Po 10 latach on nie wie...

A jakie ciasta i ciasteczka i torty pyszne piłkę palce lizać. Chociaż przyznaję, że od listopada nie ugotowałam nic. Nie potrafię.

Dziewczyny a myślicie że powinnam zażądać od niego zwrotu pieniędzy? On po rozstaniu mówił że mi odda, ale w międzyczasie to ucichło. Chodzi o 1300 zł, to są pieniądze które poszły na kaucję mieszkania które wynajmowalismy razem, a teraz został tam on. To jest prawie moja dwu miesięczna wypłata. Z drugiej strony on w międzyczasie kupił sobie nowy telewizor, a "stary" oddał mi, łaskawca. Nie prosiłam o to. To była jego propozycja i on napewno tyle już nie jest wart. Za tyle to on go kupił 6 lat temu. Ale nie chcę żeby ktokolwiek mógł mi powiedzieć że jestem jakas pazerna. Mam możliwość żeby go poprosić o zwrot bez kontaktu z nim. On ma mój nr konta.
Jak myślicie?

Jeśli zależy Ci na tych pieniądzach, to oczywiście, że powinnas zapytać o ich zwrot.
Mam jednak wrażenie, że wynajdujesz sobie tylko powody do kontaktu z nim.

Jeśli pieniądze są teraz dla Ciebie sprawą nadrzędną, to po pierwsze napisz do niego krótkiego maila z zapytaniem kiedy zwróci Ci tą kwotę.
A po drugie, zamow taksówkę, dogadaj się z kierowcą, że mu ten cholerny telewizor zawodzie i wniesie pod drzwi i tyle.
Przepraszam jeśli nie odpisuje od razu, żeby podtrzymać Cię na duchu, ale jestem bardzo daleko i nie dość, że tu jest inna strefa czasowa, to jeszcze monsun, bo pora deszczowa i pierwszy dzień mam na sobie nowy biustonosz, a to jest najgorsze ze wszystkiego ...

I co mi teraz w głowie siedzi? Że to moja wina. Bo jakbym mu nie pozwoliła w październiku się z nią spotkać to on by się nie zauroczyl. To nie zaczął by nas porównywać. A wiadomo z góry że w takim porównaniu ja wyjdę gorzej. Że gdyby nie to, to nadal bylibyśmy razem szczęśliwi. A on musiał się wtedy zauroczyc. To zaczęło się wtedy. Gdybym dołączyła....
Mam do siebie o to ogromny żal.
Ja czuję że to moja wina.
I dlaczego ona jest taka świetna żeby z jej powodu zaprzepascic taki Związek? Co ona ma w sobie czego ja nie mam????

Nie pozwoliła ??
On nie jest psem, żeby mu pozwalać wachac obce podwórka albo nie.
Nie jest też ani dzieckiem, żeby mu zabraniac czy wychowywać go ....
Musisz zrozumieć, że to jest dorosły człowiek, tak jak i Ty.
On jest obdarzony wolną wolą i ma prawo dokonywać wyborów ....
Jeśli cokolwiek zrobił, to zrobił to dlatego ze CHCIAŁ.
A z tego co piszesz wynika, ze szczęśliwi nie byliscie już od dawna, więc to nie było tak, że nagle jak nie pierdutnie, i jak piorun kulisty wpadła tamta dziewczyna i rozwalila Wasz bardzo solidny i udany związek ... To nieprawda.

Ona nie jest świetna. Ona jest po prostu inna niż Ty, to wszystko. To, że wybrał ją w niczym Ci nie umniejsza !!

Myślę, że tak jak pisalas wcześniej, on ma problemy z emocjami.
Tak naprawdę zachował się jak głupi cwok, jednego dnia prawie ciągnąc Cię do USC, a w międzyczasie kombinujac już na boku z inną dziewczyną.
Sądzę, że to jest ten czynnik kuszacej nowości i niewiele więcej.
Cóż, życie zweryfikuje moją opinię ....
Bardzo prawdopodobne że on jednak po jakimś czasie ocknie się że nie ona, tylko jednak Ty, ale jak na prawie 30 letniego faceta on zachowuje się okropnie nieodpowiedzialnie i infantylnie.

Daleko od domu, na deszczowej ciepłej wyspie też nie można zasnąć, choć tu juz jest prawie 4 rano ...

