Zdradził a ja kretynka usiłuję to zaakceptować

Od wielu dni czytam, analizuję, próbuje zrozumieć. Problemem jest dla mnie to, że człowiek, który tyle lat tworzył rodzinę bez mrugnięcia okiem patrzył na nasze łzy i ból i jedyne co się w nim się wtedy budziło to złość, że musi się z tym konfrontować. Zdrada jest zła ale można próbować ja zrozumieć. Coś co trwa tyle czasu to już okrucieństwo. Patrzę czasami na niego i myślę "kto to"? Bo przecież to nie ten facet który miał moje zaufanie i mówił o mnie "jesteś moim jedynym i prawdziwym przyjacielem" . Boli nawet fizycznie.
Chyba jestem zwyczajnie walnięta ale nadal wierzę w ludzi, ufam im. A nawet trochę mi szkoda jego kochanki???? miała panienka pecha że trafiła na kogoś takiego jak mój mąż. Chociaż bez przesady ????ona już kiedyś rozbiła małźeństwo i to jej drugi mąż wychował jej dzieci. Laska łatwo się zakochuje.....

Nie zaakceptowałaś tego. I nigdy tak się nie stanie. Cóż z tego, że on jest na horyzoncie. To jak widmo, które straszy.

Dziewiętnaście lat temu dokonałam wyboru. Jednego z tych niesłusznych. Związałam się z facetem, w którym - teraz mam stuprocentową pewność - szukałam ojca. Ojca, którego tak naprawdę nigdy nie miałam. Bo pamiętam od zawsze, że pił, że sypialiśmy u sąsiadów, bo robił prawie codziennie awantury. Nawet w wieczór wigilijny serwował nam emocje.

Mogłam od niego odejść. Nie wiem sama już, dlaczego tego nie zrobiłam. Bałam sie powrotu do domu, w którym nadal królował strach przed ojcem alkoholikiem a potem... bratem sadystą. Zostałam. Wyrzucał mnie za drzwi dosłownie, a ja... pchałam się z powrotem. Dla niego to był sygnał, że może robić ze mną co zechce. Więc działał....

Zdrady... Szydzenie ze mnie... Traktowanie jak śmiecia.

Nie. Nie chcę o tym wszystkim pamiętać. Marze o tym, by ktoś wykasował moją pamięć. Szukam niewidzialnej ręki, która naciśnie przycisk reset... Boże...

Po osiemnastu latach dotarłam do punktu - teraz albo nigdy. Dzięki... kochankowi. Ktoś mi zasugerował, że to był mój anioł stróż. Sądzę, że tak. Dostał zlecenie od Boga. Wykonał je. A ja... skorzystałam na tym.

Kochanki nie są zawsze wrednymi sukami. One tez czują. Ból i cierpienie. Nie osądzaj ich jedna miarą, proszę. bo nie wszystko jest czarne albo białe.

Po sposobie w jaki piszesz widać, ze bardzo nie chcesz tego "wygodnego ukladu", nie powinno byc tak, ze sama siebie masz za kretynkę dlatego wlasnie ze próbujesz zrobić cos dla dobra rodziny, to jest bardzo szlachetne, ze chcesz sie przemoc i byc z nim, choć stal sie niemal obcym czlowiekiem, dla dzieci, dla wlasnych rodzicow... Zrobilas juz ogromnie dużo aby dać szanse. Ale widać to zly real i moze nalezy odpuścić. Zadbaj o siebie.

W kwestii formalnej. Meldunek to czynność administracyjna stwierdzająca, że dana osoba zamieszkuje pod tym adresem. I NIC WIĘCEJ. Nie daje żadnych praw przebywania w mieszkaniu.

ja nie wybaczyłam zdrady, odeszlam. Wymiotować mi sie chcialo jak na niego patrzylam, nie wytrzymalam nawet miesiąca z nim. i tez nie było latwo, początki czegoś nowego nigdy nie są latwe. tez musialam sie wyprowadzić, a to był okres w którym stracilam pracę i szukalam nowej, zaczelam wszystko od nowa. długo mi zajęlo zanim wrócilam do normalności, zanim znów stalam sie pewna siebie i zaczęłam wychodzić do ludzi, ale w końcu udalo sie. lepsze jest przetrwać tę burzę i pozniej cieszyć sie sloncem niż patrzeć na takiego który zdradził. Czuje obrzydzenie nic więcej  i nie ma wymówek, nie m sprubujmy... dlaczego mamy sprobwać? bo mamy kredyt? bo mamy dzicko? Ty nie myslales o tym co robisz to teraz zostan sam. i tyle. A kobieta w koncu stanie na nogi i będzie silniejsza.

