W nawiązaniu do dyskusji podam jeszcze jeden, właściwie dwa przykłady z życia wzięte.
Moje dziecko miało "szczęście" chodzić do podstawówki dla snobów. Dla nas była to szkoła z rejonu, ale w mieście cieszyła się opinią najlepszej, najlepiej wyposażonej, o najwyższych wynikach nauczania. To właśnie spowodowało, że ci "lepsi" (przepraszam za określenie, ale ono się tu regularnie przewija) za punkt honoru stawiali sobie, aby ich dziecko, nawet za cenę dowożenia z okolicznych dzielnic i małych miejscowości po 10-20 km, uczęszczało właśnie tam. I do tej szkoły w drugiej klasie trafił także mój syn. Był nie tylko nowy, ale też... inny, bo przecież jak w wieku 8 lat można mieć pudełko na kanapki z Kubusiem Puchatkiem, jak można chcieć się normalnie bawić, po lekcjach biegać po podwórku, jeździć na rowerze? Klasa starych-maleńkich, których tak ukształtowali ich rodzice. Tak, na początku czuł się izolowany i wcale nie dlatego, że byliśmy biedni albo patologiczni, ale dlatego, że był właśnie inny, moim (i nie tylko moim) zdaniem normalny. Dodam, że w pierwszej klasie uczęszczał do innej szkoły, w której dzieci były takie same jak on, a on wśród nich radosny, kontaktowy, lubił się z nimi bawić, a przy tym lubił szkołę.
Tak się jednak złożyło, że ten wyizolowany dzieciak miał fajne zainteresowania, pomysły, pasje, osiągał na tym polu jakieś sukcesy, posiadał umiejętności, których inni mogli mu tylko zazdrościć, dlatego z czasem nabierał w oczach klasy wartości, a nawet zaczął błyszczeć. To z kolei pozwoliło mu zbliżyć się do innych dzieci, a potem też z kilkoma osobami zaprzyjaźnić. Można powiedzieć, że z czasem wręcz stał się klasowym liderem.
Do czego jednak zmierzam? Do tej samej klasy chodziła też dziewczynka - biedna, z wielodzietnej rodziny, wychowywana tylko przez mamę, trochę zaniedbana wychowawczo, w klasie zepchnięta na margines. Pamiętam jak dziś, że kiedy wychowawczyni gdzieś w połowie roku posadziła ją w ławce z moim dzieckiem, to dziecko, choć na własnej skórze odczuło piętno odrzucenia, miało takie podejście:
kammiś napisał/a:Może będę w oczach niektórych uchodzić za niegodziwą, ale tak - dla mnie to była tragedia. Nie lubiłam go, nie chciałam z nim siedzieć, miał brudne paznokcie i nie nadążał z niczym.
Wtedy zaczęłam z nim rozmawiać, tłumaczyć, przekonywać, że dziewczynka nie jest niczemu winna, że jeśli on nie będzie jej wytykał, to być może reszta klasy z czasem to zauważy i też ją zaakceptuje. Jednym słowem mówiłam, że powinien dać jej szansę. I dał. Początkowo opornie i zachowawczo, niemniej stopniowo opór coraz bardziej ustępował. Potem inne dzieci (choć nie wszystkie) dały jej tę samą szansę.
Dzieci wiele rzeczy są w stanie zrozumieć, ale trzeba im to umiejętnie przedstawić i wytłumaczyć. Jeśli jednak wyrosną w przekonaniu, że im wolno, że są lepsze, bo czegoś mają więcej, pochodzą z bogatszej, stojącej wyżej w społecznej hierarchii rodziny, to one będą to chłonąć jak gąbka.
Potem mamy takie Kammiś w ilości hurtowej, które czują się skrzywdzone, bo ktoś im nie dał kanapki na kreskę, nie odwiózł do domu ("biedne dzieci pani nie raz sama odwoziła własnym samochodem bo jej było żal"), nie docenił, że chciała się czegoś dowiedzieć w czasie, kiedy inne dzieci walczyły o przejście do następnej klasy, tak naprawdę czują się skrzywdzone ZAWSZE, kiedy nie są w centrum uwagi. Skądś to się jednak bierze.
Kammiś napisał/a:ALE idąc tym tokiem rozumowania - nikogo nie obchodziło że byłam głodna więc co mnie miało obchodzić że ktoś w domu nie dojadał albo bił go tatuś? Miałam prawo jako dziecko mieć to gdzieś i mój ojciec jako rodzic też miał prawo mieć to gdzieś.
Przykład niestety idzie z góry.
W sumie to może nawet nie a propos tego, co napisałaś, tylko po prostu po tym przypomniały mi się słowa kogoś innego - że ona raz poczuła się jak tamte dzieci. Moim zdaniem to nie jest tak. Ona miała np. lepsze rzeczy, bo zapewnili jej to rodzice, tamci nie mieli, bo ich rodzice nie zapewnili. Logiczne. A nauczyciel nie jest od tego, żeby wynagradzać coś tym dzieciom, ona miała prawo oczekiwać, że będzie traktowana na równi - bo nauczyciel dzieci powinien traktować równo. Nie dziwię się, że ją zabolało, że odwożono dzieci biedniejsze, a ona może stać przemoczona (pomijając fakt, że nauczyciel w ogóle nie musiał tego robić, ale skoro się za to zabrał...?). I takie sytuacje właśnie wzmacniają podziały na poziomie dzieci, bo dziecko nie patrzy, że to nie wina tamtego, że go odwieźli, a jej nie. Widzi, że osoba, która powinna być bezstronna, robi coś dla innego dziecka dlatego, że tamto jest biedne. Wniosek? Biedne dzieci są traktowane lepiej (nie piszę tego jako "teraz", tylko jako sposób myślenia takiego dziecka).
generalne zestawienie: patologiczne dzieci (to nie dzieci są patologiczne, tylko ich środowisko)=brudas.
) bawilam sie rzadko. Bardziej plec byla wyznacznikiem.