Kobieta zmarła po urodzeniua dwunastego dziecka

nie wiem, co zrobiłaś ale wygląda ze sama sobie na pytania odpowiadałam;)

a to są pytania postawione przeze mnie do kolonii o których pisałaś czy obozie już nie pamiętam

bałagan wprowadza też to, że rozmowa toczy się dalej a są edytowane posty o czym osoba odpowiadająca na post. nie ma pojęcia
może warto informować np. edytowałam post ma już inną treść ...

In_ka, swoje odpowiedzi pogrubiłam, myślałam, że to będzie oczywiste. A jeśli posty edytowałam, to nie w treści, tylko żeby dokleić cytat, jeśli pomiędzy rozpoczęciem a zakończeniem posta pojawiły się nowe wypowiedzi - żeby było wiadomo, do kogo piszę.

Inka - ja tam jestem nauczona przyjaznego stosunku do zwierzat i nie mowie ze to "tylko zwierze". Takie "tylko zwierze" nigdy nie wyrzadzilo mi krzywdy mimo ze jest silniejsze, duzo silniejsze (kon na przyklad). I ja w obronie "tylko zwierzecia" przez gowniarzem bijacym go kijem posunelabym sie do wielu rzeczy.

Widzisz, dzieci nie planuje i nie lubie, ale ja swojego dziecka nie narazalabym na nasladowie niewlasciwych zachowan. A jakby to byla dziewczynka to juz w ogole.

Cieply obiad - ok.
Postawa CO ma byc na ten obiad jest roszczeniowa.
Jak mi ktos cos daje to nie wybrzydzam. Jak chce inne to ide kupic. Jak mnie nie stac to mam co dostalam. Taka filozofia.
Z taka "dyskryminacja" mozna sie spotkac na kazdym kroku. Bo dziecko bedzie czulo sie gorsze bo nie ma fajnych ubran. Bo nie ma wypasionych kanapek. Bo nie ma nowych ksiazek tylko znoszone po ilus tam pokoleniach. Bo nie bedzie mialo na zakupy w szkolnym sklepiku. I tak dalej.
Ba - nawet ja sie czulam dyskryminowana kiedys bo nie umialam (i dalej nie umiem, mam slabe rece) grac w siatke i nikt nie chcial byc ze mna w druzynie bo spieprzylam wszystko a na tym wfie ciagle ta siatka byla. I tez nie bylo mi milo. ZYCIE.

Dlaczego?
Bo uwazam ze pomoc socjalna nalezy ciac?
Ze nie nalezy sponsorowac kolonii?
Ze trzeba stanowczo tepic negatywne zachowania a nie tlumaczyc rodzina patologiczna?
Ze uwazam ze jak ktos wybrzydza to znaczy ze nie jest glodny?

Co do rodzin wielodzietnych (mala zmiana tematu) - ja popieram duze rodziny! Przyklad - sasiad, lekarz, 4 synow.
Ale na taka duza rodzine trzeba decydowac sie SWIADOMIE a nie "bo tak wyszlo". On chcial miec duza rodzine, ma do tego warunki (i on i ona sa lekarzami i prowadza spolke cywilna), dzieciaki wyksztalcil (armia lekarzy ) i nie ma pretensji do spoleczenstwa, nie "zyje" z dzieci i zasilkow na nie, zagwarantowal im godna przyszlosc.

dalej powielany schemat izolacji? i tak idzie w pokolenia ...
przecież twoje dziecko będzie takie jak je wychowasz, to rodzic uczy odróżniać, co własciwe, co nie
buduje swój autorytet
obawiasz się, że widząc, co robi inne dziecko będzie to naśladować pomimo twojego korygowania?

nie bój się kammiś - to, tak nie działa

A ja bym się bała nie tyle o naśladowanie, to o to, co temu dziecku mogą zrobić. O ile by to była zabawa na podwórku czy coś, to okej - bo mogą okazać się w porządku, to niech się bawi, serio, nie skreślam wszystkich dzieci z biednych/patologicznych rodzin, a jak coś jednak zrobią, to będzie mogła natychmiast wrócić do domu. Nie podobałby mi się natomiast pomysł wysłania jej na taki obóz, gdyby była młodsza, niż ja, gdy jeździłam = niekoniecznie umiałaby sobie poradzić.

