Mieszkanie z teściami?!?!

Apropos mieszkania z teściami. Otóż. Opowiem cos. Moja matka po ślubie wprowadziła sie do męza, mojego ojca, mieszkali przez chwilę z moją babcią. i CO? wyszło szydło z worka, maminsynek jak nie wiem co, nóżki mu całowała... i mówiła moj kochany synek

Ja mogę dać ci przykład na moich rodzicach. Moja mama opowiadała mi, że 2 lata (!) po ślubie nie mieszkała z tatą bo on jeszcze mieszkał u rodziców... Bo babcia nie chciała żeby się wyprowadzał -,- no i oczywiście szło to dalej, jak mają mieć dzieci na imię, jakie meble, co kupić, we wszystkie życiowe decyzje rodziców ingerowała i nadal ingeruje babcia, potrafi w naszym domu mojej mamie robić przytyki, że coś jest źle ustawione, brzydkie, w ogródku nie w tą stronę posadzone itd itp. Tylko niestety moja mama nie jest osobą, która umie się postawić więc wyobraź sobie jak ona się czuła i nadal czuje przez te wszystkie lata.

Powiem ci szczerze ode mnie: zastanów się porządnie zanim podejmiesz decyzję i jeżeli zostaniecie razem to jak OD POCZĄTKU go oddzielić od rodziców.

Trzymam kciuki

_____
To ja  już chyba jestem jakaś nienormalna, bo zastanawiam się czy te jego oświadczyny i ta radość w jego rodzinie i w nim to jakaś farsa była,żart.Czy jaki czort?

Wczoraj spadałam na ziemię,oczy się otworzyły. Ja nie kumam jak tak można!!! A sam mi pieprzył o uczciwości, zaufaniu, wsparciu miłości i WSPÓLNYCH decyzjach.
Tylko to była taka nasza pierwsza POWAŻNA decyzja i dał dupy. O.

Tylko szkoda,że wcześniej nic na to nie wskazywało. Osobiście uważam,że mnie zwyczajnie oszukał. Bawił się cały czas w jakąś grę aż mi wystarczająco zacznie zależeć, czy jak? Nie bardzo rozumiem i chyba już nawet nie chce ROZUMIEĆ.

Ja jestem On nie.

no własnie trochę się tak zachowujesz jak księżniczka i ma byc po twojemu albo w ogóle.

Nie. Masz przestać gwiazdorzyć, bo jak pisałaś o tym na początku, to wychodziła z Ciebie racjonalna choć zezłoszczona kobieta, ale teraz im dalej w posty, to prezentujesz się jak rozwrzeszczany kołtun. Nie ma Twoich przemyśleń, refleksji, tego co zrobisz, tylko krzyki, tupanie i jakieś projekcje. Uspokój się, szukaj racjonalnych argumentów i na chłodno przemyśl jakich argumentów będziesz używać podczas rozmowy z nim. Im dłużej Cię czytam, tym bardziej się zastanawiam, czy on zwyczajnie nie napomknął o propozycji mieszkania z rodzicami jako temat do rozważenia, a Ty wrzasku narobiłaś, od kłamców wyzwałaś i tyle Cię widzieli...

nie to napisałam. też jestem za swoim 'm' i to nawet bardzo.
a chodzi mi o to, że czujesz się skrzywdzona i ok ale jemu należy się rozmowa, a ty nie będę z nim gadać, bo po co. on tez ma jakieś swoje argumenty. i jak napisałam wcześniej, że najlepiej by było pogadać w 4 oczy.

no widzisz, ja nie moge zostawić swoich rodziców a on juz może według ciebie. jak napisalas , ze oboje miesliscie być w domu to wlasny dom byl idealnym pomyslem. teraz trzeba w rozmowie powrocic do tej wersji

no dobrze, znasz go i wiesz, że zdania nie zmieni, ok.

ale rozstać można się z klasą, przez normalną rozmowę, a nie takie dziwne nieodzywanie się

p.s. nie dzwoni, bo ile ma dzwonić skoro nie odbierasz...

