Nie kocham swojego męża, nie pożądam go.

Jeśli przez kilka lat nie obudziło się w Tobie pożądanie do męża, mało prawdopodobne, że nagle się tak stanie. Rozumiem tę palącą potrzebę bycia kochaną, posiadania rodziny, męża, całego pakietu ale moim zdaniem popełniłaś ogromny BŁĄD. Plusem może być to, że masz córeczkę i nie jesteś całkiem sama. Ale czy związek z tzw. braku laku, gdzie nawet do seksu musisz się zmuszać o braku miłości nie wspomniawszy ma jakikolwiek sens? Moim zdaniem żadnego. Każdy facet potrzebuje czuć się pożądany przez kobietę, a na dłuższą metę nie da się tego zagrać. Teraz może dobrze odgrywasz rolę kochającej żony, ale co będzie za 10 lat? W końcu to wyjdzie. I jak myślisz, jak się poczuje wtedy Twój mąż? Zdradzony, oszukiwany(w dodatku może się stać tak, że pewnego dnia spotkasz mężczyznę, którego naprawdę pokochasz i w tym będzie się zawierała zarówno miłość jak i pożądanie i może wtedy dojść do zdrady a Ty będziesz mieć kaca moralnego i po co to?). Trwając w tym wyrządzasz jemu a także sobie ogromną KRZYWDĘ. Jeszcze tego nie widać, ale za 10 lat może się to skończyć tragedią.

Nie da się zmusić do miłości. Powiesz swojemu sercu/mózgowi/cokolwiek u Ciebie tym steruje - ''od teraz masz kochać tego pana''?
Na Twoim miejscu rozważyłabym rozstanie, bo to jest naprawdę BEZ SENSU i prędzej czy później się rozleci w drobny mak.

Poza tym spójrz na to tak - każde z was zasługuje na coś lepszego niż związek ''z braku laku''. Zasługujecie na prawdziwą miłość, obustronną.
Pozdrawiam

Tak, zrobiłam ogromny błąd. Skrzywdziłam swego męża, siebie i pewnie również nasze dziecko.

Nie wyobrażam sobie jednak rozwodu.

nie zrobię tego. jeśli on ode mnie nie odejdzie, to ja od niego na pewno nie. Wiele razy podczas kłótni, a mamy dość wybuchowe charaktery, padały słowa o rozwodzie. jednak zawsze szybko się godzimy i on twierdzi, że z jego strony to takie tylko gadanie, że nigdy ode mnie nie odejdzie, że dla niego przysięga małżeńska (choć w przeciwieństwie do mnie on nie jest katolikiem - co też rodzi wiele niesnasek przy różnych okazjach) znaczy bardzo dużo.

Podpuszczam go czasem co by zrobił, gdyby zakochał się w innej. Twierdzi, że nigdy by do tego nie dopuścił. Że  chyba tylko moja zdrada sprawiłaby że rozstałby się ze mna. Ja jednak nie zamierzam go zdradzać.

Cóż jesteśmy w impasie )))

On widzi mój brak pożądania. Do tej pory jednak zawsze to jakoś tłumaczyłam, stresem, przemęczenie po narodzeniu córki, teraz przeprowadzka. Łudzę siebie i jego, że po przeprowadzce będzie lepiej. że będę spokojniejsza, że dam radę obudzić w sobie ogień.

Nie wiem, trzymam się tej mysli. Jednak jego brzuszka nie znoszę wprost, a sądzę, że gdybym go kochała, to pewnie aż tak bardzo by mi nie przeszkadzał.

muszę jakoś go pokochać i nauczyć się pożądać go. Kurcze, na przestrzeni wieków, pewnie miliony kobiet było w takiej sytuacji jak moja, i przecież nie wszystkie były nieszczęśliwe.

Czy Ty widzisz co sama piszesz?!
Proszę Cię przeczytaj samą siebie jeszcze raz.

Boisz się powiedzieć mężowi, że go nie kochasz i że nie kochałaś nigdy, idziesz na łatwiznę, bo czekasz aż on się z Tobą rozstanie. Wtedy nie musiałabyś nic się tłumaczyć, miałabyś wymówkę : on ten związek zakończył i sprawa załatwiona.
Przepraszam Cię ale tak zachowują się tchórze !

Piszę to wszystko dlatego, żebyś w końcu zrozumiała parę rzeczy, oczywiście Cię nie obrażam. Chcę tylko uświadomić Ci prawdę.

Oczywiście, że dużo osób jest w związkach, w których brak prawdziwej miłości. Ale czy to oznacza, że jeśli inni tak mają to wszyscy mają tak mieć ? Nie chcesz mieć lepiej? Nie chcesz mieć szczęśliwego życia? Nie chcesz, by Twój mąż miał szansę na poznanie kogoś, kto na prawdę go pokocha? Uważasz, że on na to nie zasługuje? Nie chcesz, by Twoja córka miała udane dzieciństwo i patrzyła na rodzinę kochającą się ?