Zresztą, nie tylko o to chodzi, że coś jej zrobią. Raz byłam na innym obozie, też pod namiotami i tam były dzieci z domów dziecka. Organizacja była idiotyczna, ale dla dzieci, bo kadrze, jak rozumiem, było wygodnie. Czyli nasza grupa - dziewczyny 10 - 13 lat (ja 11) śpiące w 4 namiotach (i z domu dziecka i nie). Jedna opiekunka + jeden pomocnik. Do tego 4 małe dziewczynki (5-7 lat) z domu dziecka, miało iść po jednej na namiot, dwie się okazały siostrami, więc akurat my miałyśmy dwie. Wychowawczyni miała w d... to, że one potrzebują więcej opieki, niż dzieci 10+ lat i zwalała to na nas, czyli próbowała zmusić nas do prania im zasikanych śpiworów, przebierania, odprowadzania do łazienki, mycia, pilnowania na plaży, na stołówce itd. Do tego jedna z tych, która była u nas, miała zwyczaj brania naszych rzeczy, a jak to siedmiolatka, potrafiła coś zepsuć - np. okulary przeciwsłoneczne jednej, wycisnąć cały krem na ziemię drugiej itd. Nie dość, że musiałyśmy wysłuchiwać kazań o tym, że jak to, takie niedobre, śpiwora nie chcą wyprać, to nasze skargi na nie przechodziły bez echa. Do dzisiaj pamiętam dialog, jak Magda rozwaliła moją ukochaną szminkę - otrzymałam ochrzan, że śmiałam na nią krzyknąć i uwagę, że mogło jej się coś stać, bo to małe i mogła np. połknąć. Inny tekst wychowawczyni, jak się zbuntowałam i nie chciałam czegoś po nich zrobić: "co ty myślisz, że na wakacje przyjechałaś?!". No, tak właśnie myślałam.
I o ile w tym pierwszym, czyli robieniu czegoś po nich, pretensje mam do wychowawczyni, bo to ona kazała, to jednak w tym drugim miałam do nich - w domu dziecka mogły czegoś nie mieć i pewnie nie miały, ale dalej 7-latka nie ma prawa ruszać cudzych rzeczy i rozumie, co się do niej mówi. A co z tym robi, to inna sprawa.
I np. na to nie chciałabym swojego dziecka narażać.

Dokładnie tak.

Wtrącę się tylko co do tych, że dzieci z rodzin patologicznych to niedobre, a te z normalnych rodzin nie. Otóż, jak pisze Cyniczna różnie bywa. Ja nie byłam ani bogata ani biedna, ale jednak nie przelewało nam się, nie stać mnie było na super ciuchy czy nie zawsze mogłam pojechać na wakacje. Dzieciaki z klasy w podstawówce często inaczej, były bogatsze, może nie bardzo bogate, ale bogatsze, wiele było stać na droższe ciuchy, wakacje za granicą itp. Ich rodzice wydawali się w porządku. A te dzieciaki, no wiele z nich, a to szkoła publiczna z mojej klasy wyśmiewały mnie ot tak, bo krzywe zęby i przerwa między jedynkami, to śmiały się ze mnie, niejednokrotnie popychały, dręczyły po prostu. Także to różnie bywa i nie zależy tak bardzo od statusu. Potrafiły być naprawdę okropne. Wtedy wiele się z tym nie robiło, bo i ja wstydziłam się pójść do kogoś z tym czy postawić się, byłam wtedy nieśmiała, a i te dręczenie wiadomo miało różne okresy, czasem było bardziej nasilone, czasem mniej, a i udało mi się z 2 życzliwe dusze znaleźć w klasie potem, choć też odludkami wtedy byli i jakoś szło. Wiadomo okresy dręczenia też były większe lub mniejsze, gdy mniej się czepiali, a i nauczycielka widziała niby, ale nie wiedziała co zrobić. Mamie też wstydziłam się powiedzieć, by porozmawiała z ich rodzicami czy coś, no teraz wiem, że mogłam, ale wstydziłam się. Raz tylko powiedziałam jak jedna z nich uderzyła mnie i wtedy mama przyszła i tamta już nigdy mnie fizycznie nie tknęła, psychicznie też mniej, zaczęła się bać, bo moja mama ostrzej jej powiedziała. No i raz jeszcze jak schowali mi elementarz, za nic nie chcieli powiedzieć gdzie jest, to była akurat moja mama, potrząsnęła, by oddały i dopiero dały. A dręczenia było więcej, ale więcej wstydziłam się powiedzieć i reagować, teraz postąpiłabym inaczej.

Jakiś trafem też te dzieci właśnie sporo przeklinały, a ja niby z biedniejszego domu niewiele. Oj to różnie bywa kammiś, a Ty tak czarno-biało to widzisz. Życie, bywa, naprawdę wśród ludzi o wyższym statusie nie zawsze są sami porządni, jest to bardzo różnie i to wcale myślę nie wyjątki te dzieciaki, które opisuje. Wzorce są potrzebne w każdej rodzinie. A dla Ciebie kammiś mam wrażenie, że jak lekarz czy prawnik wykształcony, bogaty to już na pewno dobrze dzieci wychowuje i już świetny człowiek.

