MÓJ MĄŻ KARZE MI WYBIERAĆ MIĘDZY NASZĄ CÓRKĄ A NIM...

wiórka.ck napisał/a:

Cynicznahipo napisał/a:

Uważam, że przesadzasz. Czym Cię uraziłam? Stwierdzeniem, że mąż ma problem?
Trzeba było nie przychodzić na forum, skoro teraz Ci nie odpowiadają odpowiedzi..

A jednak się jeszcze odezwałaś...

Nie czuję się urażona, nie tylko Ty napisałaś w tej dyskusji że mój mąż ma problem, i ja to wiem.

Odpowiada mi rozmowa ze wszystkimi którzy tu pisali oprócz Ciebie, jak tego jeszcze nie zrozumiałaś jeszcze
to Ci napisałam, dobitniej się chyba nie da.

A dlaczego miałabym się nie odezwać?
Temat mnie interesuje, więc będę brała udział w dyskusji.
Jak Ci to nie odpowiada, to polecam prowadzenie pamiętnika, będzie odpowiedniejszy.

Mariola, ja tu widzę wybielanie i usprawiedliwianie męża, oraz niemalże zwalanie winy na córkę (bo nie pomaga w domu).
Tylko, że to mąż jest agresorem, nie córka. Mam takie przeczucie, że Autorka jest kobietą kochającą za bardzo.

wiórka.ck napisał/a:

Cynicznahipo napisał/a:

A dlaczego miałabym się nie odezwać?
Temat mnie interesuje, więc będę brała udział w dyskusji.
Jak Ci to nie odpowiada, to polecam prowadzenie pamiętnika, będzie odpowiedniejszy.

Mariola, ja tu widzę wybielanie i usprawiedliwianie męża, oraz niemalże zwalanie winy na córkę (bo nie pomaga w domu).
Tylko, że to mąż jest agresorem, nie córka. Mam takie przeczucie, że Autorka jest kobietą kochającą za bardzo.

"W gości" też idziesz jak Cię nie chcą...a to już nie pytanie.

Żegnam.

mogę puente,
bez obrazy oczywiście
rozmowa jak z moją żoną co bym nie mówił to i tak ona musi kończyć

słowo żegnam rozumie za moja racja i tyle

a to tylko forum, i bardziej jako wsparcie doraźne je traktuje dziewczyny niż, ring
jak to mówią nie dajmy się zwariować

miłej nocki

Witam wszystkich,

jestem tutaj pierwszy raz, szkoda tylko że w tak podłym nastroju.

Jestem mężatką od 15 lat, kocham mojego męża(choć tak naprawdę to nie wiem już za co), mamy córkę i syna.
Największym problemem dla mnie w tej chwili jest praktycznie zerowy kontakt naszej córki(15 lat) z moim mężem.
Problem istnieje już od dawna, mąż nie szanuje córki, wyzwiska są na porządku dziennym, kiedy zostanie przez nią
"zdenerwowany" potrafi ją również nawet kopnąć i pchnąć. Długo by o tym wszystkim pisać....
Ale dziś to już przeszedł samego siebie. Może ktoś spojrzy na to bezstronnie i oceni czy mam rację bo wydaje mi się
że mój mąż to już potrzebuje pomocy psychiatry. Otóż po kolejnej awanturze dotyczącej jak zwykle tego że córka nic nie
robi w domu(nie sprząta itp.), nic nie potrafi i tak dalej powiedział mi że dalej nie będzie tego tolerował i albo córka będzie
mieszkać w naszym domu albo on. Wykrzyczał że mam tydzień na to aby córka się zmieniła, jeśli nie to ma ona iść mieszkać do
babci albo on się wyprowadzi. Dodam że z córką naprawdę nie ma większych problemów, bardzo dobrze się uczy, tylko w domu jest
taka niezorganizowana, robi wszystko chaotycznie, jest leniem do prac domowych(może to moja wina że dużo rzeczy robię za nią).

