Czy związalibyście się z osobą,która...

Moja ciotka wyszła za mąż za takiego mężczyznę. Na dodatek o tej chorobie dowiedziała się po ślubie. Miała żal i do niego i do jego rodziny ,że została ona zatajona. Przeżyli ze sobą kilka lat, urodziła im się zdrowa córeczka. Niestety lęki się pojawiały coraz częściej, powiem tak, że rodzina jej obawiała się o swoje życie i życie jej i dziecka. Bywało tak ,że w nocy on się budził z tymi lękami, wszyscy na nogi , obawiali się jego zachowań. Po kilku latach małżeństwo się rozpadło.
Związek z osobą z zaburzeniami jakimikolwiek jest zawsze ryzykiem.

Nie, nie, nie, rossanko - zupełnie nie o to mi chodziło, a skoro odebrałas to właśnie tak, to znaczy, ze częsciowo przynajmniej mam rację ;P

To nie choroba, w moim przekonaniu, jest Twoim problemem, ale to, ze pozwoliłaś kompleksom na temat swojej choroby zawładnąc nad swoim zyciem.  Oczywiście SĄ osoby, które z nerwicowcem nie będą chciały wchodzić w zwiazek.  Tak samo, jak są osoby, którym będzie przeszkadzać nadwaga, za niski wzrost, kiepska praca, brak wykształcenia, pedantyzm, pracoholizm czy brak lewej stopy.

Ty dopuściłaś nie do tego, ze choroba się rozrosła, tylko dopuściłas do tego, ze strach przed odrzuceniem z powodu choroby rozrósł się do tego stopnia, że zrobiłaś z tego problem.

Czy jesteś w stanie z góry założyć, że KAŻDY garbaty facet będzie dla ciebie nieatrakcyjny?:P A KAŻDY męzczyzna 185 cm i zero nadwagi - będzie atrakcyjny?

Jeden czynnik to za mało Jeżeli twoja nerwica przyćmi wszystkie twoje atuty, to masz przechlapane i pora na psychiatryk, ale póki co, to wystarczy uśmiech i trochę pracy nad atutami ;P Nikt z nas nie jest idealny Nerwica przy niektórych odjazdach to małe piwo
A mimo to większośc z nas znajduje druga połowę.

Niektórzy nawet po kilka na raz

Rossanko, a wiesz jak to jest z kimś, kto cierpi na nerwicę natręctw i jego choroba prawie uniemożliwia funkcjonowanie?

To się ciężko leczy i niektórzy dobrze reagują na leki, a niektórzy wcale, i masz w domu partnera, co np. ciągle liczy do jakiejś liczby i wcale nie potrafi się skoncentrować na rozmowie z Tobą, sprząta kuchnię pięć razy na dzień- godzinami, jest ciągle przerażony, że jak czegoś specyficznego nie zrobi, to on sam i jego rodzina umrze. Nie ma konwersacji, nie ma rodzinnego życia, nie ma seksu, jakiekolwiek wyjścia na miasto to dramat. Każda taka osoba cierpi, chce się leczyć, leczy się, ale to nie zawsze przynosi efekty, mimo najlepszych intencji. I co wtedy byś zrobiła?

Chcę tylko tu ludziom uzmysłowić, że nie trzeba być agresywnym czy uzależnionym by powodować taki stres w związku, że nawet wytrzymali partnerzy się w końcu poddają.

Rossanko, nie opisuję Ciebie.

Opisuję tylko wariant jaki może się zdarzyć. I nie jest to osoba w stanie psychozy (takiej jak schizofrenia), ale ktoś kto cierpi na nerwicę natręctw, kiedy pewne czynności muszą być wykonane, często w specjalnej kolejności albo liczbie by osoba odzyskała spokój umysłu, z ABSOLUTNYM ZROZUMIENIEM, że jest to nieracjonalne i jest dla nich samych negatywne. Nerwicowy lęk jest tak silny, że ich paraliżuje i nie pozwala na normalne życie.

