie jadłodajnie, to pozostaje naprędce przyrządzony posiłek po powrocie do domu, który on robi sobie sam - ja w tym czasie albo jestem w biurze, albo w drodze do domu.
Rozpala w kominku, odrabia pracę domową z dzieckiem.
On pomaga przy kąpieli, ja przy zasypianiu, albo odwrotnie.
Jedyne co ja robię, to jakieś drobne zmywanie po powrocie, rozwieszenie prania jeśli nastawiam rano pralkę, poskładanie suchych rzeczy - czego przecież nie robi się codziennie ...

Chcę też mieć kilka chwil na poczytanie książki, rozmowę z partnerem, zabawę z córką.
Nie mogę żyć jedynie dojazdami do pracy, pracą i powrotami z pracy.
Nie chcę mieć poczucia, że moje życie to tylko i wyłącznie kierat, związany z tym co zrobić wypada, albo co zrobić muszę.
Musi być czas na rzeczy, które zrobić CHCĘ.

Nie mogę się nadziwić, jakim cudem mogłaś ciągnąć to wszystko tak długo....
Musisz być niezwykle wytrzymałą osobą.
Dla mnie to co opisujesz, czyli dalekie dojazdy, praca zawodowa, zakupy, opieka nad jego dzieckiem, dbanie o dom, porządki, kolacyjki, posiłki, kanapeczki do pracy czy do szkoły i jeszcze fajerwerki w sypialni pierdylion razy na dobę ... ?
Wow, musisz być jakimś fenomenem normalnie. Dla mnie to o czym piszesz jest nawet jedynie w fizycznym wymiarze niemożliwe.

Rozumiem, to jak najbardziej normalne.
Ale myślę, że najbardziej brakuje Ci swoich własnych projekcji na ten związek i Twoich wyobrażeń o tym, jak mogłoby być pięknie ....

Jaki jest Twoj stan ducha dzisiaj?Pzdr.

Istotne jest aby ta "zaloba po zwiazku"trwala jak najkrocej.Bo ona musi potrwac-to naturalne.Ale mozna starac sie to skrocic.Pzdr.

Naucz sie zyc  w samotnosci.Nie opieraj swojego szczescia na tym ,ze musisz z kims byc.Tak naprawde kazdy czlowiek ma tylko siebie-do konca zycia.Pzdr.

Tego, że masz ochotę wałkować w kółko temat na pewno nie potępiam (zresztą niby gdzie ja mam takie prawo?), ważne jednak jest, żebyś starała się z tego wychodzić powoli.. w końcu i Tobie się znudzi ciągłe myślenie o nim.

Tak, doskonale wiem dlaczego go usprawiedliwiasz, dlatego zaznaczyłam w którymś z wcześniejszych postów, że oceniam suche fakty, wiec nawet dodatkowe informacje które podałaś w związku z tym mieszkaniem nie zmienia faktu, że powinien wiedzieć gdzie mieszkasz i to od początku a nie strzelać fochy jak rozwydrzony bachor. Tak samo nie sądzę, że ciągle coś zawalał, każdy ma swoje wady i zalety i jestem tego świadoma, ale jego wady nie są niestety do zaakceptowania w związku. Nawet jak się kocha, to lepiej sie z tej miłości wyleczyć niż walczyć ooo.. no właśnie o co? ...związek?...układ?.. ja bym powiedziała w tym wypadku: udrękę do końca życia (to nie tylko z byłym ale dodatkowo z całą jego dziwną rodzinką). Miłość "mimo wszystko" oznacza np. w chorobie, w trakcie problemow finansowych,a nie mimo tego że tłucze Cie po głowie fizycznie albo,jak w Twoim przypadku, psychicznie za każde niedociągnięcie. I na pewno popełniłaś wiele błędów plus nie podporządkowałaś mu życia w 120% , nie podrapałaś za uszkiem, itd... No nie zrobiłaś tego . I co teraz?? Weź idź teraz i się ukrzyżuj z tego powodu! Mam kilka gwoździ, chcesz? Gdyby chciał to by walczył o wasz związek, tym bardziej, że Ty tego chciałaś nie zważając na jego wady i na to co on zepsuł. Więc skoro naprawdę mu było źle to by wystarczyło stwierdzenie, że to koniec bo nie pasujecie do siebie ... a nie " ja Cie tak mocno kocham, ale i tak Cie zostawię bo jesteś tak strasznie złaaaa i nie dooobraaaa i wgl", jakby on sam miał nad łbem aureole...To się nazywa manipulacji,  a nie normalne zachowanie.