Czy mój mąż oszalał i myśli że będę wybierać miedzy nimi, przecież to nie jest normalne...
Czasem myślę że on córki chyba już nie kocha... boże jakie to smutne.

mariola856 napisał/a:

nie mowilam zebys podejmowala na ten moment radykalne kroki, ale jeśli jest konflikt i wiesz ze mąz karze corke za ostro, że za ostro ja traktuje to musisz stanac po jej stronie, bo maz jest dorosły i jeśli robi cos w nerwach, co rozumiem, to dziecko czuje się wtedy bardzo źle, zresztą sama to wiesz, a i mąż musi wtedy tez ochłonąć jeśli jest zdenerwowany
najlepiej żeby został wtedy sam, az ochłonie

Ależ ja staję po stronie córki, zawsze.

wiórka.ck napisał/a:

Witam wszystkich,

jestem tutaj pierwszy raz, szkoda tylko że w tak podłym nastroju.

Jestem mężatką od 15 lat, kocham mojego męża(choć tak naprawdę to nie wiem już za co), mamy córkę i syna.
Największym problemem dla mnie w tej chwili jest praktycznie zerowy kontakt naszej córki(15 lat) z moim mężem.
Problem istnieje już od dawna, mąż nie szanuje córki, wyzwiska są na porządku dziennym, kiedy zostanie przez nią
"zdenerwowany" potrafi ją również nawet kopnąć i pchnąć. Długo by o tym wszystkim pisać....
Ale dziś to już przeszedł samego siebie. Może ktoś spojrzy na to bezstronnie i oceni czy mam rację bo wydaje mi się
że mój mąż to już potrzebuje pomocy psychiatry. Otóż po kolejnej awanturze dotyczącej jak zwykle tego że córka nic nie
robi w domu(nie sprząta itp.), nic nie potrafi i tak dalej powiedział mi że dalej nie będzie tego tolerował i albo córka będzie
mieszkać w naszym domu albo on. Wykrzyczał że mam tydzień na to aby córka się zmieniła, jeśli nie to ma ona iść mieszkać do
babci albo on się wyprowadzi. Dodam że z córką naprawdę nie ma większych problemów, bardzo dobrze się uczy, tylko w domu jest
taka niezorganizowana, robi wszystko chaotycznie, jest leniem do prac domowych(może to moja wina że dużo rzeczy robię za nią).

Czy mój mąż oszalał i myśli że będę wybierać miedzy nimi, przecież to nie jest normalne...
Czasem myślę że on córki chyba już nie kocha... boże jakie to smutne.

Radze pogadac na serio z mezem...Bardzo na serio.Jest doroslym facetem,mezem i ojcem.On ma Ci pomoc wychowywac dzieci,a nie je dreczyc...Z przerazeniem mysle z jakim bagazem Twoja  corka wejdzie w dorosle zycie.A to ulitmatum to dziecinada.Jesli mowil na serio-wybralabym corke.

Sam fakt, że mąż kazał Ci wybierać jest chory.
Ludzie mają różne problemy z nastolatkami, ale to nie powód, aby je odtrącać i utrzymywać w przekonaniu, że są zbędne.
No nie wspominając już o kopaniu...To w ogóle nie mieści mi się w głowie.

Chcesz walczyć. Jasne, rozumiem, ale wiedz, że córka odpłaci się Twojemu mężowi z nawiązką.
On jeszcze zapłaci za to piekło, które zgotował jej w domu.
Hormony w nastolatkach szaleją. Ale żeby w dorosłym mężczyźnie?

Jeżeli mąż nie ma cierpliwości to może niech zapisze się na szachy? Albo na koszykówkę?
I niech omija grono rodzinne szerokim łukiem, a nie wprowadza w nie tyranię.

TWOJ  MĄŻ potrzebuje fachowej pomocy PSYCHIATRY . To jest Twoja wina , bo TWÓJ MĄŻ zachowywał się tak już od dawna i dawałaś Mu przyzwolenie . Teraz się opamietalaś , bo dobrze  wiesz , że 15 latka już nie jest dzieckiem i to nie przelewki . Hormony szaleją , jest w trudnym wieku i potrzebne jest jej wsparcie od najbliższych . A jak nie dostanie wsparcie od Was , to będzie szukała gdzie indziej , TEGO OBOJE  CHCECIE ?

