Jak go odzyskać gdy mnie zostawił??

Mam podobna sytuacje.... Wątek już założyłam. Ale u mnie jest trochę odwrotnie.

Sam się odezwał, pisze cały czas do mnie, o pierdołach. Widać na facetów działa tzw "zlewka", pewnie za jakiś czas znów będę pisała do Was  radę co robić bo on przestał się odzywać albo nie chce ze mną być, ale na razie jest na dobrj dobrej drodze... Właśnie dobrej drodze do czego? Do bycia znów razem. Ale nie wiem czy tego chce tak na prawdę. Boje się że znów mnie zostawi, że już nigdy nie będę miała pięknych zaręczyn...

Dziewczyny nie piszcie nic do faceta jak Was zostawi... Przemyśli to sam się odezwie. Nic na siłę

Jedni potrzebują więcej czasu inni mniej, 6 dni to tak naprawdę krótko, mi się wydaje, że 2 tygodnie to tak optymalnie do miesiąca. Absolutnie nic nie pisz, bo ro ona Ciebie zostawiła, nie Ty ją. W końcu się odezwie, a może do tego czasu Tobie przejdzie?
Na pocieszenie dodam, że wczoraj pisałam z moim eks do poźnego wieczora a dzisiaj znów cisza, co prawda jest wcześnie ale na dzień dobry nie napisał nic. Ja juz trochę chłodniej podchodzę do sprawy, trochę emocje opadły, ale to i tak boli....

Ok to już wiesz, że on na 99% będzie chciał wrócić. Teraz się zastanów czego Ty chcesz.

Nie pisz na razie. Przecież chcesz zobaczyć czy będzie się starał, więc daj mu się wykazać. Moja rada. Do wyjazdu do Chorwacji pierwsza nie pisz. Niech on się wykazuje.

Potem w Chorwacji pewnie zero kontaktu z obu stron i będzie czas na przemyślenia i decyzje.

Jeżeli chcesz ratować związek/małżeństwo, przeczytaj uważnie punkt po punkcie i zastosuj się do tego:
To zasada 34 kroków
Wiele razy stosowana na tym forum

1. Nie śledź, nie przekonuj, nie proś i nie błagaj.
2. Nie dzwoń często.
3. Nie podkreślaj pozytywnych elementów związku/małżeństwa.
4. Nie narzucaj się ze swoją obecnością.
5. Nie prowokuj rozmów o przyszłości.
6. Nie proś o pomoc członków rodziny.
7. Nie proś o wsparcie duchowe.
8. Nie kupuj prezentów.
9. Nie planuj wspólnych spotkań.
10. Nie szpieguj. To cię zniszczy. Jeżeli chcesz to zrobić dla spokoju umysłu, wynajmij profesjonalistę.
11. Nie mów ?Kocham Cię?.
12. Zachowuj się tak, jakby w twoim życiu wszystko było w porządku.
13. Bądź wesoły, silny, otwarty i atrakcyjny.
14. Nie siedź i nie czekaj  ? bądź aktywny, rób coś, idź do kościoła, wyjdź z przyjaciółmi, itp.
15. Będąc w domu z żoną (jeżeli to ty zazwyczaj rozpoczynasz rozmowę) postaraj się mówić jak najmniej.
16. Jeżeli zawsze pytasz, co robiła w ciągu dnia twoja żona, PRZESTAŃ PYTAĆ.
17. Musisz sprawić, że twój partner zauważy w tobie zmianę i zda sobie sprawę, że jesteś gotowy żyć dalej, z nim lub bez niego.
18. Nie bądź opryskliwy czy oziębły ? po prostu zachowuj dystans i obserwuj, czy twój partner zauważy i, co ważniejsze, zda sobie sprawę, co traci.
19. Bez względu na to jak się DZIŚ czujesz, pokazuj żonie jedynie zadowolenie i szczęście. Niech widzi osobę, z którą chciałby być.
20. Unikaj wszelkich pytań dotyczących małżeństwa do chwili, gdy żona zechce o tym rozmawiać (co może potrwać jakiś czas).
21. Nigdy nie trać kontroli nad sobą.
22. Nie okazuj zbytniego entuzjazmu.
23. Nie rozmawiaj o uczuciach (to tylko wzmacnia te uczucia).
24. Bądź cierpliwy.
25. Słuchaj tego, co naprawdę mówi do ciebie żona.
26. Naucz się wycofać w chwili, kiedy chcesz zacząć mówić.
27. Dbaj o siebie (ćwicz, śpij, śmiej się i skoncentruj się na pozostałych elementach swojego życia).
28. Bądź silny i pewny siebie; naucz się mówić cicho i spokojnie.
29. Pamiętaj, że jeżeli zdołasz się zmienić to twoje wszystkie KONSEKWENTNE działania będą mówiły więcej, niż jakiekolwiek słowa.
30. Nie pokazuj rozpaczy i zagubienia nawet w sytuacji, gdy cierpisz najbardziej i jesteś zagubiony.
31. Rozmawiając z żoną, nie koncentruj się na sobie.
32. Nie wierz w nic, co słyszysz i w mniej niż 50% tego, co widzisz. żona będzie wszystko negowała, ponieważ jest zraniona i przestraszona.
33. Nie poddawaj się bez względu na to, jak jest ciężko i jak źle się czujesz.
34. Nie schodź z raz obranej drogi.

