NIE KOCHAM SWOJEGO MĘŻA

Ale CO Ty masz z tego małżeństwa, bo ja tu chyba czegoś nie rozumiem? Papierek, satysfakcję, że nazywają Cię mężatką? Sorry, ale ja nie widzę sensu tego związku.

To jest przyklad dla corki ktora ma . Zal mi tej kobietu bo przyjdzie czas , ze obudzi sie z glowa w nocniku a zaden kochanek nie poda jej reki

proponowałam kiedyś terapię małżeńską- bez skutku, nawet byłam już umówiona na konkretna datę, ale mąż nie chciał iść. Dziś już mąż tak nie pije, czasem się zdarzy że jak zacznie to nie może skończyć, ale to nic w porównaniu do tego co było kiedyś. Więc na dzień dzisiejszy przyznam szczerze nie jest tak źle. Tylko coś we mnie pękło, za te wszystkie lata, które nie były najlepsze. Coś pękło. Ale nie ma co się tu rozczulać.

Może robię faktycznie mu trochę po złości za to że kiedyś tyle pił, nie było go ciągle w domu, za to że zdradził raz, może... tego nie wiem. Wiem że z mojej strony te przygody dają mi dużo pocieszenia i zwiększają moją samoocenę która KIEDYŚ była niska.

Dziś jakbym miała doradzić kobiecie która jest nieszczęśliwa w związku to bym doradziła jej znalezienie kochanka. To jest lekarstwo na wszystko, serio.

Dziękuję za wasze opinie, oceny i odpowiedzi.

pozdrawiam.

Bo jak uzależniasz swoją samoocenę od tego ilu facetów Cię adoruje, flirtuje i chodzi z Tobą do łóżka to widzę tu pewien problem.

Doskonała rada. Jeszcze napisz jak takie lekarstwo dawkować... tak jak antybiotyk dwa razy na dobę w odstępie 12 godzin, czy może jak zwykłe tabletki od bólu głowy zawsze jak zajdzie potrzeba?

mamy córkę, dogadujemy się, jestem poniekąd szczęśliwa dzięki sobie i swojemu zachowaniu, mamy rodzinę - nie chce tego niszczyć. On jest ze mną szczęśliwy.

córka widzi, ale to jak z nią razem świetnie spędzamy czas.

@znikam
Powiedz, czy wyobrażasz sobie jak będzie Twoje małżeństwo wyglądało za 5, 10 lat, jak dziecko już będzie dorosłe na przykład? Czy nadal będziesz sobie znajdowała kolejnych kochanków a męża i córkę okłamywać? Czy wtedy już może zdecydujesz się na rozwód? Czy chcesz rozwiązać swoje problemy z seksem naprawdę, czy myślisz że to co teraz robisz to jest właśnie rozwiązanie?

Och Znikam ! Droga( czy na pewno) Nasza !
Wiesz byłabym w stanie zrozumiec fakt, że masz męża, wszystko między wami wygasło, wszelkie próby naprawy sie nie udały i jest córka. Ty- będąc samotną kobieta- znajdujesz sobie PARTNERA KOCHANKA.
Ok, kazdy ma prawo sie pogubić i ze smutku ,że małżeństwo sie rozpada- znależć kogoś a potem się rozwieść. To nie jest dobry sposób ale niestety  się zdarza. Wyciągamy z tego wnioski.
ale nie u Ciebie. Ty masz partnerów. Na seks. Zachowujesz sie jak dzieciak. Nie szanujesz ani siebie ani męża ani Dziecka swojego.
To trzeba leczyć !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
I naprawdę patrząc na siebie w lustrze nie myslisz o sobie ,że jestes łatwa? że sie puszczasz.............? Dobrze sie z tym czujesz???????
NAJBARDZIEJ JEDNAK DZIWI MNIE TO ,ŻE NIE MASZ WYRZUTÓW SUMIENIA.

nie boisz się ze jakiś obcy koles z netu może być czyms zarazony teraz jest tyle chorób
ludzie są obleśni
jeszcze swojego męża zarazisz

Stary, to, że ktoś się zapija na śmierć jest jego WYłACZNYM WYBOREM. To on podejmuje decyzję, że nie chce przestać- nikt inny za niego tego nie może zrobić. Nawet mega wredna żona bez grama litości.

Autorka się nam tłumaczy, bo tak naprawdę jest uzależniona od męża i tej całej sytuacji. Bardzo żałosna jest, a i też wzbudzająca współczucie brakiem szacunku do siebie. Wcale nie jest szczęśliwa, a tylko sobie ego jara kolejnymi kochankami. Dorosła, odpowiedzialna kobieta w takiej sytuacji opuszcza związek, który jest toksyczny, a nie zapewnia jak to fajnie mieć kochasiów.

