Mieszkanie z teściami

Kobieto, wejdź sobie na podobne wątki, których jest tu mnóstwo. Bo sytuacja nie jest wyjątkowa, tylko niestety powszechnie spotykana. Poczytaj odpowiedzi w tamtych watkach i nikt już Ci nie będzie musiał pisać to co jest w takiej sytuacji oczywiste. Czyli, że jak zamieszkasz u teściów, to się w krótkim czasie wszyscy znienawidzicie.

Czytałam inne wątki ale jednak stwierdziłam, że napiszę tutaj. Głownie chodzi mi, żeby mi ktoś doradził jak mam przekonać faceta albo, żeby chociaż zrozumiał dlaczego ja nie chce tam mieszkać, bo zawsze mnie zbywa, że go nie stać na postawienie domu tak samo na wynajęcie. Czyli jego zdaniem nie mamy wyjścia. I On nie rozumie co mi to przeszkadza.

Otóż to. My z musu zamieszkaliśmy z teściami przez trzy miesiące. I nigdy więcej. Na szczęście wiedzieliśmy że to potrwa tylko 3 miesiące. Mam znajomego który mieszka w podobnych warunkach. Kiedy do nas przyjeżdżają, to zostają na weekend odpocząć. Nie polecam.

1) Autorka wprowadza się do domu potencjalnych teściów. Będzie musiała dostosować się do zasad tam panujących, które nie koniecznie muszą współgrać z jej osobowością i charakterem, co będzie rodziło frustracje.
Związek będzie pod czujnym okiem reszty rodziny. Załóżmy optymistyczną wersję, że powstrzymają się od wszelkiego typu "złotych" rad, ale już sam brak prywatności w sławetnym "docieraniu się", niekorzystnie wpływa na relację autorki z jej partnerem, a przy okazji z jego rodzicami.

2) Partner autorki decyduje się ustąpić i zamieszkać z nią oddzielnie. Na pierwszy rzut oka cieszy się, ale gdzieś w głębi cały czas ma wątpliwości czy postępuje słusznie i ma nadzieję, że nadejdzie dzień gdy wróci na rodzinne łono.

3) Pozostają przy obecnej konfiguracji, czyli oboje mieszkają oddzielnie. Ciekawe jak długo tak wytrzymają...?

Czwartego wyjścia przynajmniej ja nie widzę, i gdzie tu wyłuskać kompromis ?

Byłoby go stać, gdyby ruszył cztery litery, aby coś w tym kierunku zrobić.

Nie chcę być złośliwa, ale czy konieczność wstawania o godzinie 8 rano, to naprawdę aż taka tragedia?

O, z tym się zgadzam

Wiesz, lili, gdybym ja się miała tak przejmować wszystkim, co ludzie o mnie mówią... co teście o mnie mówią... to bym ześwirowała dawno.

Napiszę Ci, jak jest u mnie (bo mieszkamy z mężem i synem u teściów). Sprzeczek brak. Czasem kolejka do kuchni. Czasem kolejka pod telefonem. Bo mnie się wydaje, że to od ludzi zależy - czy się dogadają, czy nie. My się dogadujemy.

Zgadzam się z Anhedonią.
Też bym wolała sobie odpuścić całkowicie, niż potem całe życie walczyć o męża z... teściową.

Cyniczna  fakt taka już jestem, że się przejmuję wszystkim, bo jestem troszkę zakompleksiona i bardzo nerwowa. Ty masz lepiej, bo taka nie jesteś 
A jak jest u was z gotowaniem?
Wogóle nie macie takich nieporozumień, że teściowie coś złego o Tobie mówią?

Anhedonia nawet jak ktoś nie potrafi mi doradzić to dobrze też jest sobie tak luźno pogadać
Nie zmuszam Go, tylko chcę żeby zrozumiał dlaczego nie chce mieszkać u niego.
Nie no uciekać nie będę, bo Go kocham i w gruncie rzeczy to wspaniały facet. Tylko w niektórych kwestiach się nam ciężko dogadać.

Agnieshka podziwiam Cię, że się nie zgodziłaś, bo wiele dziewczyn by się zgodziło, bo to zazwyczaj kobietą się pracować nie chce ale oczywiście nie wszystkim i bez obrazy.
Wynajmujecie czy jesteście na swoim?
Dzięki za argumenty przydadzą się.
Nie wiem jak mówi facet to sobie wyobraża ale jak mówił, że "muszę" to wtedy mu mówiłam, że mnie nie zmusi to wtedy przepraszał, że On mnie nie chce zmusić i swoje argumenty mi narzucał.
Leniwy ogólnie to On nie jest bo nie dość, że pracuje po 12h to jeszcze później do warsztatu i coś przy domu zrobi. I mamusia Go bardzo chwali, że taki pracowity, że tak im pomaga bla bla. Nie mam nic do pomagania ale On ich w domu we wszystkim wyręcza. A co do przeprowadzki to faktycznie nie jest mu na rękę, bo jakiś czas temu zaproponowałam mieszkanie u mnie to też było, że nie bo nie poradzimy sobie. A no dokładnie woli mieć wszystko pod nosem, bo mówił, że jak zamieszkamy razem to On będzie wracał z pracy i ja będę mu obiadki podawała i wogóle.
Nie ulegam jego namowom bo cały czas trzymam się tego, że nie bede tam mieszkać.