Przeanalizuj kroki,które napisałam w poście wyżej
Pomagają

marek987 Nie tak łatwo jednak odpuścić

Potwierdzam, nie wiem na ile u mnie to wyjdzie, i co z tego będzie, ale odcięłam się na tydzień. I sam się odezwał zdziwiony dlaczego sie nie odzywałam

. 

Cholera Panowie i Panie jak nie będzie łatwo ?
Dosyć tego biadolenia i rozpaczania nad sobą.
Kobiety kochają silnych mężczyzn i nie chodzi mi o siłę fizyczną.
Takich przy których będą bezpieczne.
A nie takich, którzy chcą na siłę zrobić z siebie wycieraczkę po której
szanowna pani się na koniec przejdzie.
Proszę się pozbierać bo zostanie po was brud sladów z pod butów
i nie smak własnej osoby.

Ale szybko proszę wstać i brać się za siebie

Powiem Wam, że zaczynam się zastanawiać po co wczoraj się odezwał skoro dzisiaj znowu cisza? Bez sensu to trochę. Myślałam, że skoro już zaczał pisać, pytać to będzie to miało ciąg dalszy a tu nic, cisza.....

Może faktycznie... Myślę, że się odezwie wieczorem, ale wolałabym jakby napisał "dzień dobry, miłego dnia" czy coś takiego.
Zobaczymy. Czas pokaże. Na razie czekam

Marek ma racje. Powrot po krotkim czasie na 99 procent nie bedzie trwaly, najpierw musicie zrozumiec i zniszczyc przyczyny rozstania (o ile to mozliwe). No i byc pewnym, ze nie wroca.

Po co on się wczoraj odezwał?! Teraz czekam jak głupia aż się odezwie.
Pierwsza nie napiszę bo to byłoby głupie. Sama nie wiem....