Celna, sarkastyczna uwaga, takie zwsze wywyłują uśmiech na mojej twarzy

Ale wracając do tematu:

Droga Autorko, abstrahując całkowicie od moralnych rozważań (nie mnie oceniać, pozatym nie jest to istotą problemu) myślę, że brakuję Ci akceptacji, bliskości, docenienia. Problem niskiej samooceny nadal w Tobie tkwi. Może rozmowa z psychologiem nie byłaby złym pomysłem, zwłaszcza gdy nie masz z kim pogadać, jednocześnie nie narażając się na krytykę wymiaru moralnego. Pozwoliłoby to na uporanie się z emocjami, które Tobą targają. Wyczuwam też pewne "niezabliźnione rany" w stosunku do męża, a przyczyny obecnego stanu rzeczy leżą dużo głebiej niż tylko w relacjach seksualnych. Piszesz:

Jednak przeżywasz moralny konflikt wewnętrzy. Świadczy o tym próba usprawiedliwiania swoich zachowań:

Widzę również pewną niekonsekwencję, w tym co piszesz:

Jeżeli byłoby Ci dobrze, nie dzieliłabyś się problemem na forum (choć całkiem prawdopodobne, że podświadomie próbujesz tu szukać akceptacji, może nie ogółu, ale choćby "mniejszości" jak to ujełaś). Przejdźmy do konkretów, sama widzisz, że zaspokajanie się substytutami Twoich prawdziwych potrzeb w postaci kochanków nie prowadzi do niczego konkretnego. Może wartoby wreszcie zacząć leczyć przyczyny, a nie tylko objawy? Czy chcesz tak wegetować przez resztę swoich dni? Czy nie chciałabyś poczuć się spełniona, kochana? Czy może te Twoje dotychczasowe działania nie są wynikiem, chęci odegrania się na mężu? Jedno jest pewne tkwienie dalsze w obecnych relacjach nie przyniesie Ci niczego pożytecznego, a wręcz przeciwnie może Ci zaszkodzić. Niestety znikam, ale droga do Twojego szczęścia nie będzie "kolorowa" i pozbawiona stresów. Będzie się to wiązać z opuszczeniem "komfortowej bańki" jaką jest teraz Twoje obecne życie.

GLOBETROTTER : do psychologa kiedyś chodziłam, leczyłam nerwicę, ale terapia zbytnio mi nie pomogła. Obecnie nie mam żadnych objawów nerwicy ( a dzięki czemu?? - leki, seks. ).
Chociaż...... trochę się o sobie dowiedziałam na tej terapii , zawsze jakiś plus.
Co do mojej niskiej samooceny - nie wiem jak mnie oceniają inni ale gdzieś tam moja samoocena nie jest wysoka, choć nie powinna być bo jestem dyplomatką i daje se w życiu radę. Z pracą, domem i w ogóle.
Brakuje mi np docenienia, mąż nie pokazuje mi tego zbyt często. Akceptacji? Nie wiem, raczej nie.

kicur: u mnie aż tak źle nie ma w domu tak jak wcześniej pisałam mąż kiedyś dużo pił, i źle mnie traktował. Teraz to się zmieniło. Zmieniło się od dnia kiedy powiedziałam mu że chcę odejść. Wtedy prosił bym została i się poprawił. Ale już coś pękło.

In_ka ale to tylko w przypadku autorki wątku.
Ona szczęśliwa bo ma dobiegaczy.
Mąż szczęśliwy bo nic nie wie a do domu wchodzi przez garaż i rogi mu nie przeszkadzają.
Natomiast córka żyje w radości bo rodzice są szczęśliwi.

Słodko-kwaśny i tak trzymaj.
Ja jestem 38 lat po ślubie a razem jesteśmy 44 lata i u nas były kłótnie.
Tylko u Nas funkcjonuje coś takiego co ma określenie "KOMPROMIS".
Bez tego, Nas już by dawno nie było.
Żona nie raz chciała odejść ode mnie i ja również.
Fakt, że z mojej winy straciliśmy ładnych parę lat i z tego powodu mam ogromne wyrzuty sumienia. Bardzo tego żałuję. Nie chcę obwiniać kogoś za to, ale my wtedy żyliśmy nie ze sobą a obok siebie. Potrafiliśmy tygodniami ze sobą nie rozmawiać. To było chore i to w zasadzie w większości z mojej winy. Ale udało nam się . Dlatego jestem szczęśliwy.
Tym bardziej, że jak zaglądam na forum to serce mi płaczę jak widzę tyle ludzkich nieszczęść.
Tylko, że ten KOMPROMIS jest niezbędny, jest konieczny aby być razem.
Raz albo dwa ja odpuszczę a raz ona i żyjemy razem i wierzę, że żyć tak będziemy do śmierci.