Kobieto, z tego co piszesz, to nie jesteś jakimś skrajnym przypadkiem, ot przewrażliwiona jesteś. Więc nie wyobrażaj sobie marnowania komuś życia

Jak najbardziej chodź na terapię, poprawiaj swój stan i w tym Ci mogę tylko sekundować!

Ja piszę tak ogólnie, bo pytanie w wątku zadałaś ogólne: czy chcemy być w związku z osobą chorą na nerwicę? nie "czy ktoś byłby w związku ze mną Rossanką"?"

Okay.Ja też to rozumiem to znaczy,że możesz ogólnie nie chcieć być z kimś mającym ogólnie nerwice(bez konkretnego przypadku).
Tak,tek terapia pomaga,chociaż są tez przeciwnicy,twierdzący ze to nic nie da.Osobiście jestem zadowolona.
Przewrazliwiona- raczej jestem,i nad tym pracuje.

Nawet jak nie pomoże  w 100% to jak pomoże na 50 % to i tak dużo.Zawsze to cos.Jakiś tak krok do przodu.
Może jak ktoś chodzi tak "na sile" to mu nie pomoże?Mam swoje wady,ale jestem bardzo zmotywowana.

Truskaweczko, to zależy od przypadku,jednemu może wystarczyć parę tygodni innybieze rok albo parę lat jak to jest u Watlusza.Czasem jest postęp,ale wystarczy jakieś silne przeżycie,(np śmierć kogoś bliskiego) i objawy mogą powrócić.

Wiesz, myślę o Twoim pytaniu i zastanawiam się czy w ogóle można na nie odpowiedzieć jednoznacznie.
Bo czy  człowiek jest w stanie zbić do zera lęk na stałe?
Lęki miewamy wszyscy, lęk to nieodłączny element naszej świadomości. Istotne jest jedynie to, jak sobie z nim radzimy, albo jak bardzo pozwalamy mu wpływać na nasze zachowanie i samopoczucie. Czy sprawujemy nad nim kontrolę czy on przejmuje kontrolę nad naszym zachowaniem.

Mnie się podoba ten fragment z wcześniejszej wypowiedzi:

Tu doskonale widać, że sobie radzisz, i tak moim zdaniem reagują ludzie zdrowi na  lęki jakie się pojawiają w różnych sytuacjach.

Wiec wracając do Twojego pytania - czy pojawiające się lęki z którymi sobie dobrze radzimy,( z czasem coraz lepiej) to nadal choroba czy już wyleczenie?

Rossanko, ja tak mam. Od wielu, wielu lat borykam się z nerwica na podłożu lękowym, depresji raczej nie miałam, chociaż jakieś fazy z obniżeniem nastroju znam oczywiście, biorę leki i chyba od trzech lat, wydaje mi się, że nie mam objawów nerwicowych.
To nie znaczy, że niczego się nie boję i żyje spokojnie - ostatnio np bałam się wizyty u stomatologa ( nowej pani doktor), tak się nakręciłam, jak chyba nigdy wcześniej przed dentystą. To było aż chore.
Z mojego doświadczenia mogę powiedzieć, że zwykle lęki można dość łatwo odróżnić od tych nerwicowych.
Przy leku nerwicowym czuje się wyraźnie jakieś bardzo, ale to bardzo nieprzyjemne rozedrganie wewnętrzne, irracjonalny niepokój, który człowieka aż nosi.
Jest to tak nieprzyjemne uczucie, że naprawde nie da się tego nawet porównać do zwykłego denerwowania się z jakiegoś powodu.
Nerwicowy lęk przychodzi też znienacka, wyczuwa się go na chwilę przed atakiem i potem człowieka ogarnia niewyobrażalna panika, że na sto procent stanie się za chwilę cos bardzo złego.
Jest to tak straszny niepokój, że nie idzie pomylić czegoś takiego z porządnym wkurwem albo z chwilowym panicznym strachem przed czymś.
Po ataku nerwicowym człowiek jest też bardzo wyczerpany, smutny i przerażony, że to nie koniec.