Powiadasz, że jego ojciec to typ tyrana? No to już wiesz jakby zachowywał się ex gdyby doszło do ślubu. Miałaś to pokazane czarno na białym obserwując jego rodziców. Chciałabyś mieć taki układ jak oni? On JUŻ sie zachowywał jak tyran, miało być jak on chce bo jak nie to poskacze Ci po głowie.
Jego matka miała racje-nie pasowaliście do siebie. Z tym, ze zapomniała dodać, że on do nikogo nie będzie pasował, bo tak wychowała swojego dziubdziusia, że teraz wypadałoby mu kupić praczkę, sprzątaczkę i sexualną niewolnice najlepiej w wersji mechanicznej bez własnego mózgu... no nic tylko jej medal za to wręczyć - wycięty z papieru toaletowego...
W głowie mi sie nie mieści jak ta kobieta mogła Cie obarczać wina za cokolwiek albo wmawiać Ci że nie kochasz swojego partnera, a co ją to? Taki dziubdziuś pokrzywdzony? no to niech go idzie po główce pogłaskać  a nie rozkazywać jak masz się zachowywać w Twoim własnym związku.. Skoro wie jak wasz związek powinien wyglądać to może niech jeszcze zademonstruje jak powinniście się zachowywać w łóżku...
Pomijając już ją (bo w ogóle nie powinnaś analizować tego co ona mówiła) wiadomo, że nie skreśla sie partnera patrząc tylko na jego rodziców bo nie jego wina, że takich ma takich pokręconych. ALE JEST JEGO ABSOLUTNA WINĄ FAKT, ŻE POZWALAŁ IM SIĘ WTRĄCAĆ. Powinien to jakoś ukrócić, nie powinien pozwolić się komukolwiek do waszego związku mieszać.. Wiec nie ważne co matka czy ojciec mówili, ważne, że on im na to pozwolił...pokazuje jaki jest niedojrzały..  I jeszcze jakaś była w tle która Cie wyzywała? Co to za patologia w ogóle? Ciesz się, że Cie od tego uwolnił!

Ciesze się, że pomagają Ci moje słowa:) Ironizuje, aby przede wszystkim pokazać Ci jak pewne rzeczy naprawdę są niedorzeczne i absurdalnie brzmią.

Ja rozumiem, że tęsknisz, że brakuje.. no w końcu za 3 lata człowiek zdąży się do drugiego przyzwyczaić.. ja też tęskniłam za chomikiem których zdechł przez tydzień, za psem przez miesiąc... a za byłym przez 2 :] Nie boj nic.. przejdzie ta tęsknota. Skoro przyzwyczaiłaś się do takiego człowiek, to przyzwyczaisz się też do życia bez niego. Teraz mając czas tylko dla siebie, wykorzystaj go jak najlepiej się da i zadbaj o siebie!

I dalej myśl o psychologu. Wspominałaś, że bardzo wcześnie umarła Ci mama a potem było tylko gorzej. To może być powodem tego, że nie potrafiłaś się uwolnić od tego człowieka już wcześniej (a sadzę, że nawet podświadomie czułaś, że coś tu bardzo nie gra.. wnioskuje to po tym że nie potrafiłaś odpuścić jak się kłóciliście, jak człowiek czuje, że może zaufać i ogólnie związek jest ok, to uwierz mi,łagodnie), że pozwoliłaś sobie na takie traktowanie z jego strony a nawet jego rodziców. To niskie poczucie wartości może być związane z Twoja przeszłością, warto by było to przepracować, by podobne sytuacje się nie powtórzyły.

A i jeszcze jedno? Co to znaczy, że masz 31 lat i myślałaś że będziesz miała życie poukładane? Bo mąż? Bo dzieci? To jest poukładane? A wiesz ile kobiet które maja męża i dzieci zamieniłyby się tym za wolność? Nie jest idealne to co wydaje się idealne, jeżeli będziesz czuła się dobrze sama ze sobą, to idealnie będzie tu gdzie jesteś w danym momencie. Tylko właśnie, musisz nad tym popracować, a i dzięki temu będziesz w przyszłości potrafiła stworzyć zdrowy związek, a tyrana wyczujesz i wyeliminujesz już na wstępie..

Dlaczego nie? To jest forum publiczne wiec, tak jak każdy inny, mogę wyrazić opinie odnośnie każdego postu. Podaj jakiś konkretny argument dlaczego miałabym tego nie robić.

i jeszcze jedno- bardzo bym chciala zeby te wszystkie zajebiscie trudne chwile ktore teraz przezywam z czasem obrocily sie w dobro.
Czulabym tez mega satysfakcje gdybym kiedys otrzymala od niego sms ze zaluje iz tak sie to skonczylo, ze cos stracil waznego...i ze zaluje....ale jesli to nastapi (choc znajac jego mocno watpie, przeciez on nigdy nie widzi swojej winy) to chcialabym juz byc na tyle daleko ze bedzie to pozamna....