O koloniach się nie wypowiem, przez te przejścia w podstawówce byłam nieśmiała i nie chciałam wtedy jeździć, dlatego na żadnych nie byłam. Tylko wycieczki klasowe, co wtedy były niefajne, bo z tą klasą.

Edit: Teraz czytam kammiś, że niby dopisałaś, że przyznajesz, że bogatych dzieci też to dotyczy, nie tylko biednych itp. No, ale wcześniej odniosłam wrażenie, że jednak piszesz bardziej o biednych nie widząc, że wśród bogatych czy średnio majętnych bywa nie tak wiele rzadziej. No bo pisałaś, że wśród Twoich koleżanek co miały rodziców prezesów banku tego nie zauważyłaś i że Waszym zajęciem była tylko nauka itp. No więc jednak chyba zmieniłaś zdanie, bo początkowo jasno pisałaś, że Twoim zdaniem chyba bogatych, lepiej sytuowanych, z "lepszych" domów mniej to dotyczy. A na pierwszy rzut oka często nie rozpoznasz tej patologii, że np u kogoś ojciec pije, czasem ludzie to ukrywają.

O ja też mieszkałam 2 pokojowym mieszkanku(56 m2) w 4 osoby,kurcze miałam nawet własne łóżko,a do patologi było nam bardzo daleko.
Kammiś z Twoim zdaniem się zgadzam w niektórych kwestiach,ale z tym podziałem to już przesadzasz.
U nas w szkole była jedna klasa,utworzona z rodzin biednych i patologicznych.Faktycznie czasem były problemy z tą klasą do tego stopnia że przyjeżdzała policja,ale szło się z nimi dogadać lepiej niż z klasą ich równoległą gdzie byli sami nowobogaccy.
Minęło prawie 20 lat od tamtego czasu,Ci patologiczni wyrwali się w świat i do czegoś doszli,nie wszyscy ale większość

moze na takich obywateli, wsrod jakich ja zyje obecnie - bez kompleksow spolecznych.

A Ty przypadkiem nie chcialabys powtornego wprowadzenia getta dla tych mniej zaradnych i autobusow z napisem"tylko dla zaradnych". Juz ktos kiedys tak ludzi chcial podzielic.

Madrzysz sie niesamowicie, a tak naprawde to co Ty wiesz o prawdziwym zyciu? Nic, poki co masz wszystko za friko. Wyslalabym Ciebie i pare innych takich "zaradnych" na rok na biedna wies na kresach, do biednej rodziny i popatrzylabym wtedy jak Ty sobie sama wlasnymi silami na nogi stajesz. Pisac o kolorach to sobie i slepy moze, gorzej, ze ich tak naprawde nie zna i nie rozroznia.

W tym kontekscie warto jeszcze wspomniec o glosnej parze 19-latkow, ktorzy zabili rodzicow jednego z nich. O ile sie nie myle, to synus pochodzil wlasnie z takiego "dobrego domu"... Juz dokladnie nie pamietam, kim byli rodzice, ale zajmowali jakies urzednicze stanowiska... Poprawcie mnie, jesli sie myle...

Kammis, Twoi rodzice zapewne mysleli tak jak Ty, bo wychowali Cie ewidentnie pod kloszem. Dlatego myslisz, ze jak ktos nie zyje tak jak Ty, nie ma pieniedzy, tak jak Ty, to juz jest patologia. Nie, moja droga. Nie zawsze tak jest. Rowniez nie-patologia dostaje zasilek w MOPS-ie. Ale zeby to zrozumiec trzeba wychylic nieraz nos z cieplego, przytulnego domku mamusi i tatusia i przyjrzec sie, jak wyglada naprawde swiat. Nie dziwie sie, ze Twoim patentem na ochrone potencjalnego dziecka bylaby izolacja. Tylko ze ja dostrzegam w takim wychowaniu dziecka jeden ogromny minus- mianowicie, gdy takie dziecko pojdzie w swiat i zetknie sie z polska rzeczywistoscia to wydaje mu sie, ze trafilo w jakis kosmos, gdzie wszyscy to patologia... Skoro dla Ciebie mieszkanie we 4 w dwu-pokojowym mieszkaniu to juz bieda, to ja nie mam pytan...

truskaweczka, ja nie pisalam o dzieciach z domow biednych tylko PATOLOGICZNYCH. Dlatego dalam przyklad kolezanki biedniejszej ale zadbanej, gdzie ojciec nie pil i pracowal a mama dbala o dom i corki NIGDY SIE NIE SZLAJALY i wychowane byly dobrze.
Ja mowie nie o dzieciach biednych tylko patologicznych - one te patologie z domu wynosza, ale tolerowac tego NIE MOZNA.

nie ma też przemocy fizycznej ani psychicznej
ale jest KASA, KASA, SZMAL ... a to, daje władzę i moje prawo! mojsze  ...

ale bzdury, ojciec mojej najlepszej kolezanki przez 8 lat podstawowki (o ktora mi mamusia moja z domu widocznie arystokratka glowe suszyla) pil i bil. Matke , ja i jej siostre. Matka nawet z balkonu przed nim wyskoczyla - sama to widzialam, bo akurat pod tym blokiem przechodzilam jak na karetke czekali. Kobicina dorabiala sprzedajac kwiaty i co tam z dzialki zebrala na bazarze. W domu bida i strach, az ojca szlag w koncu trafil.