Idzie jednak uwierzyć w to, że objawy mogą wycofać się nawet na całe miesiące czy lata.
Ja od kilku lat nie żyje w żadnym wewnętrznym konflikcie sama ze sobą, mimo że mam poważne problemy, niekoniecznie bowiem jestem w miejscu, w którym bym chciała i mam tak z własnego wyboru, jednak potrafię tak w siebie wmówić, że musi tak być, a nawet znaleźć plusy dla siebie, że z problemami, nawet trudnymi jakoś sobie psychicznie radzę, chociaż przez moment mogę poczuć się nawet znokautowania, ale ogarniam się jakoś. Czasem potrafią zapiec mnie do czerwonosci uszy i policzki ( żeby tylko to) i  szybciej oddycham, ale jest tak tylko do momentu, kiedy nie znajdę rozwiązania. Nie potrafię żyć w zawieszeniu, muszę znaleźć rozwiązanie, jako osoba bardzo pragmatyczna.
Na mnie strasznie działaja takie sprawy, gdy do czegoś się zmuszam,  robię coś wbrew sobie. Kłócę się więc sama ze sobą i potrafię być bardzo awanturnicza w tych swoich kłótniach.
Ja po prostu chcąc dobrze się czuć muszę robić tylko to, na co mam ochotę.
Muszę być po prostu w zgodzie sama ze sobą.
Dlatego ciężko byłoby mi przystosować się do kogoś, ale gdy znajdę argumenty dla siebie na tak, wtedy mogę znieść wszystko.

Nerwicy nigdy z siebie nie pogonisz, ale uwierz mi, da się z nią żyć, jednak należy nauczyć się ignorowania jej objawów.
To trudne, a nawet czasami nie do wyobrażenia niewykonalne, ale możliwe.
Należy tylko znaleźć ukryty w sobie kluczyk do samej siebie - każdy ma taki klucz.
Ja znalazłam, wierzę w to, i jak napisałam wcześniej nie potrafię żyć w syfie ani zewnętrznym, ani wewnętrznym. Nie znoszę sytuacji konfliktowych, najbardziej tych, które toczę sama ze sobą.
W moim więc przypadku kluczem do dobrego samopoczucia jest święty spokój.
Może to źle, że tak mam, ale mnie jest z tym dobrze i to jest dla mnie najważniejsze.

Życzę Ci, żeby nigdy więcej nie wróciły do Ciebie objawy nerwicowe.