Wiewiórko, czemu tak opryskliwie odpowiadasz na uwagi, które pokazują, że Twój mąż robi źle?
Sama napisałaś, że się źle zachowuje, a jak ktoś inny to napisze to mruczysz.

Wiewiórko, czemu tak opryskliwie odpowiadasz na uwagi, które pokazują, że Twój mąż robi źle?
Sama napisałaś, że się źle zachowuje, a jak ktoś inny to napisze to mruczysz.

Dobrze, że jest po stronie córki.
Sama zrobiłabym to samo. Aczkolwiek wątpię, abym trzymała w domu męża kopiącego, popychającego moje dziecko.
Nie mogę przestać o tym myśleć, klikając w ten wątek.

Cynicznahipo napisał/a:

Nataluszek napisał/a:

Wiewiórko, czemu tak opryskliwie odpowiadasz na uwagi, które pokazują, że Twój mąż robi źle?
Sama napisałaś, że się źle zachowuje, a jak ktoś inny to napisze to mruczysz.

Kocha go, to i broni, akurat to rozumiem...
Ale dobro córki powinno być ważniejsze.
No i jest, z tego, co pisze Autorka.

Jak jest to chyba dobrze? Nie mniej owo: POWINNO to czy tamto woła o pomstę do nieba... W każdej skomplikowanej sytuacji niuanse są takie, że STRACH brać na siebie odpowiedzialność za NACISK...
Już raczej "powinno" się szukać rozwiązań a nie RACJI... bo rację to każdy ma swoją Prawdopodobnie mąż chwilowo nie umie udźwignąć sytuacji... Być może wypalenie zawodowe do tego się dokłada (można sobie pozgadywać)... w domu ma sytuację, iż mówi, prosi i powtarza a córka NIC. Dalej swoje. Znaczy IGNORUJE GO (może mieć takie odczucie WIDZĄC takie a nie inne skutki swych wysiłków?)... Ogarnia go irytacja a ta powoduje agresję... MOŻE tak być?
Nie mówię iż ów tatuś robi dobrze, mówię IŻ z sytuacją wychowawczą i/bądź sobą sobie nie radzi!
TU nie ma miejsca na stawanie po którejś ze stron, w sytuacji matki i żony, bo TO do niczego nie prowadzi... I wieszanie psów na jej partnerze TEŻ prowadzi donikąd... Nie o opisywanie jego charakteru wszak chodzi, bo to AKURAT jest bezsporne.Tu trzeba szukać metod na wygaszenie konfliktu między w nim zaanagażowanymi osobami. I do tego próbuje dążyć autorka...
Może jakieś wsparcie psychologiczne dla rodziny? W TYM akurat zawodzie, który mąż reprezentuje, JEST to dostępne, możliwe i wykonalne

może bez sensu
ale przeniosę to na grunt inny, są drogi sa przepisy, jedni ich bardzo przestrzegają, drudzy trochę naginają, są znaki STOP, nie ktorzy też to daleko mają i pędzą dalej
ale próg zwalniający już chyba jest odpowiednia przeszkodą, znakiem, refleksją

jeśli wszystkie te narzędzia zawodzą to chyba o czymś świadczy, ale jesli człowiek gdzies po srodku krąży, to chyba nie jest żle jeszcze, kwestia jak druga strona to odbiera,

ale nie czarujmy się, od ilu lat przemoc jest tak pietnowana w tym kraju,
pamietam jeszcze szkole podstawową, gdzie nauczycielka nei radząc sobie z klasą, miała specjalny sprzet do bicia, po np rękach,
i brała najbardziej rozbrykanego i na oczach klasy, go poniżała, miał "twardą skurę" splywalo to po nim, nie to sierota do dziś z niego,
nie pochwalam przemocy, bo sam nie chciałbym być jej ofiarą, nic jej nie tłumaczy, czy to ojciec, matka, brat, kto kolwiek,
ala chyba wiecie, brak rozmowy brak tych znaków, brak reguł lub godzenie się na chore reguły tylko i wyłącznie pozwala im egzystować, nasilać się
każdy coś świadomie lub nie z domu wyniósł,
jeśli to naprawdę odstaje od aktualnych standardów, no to wiadomo, co, leczyć, karać, rozwodzić się, separować, itd itp
ale jeśli jakiś dialog jest, to szkoda górno lotnych tekstów puszczać, straszyć, zakazywać, bo dla mnie to jest tylko i wyłącznie zachowywanie się na podobnym poziomie, to nic nie wnosi,
to pogrąża,
dwa lata temu przez pewnie miesiac, prawie cale to forum przeczytałem, wszystkie wątki, sam jakis miałem,
ale patrze wstecz i widze tylko pozytywne zmiany, na złe nalecialości nie zwracam uwagi, bo wiem co chce od życia, tylko ciężko to idzie, ale ja wtedy tak dziś wiem że łatwo nie będzie