Ale jak napiszę to będzie mnie miał w garści. Pomyśli ze się rozstał  a mnie to w ogóle nie ruszłyło skoro piszę.... Ale to ciężkie

dlatego nie chcę żeby tak myślał, wczoraj było miło ale chciałabym żeby też się zastanawiał czy ja chcę z nim być czy nie. A nie mieć pewność, że chcę. Skomplikowane to ale jakoś trzeba to rozegrać odpowienio. To, że się nie odzywałam tydzień też było grą, tylko po to żeby to on się odezwał, poczuł brak. A w takiej sytuacji to nie wiem co robić

Może tak trzeba... grać? udawać? Gdzieś na forum jest taki wątek o podchodach i gierkach w związku, ze kierując się tylko sercem nic się nie uda.

az musialam po tym poscie wrocic do pierwszego i sprawdzic ile Ty masz lat. Bo odnioslam wrazenie, ze to jakas podstawowka musi byc.
Jak ja nie cierpie takich konskich zalotow, manipulacji, gierek, brania na przeczekanie i calej tej dziecinady.
Po to Bozia dala ludziom jezyk i mowe (i czasem rozum tez) zeby sie nimi sprawnie poslugiwali i ulatwiali sobie zycie. Umawiasz sie z nim na rozmowe, wyjasniacie sobie co i jak i czy jest sens jeszcze cos wspolnie planowac i przeczekac kryzys czy to juz danie nie do odgrzania. I wtedy wlasciwie postepujesz - jest szansa, to czekaj ale jak normalna znajoma, bez owijania sie jak bluszcz. Spotkajcie sie czasem, pogadajcie i moze da sie cos z tego odzyskac (choc watpie, bo facet jakis tez pogrywajacy raz w prawo raz w lewo). A jak powie, ze sorki, konczymy, to wez to na klate i przyjmij to do wiadomosci. Bez trzymania warty przy telefonie i wrozenia z fusow "co on mial na mysli wtedy to a wtedy".

Wiesz co przestań już rozkminiać, weź telefon zadzwoń i się z nim umów, albo odpuść go sobie i zablokuj bo to męczące jest.

Przeczytałem wszystkie wpisy, przeanalizowałem je na swój sposób i nie do końca poznałem odpowiedź, co w takiej sytuacji robić, no i wreszcie pojawiło się coś, na czym można się skupić.
U mnie wygląda sytuacja podobnie, ale jednak inaczej. Od ponad 40 dni mieszkamy z żoną osobno. Po kolejnej kłótni wyprowadziła się z naszym 9 letnim synem do rodziców. Przez pierwsze kilka dni nie mieliśmy kontaktu, po kilku spotkaliśmy się raz i później ponad tydzień znowu bez widzenia (spotykałem się oczywiście z młodym). Oczywiście miałem dużo czasu na przemyślenia i ponieważ bardzo kocham żonę i naprawdę dopiero teraz przemyślałem nasze beznadziejne ostatnie kilka lat małżeństwa, postanowiłem, że zrobię wszystko, żeby zacząć od nowa (jesteśmy małżeństwem 13 lat, a razem od 16). Miałem urlop, więc przez ostatnie ponad 10 dni spotykaliśmy się praktycznie codziennie, ona ze względu na młodego, ja na nią. Wyjazdy nad wodę, do kina, kawa w domu. Zaczęło się robić "lepiej", ale nadal to nie było to ze strony żony, która ciągle powtarza, że nie umie zapomnieć złych momentów, ma pustkę w głowie i obecnie jest na nie itp. Ja ciągle się starałem, żeby okazać jej, że pracuję nad sobą i zależy mi kurewsko bardzo, żeby znowu było wszystko ok. Staram się ją przytulać za każdym razem, gdy tylko mogę i gdy w środę po raz kolejny usłyszałem, że troszkę zaczynam "przesadzać" z tymi czułościami, coś we mnie pękło. I powiedziałem sobie, człowieku obudź się, bo wylądujesz w wariatkowie albo padniesz na zawał. Naprawdę mam taki typ "głowy", że często rozmyślam, za dużo interpretuję i analizuję. I od środy nie zrobiłem żadnego ruchu (a uwierzcie mi, że dla mnie to wieczność) w kierunku spotkania, telefonu itd. (największym problemem jest syn, z którym i tak muszę się spotkać, więc na 99% muszę chociaż na chwilę zobaczyć się z żoną). Powiedziałem sobie dość takich zachowań, bo tylko pogarszałem swoje wewnętrzne samopoczucie. Dzięki temu znalazłem się na tym forum, szukam po prostu każdej możliwości, żeby przestać rozmyślać. I teraz przeczytałem te kilkanaście punktów i szczerze, coś w tym jest. Tylko powiedzcie mi, doradźcie czy naprawdę w moim przypadku całkowite odizolowanie pomoże, czy bardziej zaszkodzi? Dzięki z góry za pomoc.