Zbicie tego do zera nie jest możliwe, bo nawet jeśli w ogóle nie myślisz, że masz nerwicę, która w każdej chwili może Cię dopaść, to ona i tak przyjdzie. Często przychodzi w takich momentach życia, gdy pozornie wydawać by się mogło, że wszystko jest ok, więc jakim cudem mogłaby przyjsc ta nerwica?
A ona przychodzi, nawet na kilka minut albo i potrzyma człowieka przez kilka dni.
Przychodzi jak wróg i dopada znienacka.
Jest niezwykle podstępna i nieprzewidywalna.
Leki lekami, ale najważniejsza sprawa jest przestać się nią przejmować i mimo objawów jednak czymś się zająć, chociaż ciężko jest nawet ruszyć palcem o palec, gdy człowiekowi nerwica rzuci się np na naczynia krwionośne i może wydawać się, że w danej chwili ma się bardzo wysokie ciśnienie ( często jest ono wysokie, akt bywa, że normalne) gdyż objawy na to wskazują, że zaraz będzie się miało wylew. Wtedy myślisz o tym, że trzeba wezwać pogotowie, nawet je wzywasz, więc jak ruszyć ciało z tego panicznego odrętwienia i zająć się np odkurzaniem?
To jest najgorsze, bo masz wrażenie, jakby ktoś zacisnął Cię w klatce i oto przyszedł najstraszniejszy moment Twojego życia, czyli zapewne śmierć.
Nie sposób nie odróżnić leku nerwicowego od normalnego strachu, bo coś tam się dzieje.
Ja nabawiłam się nerwicy przy okazji toksycznego układu, w którym tkwiłam całymi latami. Wiedziałam, że jestem w czymś nienormalnym, ale z powodu niewiedzy w tych tematach z niezrozumiałych dla siebie samej powodów nie mogłam skutecznie skończyć chorej relacji.
Przez lata żyłam więc w potwornym stresie i w nieustającym konflikcie samej że sobą. Metoda na baranka nie pomagała, nie pomagało nic.
To idealne warunki do tego, by zachorować na nerwicę.
Nigdy jej się nie pozbędę, ale jakby nauczyłam się z nią żyć.
Przytoczony przez Ciebie przykład z obrusem jest idealnym, ponieważ świetnie pokazuje, co dzieje się z człowiekiem, gdy sam ze sobą się nie zgadza i zrobi coś wbrew sobie.
To też kwestia wrażliwości.
Powiedzmy, że po większości ludzi, którzy nie mają nadszarpniętego układu nerwowego taka sytuacja z obrusem byłaby tylko krótkim epizodem, kompletnie bez znaczenia.
Dla osób z nerwica taka głupota może wywołać ustna lawinę różnych objawów somatycznych i można tłumaczyć to sobie na różne sposoby, rozumieć, że w sumie to pierdoła, ale nad nerwami nie zapanujesz. Będziesz wyglądała na spokojną, bo przecież nie będziesz latała potem po domu rzucając talerzami, jednak nerwy i tak znajdą drogę ujścia i dopadną Cię np zawrotami głowy albo bólem żołądka, jeśli Twoja nerwica opanowała np Twój żołądek.
Może rzucić się na serce i wtedy latasz i non stop mierzysz puls - istne wariactwo, ale tak jest.
Czasem więc należy śmiać się z samej siebie i wyobrazić sobie, jak komicznie wygląda się w czasie takiego ataku nerwicowego patrząc z boku. Wiem, że to mało zabawne, ale naprawdę, czasem trzeba stuknąc się w głowę i zakpić z siebie.
Ktoś, kto nie choruje na nerwicę nawet nie wyobraża sobie, jak straszna jest to choroba i do jakiego stopnia irracjonalna.

No ale ona w człowieku jest i będzie, tylko należy znaleźć na nią konkretny sposob taki typowo pod siebie.

No to wypracowałas sobie całkiem niezły efekt.
Jeśli chodzi o tę terapie, to być może wyjdę teraz na ciemnogród, bo terapie są przecież takie modne, ale ja mam dość wyrobione zdanie na ich temat. Też próbowałam z terapiami i owszem, jednak ja miałam " szczęście" trafiać na takie terapeutki, że nawet ja z tamtego okresu od razu wiedziałam, że to raczej one wymagają terapii, a nie ja, chociaż czułam się naprawdę ciężko chora na głowę.
Człowiek sam musi wypłynąć na powierzchnię, gdyż tylko tak ma największą szansę na to, by wyjść cało z kryzysu.
Przydaje się czasem czyjąś silna dłoń albo gałąź, żeby było się czego chwycić, ale pod warunkiem, że będzie to rzeczywiście silna reka, a nie terapeutka, która już na pierwszy rzut oka robi wrażenie, już nie chce pisać, jakie dokładnie.
Dla mnie taka silna ręką, która uchwycilam był konkretny człowiek, ale nie terapeutka i przede wszystkim wiedza, która przyswajalam z ogromnym zapałem i szybkością. Czego to ja wtedy nie czytałam, gdzie to ja swojego nosa wtedy nie wsciubilam, wszystko po to, żeby jak najszybciej dowiedzieć się, w czym tkwię i z czym się mierzę.
Gdybym stała bezradnie i polegała na terapiach, to dzisiaj chodziłabym po świecie w samych skarpetkach, ogolona z kasy i dalej niczego bym nie rozumiała.
Dekadę na terapii?
No cóż, niektórzy ludzie mają tak dużo kasy, że sami nie wiedzą, jak ja wydawać.
Myślenie u tych ludzi też chyba cieniutkie, bo chyba nawet dziecko pojeloby, że coś za długo trwa ta terapia.
Chodzą i rozgrzebują wszystkie swoje rany, potem w domu miedla temat na nowo i użalają się nad sobą, aż do następnej sesji u terapeuty.
W ten sposób tacy ludzie nigdy nie pozbędą się objawów somatycznych, jakie daje nerwica. We wszystkim trzeba znać umiar i nauczyć się też korzystać z szarych komórek, a nie iść po najmniejszej linii oporu i polegać na tym, że terapeuta rozwiąże problem.

