zdrada-nie zdrada? Jak sobie poradzic, jak wybaczyc?

No tak, minelo znow troche czasu. Jestesmy razem, coraz czesciej czuje jakby to wszystko wydarzylo sie bardzo dawno, a moze nie wydarzylo sie w ogole? Nie rozumiem, jak taki porywczy, chipohondryczny, samolubny choleryk mogl zmienic sie w lagodnego baranka, cieplego i czulego, wspanialomyslnego i wielkodusznego. Czyzbym w ogole go nie znala? Czy on ma druga twarzm ktorej nie znam? Nie wiem ktora jest prawdziwa, czy tak juz bedzie do konca zycia? Nie rozumiem, jak osoba dajaca tyle dowodow milosci co moj maz, mogla zdradzic ot tak dla jakiejs fanaberii i to jeszcze w taki prostacki sposob. To tak jakby moj maz chcial byc przylapany. Nigdy tego nie zrozumiem. Wszystko jest takie dziwne. Moje malzenstwo i moja milosc przestaly juz byc magiczne, moj zwiazek jest jak wiekszosc zwiazkow, gdzie partnerzy z takich czy innych przyczyn sie zdradzaja. Moje serce juz nie jest po brzegi wypelnione miloscia. Teraz musze jej szukac ze sieczka. A przeciez na sama mysl, ze moglabym zdradzic moj maz dostaje swira. Wiec jak sam mogl to zrobic?

Nie Olino, nie mielismy. Po prostu jest wladczym, troche samolubnym typkiem. Moze nie dokonca. Jestesmy, a raczej bylismy, bo teraz to juzniw wiem sama. Swietnie sie dopasowalismy. On zawsze uwazal, ze wszystko musi byc zrobione na wczoraj, ja ze moze byc zrobione na jutro i wefekcie wszystko robilismy dzisiaj. On mnie doskonale mobilizowal, ja go sprowadzalam na ziemie. Jest po prostu typem czlowieka, ktory bez ogrodek mowi co mysli i nieraz uslyszalam od niego kilka slow prawdy. Ale to cenilam w nim bardzo. Ja jestem raczej bardzo powsciagliwa, ciezko mi powiedziec komus bolesna prawde w oczy. Staram sie nie urazic. Oboje sie od siebie wiele nauczylismy. Tak Olino, nie mielismy problemow. Przez niektore moje posty poprostu wyziera zal i zlosliwosc. Wiesz, on nawet jej powiedzial, zebardzo mnie kocha, jest mu zemna dobrze i niezamierza tego zmieniac i nie wie dlaczego to zrobil. To chore. Dzis mam gorszy dzien, ale nawet nie chce z nim rozmawiac. Do ostatniego dnia powtarzalismy sobie, kocham cie i to nie takie wymuszone, tylko poprostu pod wplywem czulosci, prosto z serca. Napewno nie codziennie, ale jak na 18 letni starz to bylo czesto. Mysle o tym caly czas i nie moge zrozumiec.
Olino, oczywiscie ze mielismy rozne problemy i to nie male, ale to wlasnie nasza wspolna bliskosc dawala nam sile, aby sobie z nimi poradzic. Nieraz tez sie klocilismy, ale tak raczej dla zasady, bo jedno do drugiego ciagnelo jak cma do swiatla. Zyczylabym wszystkim takich relacji. Cholera szlag mnie trafia. Znow mam ochote wszystko wokolo rozwalic w drobny mak. Nie wiem co sie stalo. Nie wiem dlaczego, do tego to wszystko bylo takie dziwne. Niby chcial z nia pobrykac  a zdrugiej strony nie mogl. Juz sama nie wiem. Boze dzieciak jest w domu, a we mnie zlosc tylko narasta. Boje sie, ze jak wroci do domumoj maz, nie wytrzymam. Wiem jak bardzo sie meczy, jak zaluje kazdego dnia, ale z drugiej strony nie potrafi mi niczego wyjasnic, ani co czul, ani co myslal, ani czy mial zamiar mi powiedziec....Przeciez to on musi to wszystko wiedziec. Sama nie wiem jak mam z nim rozmawiac. Zaraz mini 9 miesiecy, a ja wciaz tkwie w jkims zawieszeniu, jakby ktos mnie wypchnal z mojego zycia i wepchnal w jakis koszmar.
A jeszcze kilka dni przed tym wszystkim rozmawialam z moja matka i mowilam do niej, ze jestem tak szczesliwa, ze sama nie moge w to uwierzyc, ze wszystko sie poukladalo, ze dzieciaki sa zdrowe i jako tako sie ucza, nie ciagnie ich z domu, ze klopoty finansowe jakos sie poukladaly, ze kupilismy i remontujemy dom, ze z mezem jest tak idealnie, az przez ulamek sekundy poczulam, ze jest za pieknie i ze przyjdzie mi za to zaplacic. I zaplacilam i place. Chyba za duzo szczescia dostalam i musialo sie to w jakis sposob zrownowazyc. Moze i jemu bylo za dobrze. Nie wiem, nie wiem juz nic. Zawsze mial swira na punkcie, ze moge go zdradzic, a teraz ma jescze wiekszego. Mowi, ze jak mam go zdradzic, to zebym powiedziala kiedy, to zalozy maske i sie przebierze, tylko po to, zeby to mogl byc on. Ze moze sie przebierac codziennie, zebym tylko od niego nie odeszla, zebym tylko go nie zdradzila. Wiec czemu on to zrobil? Pytam go setki razy i wciaz slysze: nie wiem. Mowi, ze nawet jak od niego odejde, to juz nie bedzie mial zadnej innej kobiety, ze jestem ostatnia kobieta w jego zyciu, wiec czemu to zrobil? Kurcze, kurcze, kurcze

Witajcie Aga i Olina,
wymniama Waszych mysli leje miod na  skolatane serce..........

     Aga,to co napisalas o Waszym zwiazku,to kopia mojego zycia"PRZED".
No moze z jednym wyjatkiem,to ja jestem ta,ktora"wali prosto z mostu",a on jest spokojny i troche wycofany.

