pomocy- nie daje rady po rozstaniu

Ten schemat zwiazku przemocowego zawsze wyglada tak samo.Rozne sa tylko pomysly przemocowcow-bo np jeden rzuci za Toba butelka,drugi uderzy w twarz,a trzeci nieustannie krytykuje.Rozne sa tez dlugosci zwiazkow,bo rozne sa ich ofiary.Generalnie sprawcy przemocy sa tacy sami.Ludzie nieraz cale zycie tkwia w takim g...,bo brakuje im wiedzy na temat przemocy.A jezeli juz nawet maja wiedze,to i tak w tym sa-ze mna tak bylo.Bylam silnie uzalezniona.Pzdr.

Fajnie ,ze masz swiadomosc swojego postepowania.Ale naucz sie oddzielac swoje zachowanie od jego.Za nic w swiecie nie proboj sobie wmawiac,ze jego zachowanie bylo skutkiem Twojego zachowania!Nie wyrzucaj sobie,ze bylas niedobra-stalo sie,czasu nie cofniesz.On tez byl niefajny.Kazdy odpowiada za swoje zachowanie.Pzdr.

Co Ty piszesz,dziewczyno?Pisalam Ci w poscie wyzej,ze jego zachowanie-to jedno,a Twoje-to drugie.Uwazasz,ze ktos jest toksyna,bo jest prowokowany,tak?Zmien myslenie.Pzdr.

Twoje decyzje nie zmieniłyby Waszego związku. Nawet jakbyś się wprowadziła do niego to też nie byłoby dobrze między wami, bo on ciągle by wymyślał coś nowego. Ciągle by Cię gnoił, poniżał i obarczał winą za wszystko co złe na świecie i we wszechświecie. ten typ tak ma. Zrozum to wreszcie!

Nie odpisuj!

Dziewczyny, wesprzecie dobrym slowem??? siedze  w robocie i mysli kraza wokol jednego! masakra jakas:(

masajka.. naprawde uwazasz ze to jedyne i sluszne rozwiazanie?????nie rozumiem tego- sam tak zdecydowal, kazal oddac pierscionek a teraz pisze ze caly czas cierpi. Po co to wszystko. A ja widzac to cierpie dwa razy mocniej. Serce chce sie odezwac, rozum mowi nie.

bardzo mi go brakuje, bardzo cierpie i  z jednej strony chcialabym sie odezwac. Ale co napisac na taka wiadomosc? tez cierpie tak jak ty? jest mi zle i czuje sie jak g...o? zaczniemy tez pisac jak gdyby nigdy nic??? nie umiem, przeciez mnie zranil, zostawil z poczuciem winy, ktore jak sama widzialas mam. Teraz pisze... ok przez moment jest mi lepiej, bo wiem ze nie tylko ja przezywam. Ale odpisze, zaczne sie nakrecac a on mi odpowie- sory, chcialem tylko wiedziec co u ciebie slychac i powiedziec ze jest mi zle. Nie zmienilem zdania- i wtedy znow dostaje w morde. Wiec nie odpisuje.... ale tez mnie to meczy. Moze podswiadomie chcialabym zeby zawalczyl o mnie jak facet o kobiete, tymbardziej ze ja tak walczylam o niego- do samego konca. A za chwile mysle sobie- moze pisze bo chce podbudowac swoje ego, dostanie to co chce czyli odpowiedz i zniknie. Ale mimo wszystko z szacunku do tej relacji nie chce byc ignorantka. Tylko boje sie ze sama sobie uwiaze petle na szyje, a on moze po prostu tylko dobrze sie bawi moim kosztem. W sumie, to on mnie olal, z jego decyzji ostatecznej sie rozeszlismy. Nie wiem co myslec:(:( jest mi ciezko... siedze i wyje

znam go na pamiec nistety...:( ja nie wiem tez po co on pisze do mnie... bawi sie mna??? chce sie podbudowac?

a jakie to ma znaczenie , z jakiego powodu pisze?
oj coś mi się wydaje, że wystarczyłoby, żeby napisał ,,wracaj" i byś wróciła.........

marzimagia, powiem ci,że ja bym odpisała,ale krótko i na temat czyli cierpisz w skutek swojej decyzji nie mojej. i już.
mój baran w ostatni poniedziałek się odezwał po 3 tygodniach i powiem ci,że ból,który już prawie wyleczyłam powrócił na nowo.od poniedziałku prawie każdego wieczora,gdy leżę w łóżku już niczym nie zajęta cierpię i walczę z tym cierpieniem.
mam nadzieję,że szybko to powróci do normy.