To prawda - do pewnego momentu może i jest sens grzebać się w wydarzeniach z dalekiej przeszłości, by być może zobaczyć coś więcej ze swoim jego dzieciństwa, jednak czy trzeba robić to w nieskończoność?
Każdy człowiek niezależnie od wieku postępuje zawsze tak, jak w danej chwili uważa za najlepsze dla siebie. Mało kto mowi sobie " ok, mam teraz taka sprawę do rozgryzienia, wobec tego zrobię tak, żeby dowalić sobie jak najwięcej, żeby było było tak źle, jak to tylko jest możliwe '.
No tak raczej nikt nie myśli, nawet dzieci tak nie myślą.
Pisze o normie, bo wiadomo, że są i tacy, którzy uważają, że im więcej problemów sobie dołożą, tym lepiej dla nich.
Gdybyś więc dzisiaj cofnęła się o trzy dekady i miała rozum taki, jaki miałaś wtedy, to przecież postąpiłabys dokładnie tak samo, jak trzydzieści lat temu.
Gdybyś jednak cofnęła się aż tak daleko w czasie, ale miała rozum taki, jak dzisiaj, to na pewno postąpiłabys inaczej.
Czy trzeba chodzić do psychologa, żeby pojąć coś tak oczywistego? Takie rzeczy powinno się po prostu wiedzieć, wystarczy logicznie pomyśleć.
Tak więc zgadzam się z tym, co napisałaś.

Ja też odwiedziłam wtedy mnóstwo specjalistów i na tamtym etapie, żeby dowiedzieć się na co dokładnie jestem chora wspomagałam się też internetem.
To dopiero była jazda.
Były momenty, iż wyobrażałam sobie, że jestem chora na wszystko.
Niewiele wiedziałam wtedy na temat nerwicy, więc nie mogłam pojąć, jakim cudem ciągle żyje mając takie objawy, jakie miałam.
Czasem wystarczyło, że tylko pomyślałam o jakimś objawie nie mając go w danym momencie i nie mijała sekunda, a ja już go miałam, jak na życzenie.
Czysty obłęd.

Jestem sama i że tak powiem po trosze z własnego wyboru, a troszkę dlatego, że nie mam nikogo sensownego do wyboru.
Miałam dwóch mężów i parę różnej maści mniejszych lub większych związków albo parazwiazkow, w tym jeden bardzo długi i bardzo toksyczny, zakończony z mojego wyboru i bez żadnego żalu.
Moja nerwicę znoszą raczej takie osoby jak córka czy zięć albo powinowaci lub znajomi.
Ciężko żyje się z taką osobą jak ja, ponieważ ludzie wolą otaczać się jednostkami od których bije pozytywna energia, taka płynąca prosto z ich serca, z ich natury, a nie takimi, którzy podszyci są strachem. Wyczuwamy przecież nastroje innych. Zarówno śmiech, dobry humor, jak i strach udzielają się innym.
Jak większość ludzi chorujących na nerwicę tak i ja jestem bardzo egocentryczna i to może być dla kogoś mega wkurzające.
Z jednej strony niby nie lubię robić wokół siebie dużo szumu, jednak z drugiej strony drażni mnie, jeśli w moim otoczeniu jest ktoś, kto wymaga większego zainteresowania niż ja.
Jeśli chodzi o Ciebie, to pamiętam, że jesteś sama, masz wielki problem ze znalezieniem właściwego mężczyzny dla siebie i z każdym rokiem wizja samotnego życia przeraża Cię coraz bardziej.
Mnie bardziej przeraża wizja życia z kimś niż samej.