Tak szukam potwierdzenia ze tak wlasnie zrobil, ze to nie moje 'widzi mi sie', tylko kazdy zdrowy, normalny czlowiek tak uwaza.
Sama juz nie wiem co ja potrafie a czego nie- woda z mozgu...

w tym wlasnie problem- sama sie juz w tym wszystkim pogubilam. Nie wiem co bylo nie tak, co wyolbrzymialam, czego nieslusznie sie czepialam i co bylo krzywdzace.

No to skoro mamusia tak ma, i tatuś też jakoś dziwnie ma, i lepiej im w życiu kiedy wyrzucili Ci wszystko co na wątrobie mieli to niech teraz idą i się zdrzemną, to musiało być wyczerpujące... a Ty o tym nie myśl.  To nie o to chodzi, że Ty im nie pozwalałaś się wtrącać, to chodzi o to, że on im na to pozwalał. Ty w tej kwestii powinnaś leżeć tyłkiem do góry i czuć sie spokojna, że to Twój facet nie pozwoli swoim rodzicom Cie napiętnować. Moja mama nigdy nie śmiała zwracać uwagi mojemu byłemu bezczelnie, prosto w twarz (o samochód czy o czas), a gdyby tak zrobiła, to ja bym na pewno z nią o tym porozmawiała. Jak miała do niego jakiś problem to mówiła o tym mnie, a to już była moja brożka, żeby wyjaśnić, czy w ogóle cokolwiek z tym robić... na pewno nie przenosiłam jej zdania do naszego związku, jeżeli sama tego nie chciałam zrobić (a z reguły nie chciałam).

Dalej mnie nie przekonujesz z Twoim poczuciem własnej wartości.. Uważasz, że jesteś osobą twardo stąpającą po ziemi i wiedzącą czego chce, oraz bezkompromisową (eeee...serio jest aż taka uparta? jaki znak zodiaku?) to wynika prawdopodobnie z Twojego charakteru i dotychczasowych przeżyć. Także jak wiesz czego chcesz to też wiedziałaś, że nie chce faceta tyrana, co nie? No ale co z tego jak w momencie kiedy doszły emocje (uczucie, miłość, włączył się tryb "matki teresy")do tego mężczyzny i chęć pozostania z kimś w związku , to już tak twardo po tej ziemi nie stąpałaś.. nie umiałaś powiedzieć sobie "dość", tak związek nie powinien wyglądać (tak wiem, chciałaś skończyć ale on się wtedy starał itd itp.. no raz można dać szanse, a Ty ile ich dawałaś?) i czas to zakończyć. Dlaczego nie pomyślałaś, że stać Cie na kogoś lepszego? Próbujesz naprawić/uzdrowić świat faceta bo go tak strasznie kochasz? Czy aby tylko dlatego? To dlaczego, kiedy nie docenił Twoich starań to czujesz, że to Ty zawaliłaś a nie pomyślałaś że to on jest dziadem który nawet nie potrafi docenić czegokolwiek?

Tu jest ładnie wszystko podsumowane. Ale musisz to przepracować w głowie. Znaleźne przyczynę, dlaczego nie jesteś pewna swoich odczuć, dlaczego tak często stawiasz pod znakiem zapytania to czy dobrze robisz. Psycholog by pomógł bo oni się uczą takie rzeczy analizować.

Pociesze Cie, NIKT NA TYM ŚWIECIE nie jest stworzony do życia w samotności, nawet "typy samotnika" potrzebują kogoś bliskiego i tu jest z Tobą wszystko ok, ale to że sobie z samotnością nie radzisz już nie jest ok. Ja też był chciała mieć kogoś na co dzień do spożywania wspólnych posiłków, przytulenia się... oooo Boże co ja bym jeszcze nie chciała.. tu się aż wstyd przyznać:] ale póki co tego nie mam, no i co? myślisz, że idę do konta sobie popłakać, a nuż jakiś aniołek z nieba mnie zauważy, przyfrunie na swoich niebieskich skrzydełkach i mnie przytuli?.. yyyyy nie... Bo mam np do nauczenia sie na egzamin, bo muszę pamiętać o kursie, posprzątać, iść na moja ulubioną babeczkę do kawiarni (niejednokrotnie sama, ale co z tego jak ta babeczka to niebo w gębie), pomęczę trochę koleżanki na smsy, a jak nie odpiszą to muszę się zebrać na siłownie bo tak się objadłam, że ryzykuje kolejne 5 kg na plusie... I też mi czasem smutno, kiedy myślę, że Gerard Butler nie weźmie mnie w ramiona, nie zabierze na Dominikanę i nie powie, że będziemy tam żyli długo i szczęśliwie, tak jak w moich snach, ale zbieram się do kupy i zajmuję się codziennością. A jak przyjdzie czas to z pewnością potknę się o tego jedynego.