Zaraz zaraz.
Słuchaj no.
A weź może pojdz do lekarza, co ?
Może jakieś łagodne środki farmakologiczne pomoglyby Ci przejść ten najtrudniejszy pierwszy okres po rozstaniu ?
Nie mówię tu o jakimś zamulaczu, ale coś wyciszajacego byłoby dobre może.
Co o tym sadzisz ?
Może to dobry pomysł.

Umówiłam się już na poniedziałek do psychologa. Bo na psychiatre to chyba jeszcze za wcześnie? Poczekam, zobaczę co ona mi powie. Ale przydały by się takie leki...  Niestety

Zasnęłam w końcu, tyle że co jakiś czas się budziłam. Przynajmniej nie pamiętam żeby mi się snili dzisiaj.
Natomiast dzisiaj sobie myślę że przyjdzie taki dzień, że on zrozumie. Że się opamięta...

Mam teraz takie myśli że on się zwyczajnie pogubił, że poczuł się wolny, że się nią zafascynowal. Nie będę na niego czekać. Nie w ten sposób. Zamierzam żyć tylko dla siebie i oglądać się tylko na siebi,  np jak poczuje się gotowa to będę się z kimś umawiać, a nie czekać na niego. I być może kiedy on się ogarnie to ja już będę na takim etapie że go zwyczajnie wysmieje. Ale przynajmniej dzisiaj jakoś jest mi łatwiej kiedy myślę że on jeszcze zrozumie. Że przyjdzie, że będzie na mojej łasce.
Boję się jednak spotkać gdzieś teraz jego, albo jeszcze gorzej ich razem. Już wiem że mocno to mną wstrząśnie.

Nie pomyliłam się. Ona naprawdę mieszka tak daleko, tym bardziej jest to dla mnie absurdem. A wiem, że on firmy nie zostawi żeby przenieść się tam, a i ona na to zadupie nie wróci. To jest poprostu śmieszne. Ona ma tu tylko rodzinę. Podejrzewam, że to też może być dla niego plusem. Ot spotkają się raz na czas, będą ze sobą pisać, ale on nadal będzie jednak wolny. No chyba że są aż tak głupi że myślą że im się to uda. Ciekawa tylko jestem co będzie jak w ich życie wkradnie się rutyna. Jak ona pokaże jaka jest naprawdę i jak on pokaże kim jest. Bo teraz nie oszukujmy się, oboje się mocno starają, może poniekąd udają kogoś kim nie są.
Jedno jest pewne. Nawet jeśli kiedykolwiek on się opamięta, a ja jeśli kiedykolwiek postanowie dać mu szansę, to już NIGDY w życiu taka naiwna nie będę. Nigdy już sobie na coś takiego nie pozwolę. Nie będę za nim biegać, prosić go o cokolwiek. Będę ja, a on będzie musiał się z tym pogodzić albo spadać. I tym razem ja nie stanę się dla niego rutyną, bo już NIGDY przenigdy nie pozwolę żeby ktokolwiek był mnie zbyt pewien, nie oddam się cała, zapominając o sobie.

Masz bardzo dużo racji, dlatego mam nadzieję, że kiedy on się opamięta to ja będę już na takim etapie swojego życia że zwyczajnie go wysmieje.
Teraz mam zamiar skupić się wyłącznie na sobie. Przez 10 lat skupialam się na nim. Wystarczy. Mówisz ze dużo o nich wiem. To wszystko co wiem to są informacje które dostałam do środy. Ja nikogo o niego, o nich nie pytam. Nie chcę wiedzieć.
On tak naprawdę nigdy nie wrócił. Cały czas był gdzieś pomiędzy. W tym ze sobie nie pozwolę, nie myślałam o kontrolowaniu go, zabranianiu czegokolwiek. Raczej chodziło mi tylko o mnie. Że już w żadnym związku nie będę taka, jaka byłam teraz. Już nigdy nie zapomnę o sobie i nie będę cała dla kogoś. I Nie będę za nikim biegać, walczyć o kogoś. Nie będzie chciał być ze mną, to nie. Już wiem, że świat się z tego powodu nie zawali. Już wiem, że to ja jestem najważniejsza. Ze najważniejsze jest żeby mi było dobrze.
Chociaż bym nie chciała to nie zarzekam się, że nigdy nie dam mu szansy, że już nigdy nie zaufam, bo wiemy o sobie tyle na ile nas sprawdzono. Mam taką nadzieję, że on przyjdzie, a ja go wysmieje, że będę wtedy na tyle silna.
M.in. Po to idę do psychologa. Po to próbuje wychodzić jak najwięcej z domu, nawet jeśli mi się nie chce (a nie chce mi się przez większość czasu.