I wiesz co, ta dziewczyna, ani jej siostra nawet w zyciu jednego brzydkiego slowa nie powiedzialy. Nigdy nie palily, nie pily, nie szlajaly sie. Starsza jest socjologiem i projektantka ogrodow, swietnie wyszla za maz za naukowca, maja syna i zyja sobie dostatnio gdzies w Kanadzie. Mlodsza tez skonczyla studia, ma meza inzyniera i dwoje dzieci, nadzwyczaj zgodna i porzadna rodzina.

No i dokad ta Twoja wyssana z palca dziecinno egocentryczna teoria wiedzie? Ad kosz chyba.

Tamten Szwed, Jonas, niestety bankrutem byl. Jechal juz na kredytach, firme sprzedal. On sie zajmowal jakimis pozyczkami. Jezdzil po swiecie i udzielal kredytow, czy cos takiego. W sumie to nie wiem, jakim cudem chcial kupic ow dom na Malcie, skoro kasa w alkohol poszla, ale to Skandynawia. Tam nawet bankructwo wyglada inaczej niz w Pl. Siostra mojej mamy probowala go z tego wyciagnac. Schodzili sie i rozstawali, ale nie wyszlo. Jakos w listopadzie odbyl sie pogrzeb. Co do jego ubioru- moi rodzice spodziewali sie wynioslego goscia pod krawatem, a ujrzeli faceta w swetrze i spranych jeansach... Podobno zajadal sie naszym schaboszczakiem i salata ze smietana . Pamietam, ze gdy siostra mojej mamy przyjezdzala z nim do domu rodzinnego, do mojej babci (Warmia), to koniecznie chciala spac w hotelu. On sie nie zgodzil. Spali u babci. Zaluje, ze go nie poznalam nigdy. Dwa lata temu dostali zaproszeni na nasz slub. Przyjechala tylko ona, bo jak stwierdzila, wstydzila sie, ze sie upije i narobi wstydu. A on bardzo spokojny czlowiek byl. Wszystko to, co pisze o nim, wiem od rodzicow. Ja tam mysle, ze bardziej wstydzila sie jego wieku. Byl od niej duzo starszy. Chyba okolo 25 lat roznicy bylo...

Widzisz - sa mozliwosci ucieczki. Moj dziadek byl ze wschodu, uciekl i jest zadowolony.
Tak samo jak moje 2 kolezanki-blizniaczki ze studiow. Uciekly ze wsi bo jej NIENAWIDZA. same to mowia. Wiec uciekly. Dzisiaj obydwie pracuja w kancelarii adwokackiej.
Jak to zrobily? Wyjechaly na wakacje po szkole sredniej do Niemiec do pracy fizycznej przy jakis jagodach czy tam borowkach. Zakwaterowanie i zywienie tam fundowal pracodawca. Odlozyly przez te 3 miesiace kazda jakos 10 tys. zlotych. Przyjechaly na studia do naszego miasta, napisaly rodzicom ze juz nie wroca - nie wrocily. Najpierw robily rok administracje, poprawily mature, dostaly sie na prawo. Znalazly prace - najpierw w windykacji, potem w kancelarii adwokackiej. Razem ze stypendiami wyciagaja okolo 2 tys. miesiecznie na reke jedna. We dwie maja 4 tys i odkladaja. Kazda wynajmuje pokoj w 2-pokojowym mieszkaniu i maja cale dla siebie. Odkladaja - pewnie maja juz niezle oszczednosci.
Jedna juz znalazla faceta - syna komornika.
Zreszta obie sa sliczne - takie malutkie (155 wzrostu, szczuplutkie, drobniutkie, o twarzy aniolka, blondynki).
Teraz druga mowi ze musi ustrzelic bogatego meza
I co? Mialy zostac i z ojcem gnoj wynosic? Zmarnowalyby sobie zycie. Sobie i swoim przyszlym dzieciom.

Tak. Od samego początku - bo nie miałam taty.
Potem, bo wychowywała mnie babcia, nie rodzice.
Potem, w gimnazjum, bo nie miałam tyle kasy, co inni. Np. nie miałam komórki.