Pytasz czy już sobie wszystko w głowie poukładałam.. owszem, i to dawno temu. Po zerwaniu zawalił mi się cały świat. Myślałam, że już nigdy tak nikogo nie pokocham, że mi nigdy nie przejdzie, bo gdzieś na jakimś forum przeczytałam, że jakaś babka tęskni za byłym przez 13lat(!?), "skoro po zwykłym zauroczeniu w koledze z liceum, myślałam o nim prawie rok, to po ponad 5letnim związku z tak Fspaniałym MeNSZyznOM, też będę latami tęsknić". Wstyd mi teraz, ale serio tak myślałam. Byłam przekonana, że już nic mnie nie będzie w życiu cieszyć. To był toksyczny związek (też to wszystko moja wina była, bo on sie tak starał a ja się czepiałam...ojojoj straszne), odchorowałam go bardzo intensywnie (fizycznie i psychicznie) przez równe 2 miesiące... mało? tak dokładnie 2 miesiące, też byłam w szoku, że pewnego dnia się budzę i okazuje się że wszystko mnie zaczyna cieszyć, że w sumie już mnie nie boli myśl o nim..nie tęsknie. Euforia przez 3 miesiące, aż spać nie mogłam (w pozytywnym sensie), odżyłam, mama mówiła że wreszcie się szło ze mną dogadać... i zauroczyłam się, na szczęście Pan mnie do siebie nie dopuścił (ale jeszcze do niedawna za nim kwiczałam, za co też mi jest głupio:P), dzięki czemu, jak już ochłonęłam, mogłam przeanalizować sytuacje bez emocji, obserwować inne związki, innych mężczyzn, swoje zachowanie, czy podejście do pewnych spraw. Próbowałam siebie odbudować i dalej nad sobą pracuje. Ale śmiało mogę powiedzieć, że mam w głębokim poważaniu czy mój były żałował/żałuje. To, że sobie poszedł w jasną ch...rę, to była najlepsza rzecz jaką dla mnie zrobił, a dzisiaj chętnie bym mu za to podziękowała.

Marzimaga, wiele razy pytałaś, czy Wasz związek naprawdę nie miał sensu. Myślę, że tu sama sobie odp . ,,Chciałaś go zmienić, nauczyć życia...."
On też ciągle Cię zmieniał, chciał, żebyś mu się podporządkowała. Nie można zmienić człowieka. On sam może się zmienić jesli tego będzie chciał.
Wy obydwoje chcieliście się zmieniać, a więc nie byliście dla siebie takimi wymarzonymi osobami. Bo jeśli się spotyka taka osobę, to się jej nie chce zmieniać, bo się jest nią zachwyconym. Owszem, po czasie wychodzą wady, ale jeśli zalety przeważają nad wadami, to się  po prostu wady  akceptuje, bo nie istnieją ludzie bez wad. Jeśli facet nie zakręca pasty do zębów, jeśli rozrzuca po domu ciuchy-- irytujące to jest, ale nie rzucisz kogoś z tego powodu, jeśli wiesz, że Cię kocha, szanuje i zawsze za Tobą murem stanie.

Jeszcze jedno pytanie z mojej strony- myslicie ze taka osoba jak moj ex zawsze, w kazdym kolejnym zwiazku bedzie staral sie podporzadkowywac druga strone swoim potrzebom? taki to juz typ, schemat dzialania? Czy raczej jest to kwestia odpowiedniej osoby dla ktorej sie zmieni, zmieni swoje podejscie, czy moze kwestia osoby ktora bedzie w stanie to zaakceptowac?

Isabelle- ja to wszystko wiem, rozumiem, ale serce niestety nadal mi krwai. Wczoraj na noc zaprosilam do siebie kolezanke, siedzialysmy, rozmawialysmy dzis rano pojechala do siebie. Taka straszna pustka mnie ogarnela..Moj telefon milczy od wielu tygodni. Jedyne sms jakie dostaje to te z CCC o promocjach. Znow jakies przygnebienie, tesknota za wspolnymi chwilami. Ja chce do niego, przeciez bylo nam tak dobrze razem, nikt inny jak on nie umial mnie pocieszyc. Chce wziaz za telefon zadzwonic, a wiem ze nie moge tego zrobic, bo przeciez on nie szuka ze mna zadnego!!! kontaktu:( Nie cieszy mnie pogoda. Wyszlam dzis na spacer, dookola pary, ja oczywiscie sama ze zlamanym sercem. Nie wiem czemu tak jest- poznajesz kogos na chwile, pozniej z oczu tracisz i tylko tesknota za te chwile placisz! Po co to???????!!!!!!jak to ma sens???!!!! no i ile jeszcze???!!!! ile razy mam przez to pieklo przechodzic??