separacja ojca od dziecka, to chyba zły pomysł, bo rozmowa jest,
ale nei wiem moz esie myle jako facet, pozwolić mężowi samemu do tego dojść właśnie dając mu możliwość pobycia z córką, ale bez jakichs uwag, czy zle czy dobrze, zoabczys zpo córce czy to zle czy nie
a wydaje mi sie opieram sie tylko na wlasnym doswiadczeniu i obserwacji,
ze robienie czegos pod publiczke, bo tak to moze wygladać, nic nie wniesie na dluższą metę

inteligentne poddanie pomysłu, i zostawienie ich z tym, w tym czasie, nie wiem shoping coś dla siebie,
tylko nie że wasz swiat do góry nogami, bo to też nic nie pomaga, zaraz mąż się oburzy ze zmeczony a tu obowiazki itd itp
moze wlasnie proba z corka zeby tate do czegos namówiła, ale wszsytko tak zeby sie oboje nie czuli wkrecani, na sile
facet sie moze dowartosciuje bo corka cos od niego bedzie chcial a on sie bedzie mogl wykazac, a przy tym i relacje sie poprawi miedzy nimi,
i ty bedziesz pozotywniej do tego nastawiona

z tymi zaplatami od dzieci kiedys tam do rodzicow, do konca nie wierze, przeciez musi byc bardzo zle zeby dostac z powrotem wielkie zlo
i wydaje mi si ze patrzenie przez niektorych ludzi na zycie tylko przez pryzmat zlych rzeczy emocji, a nie dostrzeganie tych ktore jednak sa pozytywne, bo pewnie gdyby same negatywne
to kolezanka by nie napisala tu, i nie szukala jakiejs odpowiedzi, bo by pisala w innym  dziale "mąż mnie maltretuje psychicznie a corke psychicznie i fizycznie, juz nie moge, pomożcie" np
no chyba ze kategorzycznie mowi albo ja albo corka, albo sie wyprowadzam, to wiadomo wtedy co niech idzie wroci szybko na 99 procent

mąż pewnie ma swoje racje, może zły sposób wybrał na to żebyś stanęła po jego stronie, w tym temacie, ale może właśnie jakieś zagrożenie dostrzega w związku z tym że ty i córka jedno a on jakby drugie,
powtarzam w razie w
przemocy nie popieram

akcje typu wspolne ich dzialanie w ogrodzie jeśli dobrze zrozumiałem, na pewno nie zaszkodzą,
ja z mojej strony byłem przez chiwle postawiony przez zone w takiej sytuacji, ze moje slowo nie bylo wazne, moje dzieci tylko i wylacznie sluchaly, zony, noo i wkurzalo to czlowieka mocno,
kombinowalem prezentami, jakimis gadzetami, de facto przekupic je, skutek odwrotny
teraz dzieci sluchaja w sensie, ze wiedza ze ja to tata i na co moga sobie ze man pozwolic, i mama to mama i z nia inna bajka,

pomogly wspolne wypady, wspolne jakies prace, ale pomogly dopiero jak dzieci byly tylko ze mna, i nie stresowaly sie tym ze mama w kazdej chwili bedzie ich prostowac

i mamy takie nie pisane zasady
jest mam uwazamy, sa ze mna pozwalam im na wiecej, w sensie bardziej sie wydurniaja, bardziej szaleja, moga wiecej, oczywiscie tez w ramach pewnych barier