Bo to winna jest protestancka filozofia życia, ach ta asceza. Coś podobnego widziałem w Szwajcarii. Zawsze miałem wyobrażenie, ze w jednym z bogatszych państw Europy będzie to widać. A tu lipa Wręcz coś przeciwnego. Wyraźnie widać było moment przekroczenia granicy niemiecko - szwajcarskiej. Po niemieckiej stronie naprawdę same nowiuśkie mesie i beemwice, chałupki odstrzelone na ten niemiecki, paskudny sposób. Po szwajcarskiej samochody wielu różnych marek ale przede wszystkim widać, że modele z przed kilku lat albo i starsze. Domy ascetyczne jak cholera ale... z zewnątrz. W środku już bywa wypas na 100 fajerek. Tam szły te ciężkie pieniądze.

Mussuka x3

Ja to się wychowałem wśród samej patologii Oboje rodzice pracowali ale trzech nas braci było i liczył się każdy grosz. Nosiłem ubrania po starszym bracie, książki do szkoły po starszym bracie. Obiady jadłem w szkołach. Na kolonie jeździłem. Na dodatek ojciec alkoholik, ba większość wokół była dziećmi alkoholików Po sąsiedzku kiedyś zamieszkał bardzo fajny gość, który miał jeden feler - właśnie wyszedł z więzienia po wyroku 15 lat za zabójstwo milicjanta po pijaku. Przygarnęła go nasza sąsiadka, która zawsze lubiła takich gości i każdy zostawiał jej kolejnego dzieciaka, z którym trzeba się było bić na ulicy. Sąsiad zabójca lubiał wpadać do mojego ojca na winko, a jak było lato, to ja zawsze podziwiałem jego więzienne tatuaże na ramionach. Po sąsiedzku zresztą idąc dalej serdeczny kolega, którego ojciec jak to milicjant chlał na potęgę razem z kolegami na komendzie i po 15-tej na ulicę wpadała wesoła "suka" rozwożąca pijane towarzystwo po domach. Następny kolega, dziecko rodziców co wpadli nie mając chyba jeszcze 16 lat. Dalej wyrób trumien, właściciel wiecznie podpity, żona mu kluczyki do auta wiecznie chowała. Jedno dziecko się powiesiło, drugie zaginęło. Im dalej w głąb ulicy tym lepiej Dzieciństwo spędzone z tym elementem na ulicy, w kałużach, na rozbabranych budowach, ruderach, szpitalnych śmietnikach (a różne ciekawe rzeczy się tam znajdowało, obok na zapleczu placówki poczty i telekomunikacji był zaś skład kabli. Kradło się je, żeby mieć amunicję do proc). Kupa bójek, wyprawy dzieciaków nad rzekę bez wiedzy rodziców.
No i jejku. Wszystkie dzieci moich rodziców lokowały się wśród najlepszych uczniów w szkole. Studia pokończyły przyzwoite. Syn najgorszego pijaka i złodziejaszka na ulicy został doktorem na uczelni. Może już habilitowanym Ja przez 40 lat życia w obecności mojej mamy raz jeden użyłem słowa na k.... jak miałem 18 lat i do tej pory mam w pamięci to uczucie palącego zażenowania. Natomiast w szkole i przedszkolu (!) moich dzieci czy na osiedlu, gdzie raczej trudno powiedzieć, że mieszka i uczęszcza element patologiczny wśród dzieciaków królują właśnie: ku.....,, piz....., ch...., pierd...., jeb.... itp. Poza tym z racji posiadania dziecka upośledzonego zauważyłem jedną, żelazną prawidłowość - tym większe jest prawdopodobieństwo złego traktowania mojego dziecka przez rówieśników im wyższe tzw. aspiracje mają ich rodzice.

Oj widzisz Snake, a ja w domu klac potrafilam i moja matka potrafi. Na nikim "kur****" w moicu ustach nie robila wrazenia. Wiesz jaka jest roznica? Poza domem bylam dobrze wychowana panienka, bo wiedzialam ze jak ludzie sluchaja to sie nie klnie.

No to sobie mozesz zapisac ewentualne dziecko do szkoly snobow i poobklejac go markowymi metkami. W normalnej szkole nie masz statusu swietej krowy.

Oczywiscie mozesz tupnac nozka i zawolac "ale ja tak chce!".  To ci wolno.