Chodzę do specjalisty .
Pomógł mi ''przejmować się'' mniej.

<jestem poza domem, w pracy od 12-13h od pon-ptk>. Nie jesteśmy na swoim, wynajmujemy dwa malutkie pokoiki z łazienką, razem 23 metry. Niewiele. Początkowo było krucho. Ciche dni, sprzeczki, 5 dni spałam na podłodze. Było trzaskanie garami, "kur...wanie", walenie garami <nie w siebie, ale jednak >. Nie wyobrażam sobie tego, mieszkając z rodzicami. Nie podejrzewam ich o złą wolę ale chcąc, nie chcąc, widzą jaka jest sytuacja, wypytują, drążą. Ludzie docierający się nie czerpią z tego korzyści, tym bardziej, że w nerwach często się dramatyzuje, rozpacza. A rodzic zawsze stoi murem za swoim dzieckiem i broni go. Nie ma w tym nic złego, czy nienormalnego ale jest to cholernie stronnicze. Jak się chce, to się da radę. Udowodniłam to wszystkim w okół. Zawsze jest w domu błysk, ugotowane, poprasowane, uprane. Mąż dużo pomaga ale też są rzeczy, których się nie dotknie. Akceptuję to, bo w związku trzeba iść na kompromis. Nie popełniaj błędu, którego możesz potem mocno żałować... Nie warto, szkoda Twoich nerwów.

Życie to nie bajka jeśli nie macie innego wyjścia to jak to sobie wyobrażasz. Oczywiście rozumiem Twoje obawy i obiekcje, ale w życiu nie zawsze jest tak jakbyśmy sobie życzyli. Banał, ale tak właśnie jest.

Szacunek i miłość do rodziny męża, to jedno. Mieszkanie z nimi, to drugie. Mam rewelacyjnych teściów, kocham ich, uwielbiam z nimi spędzać czas, lepszej teściowej nie mogłabym sobie wymarzyć ale nie chciałabym z nimi mieszkać. Nie opływamy w luksusach, ciężko pracujemy obydwoje. Najprościej powiedzieć "nie damy rady, nie podołamy". Przecież łatwiej żyć na garnuszku rodziców. My postawiliśmy na samodzielność i nie żałujemy tej decyzji. Moja koleżanka mieszka z mężem i jej rodzicami i nie chwali sobie tego, mimo, że całe piętro jest ich. Mąż jej nie czuje się tam swobodnie, w czasie kłótni nie mogą się wykrzyczeć, on nie czuję się tam swobodnie, no i mają konflikt z jej siostrą. A rodzice młodzi, nowocześni, luzaccy. A jednak różowo nie jest. Nie zmienię zdania, młodzi powinni mieszkać sami!

Rozmawiamy o dwójce młodych ludzi, z szeregiem możliwości, po które wystarczy sięgnąć. Autorka jest na to gotowa, jej partner jeszcze nie, ale to nie powód, żeby miała odpuszczać.

Podobnej bzdury jeszcze nie słyszałam, że chęć osiągnięcia samodzielności to sposób na stworzenie patologicznej rodziny.

Oj jest co podziwiać, bo mało która para decyduje się na ciężką pracę chociaż mają pod nosem lajtowe życie i podoba mi się taka samodzielność a nie wiecznie z rodzicami na głowie
Będę musiała z nim za niedługo o tym pogadać tylko jak mu dalej powiem to atmosfera później nie będzie ciekawa, bo On mnie nie zrozumie tylko będzie chodził jakiś taki obrażony i ciągle będzie mówił, żebym się zgodziła, bo jego męczy ta sytuacja.
To by mi powiedział, że jakby były pieniądze to mógłby mieszkać z moimi rodzicami chociaż w gruncie rzeczy może by tak nie myślał. On jest pracowity ale wydaje mi się, że troche za wygodny.
Nie wiem co On tam sobie myśli ale wiem, że za 1-2 lata chciałby się ze mną ożenić i mieć dziecko i mieszkać u niego. Ale skoro On nie bierze mojego "ale" pod uwagę to chyba narazie nie chcę ślubu. Coraz bardziej zastanawiam się nad wyjazdem zagranicę na wakacje i poprostu składanie pieniędzy dla nas. Bo mój nie ma takiej wizji, żeby gdzieś wyjechać, bo jak twierdzi On ma tutaj pracę i dom. Ciężko będzie ale wierze, że damy radę.
Tak jestem pamiętliwa ale już nie chodzi mi tak bardzo o to tylko o to, że mogliby mnie traktować jak intruza i zamiast czuć się u nich dobrze to czułabym się poprostu nie swojo.