Ty szukam wymówek, nie wyporwadzę się bo mieszkanie, bo to bo tamto... ile tak jeszcze bedziesz udawać? jak jeszcze dlugo chcesz żyć tak? życie może być jeszcze piękne, ale znajdz w sobie sile i coś postanow, nie tkwij w tym gównie.

Kosmos,
Współczuję Tobie.
Jest mi niezmiernie przykro z powodu tego, co Ciebie spotkało ze strony Twojego męża.
Zdrada to był jego wybór i jego decyzja.
Ale fakt, że Ty nadal trwasz w związku, który dla mnie jest tzw. pseudozwiązkiem z postępującą wewnątrz zgnilizną to jest Twój wybór i Twoja decyzja, których ja nie rozumiem. Chociaż doskonale pojmuję przytoczone przez Ciebie powody. Jednak dla mnie są one Twoją "zasłoną dymną", bo w rzeczywistości trawi Ciebie strach.
Szkoda, wielka szkoda, że nie chcesz się zmierzyć z tym strachem o "wielkich oczach".

To pozbywaj się tego żalu, gdy tylko się pojawi. Sposoby znasz. A że trudno... (Masz jeden temat więcej do obgadania) Byle skutecznie.

Przyszłość to nie tak. U mnie jest teraz bardzo podobnie, jak u Ciebie. Tyle że nadal mam dni lepsze i gorsze. I wtedy wracają pytania, ból....
Jest tak, jak napisałaś w jednym z Twoich postów

"M dalej jest mi bliski, jest kimś ważnym w moim życiu, ale już nie jest na dobre i na złe, po prostu jest. I dobrze, że jest!
Chcę spędzać z nim czas, ale od czasu do czasu - już nie jest moim powietrzem.
Chcę wiedzieć, co u niego słychać, ale już nie muszę być częścią jego życia - już go nie potrzebuję, żeby sama żyć.
Chcę, żeby był szczęśliwy, ale to nie ja muszę dawać mu szczęście - żeby być szczęśliwą już go nie potrzebuję.

Myślałam, że bliżej jest mi do decyzji, abyśmy dalej przez życie jechali w tandemie. Ale chciałabym mieć swój własny rower i ruszyć w nieznane w swoim własnym rytmie. Z M. chcę się przyjaźnić, bo wiele nas łączyło i łączy"

Ps . U mnie też rower jest ważnym elementem życia

pozdrawiam cieplutko

Kosmos,
Pisząc przytoczony przez Ciebie post, byłam lata świetne od miejsca, w którym jestem teraz.
To był taki moment, kiedy uwolniłam się emocjonalnie od mojego męża.
To był czas, gdy poczułłam, że co by się teraz nie wydarzyło, będzie to dobre dla mnie.
Wtedy ogarnęłam sytuację, zobaczyłam wyraźnie całokształt.

PRZESTAŁAM BYĆ OFIARĄ

Kosmos, wyszłaś już z roli ofiary? Czy nadal czujesz, że mąż złamał Tobie życie.

"Jeśli chcesz zobaczyć tęczę, musisz najpierw uporać się z deszczem..."

To nie mojego autorstwa słowa, ale jakże oczywiste... Na rozterki. Na przemoknięte serca podczas burzy.

In-ka. Staram się. Zdrady nie da się zaakceptować. Tylko czasami myślę o sobie kretynka. Wtedy kiedy budzi się żal za miłością, którą ktoś podeptał.
Zaakceptowałam fakt, że coś się skończyło a przede mną nowe. I uwierz - jestem tego nowego ciekawa.
Sponiwierana - piękne. Dzięki

Przyszłość- nie mam pojęcia co Ci "zgrzyta" ale szanuję to co napisałaś. Generalnie ta wielka rozpacz już za mną tylko czasami przeszłość i ten ból , taki prawie fizyczny,  wraca. Może to hormony?????Tym razem sama nie dałam rady przez to przejść. Ale dzięki za wszystko. Dobrze jest poczuć, że istnieją ludzie, którzy pomimo tego że są nieznajomi wiedzą co czujesz