Jeżeli mowa o dzieciach z patologii i to z tymi patologicznymi zachowaniami (żeby nie było, że uważam, że wszystkie takie same), to owszem, nie ich wina, że w takiej rodzinie się urodziły. Czy ich wina, że się tak zachowują? Z jednej strony nie miały wzorców, z drugiej - skoro jedne dzieci z takich rodzin potrafią zachowywać się poprawnie, to widocznie to dziecko też ma na to wpływ. Tak czy inaczej, nawet gdyby to nie była ich wina, to - wracając do tych podziałów - ważniejsze dla mnie byłoby dobro mojego dziecka, mojej rodziny. Czyli tak, gdyby np. moja córka miała od dziecka słuchać przekleństw i być narażona na to, że jak coś się nie spodoba, to takie dziecko ją uderzy, kopnie, opluje, czy coś gorszego jeszcze, to w nosie mam to, że ktoś uzna, że jestem bezduszna i segreguję dzieci. Bo to też nie byłaby wina mojej córki - ich warunki, więc nie skazywałabym jej na to w imię jakiegoś znoszenia podziałów. Jednak w pierwszej kolejności o siebie i swoją rodzinę dbałabym najbardziej i to ich dobro byłoby priorytetem.

Jakie dziecko kammis??? Nawet nie zartuj. Chyba, ze sobie tak teoretyzujesz, jak wlasnie ten slepy.

Oj, zebys Ty kiedys na drugim koncu kija nie wyladowala i tej nierownosci nie doswiadczyla na wlasnej skorze. W sumie, to by Ci nie zaszkodzilo.

Ale przepraszam - z troski o wlasn dziecko czy o siebie trzymalabys sie z daleka od wszystkich dzieci "z marginesu" tak na wszelki wypadek, czy tylko od tych niebezpiecznych?

Bo akurat na przyklad ja, jako takie dziecko z patologii bylam w szkole gnebiona przez moje kolezanki "z dobrych domow", no bo przeciez nie przez "swoich"

Jak mi taka Joasia ksiazki czy zeszyty przez okno wywalala dla radochy swojej i kolezanek to przeciez pani jej uwierzyla, nie mnie, no bo gdziezby Joasia mogla klamac, przeciez to taka dobra dziewczynka.

Ochrona dziecka przed niebezpieczenstwem ze strony agresywnych dzieci jest jednak czyms innym niz ochrona dziecka przed dziexmi z rodzin patologicznych bo m o g a okazac sie niebezpieczne.

A u nas podziały były w podstawówce, ale tam właśnie przez zachowanie samych dzieci. W gimnazjum tego nie było, bo te dzieci z patologicznych rodzin zachowywały się normalnie. Raz tylko szkoła sama w pewnym sensie się do tego przyczyniła, bo właśnie w gimnazjum był problem z wycieczką - nie było z czego dofinansować, część nie mogła jechać i były wielkie cyrki, jak zrobić wycieczkę, żeby wszyscy pojechali, co po prostu było niemożliwe. W sumie to było podejście naszej wychowawczyni, bo wychodziła z założenia, że jechać mają wszyscy, więc jedyna wycieczka w gimnazjum z noclegiem to taka na 3 dni, w ostatniej klasie, podpięta pod wycieczkę szkolną. Dużo mniej zachodu i dzielenia tych dzieci by było, gdyby robić normalnie wycieczki raz w roku, jak w innych klasach - i tak nigdy wszyscy nie jechali, nie tylko dzieci z takich rodzin, czasami po prostu coś nie pasowało, a tak jednak było to irytujące - takie "oni nie mogą, to wy też nie".

Podobnie przez to był problem z komersem - u nas na koniec gimnazjum zawsze był bal. Nie taki, jak studniówka, ale najpierw występ w teatrze, część artystyczna, a potem na sali w pięknym hotelu kolacja i ten krótki bal - tak do 23:00. Oczywiście wiązało się to i z wydatkami na salę (czyli każdy płacił wstęp), i ze strojem, bo o ile chłopak może mieć garnitur jeden na wszystko, to dziewczyny szły tam w normalnych wieczorowych/balowych kieckach. Też były jakieś protesty, że za drogo, że to znieść, chociaż było od lat. W końcu jakoś to poszło, nie wiem, możliwe, że za wstęp dzieci z biedniejszych rodzin nie płaciły, mniejsza z tym, ale pamiętam, że jakiś czas była burza o stroje. Że najlepiej to nam zakazać iść w sukniach, bo nie wszystkich na to stać - więc w czym iść na bal? W dżinsach i koszulce? Dla większości to było sporą atrakcją, ubrać się tak "dorośle", swój pierwszy bal, w codziennych ciuchach straciłoby większość uroku. Zwłaszcza, że jak np. moja przyjaciółka akurat miała (raczej jej ojciec) problemy finansowe, to nie robiła żadnego problemu, kupiła zwykłą, czarną spódnicę z falbanami, do tego jakąś świecącą bluzkę na ramiączkach i żadnego problemu. Tamte były ostatecznie w jakichś kieckach, czy też bluzkach/spódnicach i nikt ani się nie śmiał, ani nie odrzucał, nic - jednak jakiś niesmak pozostał o to, że "chcieli zepsuć zabawę", bo to było coś, na co wszyscy od dawna się szykowali, taka szkolna tradycja.