Tak strasznie mi przykro,ze masz gorszy dzien,ale pamietaj,to tylko dzisiaj.
Tyle wiary i dobrej woli juz wykazalas...
Zacytuje za Olina,juz przeszliscie(RAZEM) polowe tej drogi bolesci.Wiem,ze to nie bedzie latwe,ale przeciez go kochasz.Nie zniechecaj sie!
Nie wiem,czy to Ci pomoze,ale moja terapeutka(pamietaj,moj "przypadek"jest troche inny),powiedziala mi ze :
" faceci potrafia funkcjonowsc w dwóch światach, w których wszystko jest świetnie zorganizowane, na tyle
świetnie, że w pewnym momencie przestaje widzieć, że coś tu jest nie tak.
Oni maja w glowie szuflady ,kazda z innym napisem:
1)rodzina
2)zona(ktora naprawde kochaja)
3)sex
4)praca.

Nie zawsze w takiej kolejnosci,ale jedno jest pewne.Te ich szuflady nigdy nie otwieraja sie w tym samym czasie
i przenigdy z soba nie koliduja!!!
Choc to dosc kiepskie pocieszenie,mam nadzieje,ze chocoaz troszke Ci pomoze.

Ja tez,w dalszym ciagu nie mam odpowiedzi na moje "dlaczego",a mysle,ze to pomogloby mi chociaz odrobine zrozumiec.

Trzymaj sie cieplutko.Jutro bedzie nowy,lepszy dzien.
Ja sie tego ostatniego zdania trzymam,jak tonacy brzytwy.
Pozdrawiam raz jeszcze

Okropnie zabrzmi,ale "witamy w klubie".Przenigdy nie mozesz miec pretensji do siebie!!! Ty niczemu nie zawinilas.

Ja juz teraz wiem,ze nawet,gdybym wygladala jak Angelina Jolie,byla "dyspozycyjna"24/7,to on i tak znalazlby jakas wymowke,zeby pojsc na dz...ki.
U mnie tez,kiepsciutko,boli i to bardzo

Witaj Olina,

znasz moja sytuaje,wiec wiesz,ze ja nawet nie mam sie do kogo porownac,tyle ich bylo,a kazda(podobno) inna.
Na mnie "odskocznia" tez dziala jak plachta na byka,bo tak te wyskoki okreslil moj slubny.

I znow masz racje Olino.
Musimy sie przestac zadreczac.Ja poszlam wczoraj wlasnie z takim nastawieniem do lozka.
I zgadnij,co sie wydarzylo rano - zupelne fiasko(czytaj,powrot do szeroko pojetej normy,czyli znowu sie tym wszystkim gryze).
Uwierz mi prosze,ja naprawde jestem u kresu wytrzymalosci i psychicznej,i fizycznej.
Jak moglam wczesniej tego nie zauwazyc?!
I chyba zanm odpowiedz.Ja bylam poprostu szczesliwa!

   Ale zderzenie wyobrazen z rzeczywistocia bywa bardzo bolesne.

W moim wieku i z moim bagazem doswiadczen, jestem swiadoma kobieta i wiem,ze nie tedy droga(zamartwianie),ale w tej chwili nie jestem w stanie znalezc niczego,co chociazby na chwile oderwalo mysli od tego bagna,w ktorym tkwie po uszy.I jeszcze dodatkowo wkurza mnie fakt,ze nie potrafie sie zdecydowac,w ktora strone mam pojsc......
Wiem,ze nic na sile,ale minelo siedem miesiecy,a ja dalej sie miotam: razem - osobno?

     Pozdrawiam Cie goraco
I mam nadzieje,ze jutro bede miala chociaz troszke lepszy dzien

korzystamy z tej samej terapeutki.On chdzi we wtorki,ja w czwartki.
Co trzy tygodnie,sesja jest wspolna.

Zbyt wczenie,zeby oceniac wyniki.Ja czuje sie lepiej,bo przynajmniej moge sie wygadac.Ona jest madra osoba i potrafi bardzo delikatnie,zadac prowokujace pytania.Takie,ktorych nie zadalabym samej sobie i na ktore trudno mi odpowiedziec.
On twierdzi,ze mu pomaga( caly czas,mam watpliwosci,czy on rzeczywiscie zamierza "Wyzdrowiec",czy to tylko pic na wode......

Ago czytam twój watek od bardzo dawna nawet rozmawiałyśmy o nim kiedyś. Powiedz nie zastanawiałaś się nad odpoczęciem od siebie z mężem?Może lepiej zamieszkać osobno i zacząć spotykać się na gruncie poza domem i całymi tymi skojarzeniami?

Jeszcze jedno pytanie mnie nurtuje , powiedz nie pytałaś siebie co będzie jak się zapamiętasz w tym żalu do męża i stracisz go zupełnie?Teraz czytam twoje posty i nie idziesz do przodu tylko do tyłu. Kiedyś na początku miałaś w sobie taka wiarę że nie tylko ty jesteś tu zdradzona i oszukana, ale i twój mąż został zmanipulowany oszukany, omotany  substancjami może chemicznymi...

Im dłużej od samego faktu to tym bardziej chcesz odegrania na nim, chcesz żeby zobaczył że ci źle i żeby cierpiał...
Ale on widzi te pogardę i pewnie słyszy w twoim głosie...To okrutna kara zwłaszcza gdy on sam nie rozumie jak mógł zrobić coś takiego , nie był sobą.

Czym dłużej tym więcej widzisz tylko twojego rozczarowania cierpienia, tylko ty masz prawo mieć fochy a on bo zgrzeszył to jak pies ma robić i zgadzać się na wszystko bo zawinił.
Bardzo współczuje wam obojgu i teraz ty rozdawałaś karty i myślę że ty po prostu nie jesteś w stanie dać sobie odpuścić ,
Dac mu szanse naprawienia bo przecież to podważyło by każdy ból każdy smutek , każda łzę od tamtego feralnego dnia.

Ale musisz zrozumieć że jeśli chcecie dalej razem żyć to będziesz musiała ten dumny kark zgiąć do poziomu tego podłego twoim zdaniem męża. Będziesz musiała zapomnieć i nie wracać do tego dnia, bo inaczej bycie razem to tylko drapanie ran.