Mogłabym, bez zastrzeżeń, podpisać się pod Twoim tekstem. Po półtora roku od ujawnienia 7 miesięcznych stosunków z panią /seks, przyjażń / po "nawróceniu" /pełna skrucha + Kościół/ ja nie mogę złapać równowagi. Nie zapomniałam nie wybaczyłam. Po 40 latach dowiedziałam się, że sporadyczne kontakty miały miejsce od dawna. Nigdy nie mówił, że coś jest nie tak. Należałam do tych rozpieszczanych - koleżanki zazdrościły.  Dobrze wiem, że najlepszym wyjściem jest  rozwód. Mam 68 lat, emeryturę i wspólne mieszkanie... I to jest właśnie sytuacja bez wyjścia. Pozostaje mi rodzaj układu towarzyskiego z kimś obcym, nieobliczalnym, kogo się obawiam,bo nie wiem tak naprawdę czy to koniec, czy chwilowa przerwa. Gorące zapewnienia o lojalności nic nie znaczą, bo pięknych słów było dość, w większości nieprawdziwych, wprowadzających w błąd, kłamliwych.Czuję się totalnie przegrana, wzgardzona i poniżona. Zyję z dnia na dzień, szukając chwilowego zapomnienia w zyciu rodziny /córka, wnuczek/,czasem daję się zwieść nieustającej serdeczności tzw. męża - wspólne wyjście.Nie oczekuję dobrej rady, bo dla mnie jej nie ma. Zaczynac od nowa nie mam już sił ani możliwości finansowych.  Serdecznie pozdrawiam.
Myślcie KOBIETY o sobie, póki jest czas -bądźcie czujne. Jolirka

Jolirka - rozumiem co masz na myśli. Rzeczywiście trudność z podjęciem decyzji o rozstaniu wzrasta wprost proporcjonalnie do wieku, wspólnie przeżytych lat i możliwości finansowych. Mimo wszystko co innego widzimy przed sobą mając 20 czy 30 lat niż 50, 60...itd. Wczoraj przeczytałam taki tekst gdzie wietnamski mnich buddyjski i filozof Thich Nhat Hanh pisze o radości płynącej z filiżanki dobrej herbaty. "Musisz być całkowicie przebudzony w teraźniejszości, by ją odczuwać. Tylko wtedy, gdy jesteś świadom teraźniejszości, twoje dłonie mogą poczuć przyjemne ciepło filiżanki. Tylko w teraźniejszości możesz delektować się aromatem, smakować słodycz, docenić delikatność. Jeśli zastanawiasz się nad przeszłością, albo martwisz się o przyszłość, stracisz całe doświadczenie radowania się filiżanką herbaty. Spojrzysz w dół, na filiżankę, a herbaty już nie będzie. Takie właśnie jest życie. Jeśli nie znajdujesz się całkowicie w teraźniejszości. rozejrzysz się, a jego już nie będzie.Przeoczysz smak, zapach, aromat, delikatność i piękno życia. Będzie się wydawało, że mija cie w pędzie. Przeszłość jest skończona. Ucz się z niej i pozwól jej odejść. Przyszłości nawet jeszcze tu nie ma. Planuj ją, ale nie trać czasu martwiąc się o nią. Martwienie się jest bezwartościowe. Kiedy przestaniesz rozmyślać o tym co już się wydarzyło, kiedy przestaniesz się martwić o to co może się wydarzyć, wówczas będziesz istniał w chwili obecnej. Wówczas zaczniesz odczuwać radość z życia"
Staram się o tym myśleć tak często, jak się da. Kiedy jest absolutnie do bani zdarza mi się ciągle jeszcze doznawać nagłych ataków amnezji (co dało się zauważyć ) ale generalnie to szkoda życia na myślenie o palancie. Zachował się jak ostatni gnój - jego problem i on z nim będzie musiał żyć.

Asik777- masz rację. Sprawdziłam to jeszcze na etapie "wyrzucania z domu"

Jakbym czytała samą siebie...