Marzi,
Wszystko o czym piszesz, to są normalne etapy żałoby po związku.
I choćby nie wiem co, musisz je przeżyć.
No nie ma innego wyjścia. Nie da się tego procesu zatrzymać, cofnąć, czy wyciszyć.
Możesz nawet oczywiście pojechać do niego i paść mu wycieraczką do stóp .... ale nie powiedziane, że będzie chciał wytrzeć w Ciebie buty.
Wtedy będziesz się czuła o wiele gorzej.
Nie skupiaj się aż tak bardzo na świecie zewnętrznym. Pamiętaj o tym, że to co widzisz, to pozory.
Nie znasz prawdziwej istoty wszystkich napotykanych ludzi, czy zdarzeń.
Nie wiesz, czy te zakochane pary które widujesz na spacerach za rączkę to taka pełnia szczęścia, jak Ci się wydaje.
Skąd wiesz, czy się nie kłócą, nie zdradzają, i czy naprawdę są tak szczęśliwi jak Ci się wydaje, że są ?

Myślę, że nadszedł dla Ciebie czas, aby zmierzyć się z tym, co w Tobie, w środku, powodowało że on mógł zachowywać się w stosunku do Ciebie podle, a Ty na to przez długi czas pozwalałaś, a teraz jeszcze za tym tęsknisz.
Jest jakiś powód. Czas go odkryć ...

Nie mogę się z tym zgodzić Kochana
Przeczytałam cały ten wątek i jeszcze inny założony przez Ciebie bardzo wnikliwie i uważnie.
Przenigdy nie wyciągnęłabym z Twoich wypowiedzi wniosku, że jesteś ostatnią pierdołą.

Wręcz przeciwnie, powiedziałabym, że czytam wyjątkowo samodzielną, świadomą i dojrzałą kobietę, która się po prostu nieszczęśliwie zakochała w nieodpowiednim typku ... ot co.

Prawda! I odrzucaj z głowy złe myśli z całych sił... Chociażby miała skrobać podłogę szczoteczką do zębów żeby zająć myśli czymś innym. Odrzucaj je i dbaj o swój stan ducha. Przepraszam, że dzisiaj tylko tyle, ale jak nadrobię jutro trochę czasu to odpisze na wcześniejsze posty :-)