Innego sposobu nie ma, bo to co teraz robisz wpędzi twego męża do grobu a ciebie do wariatkowa..
Jak można tyle miesięcy katować swoim żalem owszem zrozumiałym ale żeby aż tak, całe miesiące kogoś kto przeżył w cudownej zgodzie kilkanaście lat a raz jeden  powinęła mu się noga.
Do tego nie poszedł na całość, tylko jak już to coś tylko z robił połowicznie.
Nie mówię że zrobił dobrze ale przekreślać kilkanaście cudownych lat za macanie jakieś jeszcze będąc pod wpływem prochów czy feromonów ...
Daj mu albo szanse na spokój wreszcie przy tobie albo daj mu odejść bo zadręczysz go a on sam załamie się i jeszcze sobie coś zrobi.Tak nie można traktować dobrego faceta, na świecie tyle bydlaków a gdy jeden dobry coś odwali pod wpływem to wrzuca się go do wora z notorycznymi kłamcami, bydlakami.

Powiem ci będąc na miejscu twojego męża to jeśli po pół roku nadal mimo iż cie bym kochała nadal byś mnie równała z tymi co wsadzają gdzie popadnie i każdej to zwątpiła bym w twoja miłość i odeszła bym. Zamieszkała może w wyrzutach sumienia,może w pustce ale wreszcie w spokoju, gdzie nikt nie gardził by mną.
Z czasem pogodził by się z samotnością, dzieci wypełniły by mu pustkę.

Jako kobieta i mężatka , już to mówiłam dla mnie fizyczna zdrada  to po prostu popęd chuć, feromony. A zakochanie się to prawdziwa zdrada miłości.Bo miłość to nie fizyczność, to coś wewnętrznego.
Ty czujesz się przez te miesiące  zbrukana, chora oszukana, ale to twoje problemy i przenosisz wszystko co złe i na całą rodzinę. Tego mi żal i smuci mnie to.

Dzień dobry bałam się żebyś nie odebrała zle mojego postu, nie chciała bym cie skrzywdzić.

Ta małolata chciała zniszczyć ciebie i twoją rodzinę i zobacz nie udało się mąż za bardzo cie kochał , to postąpiła  cwano i dolała mu czegoś i zmusiła do macania, ale miłość była za duża i nie zadziałało jak chciała nie przeleciał jej.

Nie odebrała ci męża do końca, a teraz ty pozwalasz jej rozwalać coś pięknego.
Popatrz na to z boku i zobacz ze mąż nie dał rady wbrew sercu zadziałać mimo iż był po użyciu czegoś.
Serce mu nie dało zrobić podłości do końca choć jakoś ciało go słuchać nie słuchało i robił co innego.

Aga czy ty nie widzisz że wolisz wierzyć gówniarze ze mąż cie nie kochał i to lowelas każda by i tak przeleciał...

Niż kochanemu człowiekowi , twojemu oddanemu całe życie partnerowi , jemu że go nafaszerowała nie chcesz uwierzyć mimo jego zapewnień łez...Jemu nie chcesz uwierzyć choć serce mówi ci że to ta małolata była podła to mimo to słuchasz wątpliwości a może co innego a może.

Ta gówniara osiągnęła cel, zamiast nie dać się i ocalić rodzinę ty rozwalasz ją słuchając że to ona ma racje na temat twojego męża a nie ty , osoba która zna go lepiej.
Kochasz swojego męża a w chwili próby dla związku wątpisz w niego okrutnie , to straszne  na prawdę zobacz to Aguś.

Czytając forum spotykasz różne przypadki zdrady, różne podłości ze strony facetów i przyznaj sama tak dziwnego przypadku jak twój nie ma. Czyli wychodzi na to że narkotyki to jedyne logiczne i prawdziwe wytłumaczenie  .
Przyjmij to wyjaśnienie i zacznij od nowa żyć.

Na forum masz przypadki zdrajców notorycznych oszukują za plecami żonę latami czasem, potem się ona dowiaduje i to dopiero jest podłość i ból.
Kłamią kobietę, jeszcze z niej potem szydzą, wydaja wspólne majątki na kochanki, dzieci znaczą dla nich nic.
Sypiają pod nosem zon z kim popadnie, to dopiero jest trauma dla zony , podważenie i mega cierpienie.

A co w twoim przypadku było zobacz sama, mąż kochający partner , który tej podłej francy nawet nie lubił, został zmuszony do macania jej i nawet mu nie stanał bo nie mógł cie zdradzić wbrew temu co mu podała.

I ty Aga za takie coś robisz mu piekło na ziemi kilka miechów mimo iż facet był ofiara przebiegłej małolaty która musi miec kogo chce za wszelka cenę nawet dania narkotyków.
Wiem ze twój ból jest duży ale  inne kobiety całkowicie zdradzone cierpią czasem okrutniej, znam przypadek gdzie mąż zdradza żonę z siostrą jej i ona nic o tym nie wie.

Aga zobacz że on był zmanipulowany, na pewno czuje po tym obrzydzenie do siebie bo nie słuchało go własne ciało, dzięki bogu za odczucia seksualne i odpowiada głowa i serce dlatego nie dał się upodlić do końca.
Na pewno nie tylko tobie ciężko ale i jemu, jego kochana zona zamiast po tylu lata wierzyć w jego wersje wierzy podłej małolacie. Aga zastanów się proszę i odkreśl tamten etap i zapomnij o tym.

Bo nie chcę żebyś niszczyła za coś takiego swoją rodzinę.

No tak masz swoje zdanie ja go zmienić nie zmienię, po prostu serce boli patrzeć, chciałam żebyś spojrzała innymi oczami.
Widzisz ja też nałożyłam mężowi kare za coś co nie było zdrada ale czymś dla mnie podobnym, i nie dałam mu szansy 1,5 roku.
Dzień w dzień oddalałam się od niego, później nie móc sobie poradzić poszłam na terapie a tam po jakimś czasie zrozumiałam ,że on nie zasłużył aż na to co go spotkało.Czułam potem żal ogromny do siebie że mogłam go zniszczyć przez ten czas.

Dobrze że chodzisz na terapię, to pomoże z czasem zrozumiesz zobaczysz wszystko z innej perspektywy.Nie poddawaj się, i życzę ci jak najlepiej.

Chodzisz na terapię to pomoże ci dojść do względnej normalności.Ale pomyśl czy nie jest tak ze boisz sie ze jak byś mu wybaczyła, przestała nienawidzić , to wtedy nic by was nie łączyło  może boisz się że on nie kochał by ciebie.
A tak łączy was kłótnia i walka, wspólna wojna. Trudno znaleźć odpowiedz nam jako osobom postronnym, praca z terapeutą pomoże ci znaleźć odpowiedzi.

