Co mam zrobić, by mieć dziecko?

Czyli to nie będzie Twoim rodzicom przeszkadzało? ale mieszkanie razem przed ślubem to już tak?
A jak przyspieszycie ślub skoro nie macie oszczędności?
Wydaje mi się, że do tego wszystkiego podchodzisz ze złej strony!

To wybacz ale mieszkać bez ślubu z facetem to rodzicom się nie podoba, a dzieciak bez ślubu tak.
A nie myślałaś o tym żeby zacząć od poszukania jakiejś pracy a nie tylko oglądania się na rodziców i swojego faceta.

Może góry kasy nie mam i nie mogę się uznać za zamożną, bogatego chłopa też nie mam. Wiem też że różnie w życiu się układa, ale zakładanie rodziny będąc pod kreską to wybacz ale uważam za jawną nieodpowiedzialność.

Y... Czegoś nie rozumiem - masz 33 lata jak wynika z wizytówki - to o jakim pokoleniu ty piszesz? Bo ludzie młodsi o 5 lat to nie jest jeszcze kolejne pokolenie, tylko wciąż to samo, kolejne pokolenie to są ludzie młodsi od ciebie o lat co najmniej kilkanaście, a raczej żaden 15-latek papierka z ukończenia studiów nie ma.
Poza tym kształcenie w byle jakich prywatnych uczelniach to się właśnie w n a s z y m pokoleniu zaczęło i to wśród 30+  jest najwięcej "papierkowych" studentów bo takie szkoły rosły wtedy jak grzyby po deszczu.

Poza tym "nasze" pokolenie w wieku lat 20 wcale nie było lepsze od dzisiejszych 20-latków. Znów jakieś różowe okulary...

Więc albo to, co napisałaś dotyczy dzieci, albo "pokolenie" ma dla ciebie jakieś dziwne znaczenie i dotyczy ludzi, których wiek różni się o 5 lat, w takim razie ty i ja to dwa rożne pokolenia...

Tą radę powinnaś sobie cisowianko wziąć do serca..
i zauważ, że nikt nie chce Cię krytykować czy oceniać.. ale doradzić, rozświetlić pewne poglądy.. nakreślić jak prawdziwe życie wygląda..
Bo chcieć nie zawsze znaczy móc..

Niech kazdy patrzy na swoje życie , a nie będzie oceniać moje. Jestem dziecinna bo nie mieszkam z facetem a chcemy dziecko. Jakas paranoja. To ze pomaga matce, to ze odklada na wesele jest dziecinne, super.

tylko czy ja Was prosiłam o porady ? Nie, wiec zachowajcie te swoje rady dla siebie.

A według Ciebie udzielanie rad nie jest pomaganiem i wspieraniem?
Masz problem, bo ktoś widzi Twoją sytuację z innej strony a Ty nie umiesz się z tym pogodzić..
Nie chcesz porad to nie pisz na forum.. ot cały problem.

Proszę moderatora o usuniecie moich postów. Z góry dziekuje. Pa.
p.s proszę juz nic nie pisać o mojej osobie.

Bardzo ciekawy temat i na pewno ja mam wiele do powiedzenia na ten temat. Mam 34 lata i nie mam dzieci. Większość moich przyjaciół, znajomych  założyła rodziny, mają dzieci, pracę. Ja tego nie mam wszystkiego, jestem teraz w takich punkcie życia, gdzie zastanawiam się co robić dalej, ale nie chce o tym mówić. Wracając do tematu, moich celem w życiu, zawsze było dążenie do poznania kogoś, kto mnie pokocha i zaakceptuje, taką jaką jestem, tak naprawdę wszystko w życiu podporządkowałam miłości i mojemu związkowi, nie myślałam o dzieciach, gdyż uważałam że najpierw potrzebuje stabilizacji, mieszkania, a dopiero potem można myśleć o innych celach..chce mi się teraz płakać, bo trochę przegapiłam ten czas...i owocem miłości w moim trudnym związku, nie są dzieci, dziecko, ale poczucie straty (bo straciliśmy jego mieszkanie)..czyli takie gniazdko, w którym kwitła nasza miłość..ilekroć tam wracam, gdzie już go nie ma...to coś chwyta mnie za serce, że chce mi się płakać..np. teraz płacze....nie ważne, że będzie czytał to cały świat..
Większość moich koleżanek kończyło związki bez przyszłości, odkładały sentymenty na bok i szukały sobie partnera godnego zaufania, odpowiedzialnego, dobrym statusie materialnym i społecznym. Teraz mają dzieci, mieszkania i prace, w których się realizują.
Ja natomiast wracam teraz myślami, do osiedla i blokowiska, gdzie mieszkał mój chłopak, a ja jeździłam do niego busem od siebie i od progu wpadałam mu w ramiona. Na tym osiedlu też mieszkali moi dziadkowie, tym bardziej chwytało mnie tam za serce. Z chłopakiem dużo zwiedzaliśmy, łaziliśmy po poligonie, po mieście, zakupy w osiedlowym markecie...i ta pustka w sercu teraz, że przecież mogłam pchać ten wózek z dzieciątkiem, przecież mogłam je mieć...że przecież coś przeoczyłam...znów płacze..wybaczcie, ale ten temat dziś mnie rozwalił....

Potrzeba miłości, miłości i jeszcze raz miłości. Nie trzeba mieć pieniędzy, luksusów czy kawiorów w lodówkach. 20-latka nie musi być gorszą matką od tej 30-latki po studiach z dobrą pracą. Ważne, by znać priorytety. Trzeba po prostu poczuć, że się jest gotowym ))

Syn ma 5 miesięcy. Dużo nie zarabiamy. Ja mam macierzyński 1000 zł pracowałam na 3/4 etatu a mąż ok 2500 więc bez szaleństwa. Wynajmujemy mieszkanie za 1000 + rachunki. Różowo nie jest ale dajemy radę. Starcza nam na życie i na drobne przyjemności. Zanim coś kupimy musimy się zastanowić jak to wpłynie na budżet, powoli stajemy się łowcami promocji