milego dzionka powodzenia,
dziś piekna pogoda rowerek rodzinnie jak zwykle po pracy, z zona czy bez ważne ze z dziećmi, dziś nauka jazdy na jednym kółku, oczywiści mama na to zgody nie wyraża, hmm sama nie umie pewnie

wiórka.ck napisał/a:

tenniedobry2 napisał/a:

może bez sensu
ale przeniosę to na grunt inny, są drogi sa przepisy, jedni ich bardzo przestrzegają, drudzy trochę naginają, są znaki STOP, nie ktorzy też to daleko mają i pędzą dalej
ale próg zwalniający już chyba jest odpowiednia przeszkodą, znakiem, refleksją

jeśli wszystkie te narzędzia zawodzą to chyba o czymś świadczy, ale jesli człowiek gdzies po srodku krąży, to chyba nie jest żle jeszcze, kwestia jak druga strona to odbiera,

ale nie czarujmy się, od ilu lat przemoc jest tak pietnowana w tym kraju,
pamietam jeszcze szkole podstawową, gdzie nauczycielka nei radząc sobie z klasą, miała specjalny sprzet do bicia, po np rękach,
i brała najbardziej rozbrykanego i na oczach klasy, go poniżała, miał "twardą skurę" splywalo to po nim, nie to sierota do dziś z niego,
nie pochwalam przemocy, bo sam nie chciałbym być jej ofiarą, nic jej nie tłumaczy, czy to ojciec, matka, brat, kto kolwiek,
ala chyba wiecie, brak rozmowy brak tych znaków, brak reguł lub godzenie się na chore reguły tylko i wyłącznie pozwala im egzystować, nasilać się
każdy coś świadomie lub nie z domu wyniósł,
jeśli to naprawdę odstaje od aktualnych standardów, no to wiadomo, co, leczyć, karać, rozwodzić się, separować, itd itp
ale jeśli jakiś dialog jest, to szkoda górno lotnych tekstów puszczać, straszyć, zakazywać, bo dla mnie to jest tylko i wyłącznie zachowywanie się na podobnym poziomie, to nic nie wnosi,
to pogrąża,
dwa lata temu przez pewnie miesiac, prawie cale to forum przeczytałem, wszystkie wątki, sam jakis miałem,
ale patrze wstecz i widze tylko pozytywne zmiany, na złe nalecialości nie zwracam uwagi, bo wiem co chce od życia, tylko ciężko to idzie, ale ja wtedy tak dziś wiem że łatwo nie będzie

separacja ojca od dziecka, to chyba zły pomysł, bo rozmowa jest,
ale nei wiem moz esie myle jako facet, pozwolić mężowi samemu do tego dojść właśnie dając mu możliwość pobycia z córką, ale bez jakichs uwag, czy zle czy dobrze, zoabczys zpo córce czy to zle czy nie
a wydaje mi sie opieram sie tylko na wlasnym doswiadczeniu i obserwacji,
ze robienie czegos pod publiczke, bo tak to moze wygladać, nic nie wniesie na dluższą metę

inteligentne poddanie pomysłu, i zostawienie ich z tym, w tym czasie, nie wiem shoping coś dla siebie,
tylko nie że wasz swiat do góry nogami, bo to też nic nie pomaga, zaraz mąż się oburzy ze zmeczony a tu obowiazki itd itp
moze wlasnie proba z corka zeby tate do czegos namówiła, ale wszsytko tak zeby sie oboje nie czuli wkrecani, na sile
facet sie moze dowartosciuje bo corka cos od niego bedzie chcial a on sie bedzie mogl wykazac, a przy tym i relacje sie poprawi miedzy nimi,
i ty bedziesz pozotywniej do tego nastawiona