Wiesz, mężczyźni często kochają nas po swojemu, kochają, ale pokazują to inaczej niż my, kobiety. Nie potrafią jak my mówić wprost o uczuciach, często nawet nam wprost pokazać. Miłość mężczyzny przeważnie przejawia się w jego czynach. Może dlatego masz wątpliwości czy przedtem Twój mąż Cię naprawdę kochał. Ale uwierz, że musiał kochać, bo gdyby w nim nie było uczucia dziś nie byłoby już Was.
Aguś, przyznam, że niepokoi mnie coraz bardziej Twój stan. Naprawdę zaczynasz popadać w jakieś szaleństwo, emocjonalny zamęt. W swojej walce nie posuwasz się naprzód, ale krążysz wciąż w tym samym punkcie. Uwierz, jeśli do tej pory nie poznałaś odpowiedzi na dręczące Cię pytanie ,,dlaczego tak się stało?" i na to pytanie nie potrafi odpowiedzieć nawet Twój mąż- możliwe, że nigdy to się nie uda. Więc pozostaje tylko jedna osoba, która być może zna tę odpowiedź. I jest to ,,ona". Jeśli ma Cię ten koszmar dręczyć do końca życia to może lepiej go przerwać teraz. A jeśli ma Ci to w czymkolwiek pomóc napisz do niej list, zadaj te pytania, które chcesz zadać, napisz też wprost co o niej myślisz i jaki masz żal, jeśli jest to nienawiść nazwij to nienawiścią. I nawet gdybyś miała tego listu nigdy nie wysłać to niech on będzie swoistym rozliczeniem się z przeszłością, oczyszczeniem, wyrzuceniem tego, o czym nie chcesz mówić wprost. A jeśli tak zdecydujesz to zaadresuj go i wyślij. Ty nie masz już nic do stracenia, a przecież i tak nie zależy Ci na tej znajomości.

Z drugiej strony, czytajac o tych wszystkich strasznych historiach, mozemy uwazac sie za prawdziwe szczesciary, ktore w efekcie wiecej zyskaly niz stracily i z calego serca wierze, ze i ja niedlugo ogarne sie z moimi uczuciami i sprowadze je na wlasciwa droge, ze jeszcze bede mogla powiedziec ze moje zycie jest cudowne, a ja czuje sie na wlasciwym miejscu tu, gdzie jestem.

Aga, pytasz co możesz zrobić aby zapomnieć. Pozwól niech ten ból przepływa przez ciebie gdy się pojawi, ale nie masochizuj się wizjami, zwyczajnie gdy przychodzi myśl, niech się pojawi, ale ty nie twórz do niej opowiesci.
Ja, potraktowalabym te myśli jak cena, za szczescie za milość, jak złe demony, które są we mnie, które musze przyjąć do siebie i z nimi żyć.

Odpowiedz sobie tez na podstawowe pytanie co jest dla ciebie najwazniejsze w zyciu, jaki jest twoj cel. I idz tam, nawet jak jest trudno.

Zejdz z tej cholernej huśtawki. Miej charakter dziewczyno. Podejmij decyzję i jej się trzymaj. Tylko w ten sposob przekonasz sie czy twoj wybor byl sluszny, czy nie, ale weryfikacja przyjdzie dopiero za pare miesięcy, lat.

Zajmij sie czyms ważnym. Może nawet znajdz kogos słabszego, biednego komu oddasz swoj czas i serce.

I koniec z pytaniami o przeszłość . BYŁO - MINĘŁO. Liczy  się tylko tu i teraz, i JUTRO.

Aguś, sama przyznalaś, że masz za co dziękować więc CODZIENNIE dziękuj za to co spotyka cię dobrego.

Dzieki Wam dziewczyny, ze zawsze moge na Was liczyc. Wasze posty sa dla mnie tak cenne i sprowadzaja mnie na wlasciwa droge. Najtrudniej jest mi zaakceptowac to, czego nie wiem, ale tez nie moge sie dowiedziec, bo nie mam skad. Niewiedza jest bardzo dobrym rezyserem czarnych scenariuszy. Pytalam go tysiace razy, juz nie dla czego, tylko co czul, co myslal i wciaz ta sama odpowiedz. Dzisiaj mi powiedzial, ze po tylu miesiacach znoszenia wahan mojego nastroju, powrotu do domu ze strachem, kogo w nim zastanie, patrzenia w moja twarz pelna bolu, juz dawno sam bymi powiedziak, chocby dla swietego spokoju, zebym mogla wreszcie podjac decyzje i zostac z nim albo go zostawic, bo i tak juz na nic nie ma wplywu. Ale zebym sie nie ludzila, ze mnie zostawi, bo za bardzo mnie kocha i bedzie walczyl ze mna i moimi tak dlugo, jak bede tego potrzebowac.
Najgorsze jest to, ze jak demony spia, to kocham go tak bardzo, akiedy sie budza, tak bardzo go nienawidze.

Ale ciesze sie, ze mam Was i ze jak tylko trzeba bedzie dacie mi kopniaka w tylek,zebym sie ocknela.
Chcialabym miec Wasza madrosc, sile i umiejetnosc oddzielenia tego co bylo od tego co jeszcze bedzie.

Kochan La, przezylam 18 cudownych lat i mam nadzieje na nastepne 18 z drugim takim hakiem. Kocham tego czlowieka nad zycie, tylko musze podreperowac serducho, zeby spowrotem moglo sie otworzyc na dawanie i branie.

Kochan Olino, piszesz o skali leku. Tak wlasciwie to nawet nie wiem,czy moje uczucie moglabym nazwac lekiem. W zasadzie jest ich tyle, mieszja sie i przeplataja. Nie boje sie, ze moglabym zostac sama, bo wiem ze dam sobie rade. Raczej boje sie, ze moge podjac zle decyzje, ze moj maz moze okazac sie kims inny, ze moze to sa pierwsze oznaki, ze stal sie kims innym, ze go ranie nieslusznie. Jednak dominujacymi uczuciami sa chyba zal, rozgoryczenie i zlosc i bezgraniczna rozpacz.

Jeszcze raz dzieki Wam i serdeczne usciski

Boisz sie, ze mozesz podjac zle decyzje, ze twój maz moze okazac sie kims inny, ze moze to sa pierwsze oznaki, ze stal sie kims innym, ze go ranisz nieslusznie. Jednak dominujacymi uczuciami sa chyba zal, rozgoryczenie i zlosc i bezgraniczna rozpacz.
--------------------------------------------------------------------------
Aguś,

żal, rozgoryczenie - rozumiem masz prawo to czuć,

ale bezgraniczna rozpacz - to już twój wybór...