Niepokoi mnie, że u Ciebie tylko ON, ON, ON .... co on myśli, co on z tą dziewczyną, kiedy on się opamięta, i co on wtedy zrobi, a on wtedy przelezie, a on wtedy będzie na kolanach błagał o szansę .... on, on, on ....

MUSISZ teraz zacząć myśleć JA.
Ty jesteś na pierwszym miejscu w swoim życiu.
I tego się trzymaj.

Nie pozbędziesz się tego fragmentu mózgu z pamięcią w której tkwi on. To zupełnie naturalne, zwłaszcza, że sprawa jest świeża.
Przyjdzie taki moment, że spojrzysz na to bez większych emocji, tylko potrzeba czasu. Tego niestety nie przeskoczysz, ale spróbuj zająć sobie czas maksymalnie. Niektórym pomaga wysiłek fizyczny, sprzątanie, jak najwięcej spotkań ze znajomymi.
Jakiś czas temu ciężko zachorowałam, lęk przed śmiercią, osieroceniem dziecka nie dawał mi spokoju, nie mogłam pozbyć się natrętnych myśli, czytanie nie pomagało, kompletnie nie mogłam się skupić, ale pomogło mi słuchanie muzyki (dzisiaj nie słucham tamtych utworów, ponieważ przypominają mi ten okropny czas). Oglądałam też chętnie komedie, czy inne "lekkie" filmy, także śmieszne filmiki na you tube które, mimo koszmarnej rzeczywistości, rozśmieszały mnie. Inne pacjentki odbierały mnie jako silną osobę, mówiły, że zazdroszczą mi, że tak sobie radzę. Nie wiem, czy jestem silna, ale w tamtym trudnym dla mnie momencie życia, właśnie TO mi pomogło.
Przepraszam za osobiste wynurzenia, ale może spróbujesz "mojej" metody:)

A ja nadal będę upierac się przy swoim
Nieważne co on, jego, jemu ...
Ważne co TY.

To idź do lekarza po coś na uspokojenie, bo jeszcze się nerwicy nabawisz. Taki silny stres bardzo źle wpływa na organizm.

biedna:(:(  Bardzo mocno trzymam kciuki za Ciebie! (za siebie zreszta tez).Ja dzis juz tez taka harda nie jestem....

Wiecie Dziewczyny, mam takie wrażenie że ze swoimi uczuciami jestem sama. Mam przyjaciół, mam Was, ale czuję, że nikt mnie nie rozumie. Boje się już mówić/pisać o tym komukolwiek.
Ja wiem, że jestem głupia jeśli chodzi o to co do niego czuję. Ja wiem, że powinnam znienawidzić go całą sobą. Wiem. Ja to wszystko wiem. Tyle, że nie potrafię czuję wręcz, że naprawdę bym mu wybaczyła. Nie było by to łatwe, ale bym to zrobiła. Myślę, że ten niedzielny sms naprowadził mnie znowu na te tory. Tylko sms. Nic więcej. Wiem, że on tak naprawdę nic nie znaczył, a jednak chciała bym żeby znaczył.
Próbuję sobie przypominać złe chwile naszego związku, ale tak naprawdę oprócz tej ostatniej sytuacji, nie potrafię
Doszukuję się  w jego gestach, słowach rzeczy których pewnie nie ma, jak ten sms, jak to, że w niedzielę wieczorem napisał w komentarzach u naszej koleżanki, że jest baranem....
Wiecie zawsze mówiłam, że zdrady nigdy nie wybaczę. Tylko wtedy chyba nie wiedziałam, że kocham aż tak bardzo...
Teoretycznie wiem, że można przestać kochać, że z kimś innym mogę być szczęśliwsza, że lepiej teraz niż po ślubie, że na to wszystko potrzeba czasu. Ja to wiem, ale tylko teoretycznie, bo nie potrafię sobie wyobrazić życia bez niego. Nie chcę. Ja gdybym chciała to już mogłabym się z kimś spotykać. Już miałam propozycje. Poznałam ostatnio bardzo fajnego, wartościowego chłopaka, Pana przedszkolankę tylko co z tego, skoro ja nie potrafię sobie wyobrazić nawet że kogoś innego całuję, już nie mówiąc o jakimkolwiek związku. Cały czas myślę tylko o nim. Cały czas.... Nie ważne co robię. Jak gdzieś idę do mam nadzieję, że go spotkam, a jednocześnie się tego boję. Tkwi we mnie takie poczucie, że jak poczuje, że stracił mnie naprawdę to wtedy się opamięta, zrozumie.... Po co mi to? Nie wiem. Ale nie potrafię inaczej