Po raz kolejny czytam Wasze odpowiedzi i kolejny raz widzę własną słabość. Tak, próbowałam dotrzeć do Prawdziwych motywów i jasne że jest w nich też strach. Patrzę na mojego M i ciągle nie potrafię oprzeć się wrażeniu że on  NIE CHCE zrozumiec co ja czuję, z czym walczę. Mam fazy "dobra ratujemy to" i " nie ma to sensu"  Na zmianę płacze i mam wszystko w nosie. Ale jedno jest niezmienne-poczucie, że coś ważnego już się skończyło i raczej nie wróci. Czy jest sens tak żyć? Nie wiem. Odejść-to najprostsze. Ja będę ta skrzywdzona a on to zło chodzące. Zupełnie nie mam ochoty na zemstę. Chyba bym wolała znienawidzić ją i jego ale ja czuję tylko pustkę. Szok już za mną ale to niedowierzanie że ktoś tak bliski to jednak kurcze obcy facet nie znika. Ból też wraca. Nie chce już tego. Chcę się schować w ciemnym kącie i zniknąć. Chociaż w ten sposób uciec przed rzeczywistością, bezsilnością i wspomnieniami. Boli nawet nie tyle sam fakt zdrady chociaż jasne że też ale to, że nie interesowało go to co się dzieje z jego rodziną, z naszymi uczuciami. Dla mnie to najwyższe wartości. Myślałam że dla niego też. W końcu razem je tworzyliśmy.
Moja naiwność nie ma granic-myślałam, że ona, już po jednym rozwodzie też z jej winy, zrozumie że krzywdzi, że rozwala kolejną rodzinę. A ona tylko mówiła że tego nie planowała, że się zakochała....Co jest w głowach takich ludzi? A może to ja jestem nienormalna bo wydaje mi się że tak nie można?!
Jestem po kolej awanturze z M, po kolejnych pretensjach-nie znoszę tego a przecież sama je wywołuję. Nie panuję nad tym. Już nie płaczę, nie krzyczę. Boje sie tego co czuje a czuje pustke. Chce odzyskac szacunek do samej siebie - na razie tyle. Nie musze walczyc z nim tylko ze sobą. Jeszcze nie umiem odróżnić chcenia mojego ego od mojego chcenia.
Kolejny raz mam doła. Mój M nie rozumie dlaczego. Nie rozumie też dlaczego do tego wracam. Przecież to już przeszłość. No może dla niego. Zmieniło się moje życie i zmieniłam się ja. Ale znajduję również dobre strony tej historii. Przynajmniej wiem z kim żyję pod jednym dachem ????

Pozwole sobie Twój post podzielić na kawałki.

Życie to ciągła zmiana, każdego dnia. Nawet wówczas, gdy nikt nikogo nie zdradził. Nikt jeszcze nie znalazł sposobu na powrót do przeszłości. Marzysz o czymś, co jest niemożliwe do zrealizowania. To powód frustracji.

Tylko Ty wiesz, czy dla Ciebie życie w takim związku ma sens, czy nie. Każdy odpowie na to pytanie ze swej perspektywy.

Odejście jest prostym wyjściem? Gdyby tak było, dawno temu byś odeszła. Skąd ten czarno-biały obraz? I do czego ten obraz jest Ci potrzebny? Sama sobie odpowiedz na te pytania.

Przeszłości nie wygumkujesz, wspomnienia wracać będą, bo to jednak kawał Twego życia, na dodatek pełnego różnych spektakularnych zdarzeń. Jeszcze trochę czasu minie, aż będziesz mogła patrzeć na to wszystko z większym dystansem.

Czujesz pustkę? A co jest pod nią?
Uciekasz przed uczuciami. To niezbyt dobra taktyka. Stąd od czasu do czasu wywołujesz awantury. Żaden człowiek nie lubi być katem. A pokazywanie jak bardzo jesteś nieszczęśliwą i biedną przez niego, to operacja na otwartym sercu bez znieczulenia. Może najwyższa pora na to, byś zrobiła porządek ze swymi - niełatwymi - uczuciami?

Proszę.

Nikomu w roli bidusi nie jest do twarzy. Nie rób tego sobie. Jemu też nie.

Witam mam problem maz mnie zdradza zawsze obiecuje ze to ostatni raz ze mnie kocha niewyobraza  sobie życia bezemnie a po miesiącu i tak to robi.problem jest ze nie potrafię od niego odejść mamy 3 dzieci ..