No oczywiscie ze mozna- zadna tajemnica:) Jestem z Krakowa.
Zapomnialam Wam opowiedziec jednej z najwazniejszych sytuacji jaka miala miejsce tuz przed rozstaniem i ktora napewno w znacznym stopniu przyczynila sie do tego co jego matka mi nawygadywala. A wspominam o tym dlatego ze sama mam kaca moralnego, moze nie powinnam sie byla tak zachowac... Generalnie przez caly czas naszej znajomosci mialam z nia dobry kontakt. Ona generalnie sie tez wydawala nieszkodliwa. Taka ciocia dobra rada- wprawdzie do wszystkiego sie wpieprzala ale zawsze zaznaczala ze to w dobrej mierze. Na poczatku to docenialam ale z czasem zaczelo mnie to irytowac, ale to juz zupelnie inna kwestia. O oto wspomniana sytuacja.
Jak niejednokrotnie juz wspominalam moj byly prowadzil firme z ojcem- mieli razem spolke. Czas przeszly jest tutaj nie bez znaczenia. jak go poznalam prowadzili ja razem, ale odkad moj ex zaczal coraz wiecej czasu spedzac ze mna, coraz mniej poswiecac sie firmie, ojciec sie wkurzyl i go wykoleil z biznesu. Zalozyl sam wiec dzialalnosc na siebie ale dalem razem wspolpracowali- ojciec zlecal mu robote. Jak sie okazalo w mniemaniu ojca mialo to nauczyc mojego samodzielnosci, odpowiedzialnosci rozwagi i pokazac ze nie moze byc tak ze jak sie ma firme to sie zabierze gdzies (czytaj do mnie na wwekend) bo firma dziala caly czas. Poniekad jakos miala to byc kara/ pouczenie dla niego??? no dziwny sposob. W kazdym badz razie miesiac przed swietami ojciec dal mu jakies dokumenty do podpisu. Poniewaz niejednokrotnie ojciec pokazal ze nie ma skrupolow i w zasadzie takie dokumenty i ich podpisanie moga oznaczac klopoty dla mojego przed faktycznym ich podpisaniem chcial sie skonsutlowac z kims czy ma to robic czy nie. Ja to wszystko rozumiem. Cala sytuacja miala miejsce w czwartek. Ojciec w pon chcial miec podpisane dokumenty na biurku. W czwartek rozmawialismy o tym przez tel. powiedzialam ze w weekend na spokojnie jak sie zobaczymy przejrzymy to przedyskutujemy i zadecydujemmy co zrobic. W piatek po pracy przyjechalam do niego. W ogole nie bylo na ten temat rozmowy. W sobote moj byl w pracy. Okolo 15 dzwoni do mnie i mowi ze zaprosil swoja mame zeby ta doradzila mu co ma zrobic. No poczulam sie zepchnieta na drugi plan. mysle sobie- skoro mamusia ma ci doradzac to ok. Zabolalo mnie to. Bo uwazam ze mogl zadzwonic i powiedziec- kochanie chcialbym zebysmy przepatrzyli te dokumenty, zaprosilbym moze tez mame zawsze to lepiej jak wiecej osob przejrzy. No cokolwiek! A on w zasadzie zaprosil zeby mama mu doradzila. No wiec kiedy ta faktycznie przyszla ja sie przywitalam z nia i poszlam do pokoju obok ogladac tv. skoro tak mieli sie naradzac...... tak sie akurat zlozylo ze w  ten dzien mialam okres i strasznie bolal mnie brzuch. Moj ex widzac ze poszlam sie polzoyc a nie siedziec z nimi przy stole i debatowac oschlym tonem zapytal z sasiedniego pokoju gdzie siedzieli- a ty nawet tutaj nie przyjdziesz??!!! na co ja odpowiedzialam- zaprosiles mame zeby ci pomogla, to sie naradzajcie, nie bede wam przeszkadzac. On cos tak jeszcze zaczal sie burzyc, oczywiscie przy niej. W efekcie mama powiedziala- daj spokoj, widac nie wszystkich to interesuje i dotyczy (czytaj mnie). Naradzili sie, ona wziela go do swojej jakies znajomej ktora powiedziala czy to podpisywac czy nie. Pzoniej wieczorem kiedy bylysmy sami sie zaczelo....- jak ty sie moglas tak zachowac, zlekcewazyc moja mame? Ona przyszla NAM pomoc, a ty sie nawet z lozka nie ruszylas i jescze fochy masz! Na co ja mu odpowiedzialam, ze ta sytuacja zostala rozdmuchana przez niego. Gdyby nie jego zachowanie juz przy niej, kiedy ostentacyjnie zapytywal czy nie przyjde, ze tak bede lezec, nawet by nie zauwazyla ze cos jest nie tak. Ja sie z nia przywitalam jak weszla do mieszkania, po czym poszlam do drugiego pokoju. Rownie dobrze mogla by uznac, ze syn ja zaprosil zeby mu doradzac, siedza i radza, tyle. Ale on swoim zachowaniem ewidetnie zwrocil jej uwage, ze cos jest nie tak. Pozatym powiedzialam mu, ze gdyby chcial to sam nawet moglby mnie wytlumaczyc typu- moja boli brzuch, odpoczywa w drugim pokoju i bylo by ok. Ale po co??? No i sam fakt tego, ze zaprosil sobie ja na cialo doradcze, wczesniej tej NASZEJ sprawy nie dysktujuac ze mna.... No a pozniej pretensje ze jak ja sie zachowalam! W kazdym badz razie tak mi nagadal ze sobie mysle- moze faktycznie zle zrobilam, zlekcewazylam, ponizylam..... Uznalam ze ja przeprosze. Kiedy sie nastepny razem widzialysmy(bylo to juz po swietach, po smierci dziadka) powiedzialam ze chce wrocic do ostatniej syuacji jaka miala miejsce, ze nie bylo moim celem ponizenie jej ani upokorzenie. Powiedzialam ze zle sie czulam dlatego poszlam do innego pokoju i nie chcialam z nimi siedziec, zwlaszcza ze oboje sie mieli sie doradzac, ale jesli poczula sie zlekcewazona to ja przepraszam.
Na co ona- ostatnia sytuacja uswiadomila mi jaka jestes naprawde! niewazne gdzie jestes, u kogo zachowasz sie tak jak ci pasuje nie zwazajac na nic! To prawda poczulam sie zle i tak jak kiedys bylam na ciebie otwarta i zawsze bylam za toba tak przestalam byc! staralam sie rozumiec ciebie, twoje racje, argumenty. Wiele razem rozmawialysmy i mam w glowie wiele zdan ktore powiedzialas. Ja nie wiem czy ty sobie chcialas go wychowac tak jak ci pasuje czy o co chodzi?!! I kim ty dla niego jestes?- dziwczyna na wekendy? kochanka?? Jemu napewno nie o to chodzilo. Wiesz ze jesr dziecko i trzeba mu stworzyc dom a ty w ogole o tym nie msylisz. Zabierzesz sie do krakowa i tyle sie interesujesz co tutaj sie dzieje itd itd..... no ulalo jej sie, ulalo.....Smierc dziadka mocno mnie przybila, kazdy to widzial, nawet  w pracy. Nie uslyszalam od niej chociaz glupiego - bardzo mi przykro, wspolczuje. Byla zla i zawiedziona na moje zachowanie i dala temu wyraz. Co smieszne, kiedys tez sie wtracala do nas, pouczala i ja nie wytrzymalam i powiedzialam ze ciagle to ja jestem osoba ktora musi tego sluchac, zbierac jej wywody itd i ze jest mi przykro z tego powodu ze ciagle to wisi na mnie. Na co ona mi mowi ze ona nie chce dla nas zle, ze sie martwi bo szkoda mnie i jego , naszego czasu i w ogole to ona mnie KOCHA!!!!!! no to wlasnie dala wyraz na koniec tej milosci wielkiej:(:(:(:(
No a ja do dzis mam kaca moralnego czy tak strasznie zle postapilam?? pozatym mam wrazenie ze moj dolal tylko oliwy do ognia swoim zachowaniem kiedy ona juz byla....i tez nie zachowal sie fair tak zebym ja czula sie z tym fajnie. Ale kiedy to wszystko mu powiedzialam uslyszalam- no tak, bo ksiezniczke trzeba osobno zaprosic, zapytac o zgode itd. Przeciez to bylo jasne ze on chce abym tam byla, ale zamiast 3 razy mowic z osobna kazdej o co chodzi zaprosil ja zeby powiedziec to raz i podjac decyzje. Zebby bylo jasne, ja absolutnie nie mam ZADNEJ pretensji ze ja o to poprosil, chodzi o fakt w jaki sposob sie to odbylo. No a kiedy sie klocilismy o ta sytuacje powiedzial tez- a ty co mi doradzisz? zaprowadzilabys mnie do jakiegos adwokata tak jak ona??? ona ma znajomych duzo ktorzy jak widzisz mi pomogli, a ty co bys zrobila??? wszystko ok, ale skoro tak to po cholere w takim razie mialam tam byc??? najpierw ustalamy ze bedziemy sie naradzac sami, pozniej zaprasza mame, ja czuje sie odepchnieta i nie jestem z nimi, ma o to waty, po czym jest klotnia i mi mowi a co ty bys mi pomogla??? no to po cholere sie wscieka jak z nimi nie siedzialam przy stole????co myslicie?