To w takim razie określ się co wg Ciebie znaczy " obleśny" i na jakiej podstawie ich weryfikujesz.
Czy to taki co nie ma zębów?
Czy to taki który jest łysy?
Czy to taki który ma brzuch?
Etc.
Bo może ja się nie zakwalifikuje do tych nie obleśnych i spotkam się z Tobą na .
Nic do stracenia a zęby jeszcze mam i jestem zdrowy jak niemowlak .

Zasadniczo to musisz sobie odpowiedzieć na jedno pytanie: Czy chcesz coś zmienić, aby przestać się czuć jak się czujesz teraz.  Czy może żyć dalej w taki sposób w jaki żyjesz i pogodzić się, że nie będziesz w pełni szczęśliwa. Każdy dąży do szczęścia, to zrozumiałe, ale nierzadko w życiu bywa, że trzeba dużo zaryzykować, aby to osiągnąć. Sama widzisz, że kochanek nie jest lekiem na "całe zło", inaczej nie pisałabyś tutaj. Może zacznij od dokładnej analizy samej siebie? Zastanów się dobrze nad przyczynami swoich uczuć, co sprawia, że jesteś niezadowolona, czego tak naprawdę potrzebujesz. Teoretycznie (podkreślam teoretycznie!) masz wszystko czego można by od życia chcieć :dobra praca, dom, mąż, dziecko. A jeśli właśnie tu tkwi problem? Być może ten komfort sprawia, że nie wiesz do czego dążysz, tak dryfujesz bez celu z poczuciem bezsensu. Daj sobie trochę czasu, bo wbrew pozorom określenie własnego ego tylko tak prosto brzmi,  a w praktyce to cholernie ciężkie zadanie   Spróbuj odpowiedzieć co będzie jak wdźięki przeminą i jak wtedy zapełnisz pustkę? Teraz jesteś w kwiecie wieku, są chętni na Twoje walory Masz komfort, że to Ty dobierasz sobie kochanków. Gdy to się zmieni? Co wtedy?  Będziesz brała bylajakiego? Obniżysz standardy do tych bezzębnych napalonych? Nie widzisz dla siebie lepszego wyjścia? Masz elementarne prawo kochać i być kochaną. Bodajże in_ka napisała: "to lepsze życie możesz tylko i wyłącznie dać sobie sama...". No i jest w tym sporo racji. Zaryzykuj, wyjdź z tego pseudo-związku, jaki tworzysz, poszukaj miłości, żeby na starość nie pluć sobie w brodę, że czegoś nie zrobiłaś

widzę brakuje ci kultury

bez komentarza cyniczna!

nie,  nie liczyłam na żadne pochwały czy uznawanie za mądrą odpowiedzialną wspaniała itp.
liczyłam na opinię mojego postępowania, osoby, sytuacji, tak żeby ktoś 3 mógł to ocenić,
ale teksty typu "głupi" moglibyście sobie darować, bo strasznie zaniżacie poziom rozmowy na tym forum.

Znikam, Twoje zachowanie jest po prostu naganne - dziwne, że potrzebujesz opinii ludzi z forum, bo sama tego nie widzisz.
Wątek ma 3 strony, co jeszcze chcesz przeczytać? Nikt tu Ameryki nie odkryje. Żyjesz w kłamstwie, myślisz tylko o sobie.

Myślę, że powinnaś skorzystać z pomocy specjalisty - tkwisz w małżeństwie z alkoholikiem, które nie ma przyszłości, z czego sama zaczynasz już sobie zdawać sprawę. Dlaczego nie zabrać dziecka i nie odejść? Co Cię powstrzymuje? Przecież nie jesteś szczęśliwa.

A ja nie rozumiem, po co autorka zalozyla ten watwk?

Jesli jej takie zycie pasuje, jesli jest szczesliwa, jesli niema watpliwosvi, ze wszystko jest ok, to po co o tym pisze? Po co jej nasze poparcie/krytyka/komentarze?

A goowno prawda! Wsxystko kit.

Autorka po prostu chce kochac, ......

I o tym chce pogadac...milego gadania:-)

czytaj ze zrozumieniem, nie raz pisałam że byłam ciekawa opinii innych, z mądrych wypowiedzi na pewno wyciągnę wnioski dla siebie. Sama się dziwię że wątek jeszcze trwa. Ale głównie to mnie tutaj obrażają niż cokolwiek mądrego piszą. Oczywiście nie mówię o wszystkich.

Po prostu ludzie (w tym ja) nie rozumieją, jak można świadomie robić innym i sobie też TAKĄ KRZYWDĘ.
Nie wiem, jak delikatniej uświadomić kobiecie, że rozmienia się na drobne. Tego się nie da ładniej napisać.
Nie szanujesz się, znikam. I nie szanujesz swojej rodziny. Że nie szanujesz męża, to rozumiem. Ale dlaczego nie szanujesz córki?