Iceni, napisałam na początku posta, że mówię o dzieciach z patologicznymi zachowaniami, żeby nie było, że uważam, że takie są wszystkie z takich. Nie są. Sama znałam kilka w porządku, przynajmniej w tamtym czasie.

Jedyne, czego bym nie zrobiła "na wyrost", to nie puściłabym jej na taki obóz, na którym sama byłam, że 50% dzieci było z rodzin patologicznych. Niech połowa z nich będzie fajna, połowa niech zatruwa życie. To już nie mojemu dziecku, ma mieć wakacje, a nie zapłakana dzwonić po rodziców. Jak mówiłam, ja byłam starsza i sobie radziłam, ale np. 9-latki nieraz ryczały rodzicom w słuchawkę, jak znowu któreś coś im zrobiło.

A na podwórku czy w szkole niech się bawi, z kim chce, jeśli te dzieci będą się odpowiednio zachowywać - wtedy nie obchodzi mnie  ich pochodzenie, natomiast chodziło mi o to, że nie będę w imię jakiejś poprawności czy czegoś specjalnie narażać dziecka na kontakty z osobami z marginesu ZACHOWUJĄCYMI się jak z marginesu.

Nauczycielka tylko z nazwy była pedagogiem

Mój syn opowiadał (też dzieci się przedstawiały), że kiedy się przedstawił, to nauczycielka zapytała: a to twoja siostra wygrała konkurs literacki?

W mojej podstawówce, za karę, zostałam swojego czasu posadzona w jednej ławce z chłopakiem - największym chuliganem w szkole.
Nie miałam fajniejszego "ławkowego" towarzysza w szkole Ale ja nie była chowana pod kloszem przez rodziców.
O ile wiem - wyszedł "na człowieka".

Elitaryzm, to jest już powszechne zjawisko, niestety coraz większe odrzucanie tych ... niepasujących.

A co widzisz zlego w wynoszeniu gnoju? Praca, jak kazda inna. Jezeli ldzie z tego zyja, to co w tym zlego??? My z mezem rowniez zyjemy z pracy fizycznej. Z sadownictwa. Na razie na brak pieniedzy  nie narzekamy. Nie zaciskamy pasa jakos specjalnie. Czasem wybierzemy sie do restauracji.   Czasem gdzies pojedziemy na wycieczke. W tym roku na swieta bylismy 3 tygodnie u moich rodzicow w UK (nie, rodzice nie pomagaja nam finansowo, chociaz nie powiem, gdy przyjezdzaja to nawioza prezentow, ale my im rowniez sie staramy odwdzieczyc). Jako dziecko nie przelewalo nam sie w domu. Patologia to za drastyczne slowo w tym wypadku, ale biednie bylo. Zachowania patologiczne jednak znam. Gdy mialam 15 lat moj pijany kolego probowal mnie zgwalcic. To byl Sylwester. Przyznaje, ja rowniez najtrzezwiejsza nie bylam, ale jakos zdolalam sie wyrwac i uciec. Nie pamietam juz dokladnie wszystkiego. Nie wyrylo to jakiejs ogromnej rany w mojej psychice, nie mialam klopotow z chlopcami. A moj maz byl moim pierwszym. Potem zaczely sie narkotyki. Nigdy nie bralam, ale widzialam, jak moi znajomi pala trawke. Bylam w tej sprawie pare razy przesluchiwana przez policje. Zeznawalam w sadzie. Ale NIGDY nie mialam tego w ustach. Po prostu- nieodpowiedni czas i miejsce. Moze nawet nieodpowiednie towarzystwo. Wtedy tak. Tyle ze ja wcale nie zostalam patologia. Wielu moich starych znajomych sie ozenilo, maja dzieci. Wiecej jak dwoje nie ma nikt. Powiedz, Kammis, czy osiagnelabys, to co masz, gdybys nie miala bogatych rodzicow? Czy stac by Cie bylo na szkole prywatna? A moze sama byc sobie ja sfinansowala?

Mussuka, ja to wiem, byłam fanką kolonii i jeździłam na nie od 8 czy 9 roku życia. Na każdej była jakaś grupka chłopaków najczęściej, którzy robili za kolonijnych chuliganów, reszta w umiarkowanym stopniu jakoś sobie dokuczała. Natomiast te obozy, na których połowa była z takich rodzin... Wcześniej już pisałam, jak to wyglądało - bicie, kopanie, plucie, kradzieże, przekleństwa, podtapianie, bicie wiosłem i wszystko to zarówno do innych dzieci, jak i do opiekunów. I to już nie była mała grupka, tylko większość tych dzieci, ale w różnym stopniu. To - powiedziałabym - grupa podwyższonego ryzyka. No ale to były dzieci naprawdę z patologii, nie tylko z biedy. Pamiętam, jak śpiewaliśmy komendantowi "100 lat", a jeden chłopiec na to, może 7-letni, "Tak, teraz to 100 lat, a potem będą wódę pić".