musisz wszystko przemyslec bo sprawa mieszkania decyzji gdzie mieszkacie i kto ja podejmuje jest kluczowa dla waszego związku,
nie może być tak ze sprawy dotyczące was podejmuje przyszly maz z mama i siostra

No niestety jesteś na razie bez sensu. Przyjedzie to pogadajcie, a Ty najpierw zjedz snickersa,żeby nie gwiazdorzyć. Babo Uszy do góry i przestań przekreślać związek i zaręczyny przez jedno zdanie. Kochasz go? A on Ciebie? To się dogadacie i się poukłada.

no i jak drzema? rozmawiałaś z nim?

Nie rozmawiałam.
Napisałam do niego dziś smsa,że potrzebuje mój służbowy tablet i czy mi może go oddać, przywieść.
Nic nie odpisał.

Nie wiem co z tego będzie, ja nie mam wielkich nadzieii. Smutno mi momentami, ale mam za dużo do niego żalu i złych słów.
Raczej nie jestem w stanie rozmawiać z Nim na spokojnie.

Tak jakbyś sama tego nie robiła niedawno.
Tez stosowalas wybiorczo kiedy mozna mu odpisac, co i jak. A mowilem, ze to nie ma racji bytu, bo widze inaczej sprawe, to nie, bo wy macie tam swoje sposoby. Ta. Powazny problem i juz brak rozwiazania, juz sie cały domek z karty posypał. Chcesz sie uniezaleznic a teraz masz problem bo on nie tanczy jak mu zagrasz. Nie masz luzu w tym aspekcie, wiec nie wierze w korzystną rozmowe także. Co by sie nie poradziło.
Jak macie inne cele, ani nie umiecie sie komunikowac to niby co tu trzeba zmienic? Mysle, ze odpowiedz jest zbędna.Z reszta zawsze była. Jakby było wszystko ok to nie byłoby analizowania co mozna, czego nie i tych gierek. To by wyniknęło samo co juz pisałem. A teraz wynika problem. Czemu nie bedziesz w tym momencie tą zołzą? Czemu sama sobie nie poradzisz, nie postawisz na swoim, nie olejesz. Bo tracisz grunt pod nogami i emocje biorą góre. Zawsze tak macie kobiety, zawsze. I sobie o kant mozna rozbic i pewnosc siebie i wartosc i bycie niezależną. Wygra ten komu zalezy bardziej, a to Ty sie czujesz oszukana. Ty masz inną wizje zwiazku i prawdopodobnie mezczyzny tak samo. Dlatego rozwiazanie jest naprawde tylko jedno. Albo wezmiesz10 tabletek na uspokojenie, bo moze jednak on bedzie w stanie zaproponowac inne rozwiazanie, bez Twojego negowania z gory na dol.

No faktycznie. BEZ obwiniania... TYLKO Twoje oczekiwania i wizje. A wzajemność tej "przysługi" przewidujesz...? czy TYLKO Twoje zranione uczucia mają dojść do głosu?
Bo pokaz TWOJEJ naruszonej godności już miał miejsce. I ODMOWA jakiejkolwiek dyskusji TEŻ> Więc co teraz ma być "ciąg dalszy nastąpi"?

Okazuje się, że gdy on zaczyna zachowywać się jak "obrażona księżniczka" to jest to JEDNAK nie fajne?
SORRY - ale CZY Ty potrafisz BEZ obwiniania rozmawiać?
Chyba bez "tłumacza" ani rusz...

Nieładnie cytować samego siebie...

ale...
Powróżyć Ci jeszcze, bo widzisz sama że się sprawdza:D

Jeśli chcesz cokolwiek zmieniać, zacznij od tego. Ten lęk determinuje Twoje postępowanie. To przyczyna Twego uzależnienia od drugiej osoby.

A co będzie za 5, 10, 15 lat?
Pytam zaniepokojona słowami: "Będziemy razem, może się odkocham, odzwyczaję  od niego i się rozstaniemy"... bo włos na głowie mi się zjeżył... Znaczy - będzie ten ślub (i nieszczęśliwa od początku żona) czy NIE BĘDZIE ślubu... tylko "systematyczna desensytyzacja" na żywym ciele "ukochanego"?