Elza...nie wiem wlasnie.. taka prawda. To byla jego decyzja, nie moja. Ale boje sie ze kiedy mu odpisze nakrece sama siebie i bedzie jeszcze gorzej. To pytanie na koncu jak gdyby nigdy nic- co u ciebie slychac? jakby nic zlego sie nie wydarzylo. Nie wiem jakie jest najlepsze wyjscie z tej sytuacji. Odpisujac boje sie ze zaczne sobie wkrecac, dam mu tez satysfakcje ze po tym wszystkim jak sie zachowal ja tez odpisuje. Z drugiej strony nie odpisujac- mecze sie:( Czemu to wszystko jest taaaaaaakie trudne???????
Moje kolezanki twierdza ze podziwaiaja mnie ze twarda jestem i sie nie odzywam- ale nikt nie wie co przezywam i ile mnie to kosztuje:(:( jeszcze dzis rano myslalam ze wsiade do auta i pojade do niego, porozmawiam z nim!!! Boze, ja zwariuje, jestem wrakiem. Pomocy dziewczyny!!!! co robic!!!!?????

Ismena nie wiem. Taka jestem pozal sie Boze pewna siebie i inteligetna ze nawet do najprostrzych wnioskow dojsc nie potrafie. Tak jak pisalam jestem jak dziecko we mgle. Moze potrzebuje zeby ktos mi to wykrzyczal??? Mam 31 lat a czuje sie jak dziecko 5 letnie. Nie mam ochoty ani sily na nic. A zdrowego rozsadku to juz za grosz. Powiedz mi to czego ja nie wiem, a ty wiesz czytajac to wszystko.

Ismena- naprawde uwazasz ze to wszystko nie mialo sensi ani przyszlosci? Tak sobie mysle.. moze tym ze napisal w ten sposob na gg probowal w nieudolny sposob nawiazac kontakt, a ja nie odzywajac sie wcale zaprzepaszaczam te szanse. Ale z drugiej strony nie chce znow odbic sie od sciany. Kiedys juz pojechalam myslac ze uda nam sie porozmawiac. I teraz tez boje sie zludnych nadzieji, bo ja mu odpisze on sie podbuduje a pozniej powie: zdania nie zmienilem, to koniec, ja wtedy znow zostala poraz kolejny odrzucona. Zreszta jednorazowa wiadomosc i tyle. Gdyby chcial cos naprawde, tak mysle probowalby dalej. Wiec probuje sobie tlumaczyc ze to jednorazowa slabosc z jego strony i tyle. Ale mimo wszystko mysli mi nie daja spokoju. I najzwyczajniej we swiecie jest mi cholernie zle.

sama widzisz.... beznadziejny przypadek jestem:(

Chce wierzyc ze zrobilam wszystko co moglam zeby to uratowac. Chce wierzyc ze to co najlepsze jeszcze przedemna, ze spotkam kogos z kim bede naprawde szczesliwa- nie rok, dwa, trzy czy piec lat. Za kazdym razem rozstanie coraz bardziej przezywam, coraz bardziej boli. I wreszcie chce uslyszec od Ciebie co ty obiektywnie na ten temat myslisz.

Tak. czytalas caly watek od poczatku. Jak dla Ciebie to wszystko wyglada? Czy patrzac obiektywnie byl to zwiazek ktory mimo tych wzszystkich turbulencji mial szanse przetrwac? I czy twoim zdaniem nie odpowiadajac na wiadomosc na gg, kiedy dal upust swojemu cierpieniu, zrobilam dobrze ignorujac go?