Cóż mogę dodać? Łatwizna zawsze będzie pociągała bardziej. Po co pracować, po co oszczędzać, zaciskać pasa, skoro można na gotowe i to u mamusi. Żona tam nie podskoczy, bo teściowa wzrokiem zgromi.

Wyjazd za granicę, żeby zarobić? A czemu nie! Może się zarazi i też zacznie działać. Z rozrzewnieniem wspominam czas naszego dorabiania się, budowania domu, jak pochyleni, głowa przy głowie, liczyliśmy każdy grosz, planowali, snuli wizje. To bardzo zbliża, choć pewnie nie wszystkich. Najlepiej niech spadnie z nieba, bylebym palcem nie musiał kiwnąć, niczego sobie odmówić.

Nie i jeszcze raz nie mieszkaniu z tesciami! Mam bardzo podobna sytuache do Twojej- rowniez mieszkam z tesciowa, jej matka, bratem meza i jego zona. O ile relacje z nimi wszystkimi sa dobre to brak prywatnosci daje sie we znaki. Masz racje, ze obawiasz sie roznicy przyzwyczajen. Taki uklad jest bardzo meczacy.

A mnie bardzo uderzyło to: jakby trzeba było to byśmy... Czyli co na dobrą sprawę to w chwili obecnej nie ma lepszej opcji niż mieszkanie z teściami a.cała reszta jest w głowie autorki na etapie by się i byśmy i wyjechać za granicę albo wziąć kredyt. Trochę się nie dziwię że facet nie chce się babrać w finansowo niepewne przedsięwzięcia skoro ma gdzie mieszkać. Jeśli chcesz go przekonać to musisz znaleźć lepsze argumenty niż to co w tej chwili.
Poza tym piszesz że jego nie stać na budowę domu w tej chwili. A pytanie raczej brzmi czy WAS stać?

Największym problemem dla mnie w tej sytuacji jest właśnie to, że Twój facet jak sama opisujesz jest mamisynkiem, leci na każde wezwanie mamy. To nic dobrego nie wróży i tutaj byłyby na pewno największe spięcia po zamieszkaniu razem. Nawet jak i facet nie jest mamisynkiem, to takie mieszkanie w tyle osób nie jest dobre. Myślę, że u niego to, że tam niby może sobie dorobić, to wymówka, bo jest tak przywiązany chorobliwie do matki, że nie chce się usamodzielnić i dla mnie tu chyba głębszej filozofii nie ma. Sama byłam z mamisynkiem, to mój były, ale wtedy miałam 15 lat i byłam z nim 2 lata, teraz wiem, że już nigdy na taki związek bvm się nie pisała. Wtedy to jeszcze inaczej się patrzyło, nie znało samej siebie, ale to mnie nauczyło, że takie coś byłoby zupełnie pozbawione sensu zwłaszcza, gdy jestem już dorosłą kobietą i potrzebuje stabilności, a nie kogoś, kto trzyma się usilnie maminej spódnicy.

A też był prawie na każde wezwanie mamy, która mocno to wykorzystywała, ale tak samo jej bronił. A jak na mnie coś powiedziała przy mnie, a zdarzyło się, to też nic mnie nie obronił. Rozpadło się w końcu, bo zostawił mnie dla innej, ale wiem, że i tak, by się rozpadło, zerwałabym, bo sama już widziałam, że to nie ma sensu. Nie dla mnie taka relacja, gdzie mama wiedzie prym, a on sam nie umie wziąć odpowiedzialności za swoje życie. Wiesz, dlatego ja tutaj bym nie chciała związku z takim człowiekiem, nie wiązałabym się już. Dlatego, jeżeli on nic nie chce zmienić i taki zapatrzony w matkę przesadnie (a widać, że tego), to ja niestety widzę to tak, że chyba albo się rozstaniesz albo bardzo możliwe, że będziesz żyć w emocjonalnym trójkącie. Niestety, po Twoim poście tak mi się wydaje... W przypadku mamisynka to to mieszkanie z rodziną jest problemem, ale jego podejście jeszcze większym i właśnie toksyczna relacja z matką. No chyba, że Twój facet chciałby unormować relacje z matką, odciąć pępowinę, ale coś na to nie wygląda, dlatego takie jest moje zdanie...