Miałam się w tym wątku już nie wypowiadać, ale teksty pani kammiś trochę mi podniosły ciśnienie, więc jednak coś napiszę.
Droga kammiś, masz spory problem natury emocjonalnej. To, że twoi szanowni rodzice cię tak wychowali, to nie jest żadne usprawiedliwienie. Jesteś dorosła i powinnaś pracować nad emocjami, także takimi, jak zwykłe współczucie w stosunku do pokrzywdzonych przez los i własnych rodziców dzieci. Ja też jestem z bogatej rodziny, zupełnie jak ty. Mam arystokratyczne korzenie, zarówno polskie, jak i zagraniczne. Tak samo jak ty na sympatię i miłość ze strony rodziców musiałam sobie zasłużyć. Miałam dobre oceny w szkole, dwa kierunki skończone, właśnie wznowiłam studia doktoranckie, jestem współwłaścicielem firmy consultingowej (usługi prawne, zarządcze, audyty, inwestycje itp.) i jakoś nigdy nie przeszło mi przez myśl, żeby traktować dzieciaki z patologicznych rodzin z taką pogardą, jaką widać u ciebie. Nie napisałam tego, by się chwalić, ale by pokazać ci podobieństwa między nami. W podstawówce moimi najlepszymi przyjaciółmi byli najwięksi chuligani w szkole (żaden nie "wyszedł na ludzi"), a dziesięć lat temu o mało co nie zostałam rodziną zastępczą dla pewnego chłopca (jego ojciec poszedł siedzieć za wykorzystywanie seksualne swojej 4-letniej córki, a matka non stop była w ciągu) - to tak na marginesie dla szanownych pań, które twierdziły, że brak u mnie empatii - ale jakoś tak wyszło, że jednak P. przygarnęła inna rodzina. Niedawno go spotkałam, chwilę pogadaliśmy, studiuje na politechnice, układa mu się super, ale to najmniej istotne. Powiedz mi, co tak naprawdę sprawiło, że jesteś taka, jaka jesteś? Podobne warunki rodzinne, podobna pozycja rodziców, podobne wychowanie, a takie różne jesteśmy?
Wiesz, w życiu zbiera się dokładnie to, co samemu się daje. Im więcej dasz, tym więcej zbierzesz. Wszystko co zrobisz dla kogoś wróci do ciebie. Kiedyś to zrozumiesz, jestem tego pewna. Na razie silnie obstajesz przy swoim zdaniu. Bo się boisz, co będzie, kiedy zmienisz podejście. Siedzisz sobie wygodnie jak pączuś w maśle w swojej strefie komfortu, ale przyjdzie czas, kiedy będziesz zmuszona z niej wyjść i zobaczyć, że jest inny świat poza tym, który tak perfidnie wkodowali ci rodzice. Otwórz oczy, kammiś
.