Rozumiem, że temat wzbudza wiele emocji, ale proszę o przestrzeganie regulaminu forum i kulturalną, merytoryczną dyskusję bez obrażania siebie nawzajem.

Przy okazji, odpowiadając na Wasze pytania "gdzie jest moderacja": moderatorki nie przebywają na forum 24 godziny na dobę, a nawet kiedy tu jesteśmy, nie jesteśmy w stanie na bieżąco kontrolować wszystkich wątków. Dlatego w prawym dolnym rogu każdego posta znajduje się przycisk "Zgłoś post Redakcji" - jeśli tylko macie wątpliwości co do przebiegu dyskusji, możecie użyć tej opcji i zgłosić nam problem w raporcie. Gorąco zachęcam do korzystania z tego sposobu kontaktu z nami.

To musi byc bardzo nieszczesliwa osoba....bo tu o tym pisze, bo ma taki tytul watku...

Wszystko swiadczy- dla mnie o tym, ze chce kochac i byc kochana, rozpaczliwie.
Zalecza ten glod romandami, szuka tutaj krytyki, i wmawia ( sobie, nie nam) ze jest jej z tym dobrze, a tak na prawde chce zeby ja przekonac, ze moze inaczej....tylko nie wie jak.

Ale nikt tu nie powiedzial jak...
Kazdy tylko krytykuje, szkaluje i opluwa....a moim zdaniem ona potrzebuje pomocy/zwraca sie o pomoc
( dlatego tu pisze)- bez kozery, zadna spelniona osoba nie cztalaby tylu kalumni na swoj temat...

Ja wiem, jak! Ale i tak nie posłucha, uzna to za krytykę i chęć dopieczenia...

Zacząć powinna od znalezienia dobrego psychoterapeuty, z którym przepracowałaby swoje dzieciństwo, następnie swoje małżeństwo z alkoholikiem. To pomogłoby jej w zrozumieniu tego, dlaczego nadal żyje z mężczyzną, którego nie kocha.

Z przeszłością należy się pogodzić, nie walczyć.

A może @znikam gonisz króliczka, szukasz czegoś czego nie ma. Poczytaj tutaj, zobacz ile ludzi jest nieszczęśliwych. Masz męża, rodzinę, szanuj to, spróbuj to  docenić.
Tym bardziej, że szukałaś i nie znalazłaś bo to czego szukasz nie istnieje w realnym zyciu bądź zdarza się bardzo rzadko.
Nie oceniam Cię, zrobiłaś co zrobiłaś, ale teraz weź się w garść i nieś ten ciężar ale z radością a zobaczysz że to nie jest takie złe.
Jak to stracisz to dopiero docenisz to wszystko, uwierz mi wiem co mówię. Media, filmy, książki często pokazują wyidealizowaną miłość.
Takiej nie ma. Seks z mężem jest nie taki? To jest w twojej głowie, przekonaj się, polub, postaraj się.
Wiem co teraz powiecie, że skoro jest nieudany seks to już tak będzie - nic bardziej mylnego.
Ja przez 20 lat tak uważałam a radość i satysfakcję w seksie z mężem jednak odnalazłam - ale było już za późno.
A dla Ciebie nie jest jeszcze za późno.
nie goń czego nie ma, ciesz się tym co masz

Usunął źródło silnych emocji w związku, więc trzeba ich było poszukać poza związkiem.

Mnie rozwalił ten tekst: "Natomiast szczęście małżeńskie jest...... ja szczęśliwa mając flirt, mąż zadowolony bo żonka wiecznie zadowolona i uśmiechnięta chodzi, więc szczęście jest... czego więcej chcieć?"
Dowiadując się o czymś takim, że mnie partner notorycznie zdradzał (aaa, faktycznie się dowiedziałam) szczęście prysnęło jak bańka mydlana! Za nic takiego szczęścia bym nie chciała już nigdy w życiu! To co było zamieniło się w złość, żal i tysiące uczuć, że tak mnie oszukano. Nie mam ani jednego dobrego wspomnienia, zostało tylko poczucie krzywdy, ogromnej. Nie sądzę, że twój mąż chce takiego szczęścia. Ja wiem, baza jest potrzebna, gdzieś trzeba w spokoju się przebrać, odpocząć, zjeść itd. Ale faceta mi żal, bardzo żal, bo to jego szczęście to domek na gnojówce. Ale rozumiem, przy rozwodzie skończy się ta sielanka bo jak sama zamieszkasz z dzieckiem to będzie trudniej. Gorzej będzie podrzucić małą babci czy mężowi i iść w długą. Teraz no problem.