Edit:
no i zaczęło się na nowo, ehhh 2 dni tylko wewnętrznego spokoju. Żona przyprowadziła mi syna, bo idzie z koleżanką na piwko. Na przywitanie chciała mi dać buziaka, ale ja tylko ją musnąłem w policzek i poleciało: "Jak nie chcesz mi dać buziaka, to powiedz" i foch. No i teraz znowu mam doła :\ Qrna co ja mam robić, jak się zachowywać, jak to rozegrać? Bo mnie normalnie trafi zaraz

a więc po co odzyskiwać?

OJ zastanow sie dobrze.. jeden sms, proba odzewu.. ahh
Powinnas sie z nim umowic wtedy i porozmawiac. Rozwiazac ta sytuacje.

Proszę napiszcie mi coś bo nie daj rady... Tak go kocham a on tak mnie traktuje

Człowiek jak kocha to nie myśli logicznie niestety.
Dzisiaj pojade po rzeczy i będę musiała chyba odpuścić. Tak mi strasznie ciężko

Pojade - jak raczy wstać po wczorajszej imprezie - po swoje rzeczy i powiem mu, że to koniec, że odchodzę na zawsze bo nie ogarnę tego. Albo wyląduje w psychiatryku albo nie wiem jak to się skończy.
Tak się wczoraj poświęciłam, pierwszy raz w życiu zrobiłam trasę 700 km autem i za 30 minut jak się polożyłam spać pojechałam po niego... a on tak mnie potraktował.
Żal mi siebie, że dopuściłam do takiej sytuacji. On od zawsze miał opinię podrywacza i zdrajcy (jeśli chodzi o związki). Trzy lata temu jak zaczynaliśmy coś tworzyć, co w moim mniemaniu było już związkiem, a w jego niestety nie, też kogoś poznał i urwaliśmy kontakt. Wtedy powidział mi, że nie jest gotwy. Dopiero w tym roku się przyznał jak drugi raz podeszliśmy do "tematu", wydawało mi się, że na poważnie bo zaręczyny itd - przyznał się, że kogoś wtedy poznał, ale już się zmienił i jest wierny
Boooooożeeeeee kiedy to się skończy??!! Jak urwę kontakt. Ale kiedy przestanę go kochać i o nim mysleć?

Dzięki Thepass za słowa otuchy, bardzo mi potrzebne jest teraz takie chłodne spojrzenie na ten temat. Na prawdę uwierzyłam mu, że się zmienił, bardzo ważnym dla mnie tego potwierdzeniem były zaręczyny - dla niego niestety nie.
Nie umiem sobie poradzić z tym wszystkim, już myślałam, że wszystko mi się w końcu ułoży. Że będę szczęśliwa narzeczona a potem żona. W ogóle nie dociera do mnie co on wczoraj zrobił, jakby odrzucam to, tłumaczę go. Ale to jest bez sensu.