Wiesz ostatnio analizując moje życie doszłam do wniosku, że kochając jesteśmy w stanie wybaczyć bardzo, bardzo wiele.
Pytanie tylko potem czy chcemy być z osobą, którą kochamy?
Często jeśli rany są częste i głebokie - odchodzimy i to jest zdrowe (bilans ujemny) mimo, ze ciagle kochamy; ale jesli rana jest głęboka ale spotkało nas taak dużo dobrego (bilans dodatni) zostajemy, i zło zamieniamy w dobro - wybaczając i kochając osobę, która nie jest idealna, jest słaba ale ... miłość daje siłę

Sztuka miłości, lub jej tajemnica to, też wybaczanie z głębi serca, dlaczego?
a właśnie dlatego, że taka jest miłość

Na początku podziękuje za słowa dla mnie czytając twoją historie zazdroszczę ci takiego męża to co zrobił jest okropne i na pewno nie łatwo z tym się pogodzić ale on nadal jest nadal cię kocha wspiera pomaga rozumie twój ból te słowa które powiedział ze bedzie walczył ze cię nie zostawi mimo twojch humorów jak bardzo bym chciała usłyszeć coś takiego mój stwierdził ze skoro mam mieć takie humory po 2 tygodniach to on ma dosyć co ja mu robie to nieda się wytrzymać a ja się starm czasem mam doła i pytam dlaczego mu nie wystarczyłam to zaraz nerwy pakuje się i wynoś dzieci płaczą i tak wkoło. Mówi ze jak mam mieć takie pretesje to on nie wytrzyma i woli być sam i co ja mam myśleć zamknoć się w sobie czasem tak się nie da a musze bo szkoda mi dzieci. Chociaż już nie wiem zwąpiłam żę wogule chce mięć rodzine możę nagle wolałby być sam . Twoj mąż nie ucieka od problemu czy to nie dobry znak gdyby cię nie kochał to by to olał odszedł a on chce być z tobą żąłuje czytałam jak to było ja niewierze tej gówniarze miałam swego czasu takie towarzystwo i wiem do czego zdolne są takie panny jej się poprostu chciałó i znalazła sobie ofiare ją nie obchodzi ani twó mąż ty twoje dzieci i wogule chciałó jej się piepszyć a ze jej nie wyszłó to tak się mści bo jak to ją taką młodą i piekną mógł nie chcieć taki stary jak twój mąż no jak to wkurza ją to ze to ty mimo wieku i wogule wygrałaś i   na pewno coś mu dała taka k.... to  bardziej jest wsciekła on powinien i  o niej sam marzyć a nie ona zabiegać dawać mu coś by coś było no i tak w konicu nie chciał on ją upokorzył i dobrze jej tak twó mąż mówi prawde i kocha ciebie dzieci uwierz mu i kochaj go sama widzisz mogł ją mieć taką niby młodą i co nie chciał wolał ciebie i to nie z tą małólatą było mu dobrze tylko z tobą taki mąż to skarb masz kochającego mężą to ten sam człowiek za którego wyszłaś nawet nafaszerowany cię kocha a gdyby tobie coś podano też nie wiadomo co byś zrobiła narkotyki robią swoje teraz mysisz nie ja bym nie była zdolna ale pewności nie masz i co to by znaczyło ze przestałaś być dobrą matką żóną zastanów się czy byś chciała by on się przez to meczył jak byś się czuła on nie zrobił tego z premedytacją no nie mógł tak po prostu . życze ci szcześcia ale ty go masz

Aguś,
brawo postanowiłaś coś, życze wytrwałości w postanowieniu. Jesteś charakterna bestia więc uda ci się!

Dziewczyny, jak odnosicie sie do tego, co mowia, ze jak ktos zdradzi raz, to zdradzi i kolejny?

Witam. Korzystam z takiego forum pierwszy raz, ale szukam pomocy.....2 lata temu, mój mąż miał wiele znajomości internetowych-koleżanek, (mieszkamy za granicą) w czasie jednego samotnego pobytu w Polsce spotkał na kolacji z jedna o 10 lat młodszą od siebie dziewczyną. Wiem ,że oddaliliśmy się od siebie i nie potrafiliśmy na nowo nawiązać rozmów....i to była przyczyna naszych problemów. Poszperałam trochę, i wiem, że pisał do wielu kobiet i wysyłał mi nagie fotki. O tym wszystkim dowiedziałam się przez przypadek,nieuwaga mojego męża, sms-y w tel z Polskim nr .Zawalił mi się świat, ale postanowiliśmy naprawić małżeństwo. Są super chwile,ale ja każdą jego rozmowę z koleżanką na gg traktuje jak zdradę. Ufam mu,ale moje zachowanie jest irracjonalne i wiem,że go ranie swoimi podejrzeniami  i siebie również, ponieważ wynikają co jakiś czas kłótnie. Widzę, że on i ja również czasem nie mamy siły kolejny raz przechodzić tego. A sama doprowadzam do takich sytuacji, a później żałuje, bo nie chcę go ranić. Chyba nie umiem sobie z tym poradzić,a bardzo się kochamy....potrzebuje kogoś kto mi pomoże , doradzi....Rozpatruje rozstanie, czasem myślę, że beze mnie będzie szczęśliwszy. Już dzwoniłam do Polski,prace mam, mam dom, myślę,że z pomocą bliskich poradzę sobie i z dzieckiem (mamy 5 letniego syna),ale chcę być z nim, tylko czy on będzie chciał być ze mną po kolejnej kłótni? Pozdrawiam, i zdaje sobie sprawę ,że w paru słowach nie da się nakreślić całej histori problemu.