W nawiązaniu do dyskusji podam jeszcze jeden, właściwie dwa przykłady z życia wzięte.

Moje dziecko miało "szczęście" chodzić do podstawówki dla snobów. Dla nas była to szkoła z rejonu, ale w mieście cieszyła się opinią najlepszej, najlepiej wyposażonej, o najwyższych wynikach nauczania. To właśnie spowodowało, że ci "lepsi" (przepraszam za określenie, ale ono się tu regularnie przewija) za punkt honoru stawiali sobie, aby ich dziecko, nawet za cenę dowożenia z okolicznych dzielnic i małych miejscowości po 10-20 km, uczęszczało właśnie tam. I do tej szkoły w drugiej klasie trafił także mój syn. Był nie tylko nowy, ale też... inny, bo przecież jak w wieku 8 lat można mieć pudełko na kanapki z Kubusiem Puchatkiem, jak można chcieć się normalnie bawić, po lekcjach biegać po podwórku, jeździć na rowerze? Klasa starych-maleńkich, których tak ukształtowali ich rodzice. Tak, na początku czuł się izolowany i wcale nie dlatego, że byliśmy biedni albo patologiczni, ale dlatego, że był właśnie inny, moim (i nie tylko moim) zdaniem normalny. Dodam, że w pierwszej klasie uczęszczał do innej szkoły, w której dzieci były takie same jak on, a on wśród nich radosny, kontaktowy, lubił się z nimi bawić, a przy tym lubił szkołę.

Tak się jednak złożyło, że ten wyizolowany dzieciak miał fajne zainteresowania, pomysły, pasje, osiągał na tym polu jakieś sukcesy, posiadał umiejętności, których inni mogli mu tylko zazdrościć, dlatego z czasem nabierał w oczach klasy wartości, a nawet zaczął błyszczeć. To z kolei pozwoliło mu zbliżyć się do innych dzieci, a potem też z kilkoma osobami zaprzyjaźnić. Można powiedzieć, że z czasem wręcz stał się klasowym liderem.

Do czego jednak zmierzam? Do tej samej klasy chodziła też dziewczynka - biedna, z wielodzietnej rodziny, wychowywana tylko przez mamę, trochę zaniedbana wychowawczo, w klasie zepchnięta na margines. Pamiętam jak dziś, że kiedy wychowawczyni gdzieś w połowie roku posadziła ją w ławce z moim dzieckiem, to dziecko, choć na własnej skórze odczuło piętno odrzucenia, miało takie podejście:

Wtedy zaczęłam z nim rozmawiać, tłumaczyć, przekonywać, że dziewczynka nie jest niczemu winna, że jeśli on nie będzie jej wytykał, to być może reszta klasy z czasem to zauważy i też ją zaakceptuje. Jednym słowem mówiłam, że powinien dać jej szansę. I dał. Początkowo opornie i zachowawczo, niemniej stopniowo opór coraz bardziej ustępował. Potem inne dzieci (choć nie wszystkie) dały jej tę samą szansę.

Dzieci wiele rzeczy są w stanie zrozumieć, ale trzeba im to umiejętnie przedstawić i wytłumaczyć. Jeśli jednak wyrosną w przekonaniu, że im wolno, że są lepsze, bo czegoś mają więcej, pochodzą z bogatszej, stojącej wyżej w społecznej hierarchii rodziny, to one będą to chłonąć jak gąbka.

Potem mamy takie Kammiś w ilości hurtowej, które czują się skrzywdzone, bo ktoś im nie dał kanapki na kreskę, nie odwiózł do domu ("biedne dzieci pani nie raz sama odwoziła własnym samochodem bo jej było żal"), nie docenił, że chciała się czegoś dowiedzieć w czasie, kiedy inne dzieci walczyły o przejście do następnej klasy, tak naprawdę czują się skrzywdzone ZAWSZE, kiedy nie są w centrum uwagi. Skądś to się jednak bierze.

Przykład niestety idzie z góry.

Kammis a potrafisz wytlumaczyc LOGICZNIE czemu dyskryminowaliscie tamte dzieci? Gdzie byla ich wina, ze laskawie postanowiliscie im jeszcze bardziej dokopac? Byly jakos winne temu ze nikt sie nimi nie zjmowal? Ze urodzily sie w takich a nie innych rodzinach?
W zasadzie znam takie panienki z dobrych domow jak Ty. To dopiero jest patologia. Tylko ze ukryta pod markowymi ciuchami.