On szanuje ale tylko swoją matkę i siostrę, to są dla niego ideały.
Co mam mu powiedzieć jak pojadę? Zagłębiać się w temat czy tylko powiedzieć, że za to co wczoraj widziałam i jak mnie potraktowałeś nigdy już nie będziemy razem.
Od rana nic nie jem, tylko palę fajkę za fajką, wziełam tabletkę na uspkojenie, żeby trochę logiczniej myśleć.... Ale co z tego?

właśnie wróciłam, powiedział, że to, że pisał to nic takiego nie znaczy, że po prostu chciał się dowiedzieć co u mnie. Coś tam przeprosił za wczoraj, ale powiem Wam, że zbytnio skruchy nie okazał.
Powiedziałam, że albo jesteśmy razem albo zrywam z nim całkowicie kontakt - to się uśmiechnął i powiedział "przecież wiesz, że my żyć bez siebie nie możemy". Na razie leczy kaca, ma przyjechać wieczorem by ostatecznie coś ustalić.
Zobaczymy. Chodzę na terapię do psychologa, na podniesienie własnej wartości i może jak ją skończę będę miała na tyle siły by od niego z dumą i podniesioną głową odejść.
Na razie nie umiem ((( i jest mi z tym strasznie zle. Bo na pewno gdzies na swiecie czeka osoba, która będzie mnie kochała bezgranicznie

On się nigdy nie zmieni. Taki już typ. Przyzwyczaił się, że nie musi nikogo szanować a i tak dostanie czego chce. Robi co chce, nie szanuje Ciebie ani Twoich uczuć, a Ty za nim biegasz jak piesek na smyczy. Przepraszam za dosadność, ale tak to wygląda. Sama napisałaś w tytule wątku, że Cię zostawił. Skoro tak jest, to nie ma czego odzyskiwać. On powiedział "przecież wiesz, że my bez siebie żyć nie możemy", mając zapewne na myśli że to Ty nie możesz i nie potrafisz żyć bez niego. Dzięki temu on ma gdzieś na boku, na szarym końcu "koło zapasowe". Tak jak on Ciebie traktuje, nie traktuje się bowiem ukochanej osoby a tym bardziej takiej z którą zamierza się spędzić resztę życia (a niby chciał się zaręczać).
O Tobą pomiata, bo pozwalasz na to, już do tego przywykłaś i uznałaś to za normę. Na szczęście normą to nie jest i wiele dziewczyn samych dochodzi do tego wniosku. Mam nadzieję, że i Ty dojdziesz, po postach które przeczytasz na forum.

Ja kompletnie nie rozumiem co tu jest do ustalenia. Facet robi z Tobą co chce, rządzi się jak pan i władca a Ty jeszcze masz zamiar z nim cokolwiek próbować ustalać. Z takim człowiekiem nie ma co ustalać. Nie da się. On i tak zawsze Cię zmanipuluje tak, że Ty w swoich kompleksach i zaniżonej własnej wartości, uznasz że wszystko było Twoją winą i na dodatek jeszcze przeprosisz "misiaczka".
Odetnij się od tego dupka i zawalcz o normalne życie.

Ewelino, wiesz co Ci powiem...?
Dziwię się, że "pękło" w Tobie coś dopiero teraz. Ja "pękła" bym już o wiele wcześniej. Serio...
Facet jest chamem, miał zerowy szacunek do własnej kobiety, zachowywał się skandalicznie, manipulował Tobą, zaniżał Twoją samoocenę, grał na Twoich uczuciach...
Na prawdę nie ma nad czym płakać. Twoje życie od tej chwili, może być tylko LEPSZE i SZCZĘŚLIWSZE...

Ewelina, "zemsta" to dowód na to że samemu jest się dzieckiem. Dorośli nie "mszczą" się na kimś kto odchodzi, a tym bardziej na kimś za odejściem kogo nie warto płakać. Po co mścić się na durniu, którego odejście jest najlepszą rzeczą jaka mogła Ci się w obecnej chwili przytrafić? Chcesz mu pokazać że miał rację? Że jesteś tak przyzwyczajona do jego upokorzeń, że chciałabyś jeszcze i żałujesz że odszedł?

Tutaj najlepszą zemstą będzie bycie szczęśliwą bez niego. Pokazanie, że jesteś silną kobietą która zna swoją wartość i potrafi sobie ułożyć życie po swojemu. Tak jak tego zapragniesz...

Zapomnij.