Ojej, drzema... zwracam honor chłopakom... ja myślałam, ze Ty do tej zołzy wracasz, bo ją zgubiłaś po drodze, a opisywanie tego, to forma usystematyzowania sobie tego na bieżąco... ale Ty zwyczajny kołtujn jesteś i toksyk do tego, o bluszczu nie wspomnę...
Grunt Ci się pod nogami sypie i też mi się wydaje, że o te jego zarobki bardziej chodzi niż o sam fakt miłości czy co Ty tam do niego czujesz. Nigdy zołzą nie byłaś i nią nie będziesz. Jesteś zwyczajnie zdesperowana i głupia. Być może głupota wynika z chwilowego stanu Twojego umysłu, ale desperacja to musiała być już zakorzeniona od dawna. Tyle w temacie.

na miejscu autorki tej całej historii zrobiłbym zupełnie inaczej..... Drzema sama dałaś mu do zrozumienia strzelając niezłego focha że nie zgadzasz się na taki kompromis - przeprowadzka do teściów itd. rozmawialiście o innych planach życiowych a tu jednak facet prawdopodobnie po kilku rozmowach ze swoimi rodzicami stwierdził, że to nie ma sensu i trzeba będzie pójść po logikę do głowy - zamieszkać z teściami, a całą tą kasę co by była przeznaczona na budowę domu, lepiej zainwestować w jakiś biznes.....

Nagle po paru dniach zmieniasz zdanie że jednak chcesz z nim być i układać sobie życie po to tylko żeby z kimś być, bo nie chcesz być sama..... Powiem Ci dlaczego i gdzie jest błąd, a zaraz napiszę Ci jakie jest podejście w rodzinach gdzie najważniejsze są "firmy rodzinne" i spadki .... .

Ślub to bardzo poważne wyzwanie a przecież chcesz być szczęśliwa przez całe życie prawda... ?? Poszłaś w końcu z facetem na kompromis bo strach zajrzał Ci w oczy że to On w końcu pójdzie po rozum do głowy, zobaczy że jesteś na tyle uparta że nie idziesz na ewentualne kompromisy w planach i życiu i to On sam Cię zostawi.... . Twoja decyzja że z wami koniec itd. po tym jak On Ci powiedział o jego planach i że tak byłoby dla was najlepiej to był po prostu czysty foch z Twojej strony / szantaż emocjonalny. Po tym co piszesz i jak się zachowujesz stwierdzam że jesteś typem kobiety, która za wszelką cenę musi postawić na swoim, nie godzi się na kompromisy, jest uparta, i ciężko coś przetłumaczyć nawet jak robi źle..... . Kochasz go czy jego rodziców ?? Jeśli go kochasz, facet jest w porządku wobec Ciebie, dobrze Ci z nim to idź za nim.... jeśli nie / nie wiesz, możesz zastosować moją poradę i krótką taktykę nazywam ją "schładzającą" mianowicie:

Stwierdzasz że musisz przemyśleć jego zachowanie, że raczej nie tak wyobrażałaś swoje przyszłe życie ze swoim przyszłym mężem. Mieszkać z teściami itd. To nie dla Ciebie, nie chciałabyś przecież aby teściowie wtrącali się w wasze osobiste życie, czy życie waszych dzieci. Mając ich tak blisko obawiasz się że będą stawiać Ci / Wam warunki. Chciałabyś to przemyśleć wszystko na chłodno, i dlatego stwierdzasz że potrzebujesz trochę czasu bez Niego..... Zawsze marzyłaś o swoim domu, gdzie będziesz dzielić życie ze swoim kochanym mężem i dziećmi.... a tu aż taka wielka zmiana.