Tak nie ma, nic to nie zmieni. Ale mnie samej jest z tym zle. Nie lubie miec poczucia ze wobec kogos bylam nie fair/ podla zwlaszcza jezeli ktos nie jest niczemu winny. Tutaj poniekad tak bylo. Oberwalo sie komus za kogos i z tego wlasnie powodu jest mi zle, dlatego prosze o obiektywna opinie co myslicie????

Myślimy, że to NAPRAWDE NIE MA ŻADNEGO ZNACZENIA w sytuacji w jakiej jesteś teraz ....
Po co się katujesz ciągłym i drobiazgowym roztrzasaniem tego ?
Czy to sprawia, ze czujesz się lepiej ??

wnioski???? adekwatnie do tej sytuacji nie nasuwa mi sie zaden- pozatym zeby czasem zrobic dobra mine do zlej gry- aby wszyscy byli szczesliwi- no prawie wszyscy....
odpowiadajac Isabelle- czy jest mi lepiej?- wogole nie jest mi latwo. Od ponad miesiaca zle sypiam i nie ma dnia zebym nie myslala. Oczywiscie ten zal i bol ktory czulam na poczatku jest ciut mniejszy. Doszlo do mnie ze to koniec, nic sie nie zmieni, ze nie bedzie walczyl itd. moj telefon milczy juz od bardzo dawna. nie znaczy to jednak ze nie boli, nie tesknie, nie brakuje itd:(

POMOZCIE JAK WYJSC Z MALZENSTWA TOKSYCZNEGO JESTESMY JUZ 7 LAT, OD 2 NIE MEISZKAMY RAZEM MOJ DUZO MLODSZY MAZ WYPROWADZIŁ SIE DO MAMUSI MA 35 LAT KIEROWNICZE STANOWISKO W PRACY,A W ZYCIU OSOBISTYM JEST KLAMCĄ UWIKLANYM W KREDYTY NA SWOJE GADZETY TELEFONY, BYC Z NAMI NIE CHCE BO MOWI ZE NIE CHCE GO ZAEMELDOWAC I BOI SIE BYC WYRZUCONY NA BRUK,KASY ODDAWAC NEI CHCE JAK NA POCZATKU MALZENSTWA BO BEDZIE ODE MNEI ZALEZNY TAK SOBIE WMAWIA, DZIECKIEM SIE NIE INTERESUJE BO ZASLANIA SIE PRACA ZAWODOWA, ZA TO CODZIENNIE PRZYJEZDZA PO PRACY JEDZIE DO MATKI ZJE OBIAD KTORY TAM NA NIEGO CZEKA, POTEM KUPUJE SOBIE TRZY PIWA WYPIJA JE DZIEN W DZIEN I PRZYJEZDZA DO NAS POKONUJAC DZIEN W DZIEN AUTKIEM 50KM TYLKO PO TO BY MNIE BZYKNAC CZASEM KIEDY TO ON MA CHEC LUB WIDZIEC SIE Z DZIECKIEM, BO MATKA BABCIA NASZEGO DZIECKA JEST .....WYKROPKOWALAM BRAKUJE MI OKRESLENIA NIE KOCHA TEGO DZIECKA POWIEDZIAL MI KIEDYS MAZ NIE MA SERCA WNERWIA JA DZIECKO ZE PRZESUNIE JEJ JAKAS RZECZ W DOMU, DWA LATA POZWALAM BY CIAGNAL SIE TEN KOSZMAR, MAZ OBIECUJE ZE DO NAS WROCI ZWIEZIE RZECZY BEDZIE PRZELEWAŁ PIENIADZE ŁOZYŁ NA RODZINE WSPIERAŁ MNIE POMAGAL, PO CZYM JAK DOSTANIE SEKSU ZMIENAI ZDANIE I MOWI WRACAJMY DO SIEBIE POWOLI, WIEM ZE GRA NA MOICH EMOCJACH DZIECKO ZARAZ IDZIE DO 1 KLASY I NIE WIE CZY DZIS TATUS WROCI DO DOMU CZY NIE
JEST KTOS KTO JEST W STANIE MI POMOC??? JAK BYC SILNA JAK NIE DAWAC PUPY JAK NIE WPUSZCZAC DO DOMU JESTEM PSYCHICZNIE ZDEMOLOWANA