Na te pytania odpowiedz sobie sama. Mam nadzieję, że dadzą Ci one trochę do zrozumienia.

Życie masz jedno i możesz je przeżyć jak tylko chcesz. Ale żebyś na starość nie była potem wściekła na siebie i na całą rodzinę, że mogłaś to wszystko zakończyć i mieć szanse na udane życie, bo później może być za późno na wszystko.

Wielokrotnie pytałam męża czy jest szczęsliwy ze mną. Twierdzi, że tak. Choć ma zastrzerzenia do sfery seksualnej.

Piszesz, że jesteś katoliczką, a przed ołtarzem co przysięgałaś? Nie miłość przypadkiem? Jak można komuś przysiąc coś, czego nie ma?

Twoja córka też wyjdzie za maż bez miłości i schemat się powtórzy jeśli sprawa będzie stała dalej tak jak stoi.

Widzisz, teraz już mąż czuje, że ze sferą seksualną jest coś nie tak, a jesteście małżeństwem tylko 3 lata.

To strasznie egoistyczne. Współczuję Ci tego egoizmu

Ale ja wiem na czym polega mój błąd. Wiem co zrobilam, wiem, że nie powinnam była.

Oczywiście mozecie mnie wyzwać. Wydaje mi się jednak, że forum słuzy do tego że rozmawia się o swoich problemach, nawet jesli samemu się je sprowokowało.

Ojj to, że rodzice Twoi się nie kochali to nie jest wytłumaczenie. Bo między moimi rodzicami też nie było miłości, też mnie nie nauczyli kochać a jakoś potrafię to robić teraz ! A wiesz czemu? Bo popracowałam nad sobą, dowiedziałam się w czym mam problem i naprawiłam to.

Sama piszesz, że w Twoim domu rodzinnym miłości między rodzicami nie było i teraz chcesz skazać swoją córkę na dokładnie to samo?
Chcesz by później w dorosłym życiu robiła takie same błędy co Ty, bo ona też nie zobaczy co to miłość między dwojgiem ludźmi dorosłymi jeśli nic nie zrobicie z tym.

Można jednocześnie czuć miłość od każdego z rodzica, a być przy tym nieszczęśliwym. Bo to nie to samo co miłość między rodzicami i jeszcze do tego miłość do dziecka. Wtedy jest szczęście

tak, a czy rozwód sprawi że wszyscy będziemy szczęśliwsi?

Nie sądze

Tak sprawi i mogę Ci to zagwarantować, nie od razu ale po jakimś czasie każdy z Was zobaczy, że lepszego wyjścia nie było.
Wiadomo, że na początku byłby smutek, żal, ale po pewnym czasie i Twój mąż i Ty będziecie szczęśliwsi.
Bo Ty go kobieto ranisz teraz. Już nie wspominając, że ranisz siebie. Czy rodzina według Ciebie to ranienie bliskich osób ? Chyba nie...

Bo nie zdaje sobie sprawy z powagi sytuacji.. Szkoda gościa. 3 lata już zmarnował.

No mówiłam, zimna egoistka.

No wiem własnie, i dlatego pytam, jak naprawić to małżeństwo. Bo jednak, uważam, że małżeństwo w pierwszej kolejności trzeba ratować.

Albo czegoś co się nie zepsuło.

No nie mogło się zepsuć skoro tego nie było. Ja uważam, że mimo obrączek na palcu i tego, że formalnie są mężem i żoną, to małżeństwo z nich żadne. Jak można być z kimś, kto nas nie pociąga seksualnie? A autorka najwyraźniej nie rozumie jak ważne jest dla mężczyzny to by kobieta go pożądała...albo to z nim coś nie w porządku O.O

Następna ofiara małżeństwa z rozsądku...
Może kiedyś go pokochasz, a może nie...naprawdę trudno to przewidzieć.