z tymi zaplatami od dzieci kiedys tam do rodzicow, do konca nie wierze, przeciez musi byc bardzo zle zeby dostac z powrotem wielkie zlo
i wydaje mi si ze patrzenie przez niektorych ludzi na zycie tylko przez pryzmat zlych rzeczy emocji, a nie dostrzeganie tych ktore jednak sa pozytywne, bo pewnie gdyby same negatywne
to kolezanka by nie napisala tu, i nie szukala jakiejs odpowiedzi, bo by pisala w innym  dziale "mąż mnie maltretuje psychicznie a corke psychicznie i fizycznie, juz nie moge, pomożcie" np
no chyba ze kategorzycznie mowi albo ja albo corka, albo sie wyprowadzam, to wiadomo wtedy co niech idzie wroci szybko na 99 procent

mąż pewnie ma swoje racje, może zły sposób wybrał na to żebyś stanęła po jego stronie, w tym temacie, ale może właśnie jakieś zagrożenie dostrzega w związku z tym że ty i córka jedno a on jakby drugie,
powtarzam w razie w
przemocy nie popieram

akcje typu wspolne ich dzialanie w ogrodzie jeśli dobrze zrozumiałem, na pewno nie zaszkodzą,
ja z mojej strony byłem przez chiwle postawiony przez zone w takiej sytuacji, ze moje slowo nie bylo wazne, moje dzieci tylko i wylacznie sluchaly, zony, noo i wkurzalo to czlowieka mocno,
kombinowalem prezentami, jakimis gadzetami, de facto przekupic je, skutek odwrotny
teraz dzieci sluchaja w sensie, ze wiedza ze ja to tata i na co moga sobie ze man pozwolic, i mama to mama i z nia inna bajka,

pomogly wspolne wypady, wspolne jakies prace, ale pomogly dopiero jak dzieci byly tylko ze mna, i nie stresowaly sie tym ze mama w kazdej chwili bedzie ich prostowac

i mamy takie nie pisane zasady
jest mam uwazamy, sa ze mna pozwalam im na wiecej, w sensie bardziej sie wydurniaja, bardziej szaleja, moga wiecej, oczywiscie tez w ramach pewnych barier

milego dzionka powodzenia,
dziś piekna pogoda rowerek rodzinnie jak zwykle po pracy, z zona czy bez ważne ze z dziećmi, dziś nauka jazdy na jednym kółku, oczywiści mama na to zgody nie wyraża, hmm sama nie umie pewnie

Ja też, uczyłam się tego że mężowi trzeba zaufać, w sensie że jak np. syn jest tylko pod jego opieką, to nic mu się nie stanie i teraz gdy są razem w garażu i robią coś przy samochodzie, co syn uwielbia wręcz, nie latam tam co chwilę, nie zaglądam pod byle pretekstem i nie powtarzam w koło "uważaj, nie wpadnij do kanału, nie skalecz się czymś itp.).
Przerabialiśmy to...
Ja zrozumiałam, dałam dziecku trochę luzu.
Boże jak sobie przypomnę jak syn uczył się jeździć na rowerze na dwóch kołach, z mężem się uczył, ja to chyba tylko przeszkadzałam tekstami; "tylko kask.. pamiętaj", "może nie od razu na chodniku, bo jak upadnie to zedrze kolano, może na trawie".
Kurcze śmieszna byłam.

Choć i tak są sytuacje, gdzie mąż uważa mnie za nadopiekuńczą.
No , ale faceci nie myślą o tym że jak np. dziecko jest spocone bo grało w piłkę, ma mokrą bluzkę a pogoda się zmienia bo zaczął padać deszcz to trzeba mu kazać się przebrać. Tu usprawiedliwiam trochę Twoją żonę... :-)

dobra dobra
mam dwie corki, nie bój żaby
mam 5 rodzenstwa,  gwarantuje ze dzieci kilka dni bez żony, nie raz nie w tym wieku spokojnie ogarniałem

to już przesadne jest, bo ogólnie lubię normalnie lubie w ciepły dzień mieć mokrą koszulkę, maly bylem najwieksza frajda w deszczu grać w pile, oj jakie czasy masakra sie przypomnialy

i jakos nie choruję nie chorowałem, byłem mały szybko sie zachartowałem, naprawde rzadko choruje,
a żona na siebie chucha dmucha i co chwile jakaś chora przeważnie jesien

także nie wiem co lepsze

poza tym najszybciej, sie nauczyłem jak sam się sparzyłem, jak sam zmarzłem, ukłułem, itd itp

wiec ostrzeganie kogos przed czyms co sie samemu poznało, wielokrotne, wydaj esie mi troche nie bardzo edukacyjnym zajeciem, dla dziecka, wiadomo nie mowie nie wiem nie skacz z mostu, nie wskakuj w ziemie do rzeki
to tak na wszelki wypadek

wiórka.ck napisał/a:

Witam wszystkich,

jestem tutaj pierwszy raz, szkoda tylko że w tak podłym nastroju.