Droga Anettcork,

mysle, ze zaczynasz brac wine na siebie, a nie powinnas. Mimo, ze miedzy wami nie bylo najlepiej, Ty nie rzucilas sie w ramiona innego pocieszyciela. Natomiast jego zachowanie nie bylo jakims jednorazowym wyskokiem desperacji, tylko dluzej trwajacym celowym dzialaniem. Mial czas, zeby sie zastanowic, nad tym co robi, wysylanie nagich zdjec, flirtowanie. Moze na koniec kazdej klotni powinnas dorzuca cos typu: zobacz,co ze mna zrobiles swoim bezmyslnym zachowaniem, zniszczyles moja psychike i zaufanie do ciebie... Ja tak robie. Zawsze na koniec mowie: To i tak Twoja wina, myslales, ze w nagrode podstawie ci druga, zebys mogl sobie pouzywac wiecej... Choc raz jest cos, za co nie moze zrzucic winy na mnie. Ale nie do konca powinnas mnie sluchac,bo mam podobny problem i nie radze sobie z nim. Z natury nie jestem pamietliwa i wierze, ze czas zrobi swoje, albo ja sama kiedy pojade do Polski i wyrwe chwasta. Dzis jednak jetem zla doradczynia a dodatkowo mam dola. Jesli Cie kocha, jesli czuje sie odpowiedzialny, jesli zaluje i jesli chce byc z Toba, to przetrwacie. Wierze w to, tak samo jak w to, ze i ja zdolam przywrocic dawna harmonie w moj zwiazek. Z calego serca zycze Ci powodzenia

Czlowieku, dziekuje Ci za Twoje cenne rady. ja to wszystko wiem i mysle, ze juz dawno bym sie uporala z tym wszystkim, bo mimo wszystko kocham meza bardzo, a i on kazdego dnia daje mi niezliczona ilosc dowodow swojej milosci. Wszyscy, ktorzy sie wypowiadaja na tym forum zdaja sobie sprawe, co bylo przyczyna kryzysu w ich zwiazku, co sie popsulo, co trzeba naprawic, nad czym popracowac. Ja nie mam tego komfortu i mysle, ze mnie zabija ta niewiedza, bo to czego nie wiem, sobie dopowiadam sama, a nie potrafie scenariuszy przerobic na swoja korzysc, tylko wrecz przeciwnie, wpedzam sie w czarne mysli.  Gdybym miala choc jedna jakas konkretna odpowiedz: chcialem sprubowac, cos mnie w niej krecilo, zakochalem sie, podniecila mnie, znudzialas mi sie, zly seks, brak porozumienia, potrzeba pocieszenia, cos kolwiek, ale ja nie mam nic i to mnie dobija. Nieraz maz mi powiedzial, ze moze mi powiedziec, co chcialabym uslyszec, bo nie moze dac miprawdy, gdyz sam jej nie zna. Z drugiej strony nie moze mnie zrozumiec, mysli, ze moje zachowanie idzie w pzrze z dobrym lub zlym humorem. Cale zycie panowalam nad swoim humorem i nawet jak nie byl najlepszy, umialam zostawic swoje problemy w domu. To po prostu jest tak, ze przez kilka dni jest calkiem niezle, nawet za duzo niemysle o tym, nie sprawia mi to bolu, a potem dzien po dniu kolejno wracaja wspomnienia, pracuje ze mna dziewczyna ludzaco podobna do kuzynki, widze ja codziennie, wspomnienia wracaja, pchaja sie do glowy, ciagna za soba bol, gorycz, rozczarowanie, zal, smutek, pogarde, nienawisc zostawiajac tak malo miejsca na milosc. Az wreszcie przychodzi dzien, ze jest we mnie za duzo bolu i wtedy musze go wylac. Pewnie kiedys przyjdzie dzien, kiedy moja psycha uzna, ze juz wszystko zostalo powiedziane, ze juz nic nowego nie powiem i nie uslysze, moj aglowa sama odpusci

Aga, nie wiem czy mnie dobrze zrozumiałaś. Masz głęboką ranę, którą od roku rozdrapujesz. Potrzebny Ci ktoś, kto nauczy Cię jak się z nią obchodzić, żeby się jak najszybciej zabliźniła. Zanim dojdzie do zakażenia. Tak myślę, na podstawie Twoich systematycznych wpisów. Chociaż są objawy poprawy, to masz wciąż tendencję do drążenia. To też Twoja wrażliwość - zgadza się, ale spróbuj nawiązać kontakt z fachowcem. Oni naprawdę potrafią pomóc.

Ona wam cos wsypywala do jedzenia....

Aga,
ciepelko sie rozlewa po sercu.....
Przeszlas przez meke,to nieszczesne zdarzenie "zjadlo" Ci osiem miesiecy zycia......
I po tym wszystkim obralas wlasciwy kurs!
Tak trzymac!!!
Zycze Wam szczesliwej "nowej drogi"

witam serdecznie chciałam abyście mi pomogli mam 38 lat mój kochanek 44 ma dorosłą córkę 23 lata mężatkę ma dziecko pół roczku.Ja mam syna ma 17 lat i mam męża z ktorym życie bylo bardzo trudne pił alkohol i nie zajmował się synem pieniadze łożył na rodzinę ale wiecznie go nie bylo w domu wiecznie coś miał do roboty. DAREK tak ma na imię moj  kochanek bo czekam na rozwod juz pól roku z moim mężem.On ma żone we Wloszech już 4 lata ma wrocic za dwa lata do POLSKI.ZNAM GO JAKIES pół roku poznaliśmy się w szpitalu problem w tym jest że między nami bylo fajnie ale ostsnio się cos psuje nie ma ochoty na sex twierdzi że mu nie staje juzs i że go wykochalam tak że ma dość twierdzi że mu sie nic nie chce co myślicie oo tym dziekuje pozdrawiam Jagoda.

proszę na gg odpisać 11647059 dziekuje Jagoda

Witaj CIOTECZKO DOBRA RADO.Ostatnio się wszystko zmieniło między mną  a Darkiem mało dzwoni mówił mi o kolezance od żony hmm że żona mu kazała sie spotykać z nią.Widziałam w telefonie ma Estera na imię. Mówi mi że jak znajdzie prace to się spotka zemną ja pracuje mam kasę stawiałam mu nieraz ale nie wytrzymalam juz i powiedzialam mu ze nie bedę stawiac od tego momentu zmienil nastawienie. Ostanio mi mówi że jedzie do Wloch do żony na tydzień że nie zabiera telefonu że byl na kawie z kolegą hi.Mówi ze zona obstawiła go i go pilnuje że pojedzie do niej . Nie chce juz kasy ode mnie pytam więc nie chcesz juz mnie a on dlaczego? co myslisz o tym ? Juz nie dzwonie a on milczy bo twierdzi że nie ma karty pozdrawiam Jagoda sorki za bledy

Cioteczko kochana wiem tyle że żona walczy o niego dzwoni dziesieć razy na dzień tak mi mówił zrozumiałam ze kocha żonę jednak ona ma 48 lat on nie pracuje ona jest tam już 4 lata wcześniej go nie znala nawet rok nie byla w Polsce teraz go kocha ciagle mu mówi a mi przykro bo ja dalam mu wszystko a teraz mowi ze nie bedziemy razem pomozcie ciagle placze kiedy mi to przejdzie nie chce juz walczyc wszyscy mi mowia JADZIU TAKA SLICZNA JESTES BYLAS JEGO LALKA DO ZABAWY do kasy . Przeprosił mnie powiedział mi bardzo Cię lubię ale porozmawiać zawsze można co myślicie ? Ja juz nie dzwonię drugi dzien cisza muszę to przecierpiec tylko jak?