moniko, a ja uważam w przeciwieństwie do innych, że warto sprobować może jesteśmy obie naiwne, sądząc, że takie rzeczy są możliwe? cóż..
nie będę powtarzać, że to błąd bla bla, bo sama o tym wiesz. może trzeba zacząc od samych podstaw. musisz sobie przemyśleć jakie ma zalety, odejdźmy od wad, od tego co cię w nim irytuje. skupmy się na samych pozytywach. umie gotowac? sprząta po sobie? jego członek jest sporych rozmiarów? mnie często na zły humor pomaga usmiechnięcie się. nawet na siłę! sam odruch uśmiechu sprawia, ze w organizmie wytwarzają się endorfiny. ale to z pewnością wiesz. wiadomo, że ładna miska jeść nie daje. ale do brzydkiej miski nie wsypiesz karmy.. dlatego może czas pomyśleć o wspólnym odchudzaniu się, spaleniu tego jego brzucha? na pewno masz jakies niedoskonałości po urodzeniu córki. uwierz mi, że gdy brzucha nie bedzie, nagle nie będziesz mogła się do czego przyczepić jeśli chodzi o te partie ciała. twarz? nie wiem czy uważasz go choć za odrobinę przystojnego.. twarzy nie zmienisz. ale samo zdrowie odżywianie, sport daje większe chęci na seks. jakieś preparaty na zwiększenie twojego libida? jak domyślam się, ty podobasz się mężowi. uwierz mi, że do podniecenia wcale nie są potrzebne uczucia.. choć seks z miłości jest piękny. ale trzeba zacząć od podstaw!

To tak, ale żeby całkowicie nic i to w stosunku do męża? Przecież takie małżeństwo nie ma racji bytu

pożądanie to też uczucie Jak można się podniecić i jednocześnie nie pożądać? O.O

Ach, wiecie łatwo mnie oceniać, nie wiedząc tak naprawde wszystkiego, jedynie na podstawie kilku postów. W tych kilku wypowiedziach ja też nie jestem w stanie opisać wszystkich niuansów.

Za szysbko zamieszkaliśmy z mężem, nie zdążyłam sie w nim zakochać. Nie było randek, nerwowego oczekiwania na spotkanie. Po 2 miesiacach znajomosci mieszkaliśmy razem. czyli pojawila sie proza życia, w tym również choroby męża. Dość paskudne, choroby jelit,krwawienia,szpitale. Poza tym, okazało się że mój mąż zrobił kilka głupot, ściągnął na nas, w czasie gdy byliśmy narzeczeństwem, widmo procesu cywilnego, karnego, komornika itp. Szczęśliwie zakończyło się kilkudziesięciotysięczną ugodą. Jednak to wszytsko sprawiło, że zaczynające tleć się uczucie nie rozkwitło.
czułam się i wciąż trochę czuję jak bym związała się nie z dorosłym mężczyzną, a z 18 letnim chłopakiem, który niby dorosły, ale wciąż potrzebuje nadzoru mamy i żeby to ona podejmowała strategiczne decyzje.

Tak naprawde to dopeiro teraz zaczyna sie to troche prostować. Nie wiem, jak to wszystko ułożyć. Ale z pewnością - wbrew temu co twierdzicie- nie jestem ani egoistką, ani zimną suką.

No właśnie o to mi chodziło, że nie ma nic. Żeby chociaż go pożądała albo podobał jej się wizualnie.

To co napisałaś tym bardziej dowodzi tego, że wasz ''związek''(jak kolwiek śmiesznie by to nie brzmiało) jest BEZ SENSU.

Nie obudzisz się teraz, to obudzisz się kiedy indziej...z głową w nocniku.

a ty czasami nie przesadzasz?

Moim zdaniem to jest coś między nimi, tylko on nie dostrzega pewnych niuansów , znam z  autopsji
Do autorki postu, ty sama decyduj co w twoim życiu jest ważne, nie posiłkuj się nigdy radami.... to twoje życie, nie bój się podejmować decyzji, pewne rzeczy akceptujesz inne nie.. czy długofalowy bilans wyjdzie na plus, nie wiem. Doświadczenie innych to mit, możesz słuchać , ale i analizować z ich wypowiedzi czy to mądrość czy tylko pewne zachowania powodowane ich doświadczeniami. Jeśli cię nie pociąga, powiedz mu co ma zmienić w sobie żeby było dobrze, pokaż mu to forum, nie swój wątek, żeby miał świadomość jak świat się zmienia, że to nie twoje fanaberie, wyprowadź się na miesiąc z córką, ale nigdy nie korzystaj z okazji na poznanie kogoś innego, daj mu szanse, jeśli coś do niego czujesz...cokolwiek, jeśli nic kompletnie, to daj mu szanse na życie, macie tylko jedno dziecko, Zawsze jest czas na odejście. Powrót jest dużo trudniejszy niż próba naprawy relacji, On kocha Ty nie, chcesz spróbować go pokochać? Jeśli nie to szybko rozwód, dziecko sobie poradzi. Odpowiedz sobie czego od niego oczekujesz?i mu zakomunikuj to, On ma prawo wiedzieć. Ty jesteś mega ważna, ale On i dziecko też, ale jeśli jesteś w porządku i bez rad innych męczysz się to uciekaj. Mówi ci to ktoś kogo żona podobno kochała, ale po czasie nie spełniał kryteriów i siup b.żona randkuje bo jest ciekawa jak jest inaczej. Popadłem w stagnację, może on też, daj mu spróbować się zmienić, jak się nie uda to siup do widzenia , może będzie cierpiał jak ja, ale znajdzie kogoś kto go pokocha naprawdę.