Dajcie sobie z góry kilkanaście tygodni takiej rozłąki, nie dzwonić nie pisać do siebie. Ewentualnie dopiero po jakimś czasie, jakiś skromny sms " co tam u Ciebie ?? u Twoich rodziców ??" itp. Wtedy będziesz wiedzieć czy faktycznie Ci na nim tak bardzo zależy i czy go kochasz.... Czy będziesz tęsknić ( na początku na pewno, ale dlatego kluczem jest te kilka końcowych tygodni ). Facet też będzie miał mętlik w głowie, będzie się zastanawiał czy warto poświęcić Ciebie dla bycia "mami synkiem" i dla "rodzinnej firmy", może być tak że pokaże Ci się z takiej strony od jakiej go nie znałaś...... zobaczysz czy jemu też zależy na Tobie. A ty sama po takim czasie będziesz mogła spojrzeć na to wszystko z boku i faktycznie ocenić sytuację.

a tak w ogóle z tego co czytam, już troszkę pachnie "przesytem" związku. Nie pasuje "rodzinka", zaczynają się szantaże emocjonalne itd.... wkrótce będzie tak że zaczną przeszkadzać niektóre codzienne sprawy u drugiej osoby, teściów w domu. To jest wszystko w 100% normalne, jedyne co to trzeba nauczyć się żyć w kompromisie pomiędzy stronami. Od czasu do czasu trzeba sobie odpuścić swoje plany na rzecz planów rodziny, tej drugiej osoby itd. To samo tyczy się jeśli idzie o swoje wyobrażenia przyszłego życia, trzeba będzie pójść na kompromis......

Acha i pamiętaj w rodzinach "rodzinnych biznesów" zawsze najważniejsza jest firma rodzinna. Liczy się firma i przyszłość z nią związana... do tego po prostu trzeba przywyknąć.

W jakim składzie udajecie się do notariusza?

W takim samym w jakim będą udawać się do sądu XD

Cześć, ostatni czas był dla naszego związku trudny, ale chyba się wszystko ułożyło.
Rozmawialiśmy spokojnie bez nerwów. Poważnie porozmawialiśmy o Naszej przyszłości, ja za wiele nie mówiłam, raczej słuchałam jego słów.

Niewiarygodnie to nie ten facet! Nie ten który jeszcze parę dni temu poleciałby za mamusi cyckiem i  spódniczką.
Chyba faktycznie przemyślał, zrozumiał? Nie wiem.
Ja jestem jakaś spokojniejsza, burza minęła?!

Od tygodnia czuję się fatalnie, fizycznie, jestem ciągle zmęczona i osłabiona. Czy to już ta jesień? Test mówi coś innego... smile jeszcze mu nie powiedziałam. Cieszę się.
I czekam na niego. Jutro mu pokażę  smilesmilesmilesmilesmilesmile

Cześć , reaktywacja wątku.
Jestem załamana? Nie chyba nie załamana jestem gotowa podjąć decyzję.Decyzję o rozstaniu, bo innego wyjścia nie widzę.

On nie chce się budować, jak mu mówię,że chcę mieć swoje to on żebym nie przesadzała,że teściowa niby nie będzie się wtrącać.
terlemorele.
jak już się wtrąca.
Tak bardzo Go kocham i chce z Nim być. Ale nie chce mieszkać u niego. Chcę budować ten dom, chce się cieszyć każdą cegłą, każdym elementem.

Ostatnio M. stwierdził,że chce kupić nowe auto, dodam,ze cztery lata temu kupił nowe audi z salonu-ale mu się znudził. teraz chce nowe.
stać Go na nowe auto,a domu nie chce nadal. nie liczy się moje zdanie. dlaczego?! kim ja jestem dla niego?!
Auto jest ważniejsze niż mój/nasz spokój? Jakie on ma priorytety? Zabawa i pokazówka. Nic więcej. Mieć ładną narzeczoną,która będzie kiwać główką tak jak On sobie zamarzy.

Sam mnie namawiał na budowę domu-ale mu się odwidziało.
ehe.

jak to rozegrać?

a.powiedzieć mu już teraz 1,5 roku przed ślubem,że albo budowa albo koniec?
b.poczekać jeszcze trochę aż zmieni sama zdanie, a jak nie to przed samym ślubem postawić mu ultimatum?
c.mieszkać z teściami