Czy ja jestem w rozpaczy??? od 3 tygodni nie wiem jak funkcjonuje- chyba autopilocie. Noce sa dla mnie ciezkie. Ide spac pozno, po czym zasypiam moze na 5 h gdzie i tak w ciagu tego czasu przebudze sie z 30 razy. Rano wstaje duzo wczesniej przed budzikiem, wiem ze musze sie umyc isc, ubrac isc do pracy. W pracy mysle, ale sila rzeczy mam tez jakies obowiazki wiec momentami sie odrywam od tego wszystkiego. Po pracy? prosto do domu.Znow wlaczam kompa i siedze, albo nie wlaczam i dopada mnie jakis smutek, poplacze i mi przejdzie. Nie mam ochoty nigdzie wychodzic, zreszta i tak nie ma z kim. Kolezanki moje albo maja rodzine i gnaja prosto do domow, albo narzeczonych itd. Przychodzi weekend ktorych od czasu rozstania szczerze nienawidze. Nie wiem co mam ze soba zrobic, czym sie zajac. I czekam znow poniedzialku. Schudlam tak ze jeszcze troche i znikne. Ale na zewnatrz nie pokazuje ze cos jest nie tak. Ludzie to widza ale moga sie tylko domyslac. Tak samo staram sie zachowac twarz w stosunku do mojego ex. ok, pojechalam tam chcialam to ratowac. Nie chcial sluchac! Z bolem serca wrocilam do domu, cala droge placzac. Kiedy poprosil o zwrot pierscionka takze z placzem ale na poczte poszlam i odeslalam. Jego zachowanie odnosnie pierscionka, to jak ze mna rozmawial kiedy ostatni raz sie widzielismy, gdzie w zasadzie ciagle mnie czyms obarczal wina za cos, jego zimna twarz, chlod w slowach dodawaly mi sil. Za kazdym razem porywnywalam to jaki byl kiedys i jak zachowal sie na koniec. Cierpialam ze sie nie odzywa, milczy, ale w sumie myslalam ze pewnie juz sie pocieszyl, znalazl sobie kogos,uklada zycie wiec i ja moze powinnam przestac ogladac sie za siebie. Az do teraz kiedy dostalam ta wiadomosc na gg. Swiadomosc ze tez cierpi jakos mnie paradoksalnie ucieszyla. Ale zaraz pozniej zaczelam sie zastanawiac co odpisac i po co? No i nie odpisalam ale jak widzisz wije sie strasznie. Wszystko do mnie wrocilo i to podwojnie. Gdzies podswiadomie sie ucieszylam z tej wiadomosci choc nie wiem czy dobrze zrobilam ignorujac ja. Ale z drugiej strony gdyby chcial walczyc nie skonczyloby sie na jednej wiadomosci, prawda??? tak sie nie robi????
To miejsce, to forum jest jedynym gdzie moge szczerze powiedziec co czuje, jak mi jest zle i jak bardzo odechciewa mi sie zycia.

No pewnie dzieci i mąż to najważniejsze.... po co Ci szczęście? po co szacunek?

Ty się lubisz chyba dołować, co?
Po co znów do tego wracasz?
Koniec to koniec, trzeba zacząć żyć od nowa.

Teraz sobie pewnie pomyślisz, że pewnie nie wiem, o czym piszę itd. Otóż wiem doskonale, też byłam w toksycznym związku i po rozstaniu też bolało, ale jakaś cząstka mnie cieszyła się, że wreszcie jestem wolna. I z każdym dniem, tygodniem było lepiej. A wiesz co zrobiłam, jak się dowiedziałam, że ma dziewczynę? Ucieszyłam się, że wreszcie da mi spokój.

Czy lubie? nie wiem, po prostu pewnych mysli nie moge wyrzucic z glowy. Nic nie poradze na to ze jestem typem analityka- rozmyslam, analizuje na 10 strone i do tego jeszcze mam poczucie winy ze moglam postapic inaczej, bo wtedy pewne sprawy przybralyby inny obrot. Co do dziewczyny- minie chyba sporo czasu zanim naprawde mnie to ucieszy. Poki co sama swiadomosc ze moglby od razu zaczac sie z kims spotykac sprawia mi cierpienie.
Swoja droga- toksyczna milosc? Uwazacie ze taka wlasnie w moim przypadku miala miejsce?

Chyba mialam inne wyobrazenie na temat toksycznej milosci- bo dla mnie ma ona miejsce wtedy kiedy facet ubliza kobiecie, bije ja, poniza przy znajomych rodzinie, pozniej przeprasza obiecuje poprawe. U nas tak nie bylo- albo juz calkiem mam mega klapki na oczach. Nigdy nie pozwolilam sobie na jakies chamskie traktowanie. Jedyne co to dalam sie wplatac w kierat obowiazkow i staralam sie jak moglam sprostac oczekiwaniom. Czy to jest zle? To jest toksyna?

w moim przypadku też nie było ubliżania, bicia itd.
była za to wielka, nieuzasadniona zazdrość
a poza tym byłam zasypywana wyznaniami, kwiatami, prezentami
miałam wszystko oprócz odrobiny oddechu

zamierzasz plawic sie tak w swoim cierpieniu?Widze,ze lubisz cierpiec.ja tez lubilam,ale to,co Ty robisz to jest czysty sadomasochizm.za chwile zapytasz mnie "dlaczego tak uwazasz?"- i na okraglo.Ty w ogole zamierzasz z tego stanu wyjsc,czy zadomowilas sie w tym dole na dobre?pzdr.

chyba tak mi jest latwiej/lepiej/ wygodniej- sama nie wiem. Po co sie starac znow wstac, odbudowywac stracone nadzieje, walczyc znow o siebie. Po cholere? jest mi wszystko jedno

No ,tak!Pewnie!A ten facet to jest cud-miod i warty Twojej depresji,tak?Powinnas jak najszybciej isc do psychologa.I nauczyc sie myslec o sobie ,a nie o facecie,ktory jest bez sensu.Pzdr.