Moim zdaniem tak jakby osiągnęłaś swój cel i twój mąż nie jest już dla Ciebie atrakcyjny. Moim zdaniem On też musi chcieć Ci się podobać, dbać o siebie itd. Może spróbujecie wprowadzić jakiś element urozmaicenia do waszego związku, może trochę zazdrości.
Bardzo Cię podziwiam, że tak martwisz się o to, że chcesz naprawić coś między wami, natomiast może być że jesteś z tego typu kobiet, co potrzebują adrenaliny, odmiany, gry. Na to pytanie, musisz już sobie sama odpowiedzieć.

Przez taki idiotyzm, prawdziwi mężczyźni tracą wszelką wiarę w normalne kobiety. Tyle w temacie. Żal mnie ściska, biedny mąż. Szkoda mi go. Może powinnaś udać się jednak do specjalisty, nie myślałaś o tym? Bo niszczenie komuś życia nie jest normalne. Moim zdaniem: Jesteś Nienormalna, egoistka, bleeeeeeeeeee...........

Autorko, seria wizyt u psychologa się przyda.

Prawda jest taka, że marzysz o księciu z bajki ale bądźmy szczerzy, znasz kogoś takiego? Naprawdę dobrze? Z kim byś chciała być? Bo moja opinia jest taka, że wytworzyłaś sobie idealistyczny obraz księcia z bajki, którego nigdy nie znajdziesz i zawsze będzie Ci źle. Co gorsza, zabierzesz dziecku matkę lub ojca.

Przemyśl to.

Wiecie co?
dziewczyna pisze coś szczerze a Wy napadacie na Nią jam muzułmanie. Kim jesteście aby ją osądzać??? Znacie choć trochę JĄ albo JEGO? Nie! To zamknijcie te swoje zajadłe buzie.
Więcej empatii!!!

Znasz jakiegoś muzułmanina chociaż? ;-)

Przysiega przed oltarzem to farsa, bo nie milosc mozna przysiac ale najwyzej wiernosc czy dbalosc o kogos, fikcja z wieczna miloscia to religijna utopia, nie kazdy tez wie czym ona jest
Corce to niech powie jaka ma byc nie popelniala bledow ze leci na widok rasowego samca i dziwi sie ze przez niego cierpi, w tym przypadku nie wiemy czy on na tym cos traci.
Widze idealisci zebrali sie bo ktos odslonil swoje mysli to rzucanie kamieniami co jest ulubiona rozrywka na forum i tych co maja najwiecej "za uszami"...
Do tego w ramach anty-desperacji najmodniejszego zachowania obecnie, fetyszu i bozka to co lepiej by odeszla? Sama zrobi co najlepsze dla niej i nie musi radzic sie tych co tez maja problemy w zwiazku a najwiecej do powiedzenia

Peeter, nie ze względu na bożka. Autorka podaje swój katolicyzm i przysięgę małżeńską jako jeden z argumentów dla których trwa przy mężu dlatego uważam, że tym bardziej ich małżeństwo jest w tej chwili bez sensu, bo od samego początku budowane na złudzeniach. To liche fundamenty, które się zawalą przy najlżejszym podmuchu.
Co do miłości to ja wierzę w taką na całe życie. Z czasem może nie jest już tak namiętna jak na początku, za to dbałość o kogoś to też jest miłość, więc myślę, że później możliwa jest właśnie taka czuła miłość. Problem w tym, że autorka jest dopiero 3 lata po ślubie, a już nie ma namiętności. Ba, nigdy jej nie było, przynajmniej nie z jej stronu.
Bardzo Cię proszę, nie pisz o rzucaniu kamieniami cytując mój post, jestem daleka od jakiegokolwiek potępiania autorki, nie będę jednak udawała, że zgadzam się z jej postępowaniem, czego wyrazem są moje posty.

Nie musi się nikogo radzić, a jednak napisała na forum z prośbą o radę

,,Abstrahuje w tym miejscu o poważnych problemach, gdyż w zasadzie od początku to był trudny związek. Wiele nas różni. Mamy zupełnie odmienne światopoglądy, a do tego oboje jesteśmy zaciekłymi dyskutantami. A zatem sprzeczki są na porządku dziennym.
natomiast łączy nas pogląd na rodzinę. Oboje chcieliśmy ją mieć, dzieci wychowywać w miarę tradycyjnie, preferujemy małżeństwo i wierność aż po grób, jesteśmy domatorami, podobnie lubimy spędzać wolny czas.,,
jesteś pewna na 100% ze go nie kochasz? ja bym miała wątpliwości
co do pozadania to już wiadomo ze nic nie czujesz tego się nie da pomylić z niczym innym, albo jest albo nie ma