Wiecie tak sobie też myślę, że może nachodzą mnie takie myśli, że on jeszcze zrozumie, że ja poniekąd mam nadzieję dlatego, że jej tu nie ma. Że nie spotykają się codziennie, że mogą sobie co najwyżej popisać ze sobą. Wiem, wiem, jestem taaaaaka głupia.

Ale nawet gdyby wrócił, gdyby padł do nóg, gdyby Ci łzy lał na kolana ..... przyjęłabyś ?
Tak szczerze .... po tym wszystkim, kiedy grał na dwa fronty, kiedy równolegle spokojnie rozwijał sobie związek z inną kobietą .... przyjęłabyś go ? Naprawdę ?

Ale życia nie da się zbudować będąc targana emocjami ...
Jak dla mnie, to on ani myśli o powrocie ...
I z jednej strony wiem, jakie to jest straszne i bolesne dla Ciebie.
Jednak z drugiej strony ... pomyśl sama, o ile byłoby Ci teraz trudniej, gdyby on po tym jak się zachował chciał teraz na dodatek powrotu.
Myślę, że wtedy cały ten kipiacy kocioł uczuć byłby dla Ciebie nie do zniesienia ...
Teraz masz czystą sytuację.
Rozstaliscie się i o ile dasz sobie prawo, czas i emocje MŚ przepracowanie tego - to wyjdziesz z tego doświadczenia silniejsza, madrzejsza i bogatsza.

Dziwnym byłoby gdybyś już przepracowała rozpad wieloletniego związku ...
Na wszystko trzeba czasu, i Tobie go też teraz potrzeba ...
Postaraj się jednak zwrócić swoje myśli w jakąś inną stronę, chociaż wiem, że to niełatwe teraz ...
Ja też jestem na facebooku i pojawiam się tam czasami, a nie ma to nic wspólnego z Tobą
Wszystko jest dla ludzi i naprawdę nie poczujesz się lepiej, kiedy będziesz go śledzić na portalach społecznościowych, albo dorabiać ideologię do każdego jego kroku o którym się dowiesz.
Usluznym przyjaciołom którzy chcą Cię informować o tym, co, z kim, jak i gdzie on robi, powiedz STANOWCZE dziękuje - może nie wiecie że z X nie jesteśmy już parą, dlatego proszę nie informujcie mnie o tym co on robi, bo nie chcę tego wiedzieć.
To powinno pomóc im zrozumieć Twoje samopoczucie.

I proszę postaraj się nie nastawiać na to, że on zrozumie, że będzie chciał powrotu - ostatnią rzeczą jakiej Ci teraz potrzeba, są zawiedzione nadzieje.
Teraz stawiając na siebie.
Na swój rozwój. Na swoją siłę.
Teraz to Ty jesteś ośrodkiem wszechświata.

Dla mnie jesteś tym centrum wszechświata, na którym powinna koncentrować się teraz cała dobroć i doświadczenie.
I będzie mi bardzo miło, jeśli od czasu do czasu że chcesz przyjąć ode mnie trochę wsparcia ...