No tak! Jeszcze Wy sie pogniewajcie i obrazcie. Pisanie z Wami daje mi ulge,wiec bardzo prosze bez takich mi tutaj:)
Co do psychologa- bylam, nawet u 2 roznych. Strata mojego czasu. Poszlam i odbilam sie tylko od sciany slyszac- na ubezpieczenie najblizszy termin na terapie za 8 miesiecy. Prywatnie? nie stac mnie placic miesiecznie po kilkaset zlotych. Moze wiec przy Was, spojrzenie obiektywnym zaschna mi rany. O ile wytrzymacie jeszcze ze mna...

Jesteśmy w podobnym wieku, niedawno zostałam odtrącona przez "tego jedynego:P" no i było bardzo trudno i jest bardzo trudno. Mnie pomaga trochę "branie na logikę". Czyli, logicznie, na ile realne jest położyć się i leżeć przez kilka czy kilkadziesiąt lat w łóżku? Czy taki scenariusz jest prawdopodobny? Co o mnie to mówi jako o człowieku?

Ja odpowiadam sobie - że to w sumie nielogiczne. A skoro tak to czy leżąc w łóżku, wyjąc, miotając się bezsensu, przecież koniec końców zwyczajnie "spędzam czas". Może ja nie umiem tłumaczyć Na pewno nie umiem. Chodzi mi o to że jesteśmy wolne. A wszystko jest wyborem nawet jeśli tak się w danej chwili nie wydaje. Nie to, że ja dokonuję dobrych wyborów

Ismena no bez przesady. Az tak katowac sie nie bede zeby jechac do niego. A sam fakt pojscia nie uwazam za zly. Gdybym nie chciala nie zrobilabym tego. sama po sobie widze ze ciezko to znosze. Dodatkowo zbieglo sie to w czasie ze smiercia mojego dziadka wiec tymbardziej jest mi poraz n-ty zle i nie moge sobie znalesc miejsca. Za strate czasu uwazam fakt ze poszlam na 1 wizyte kwalifikujaca, otworzylam sie przed kims, powiedzialam co mnie boli. Obaj wysluchali po czym pod koniec jednej wizyty dowiedzialam sie ze najblizszy termin to 8 m-cy, a do drugiego poszlam prywatnie. Schemat byl podobny. Otworzylam sie po czym zostalam uswiadomiona ile to bedzie kosztowac. Szkoda ze nie zapytalam na dzien dorby- moj blad. wiec dwa razy odbilam sie od sciany i juz wiecej nie chce.
Co waszym zdaniem mam robic? Nie da sie zapomniec 3 lat w tydzien miesiac...

No w tydzień czy miesiąc się być może nie da Ja chodzę na terapię z przerwą półtora roku, ale nie przeceniałabym nie wiadomo jak terapii. Wystarczyłaby mi przyjaciółka, ale tak to płacę za wsparcie. Płacz i płać:) Naprawdę Cię nie stać?

"Poczekaj, porzucona przezeń,

Nieznana mi przyjaciółko:

W rozpaczy swojej

Nie wychodź na balkon, nie wychodź,

Do bruku z góry nie przychodź, nie przychodź,

Na smugę cienia nie wbiegaj,

Zaczekaj, trochę zaczekaj!

Przysięgam wam, że płynie czas!

Że płynie czas i zabija rany!

Przysięgam wam, przysięgam wam,

Przysięgam wam, że płynie czas!

Że zabija rany - przysięgam wam!

Tylko dajcie mu czas,

Dajcie czasowi czas.

(Zwólcie czarnym potoczyć się chmurom

Po was, przez was i między ustami,

I oto dzień przychodzi, nowy dzień,

One już daleko, daleko za górami!)

Tylko dajcie mu czas,

Dajcie czasowi czas,

Bo bardzo, bardzo,

Bardzo szkoda

Byłoby nas!"

No pewnie, że wymówka Ale z tym mówieniem w koło tego samego - rana świeża, etap zaprzeczenia. Na razie wszystko zgodnie z oczekiwaniami.