Wow dwóch mężów?
I ilustam partnerów?
To ja sama jak już czytałaś i tak dobiją mnie to. Po prostu brakuje mi obecności obok. Sama ze sobą nie pogadam, nie pochodzę za rękę, nie pouprawiam seksu, wiem,że żaden facet w domu nie czeka, ani też nie poopowiadam mu jak mi minął dzień, nie wymienię się myślami, nie okaże mu czułości i dotyku. To frustrujące a po 10 latach chyba jeszcze bardziej niż na początku.

Do dlugo sobie dobrze radzisz z nerwicą. Znaczy ze jest ładnie ujarzmiona.
Martwiłam się nie tyle adopcją co przewrotem życia związanym z nią. Jestem po 40stce a mam małą w sumie córeczkę ( 2latka). To jednak wyzwanie dla niemłodej już mamy Bałam się czy sprostam, czy jej nie zawiodę  i czy nie dostanę jakiś ataków nerwicy w związku z tym stresem. Ale mimo dużego tempa i wymagającej opieki psychicznie jest spoko. Nie że zawsze jestem usmiana ale to wiadomo jak to w życiu. Bywają wzloty i dołki. Ale to takie standardowe dołki rodzicielskie a nie nerwicowe.
Co do adopcji to jako samotna możesz adoptować. Wszystko zależy od Ośrodka Adopcyjnego. Co do wieku niemowlę to nie będzie ale wcale nie musi być mega duże dziecko. Patrz ja. Predzej na wiek zaproponowanego dziecka moze miec wplyw samotne rodzicielstwo.
No i moja nerwica nie byla problemem. Osrodek wiedzial o niej i leczeniu. Musialam oczywiscie dac zaswiadczenie od mojego lekarza ze jestem w dobrej formie i pod kontrolą jedynie profilaktyczną, na niewielkiej dawce leków.
Nie namawiam oczywiście bo to bardzo indywidualna kwestia ale tak informacyjnie piszę

Feniks-tak tylko pytam, na razie żadnych planów nie mam, ale cis mi kiedyś przemknelo przez głowę.
Pawl-mysle, że takich isob jest więcej, tylko nigdy nie były zdiagnozowane, wiec nawet nie widzą, że cos im jest. Coś jak siedzisz w domu, płaczesz, nie możesz jesc i spac, nie nasz na nic siły i tak przez parę miesięcy. Jak pójdziesz do psychiatry może okazać się, że to depresja, jak nie pójdziesz, to będziesz mieć po prostu bardzo zły okres w życiu.

Jak chodziłam do psychiatry różni ludzie się zdarzali. Ale jak mówisz, normalni, czasami się porozmawiało. Ze  dwa razy były to chyba osoby zaburzone, w mocno zaawansowanym wieku, przychodzące z opiekunami, nie wiem może miały już jakaś demencję.

Teraz nie, ostatnio 4 lata temu, jak miałam nawrót wynagający leczenia, ja już poznaje kiedy muszę iść, a kiedy mi przejdzie.

Ross od jakiegoś miesiąca masz ataki widoczne nawet przez internet...

To napisz na priv, moze udalo by sie nam zapoznac jakos? Co Ty na to?