Wiesz, ja osobiście zdziwiłabym się bardzo gdybyś teraz nagle potrafiła myśleć, że on ma spadać na bambus. Albo, że wszystko to, cała sytuacja spływałaby po Tobie emocjonalnie jak po kaczce.
Ty byłaś osobą głęboko i szczerze zaangażowaną w ten związek.
Jak miałabyś teraz przejść nad tym co się stało do porządku dziennego i tylko wzruszać ramionami na to wszystko ?
To by było właśnie nienormalne i psychopatyczne wręcz w mojej ocenie.
Twoja reakcja, smutek, żal, ból są jak najbardziej normalne i zrozumiałe teraz !
Tak ma być.
Masz to przeżywać, ten ból musi się wypalić, musisz wypłakać ten żal.
Taki jest porządek świata Kochana.
Utraciłaś kogoś, kto był dla Ciebie cenny i wartościowy. Czas przeżyć żałobę, właśnie tak jest normalnie.

Kiedy ja zakończyłam swój poprzedni bardzo toksyczny i niezdrowy związek, myślałam dokładnie tak samo.
Ale kropka w kropkę.
Już nigdy nie spotkam kogoś, kto by JEMU dorównywał.
Już nigdy z nikim nie będzie mi tak dobrze w łóżku jak z NIM.
Żaden nie dorówna JEMU intelektem, czy poczuciem humoru.
I owszem, wymagania i oczekiwania miałam w stosunku do potencjalnych kandydatów bardzo wysokie .... kolegów którzy robili do mnie podchody oceniałam bardzo surowo, przypinając im w myślach złośliwe łatki (głupek, nie potrafi się wysłowić, błazen, głupkowato żartuje, nosi głupie spodnie itp. itd.) ...

Z własnego doświadczenia mogę Ci powiedzieć tylko: TAK TRZYMAĆ.
Jeśli tylko przebolejesz, zamkniesz, poukładasz to wszystko i wreszcie w sposób naturalny - puścisz to co teraz tak kurczowo trzymasz - ten który spełni wszystkie Twoje wymagania sam stanie na Twojej drodze.
I wtedy będziesz mogła być pewna, że to jest właśnie TO.

P.S. I bez głupot Mała !
Nikt nie jest wart tego, abyś dla niego rezygnowała ze swojego życia !
Wiesz co Ci jeszcze powiem ... wiem, że teraz trudno Ci na całą sytuację spojrzeć w taki sposób, ale - nie ma nic złego w tym, że nie przeżyjesz swojego życia w taki sposób w jaki to dotychczas planowałaś.
To, czego nie zaplanowałaś, może być o wiele szczęśliwsze, lepsze i bardziej wartościowe.
Jeśli wydarzy się coś niezgodnego z Twoimi wyobrażeniami - to wcale nie oznacza, że będzie to gorsze niż to co planowałaś.
To będzie zwyczajnie INNE, ale nie gorsze.

Jeju, strasznie mi Cie żal, dosłownie to co tu czytam to tez tak jakbym czytała swoje własne myśli z przed roku, słowo w słowo. Myślę nawet, że teraz jak ktoś pisze, że w końcu przejdzie to gdzieś w tam w Tobie jakiś głos krzyczy żeby nie przechodziło to uczucie do niego. Popraw mnie jeżeli się mylę.
Jak przebolejesz i zabierzesz się za siebie, oczywiście małymi krokami, to gwarantuje Ci że wszystko się ułoży i w końcu i dla Ciebie zaświeci słoneczko. A o to, że nie zakochasz się już to się nie martw... to spada jak grom z jasnego nieba i to w najmniej spodziewanym momencie i może sama będziesz zaskoczona jaki facet Cie w sobie rozkochał.

Jak tak to forum czytam, to jestem jeszcze bardziej wdzięczna byłemu, że raczył zamilknąć na dobre. Jak się całkiem odetniesz od ex to szybciej Ci przejdzie.
Byłaś u psychologa?

Kochana... tak mi Cie szkoda, autentycznie. Sama nie jestem w najlepszej formie do pocieszania, ale po tym co przeczytalam  mam obraz naprawde rozsadnej dziewczyny. Zobacz, ja glupia i uganialam sie za chlopem, wiec gdzie byl rozum?? nie wiem. Wiem natomiast najlepiej przez co przechodzisz, tez czasem siadam na dywanie i rycze tak ze brakuje mi tchu, az do bolu glowy. Chce wierzyc i tym staram sie pocieszac ze moze faktycznie tak byc musialo. Wiem... 10 lat to w pizdziec czasu, ale z drugiej strony nic na sile. Ja tez chcialam, tez probowalam, jezdzilam bo tak czulam, tak nalezy. Ty wyszlas z podniesiona glowa. Cierpisz, ale do jasnej cholery przeciez nie moze byc wiecznie zle, no nie moze!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Inaczej przestaje wierzyc w cokolwiek:(