Droga Aguś333, jak przeczytałam Twój pierwszy post w tym temacie to jakbym czytała własne słowa, własne myśli. Moja sytuacja oczywiście nieco różni się od Twojej. Jesteśmy (a może byliśmy) szczęśliwą, zgrana parą już prawie 10 lat, pobieramy się za niecałe 2 tygodnie. Opisałam na tym forum pokrótce moją sytuację, lecz Twoja historia bardzo mnie poruszyła i - nie ukrywam - mam nadzieję, że chociaż Ty zrozumiesz moje rozterki. Jestem młodsza, ale chyba niezbyt "nowoczesna". Miłość postrzegam powiedzmy dość staroświecko, trochę bajkowo i naiwnie może, małżeństwo dla mnie to świadoma decyzja, nierozłączna z poświęceniem i wyrzeczeniem się otaczających nas pokus. Świat i życie wystarczająco potrafią dokopać, jest tyle zła wokół. Jednak ja wierzyłam w siłę mojego związku, narzeczony zawsze był dla mnie ostoją, takim bezpiecznym kawałkiem lądu. Niestety od jakiegoś czasu zamiast zmagać się wspólnie z przeciwnościami losu, próbujemy wypędzić złe duchy z naszej małej oazy spokoju.
Mój partner po siedmiu latach nagle zapałał sympatią do uciech w internecie. Niby nic, a jednak miotam się już ponad rok, zgasłam. Czuję się zdradzana z monitorem, oszukana, bo po cichu, wieczorem gdy już zasnęłam, ON dogadzał sobie oglądając zdjęcia i filmiki. Nie jakieś pornosy, w których panie muszą "wyglądać", muszą być zawsze chętne, bo za to właśnie się im płaci. Patrzył na zwykłych ludzi, takich jakich mija się codziennie na ulicy (pary, małżeństwa, dziewczyny), którzy dopuszczają innych do swojej intymności zamieszczając fotki i filmy w internecie. Trwało to ok. 8 miesięcy zanim przypadkiem odkryłam jego tajemnicę. Odtąd nic już nie jest takie same, we mnie coś umarło jakby, choć narzeczony bardzo się stara. Jest bezradny, zdarza mu się płakać razem ze mną z tej bezsilności i wstydu, nie potrafi tego wyjaśnić (a może nie chce?). Mówi, że nie myślał, początkowo trochę z ciekawości, a nawet nie zauważył kiedy tak go wciągnęło, że wchodził na tą stronę praktycznie codziennie.
Kiedyś ufałam mu bezgranicznie, teraz mam z tym ogromny problem, nie mogę się otrząsnąć. Nawet od tak dawna wyczekiwany ślub mnie nie cieszy, bo ciągle się boję, że zbudowałam wokół siebie mur nie do przeskoczenia i unieszczęśliwię nas oboje. Najbardziej obawiam się życia "obok siebie" zamiast RAZEM, a małżeństwo to przecież wspólnota. Jak sobie z tym poradzić? Czy mamy szansę wszystko odbudować?

A ja się nie zgodzę z takim generalizowaniem, że wszyscy faceci, którzy raz zdradzili będą zdradzać drugi, trzeci i kolejny raz. Bo tak jak każda psychika jest inna, tak samo różne są motywy zdrady. I choć nic jej nie usprawiedliwia to jednak każdy człowiek może (choć nie powinien) jeden raz popełnić błąd i czasem warto dać drugą szansę (choć tylko drugą). Tak samo jak nie każdy przestępca wraca do swojego procederu, tak nie każdy zdrajca znów musi zdradzić. Naprawdę daleka jestem od usprawiedliwiania kogokolwiek, ale niektórzy jednak uczą się na popełnionych błędach, więc może nie wrzucajmy tu wszystkich do jednego worka.

Bardzo dobrze, że o tym wspomniałaś, bo jakże często zapominamy, że niejednokrotnie zdradzający, choć jest winny, też przeżywa swoją traumę. Czuje się winny, walczy z własnymi emocjami (a przecież on nie może się skarżyć), jest też obciążony odpowiedzialnością jaką ponosi za osobę zdradzaną. Naprawdę jest tak, że wyrzuty sumienia potrafią zabić niejednego winowajcę. Tak więc raz jeszcze powtórzę- byłabym ostrożna z wszelkimi uogólnieniami, każdą zdradę i każdego zdrajcę rozpatrujmy indywidualnie.