Jestem mężatką od 15 lat, kocham mojego męża(choć tak naprawdę to nie wiem już za co), mamy córkę i syna.
Największym problemem dla mnie w tej chwili jest praktycznie zerowy kontakt naszej córki(15 lat) z moim mężem.
Problem istnieje już od dawna, mąż nie szanuje córki, wyzwiska są na porządku dziennym, kiedy zostanie przez nią
"zdenerwowany" potrafi ją również nawet kopnąć i pchnąć. Długo by o tym wszystkim pisać....
Ale dziś to już przeszedł samego siebie. Może ktoś spojrzy na to bezstronnie i oceni czy mam rację bo wydaje mi się
że mój mąż to już potrzebuje pomocy psychiatry. Otóż po kolejnej awanturze dotyczącej jak zwykle tego że córka nic nie
robi w domu(nie sprząta itp.), nic nie potrafi i tak dalej powiedział mi że dalej nie będzie tego tolerował i albo córka będzie
mieszkać w naszym domu albo on. Wykrzyczał że mam tydzień na to aby córka się zmieniła, jeśli nie to ma ona iść mieszkać do
babci albo on się wyprowadzi. Dodam że z córką naprawdę nie ma większych problemów, bardzo dobrze się uczy, tylko w domu jest
taka niezorganizowana, robi wszystko chaotycznie, jest leniem do prac domowych(może to moja wina że dużo rzeczy robię za nią).

Czy mój mąż oszalał i myśli że będę wybierać miedzy nimi, przecież to nie jest normalne...
Czasem myślę że on córki chyba już nie kocha... boże jakie to smutne.

Ja bym dała ultimatum, albo idzie do psychiatry, albo niech się wyprowadza

wiórka.ck napisał/a:

Witam wszystkich,

jestem tutaj pierwszy raz, szkoda tylko że w tak podłym nastroju.

Jestem mężatką od 15 lat, kocham mojego męża(choć tak naprawdę to nie wiem już za co), mamy córkę i syna.
Największym problemem dla mnie w tej chwili jest praktycznie zerowy kontakt naszej córki(15 lat) z moim mężem.
Problem istnieje już od dawna, mąż nie szanuje córki, wyzwiska są na porządku dziennym, kiedy zostanie przez nią
"zdenerwowany" potrafi ją również nawet kopnąć i pchnąć. Długo by o tym wszystkim pisać....
Ale dziś to już przeszedł samego siebie. Może ktoś spojrzy na to bezstronnie i oceni czy mam rację bo wydaje mi się
że mój mąż to już potrzebuje pomocy psychiatry. Otóż po kolejnej awanturze dotyczącej jak zwykle tego że córka nic nie
robi w domu(nie sprząta itp.), nic nie potrafi i tak dalej powiedział mi że dalej nie będzie tego tolerował i albo córka będzie
mieszkać w naszym domu albo on. Wykrzyczał że mam tydzień na to aby córka się zmieniła, jeśli nie to ma ona iść mieszkać do
babci albo on się wyprowadzi. Dodam że z córką naprawdę nie ma większych problemów, bardzo dobrze się uczy, tylko w domu jest
taka niezorganizowana, robi wszystko chaotycznie, jest leniem do prac domowych(może to moja wina że dużo rzeczy robię za nią).

Czy mój mąż oszalał i myśli że będę wybierać miedzy nimi, przecież to nie jest normalne...
Czasem myślę że on córki chyba już nie kocha... boże jakie to smutne.

Ja bym dała ultimatum, albo idzie do psychiatry, albo niech się wyprowadza

Ja bym dała ultimatum, albo idzie do psychiatry, albo niech się wyprowadza