Ale mysle ze to nie tylko w twojej ocenie. Moim zdaniem gdyby nie chcial zupelnie nic bys nie wskurala. Zupelnie inna rzecza jest natomiast, ze tak naprawde on sam nie wiedzial czego chce... Ale i tak potwierdzam to co powiedzialam- jestes bardzo rozdadna dziewczyna, ktora zna swoja wartosc. Ja tez juz nie odpisuje, ale i tak mam zal do samej siebie ze dalam chlopu powycierac swoje sumienie moim kosztem. I mam to na wlasne zyczenie, bo sama za nim pojechalam. Moze mi sie w twarz chlop wysmiac. Kontaktu tez nie szukam, on rowniez. Zreszta nawet gdyby chcial i tak nie wie gdzie mieszkam (a mysle czasami ze szkoda, ludzilabym sie ze moze wtedy by przyjechal....). I doskonale rozumiem twoje obawy odnosnie przyszlych potnecjalnych kandydatow, nie musisz mi nawet mowic co czujesz...

Jeśli spojrzysz na jego czyny, to będziesz miała 100% pewność tego co on czuje i czego on chce.
Bo gadac to sobie można.
I czasem właśnie gadamy. I to co gadamy, a to co wiatr wieje, to często jedno i to samo ...

Jednak czyny, tu sprawa jest inna. Niezwykle trudno jest zmusić się do zrobienia czegoś, czego robić nie chcemy.
Albo powstrzymać się przed zrobieniem czegoś, na co mamy ochotę.
Nieprawdaz ?
Ano prawdaz.

Tak wiec mężczyzna, który rozstał się z Tobą, a wszedł w związek erotyczny i emocjonalny z inną kobietą, z pewnością nie zrobił tego z miłości do Ciebie.
Nie kocha Ciebie, tylko raczej darzy uczuciami tamtą ...

Nie wmawiaj sobie tego, że on Cię kocha, bo brniesz w ten sposób w koszmarna pułapkę.

To bzdura.
Żadnego związku nie wzmacnia zdrada, kłamstwo, brak szacunku ... One go niszczą.
Każda z tych rzeczy to ogromna wyrwa w związku, katastrofa po której wszystko wali się w gruzy.
Każdy związek po czymś takim już nigdy nie będzie takim samym związkiem, jakim był przed.
Można na tym budować nową, inną relację, jednak jest to podwójnie trudne, i niesie ze sobą ogromny wysiłek, cierpienie i kolosalny wkład pracy.
Jednak osmiele się twierdzić, że 90? związków po czymś takim co Ty przeszlas - nieodwolalnie się kończy.

Nie trac kontaktu z rzeczywistością i nie interpretuj wszystkich złych i podlych zachowań jako dobrych i budujących.

Polecam Ci jeszcze "Toksyczne słowa" Patricii Evans.
Bdb. Bardzo mi pomogła ...

I dalej myślę. I dochodzę do wniosku, że z jednej strony bardzo bardzo chcę o nim już zapomnieć, już przestać kochać, a z drugiej strony jest taki głosik w mojej głowie, który mówi że nie może tak być. Że ja chcę żeby on wrócił. Że ja chcę z nim być i wszystko co robię przeciwko to jest oszukiwanie samej siebie.

No i tak przez jakiś czas będzie, to przecież dopiero początek od definitywnego końca. Z czasem te myśli staną się mniej natarczywe, ale nie odpuszczaj i walcz o siebie. Dobrze, że zdecydowałaś się na psychologa, w prawdzie to co napisałaś to ameryki nie odkrył bo to chyba nawet ja pisałam, ale jak się wygadasz osobie która potrafi podejść do takich spraw to będzie Ci znacznie łatwiej.

Wszystko mija, a po burzy wychodzi słońce

Fatalnie. Mówiłam ze juz mi się nie śni? Yhym.... Całą noc Miałam o nim sny. Obudzilam się roztelepana i oczywiście nie mogę dojść do siebie....
Śniło mi się, że ona spodziewa się jego dziecka. I on jest taaaki szczęśliwy....
Nie wiem jak sobie radzić z tymi snami. One mnie wykańczają.