Tak właśnie mam od kwietnia ubiegłego roku - błędne koło. Tylko z czasem przeważają te lepsze dni, kiedy jakoś udaje mi się odpędzić bolesne myśli.
Z mojej strony mogę powiedzieć, że ja także nie czuję abym coś straciła. Pisząc o poświęceniu mam na myśli raczej to, że miłość do mojego partnera sprawia, że chcę być lepszym człowiekiem, nie tylko dla niego, ogólnie. Natomiast zdaję sobie sprawę, że są ludzie, którzy decydując się na małżeństwo (bądź zdeklarowany związek monogamiczny) muszą mieć świadomość wyrzeczeń, aby przykładowo nie "rozglądać się na boki", tak jak robili to wcześniej. Czasami po prostu trzeba znaleźć złoty środek, szukać kompromisu, zrozumieć swoistą współodpowiedzialność, która powstrzymuje przed zranieniem/zaniedbaniem najbliższej osoby.
Jak patrzę na moich rodziców, myślę czasami, że oni nigdy się nie kochali. Bolesne jest to, że są dla mnie antywzorcem małżeństwa, być może przez alkohol, choć pamiętam mamę z czasów, kiedy jeszcze nie piła i wtedy przepełniało ją wielkie rozgoryczenie i żal do pijącego ojca.
Rozglądając się wokół zaczęłam sądzić, że prawdziwa miłość jest czymś bardzo rzadkim i dlatego trzeba o nią walczyć. "Lepszy model"? Odpada, prędzej będę sama. Dla kogoś z boku może to wyglądać jak uzależnienie od tego drugiego człowieka, poniekąd tak jest, ale niezupełnie. Ja po prostu nie chcę być z kimś innym, kocham P. za wszystko i mimo wszystko. Wspólne lata, trudne, bywało ciężko, ale był przy mnie zawsze, a ja przy nim. Miłość jest najważniejsza w życiu, bezcenna, daje szczęście i umacnia w pokonywaniu przeszkód. Ja nie żyję wspomnieniami, jak cudownie było kiedyś, bo teraz ON znowu jest tym moim misiaczkiem, którego pokochałam, tylko ja muszę wybaczyć, pozwolić sobie kochać i być kochaną.
Mieliśmy po 16 lat w chwili poznania. Pamiętam kiedyś wizytę u ginekologa, babka uzupełniając moją kartę bardzo była zdziwiona, że tylko jeden partner i od siedmiu (wówczas) lat ten sam. Zażartowała, że najwyższy czas na zmianę, nowe doznania. Powiedziałam jej wtedy, że "My po prostu bardzo wcześnie odnaleźliśmy to, czego niektórzy ludzie poszukują przez całe życie". Przyznam, że w głębi duszy nadal w to wierzę i nie chcę przekreślać naszego związku tak szybko.
Wiem, że to nie najlepszy moment na ślub, powinnam w tym dniu być szczęśliwa, pewna, a nie przepełniona wątpliwościami i obawami, ale nie zawsze jest tak jak tego chcemy, jak wcześniej sobie zaplanowaliśmy. Słowa przysięgi małżeńskiej nie zmieniły dla mnie znaczenia, a chcę wierzyć, że mój TŻ teraz rozumie je dużo lepiej. Oczywiście mogę się mylić, może tylko mi się wydaje, ale zakładając z góry najgorsze nigdy nie będę szczęśliwa. No bo co to za życie - ciągle czujna, podejrzliwa, wiecznie "na posterunku"? Wystarczy, że tak mam w relacjach z mamą, jej alkoholizm o mały włos nie doprowadził mnie do załamania nerwowego... Stąd mój problem z ponownym zaufaniem, P. nabroił, ale mam nadzieję, że będzie bardziej słowny niż moja mama, której bardzo długo wierzyłam, i tak rozczarowanie za rozczarowaniem, wciąż na nowo obiecywała i obiecywała. Potem słyszałam już tylko wyrzuty, że robię z niej alkoholiczkę, bo wysyłam ją na leczenie. Bez skutku, na razie nic się nie zmieniło na lepsze. Bardzo trudno było mi się pogodzić z własną bezradnością wobec jej uzależnienia, ale przecież na Mój Związek mam jakiś wpływ, tu więcej zależy ode mnie, więc jest nadzieja:) Muszę dojść do ładu ze sobą, przeskoczyć swój mechanizm obronny, tą wewnętrzną blokadę.
Dziękuję wszystkim za odp., trzymam za Was kciuki (i za siebie:)

Kiedyś ktoś mądry powiedział mi, że nie ma takiej całkowicie bezwarunkowej miłości, że zawsze czegoś się oczekuje (od siebie, partnera, dzieci...). Ponoć tylko Bóg kocha człowieka bezwarunkowo.
Ja wiem, że miłość często wiąże się z poświęceniem, sama bardzo się zmieniłam odkąd jestem z P., w tym czasie na pewno dojrzałam emocjonalnie, można by rzec "byłam młoda i głupia", popełniłam wiele błędów, teraz jestem już trochę starsza i ciutek mądrzejsza. Natomiast nie mam poczucia, że coś straciłam, że coś mnie ominęło. Podjęłam świadomą decyzję, bo przekonałam się jak cudownie jest kochać i być kochaną.
Huśtawka - znam to. Seks, raz dziki i namiętny jak nigdy przedtem, potem TO wraca, dół, skołowanie, emocjonalna zapaść, i albo zupełny brak ochoty na kochanie się albo leżę jak kłoda, po ciemku, a po policzkach powoli płyną łzy...
Kochana, nie zostaje nic innego jak wypełnić tą pustkę NADZIEJĄ. Zajrzyj w głąb siebie, odszukaj stłumione uczucia, lub chociaż wspomnij piękne chwile i uwierz, że one jeszcze powrócą. Ja w to wierzę i Tobie również życzę z całego serca.
Pozdrawiam ciepło, nie daj się, będzie dobrze.

Kochana Olino
Na zawsze pozostaniesz moim wzorem. Kiedy padam, mysle o Tobie, o Tobie i innych kobieta z tego forum, o tych co daly rade, jak Ty, i o tych, co maja o wiele gorzej. Dzis jesst dobrze. Tak bedzie jakis czas, kilka tygodni, ale wiem, kryzys znow przyjdzie. I najgorsza jest ta zlosc i bezsilnosc. Sama tego nie rozumiem. Jednego dnia, nawet przez dosc dlugo, czuje sie jak przedtem, pelna radosci i milosci, TO wydaje mi sie tak odlegle i bez znaczenia. A nastepnego dnia swiat wali mi sie na glowe. Nie umiem tego oddzielic. Chce rzeczy niemozliwych, chce, zeby ktos cofnal czas, chce, zeby to sie nie zdarzylo. I nie moge byc pania swego losu. Dobrze, ze nie jestem w Polsce, bo chyba zabilabym szczylowe golymi rekami. Codziennie dostaje tysiace dowodow milosci mojego meza. Przez osiemnascie lat nie mialam ich tylu co przez ten rok. No moze to byly dowody innego rodzaju. I wierzylam bez problemu, dzis wydaja mi sie jakas igraszka, czyms sztucznym. Bo skoro kochal mnie tak jak mowi, czemu do tego dopuscil? Ile mus minac czasu, abym sie z tym pogodzila, abym mogla wybaczyc, tak naprawde z glebi serca wybaczyc, aby mnie juz to nie bolalo, bo niszcze i siebie i jego.