Droga Isabelle- zyje (a przynajmniej mocno sie staram zyc) normalnie. Usmiecham sie, zagaduje do ludzi w pracy. Ale przychodza rozne chwile...po pracy najczesciej zostaje sama, przychodze do mieszkania i niekoniecznie mam co ze soba zrobic. Z drugiej strony nie mam tez- poki co-ochoty na wychodzenie gdziekolwiek. Jesli kolezanka mnie czasem wyciagnie, ok. Sama jednak nie mam jakiegos parcia na to, pomijajac tez fakt ze kompanow do takich wypadow jest coraz mniej. W jednym z postow 'wyszka' napisala zebym nie rozpaczala za stracona miloscia bo to nie to..... w tym momencie przychodzi mi do glowy pytanie czy w ogole dostapie takiego zaszczytu... napewno nie jestem ani pierwsza, ani ostatnia osoba ktorej cos sie posypalo... swiadomosc jednak ze jestem sama (nie moge np. pojechac do rodzicow na wekend oderwac mysli itd) dodatkowo mnie dobija. Chcialam tylko zeby ktos mnie mna zaopiekowal.... i myslalam ze on ta osoba bedzie.
Napewno kiedys tez przezylas zawod milosny- wierzysz ze wszystko jest po cos? ma jakis sens ktorego teraz jeszcze moge nie rozumiec??

No wlasnie- ja wlasnie przezywam swoje drugie.. teoretycznie powinno byc latwiej- znam ten bol, jestem starsza, rozsadniejsza, mam nadzieje ze tez madrzejsza. A tu guzik! Boli jak jasna cholera! zawiedzione nadzieje, zaczynanie wszystkiego od poczatku, jedna wielka niewiadoma co dalej jak to bedzie...? jakkolwiek nie bylo mi z bylym mielismy jakis plan na zycie. Spodziewalam sie ze 'jakos' zamieszkamy razem, bedziemy miec dzieci itd. Oczywiscie przychodzilo mi czasem przez mysl czy jest sens powolywania na swiat istoty zeby wychowywala sie w takiej stmosferze, ale jakkowiek by nie powiedziec mialam jakis puknt zaczepienia. 31 lat na karku.....i znowu od zera-...:(

Nie opieraj swojego szczęścia na związku. No masz lat ile masz, taka jest Twoja droga i co? Lepiej myśleć, że masz ile masz (31 to nie jest dużo, bez przesady;)) niż brnąć z całych sił do przodu i wykorzystać swój czas jak najlepiej się da?

Starsi ludzie od Ciebie odnajdują miłość:) Czasem trzeba zacząć wszystko "od zera" żeby pewne rzeczy zrozumieć, docenić, zmienić. Czasami dostajemy tak bolesną szansę tylko po to by w końcu zbudować coś pięknego:) Też jestem po trudnym rozstaniu, wspólne mieszkanie, wyznaczona data ślubu, plany na przyszłość i myśli o dziecku, ale stało się inaczej. Mój związek był chory i nawet gdyby był ślub to by się rozpadł. Musiałam dostać tak mocnego kopa w dupę (opisywałam moją historię w innych wątkach) żeby dać sobie samej szansę na coś lepszego. U Ciebie jest tak samo. Zasługujesz na coś więcej, a czemu tak boli? Bo ból uszlachetnia i pozwala docenić to co nas spotka w przyszłości oraz dzięki niemu unikamy błędów z przeszłości. Uszy do góry!!!