Nie daję rady...

Magnifique,  jak się masz? Ja wierzę w ciebie i twoja siłę :-)

Jeśli takie masz wrażenie, to tylko przez niewłaściwy dobór słów. "Kobietą kochającą za bardzo" nie  można by mnie nazwać, czasem żałuję, bo mój facet naprawdę na to zasługuje. To nie jest moja opinia, ja go momentami bardzo nie lubię, zwłaszcza, kiedy  nie robi czego chcę :-),  ale moja rodzina, koleżanki, znajomi z jego pracy każą mi się puknąć w głowę, kiedy się czepiam. Staranie sięA nie podzielone równiutko na pół też sprawia przyjemność. W dobrym związku odzew jest. Możliwe, że to wyjątkowy egzemplarz. A możliwe też, że większość ludzi jest w porządku, tylko podejrzliwe, pesymistyczne podejście  i brak komunikacji bruździ w zauważeniu tego.
Ale konkretnie: mój wywód jest odpowiedzią na wypowiedzi,głównie Elle88. 
'Wiesz, ja myślę, że to nie tyle stan zakochania wyzwala "potrzebę zapewnienia sobie pewności", bo pewności nigdy nie ma, co bardziej chodzi o to by nie mieć poczucia, że jest się stroną, która stara się bardziej".
Jeśli nie ma pewności, pchamy sie w związek?
Ty napisałeś: " Każdy chyba podejmując decyzję o wkroczeniu w związek zakłada, iż druga strona jest równie w to zaangażowana i traktuje taką decyzję porównywalnie pod wzgledem rangi, pod wzgledem oczekiwań i wzgledem ...oferowanych starań i zabiegów by "było dobrze". Nikt normalnie funkcjonujacy nie decyduje sie na związek z osobą, u której występują ewidentne braki w okazywaniu uczuć, w działaniach swiadczących o zaangażowaniu. No chyba, że ktoś z zacięciem masochisty, ofiary, męczennika... Każdy wchodzi "pewny", że "wyjdzie". W sensie: wyjdzie z tego udany związek".
Chyba  zakładasz, jak ja, że pewność jest.
"A doświadczenie wskazuje, że jeśli na początku jest zbyt duża dysproporcja w zaangażowaniu, to próba "przychylania nieba" tej drugiej osobie nie przyczynia się do zniwelowania tego braku równowagi, co upewnia ja w przekonaniu, że starać się tym bardziej nie musi"
"A on ślepy nie jest, widzi, że Tobie zależy bardziej - jemu średnio, albo wcale.
Swoim zachowaniem już ewidentnie kilka razy prowokował Cię byś zerwała, Ty tego nie masz jaj zrobić --> jego szacunek do Ciebie jeszcze bardziej spada, o ile był.."
"Facet widzi desperatkę, która narzeka, ale nie ma siły wyciągnąć żadnych konsekwencji, więc on ani myśli zmieniać cokolwiek, skoro dla niego nic się nie zmienia - czekasz u jego stóp na jakiś ochłap".
"Ja myślę, że Ty sobie pogadasz, pożalisz się, ale z nim zostaniesz niezależnie jak debilnie będzie się zachowywał i Cię olewał i on tez o tym wie jak widać".
Można by tak jeszcze, ale wystarczy. Ty mówisz o "ZDROWEJ OCENIE SYTUACJI". Tutaj mam wrażenie czegoś zupełnie przeciwnego. Czytaliśmy te same posty, ja widziałam tam niezłego faceta, tylko zamkniętego w sobie, niewylewnego, wycofanego z powodu ataków i wyrzutów. Wypowiedź Elle88 to jest, moim zdaniem, NADINTERPRETACJA,  a nie OBIEKTYWNA ocena charakteru. Nie zna go, ale zakłada sporą wadliwość. Nawet w obliczu zalet przedstawionych przez autorkę, jest pewna, że to się "kupy nie trzyma".
I jeszcze cytat z Ciebie:
"Mało kto potrafi być tak ...nakręcony i ślepy, by bez wzgledu na poczynania i "tumiwisizm" partnera nadal bezrefleksyjnie jest okazującym czułość, w 100% kochającym, tolerującym wszelkie oznaki "0" zaangażowania drugiej strony itd... Po paru akcjach, sytuacjach obnażajacych poziom pozytywnych emocji partnera, rzucających inne światło na to jego całe "uczucie" zaczyna się zastanawianie i obserwowanie, czy ...aby to rzeczywistość? I nie ma to nic wspólnego ze spiskowymi teoriami, tylko zdrową oceną sytuacji. Owszem, bywają utopijni filantropii, którzy bez wzgledu na to, czy partner/partnerka bedą kopać, bić, oszukiwać, pogardzać bądź traktować jak ostatnia szmatę - będą wiernie i bezkrytycznie "kochać" i trwać w takich związkach.."
Nigdy w życiu nie tkwiłabym w takim związku, nie potrafiłabym, pochodzę z rodziny kobiet-despotek, ponad taką toksyczność przedkładających samotność. Zresztą to jest układ sado-masochistyczny, nie zwiazek. W większości znanych mi relacji nie występują opisane przez Ciebie sytuacje, są konflikty, ale banalne. Jeśli urastają do burz i dramatów, to przez brak porozumienia, niewłaściwą interpretację zachowań partnera; zakładanie z góry, zwykle błędne, co on myśli, co chce nam przekazać i jak coś przeciw nam planuje wykorzystać.  Rozmawiajmy, słuchajmy, obserwujmy, doceniajmy gesty i czyny. Większość ludzi da się lubić. Wady ma każdy. Nie jestem naiwną  idealistką, ale i staram się nie być  pesymistką.

Masz rację. Ale inaczej reaguje się na spokojne pytanie , inaczej na litanię wyrzutów i płacz. Same siebie nie kochamy w takich momentach, ciężko się ich wahaniu dziwić. Wzruszenie ramionami nie musi oznaczać "nie" :-)
Ok, Ty miałaś złe , ja dobre doświadczenia z takim typem. A autorka...może i lepiej, wyciszy się  i niezależnie od nas rozważy i podejmie decyzję. To jej życie i szczęście.