Żona chce mieć koniecznie drugie dziecko,ale.....

Smutna i szara polska rzeczywistość a wszystko przez brak kasy.
Porozmawiaj z żoną poważnie o swoich obawach, bez krzyków wytłumacz jej na spokojnie waszą sytuację finansową : ile zarabiasz i ile tracicie na wydatki. Jeśli trzeba- zrób listę i jej przedstaw, może Ona nie jest świadoma jak poważne macie problemy.
Jeśli Ci zależy na ratowaniu małżeństwa - poszukaj dla Was porady małżeńskiej.

Alfa alfa:taka rozmowa była i to niejedna i nic to nie dało. Mam ją na kolanach prosić by łaskawie poszukała jakiejś pracy?

Eljolu,gratuluję doskonałej pamięci.
Co robię? Może biorę na przeczekanie bo łudzę się że to wszystko ulegnie jakimś diametralnym zmianom na lepsze?. Może nie mam w sobie tyle silnej woli by to rozwiązać jednym rozwodowym papierkiem?
Może. Jestem idealistą trochę i wierzę w pozytywne zakończenia. Czy bycie z kimś tylko po to by nie krzywdzić dziecka nie jest lepszym wyjściem?
Nie wiem.
Żona nie jest partnerką,przyjaciółką. Może dlatego była historia (nie domknięta na 100%) z przyjaźnią i niedalekim stalkingiem? Bliżsi wydajecie się wy,na forum niż żona śpiąca w sąsiednim pokoju.

Wyobraz sobie jaki bys mial swiety spokoj gdybys z zona nie mieszkal i nie byl juz w zwiazku
Ja bym uciekla.
Jesli to jest tak jak mowisz to ja cie chromole, po co sie meczyc?

Smutne to wszystko skalny, ale taka jest polska rzeczywistość. Hmm ..nie martw się stary.Ja myślę że powinieneś najpierw wstrząsnąć żoną (oczywiście nie w sensie fizycznym). Jeżeli spokojne rozmowy i argumenty nie pomagają, a prowadzą do kłótni, to nie masz co dalej się frustrować.
Jest na pewno coś co możesz zrobić i zmusi ją do zastanowienia nad wami i poważnej rozmowy.

Wybacz Skalny, że tak z grubej rury, myślałeś o wazektomii? Druga sprawa: żona nie martwi się co będzie gdy Ty np. zachorujesz, albo nie daj Boże umrzesz ( czego absolutnie Ci nie życzę).
Skoro Ty twierdzisz, że z pieniędzmi krucho, brakuje od wypłaty do wypłaty, to jakim cudem żona chce wygospodarować fundusze na drugie dziecko?
Mam dwoje dorosłych, studiujących facetów. Przedszkole kiedyś kosztowało grosze, książki można było kupić używane. Obecnie te koszty są o niebo wyższe, właściwie nastolatek bywa studnią bez dna. Żona ma świadomość w tym zakresie?

Masz problem jak wielu Tobie podobnych. Żony obawiają się, że nie poradzą sobie w pracy, ewentualnie nie chcą jej w ogóle podejmować. Dziecko jest rodzajem usprawiedliwienia dla tkwienia w domu. Wiesz jak jeden z mężczyzn sobie z tym poradził? Powiedział żonie, że nie będzie jej wypominał siedzenia w domu, jakoś sobie poradzą we trójkę, ale tylko we trójkę!

Skalny, miałam na myśli poważną chorobę, uniemożliwiającą zarobkowanie, wyrywającą z kieszeni ogrom pieniędzy. Co zrobiłaby żona, zapytaj o to, bo mnie się w głowie nie mieści taki brak wyobraźni.
Żona niech też odpowie na pytanie: dacie radę przeżyc z jednej emerytury?

Czytałeś może wypowiedzi kobiet, odnośnie kwoty za jaką może przeżyc rodzina? Niektórym 2500 zł  ( czteroosobowa rodzina mieszkająca pod jednym dachem z rodzicami ) wydaje się wystarczające. Natomiast mężczyźni z którymi pracuję uważają, że powinno byc chociaż 1000 zł na głowę.

Wiesz co Skalny, to nie nowa choroba, to strach przed tym, że się nie uda, że ileś tam razy zostanie wyśmiana, że wytkną jej jakieś braki. Rozmowa o pracę, o ile taka się trafi, bywa upokarzająca. Rekrutujący nie nakładają białych rękawiczek, nie cackają, chcą nową cytrynę do wyciśnięcia.

Lata temu pisywały na forach pewne młode i przebojowe kobiety. Jakże ja chciałam byc jak one. A teraz? Wszystkie chcą jednego: niech mąż znajdzie lepszą pracę lub znajdą następnego, który by je utrzymywał. Szok i niedowierzanie, co się takiego stało? Otóż przegrywają w pracy z młodszymi, lepiej wykształconymi, nie mają takiego przygotowania do wyścigu o stołek, jak te młodsze. To smak porażki, bo kiedyś one wygryzały, dziś zostały same wyautowane. Wielkie upokorzenie, bo kiedyś taki socjolog, filolog coś znaczył, teraz ma kasę w Biedronce obsługiwac? Wiem jedno, dopiero taka prawdziwa bieda zmusi do ruszenia za pracą.

Rozważ na spokojnie, co Ci odpowiada, jak daleko możesz się posunąc. Szkoda życia, z drugiej strony alimenty Cię zrujnują, bo na żonę też będziesz zmuszony płacic. Porozmawiajcie ze sobą tak mega szczerze. Nie krzycz, nie obwiniaj, argumentuj. Dziecko pójdzie do szkoły, problem z dostaniem miejsca w przedszkolu odpadł. Nasz kraj jest w tym względzie okrutny, nie masz pracy, to i miejsca w przedszkolu, a jak nie ma gdzie pozostawic dziecka, to jak isc do pracy. Ręce opadają.
Gdy teraz żona zostanie matką, to obawiam się, że nigdy do pracy nie wróci. Nie wiem gdzie mieszkacie, ale są nawet duże miasta mające duże bezrobocie. Niestety kobiet nie chcą przyjmowac. A dlaczego? Strach przed pójściem rzeczonej na macierzyński, zwolnienia, brak dyspozycyjności.

Napisz co wskórałeś.

Czy między wami kiedykolwiek było jakieś uczucie? Nigdzie się tego nie mogę doczytać. Jeśli nie, topo co było tworzyć związek, ze strachu przed samotnością?

Myślę że uczucie było ale im dłużej byliśmy małżeństwem tym bardziej docierało jak bardzo się różnimy.
Gdyby uczucia nie było to i syna by nie było. Czy to co jest teraz jest formą ucieczki przed samotnością?
Na pewno po części tak.
Nie sądzę bym kiedykolwiek mógł mieć inną żonę. Koleżankę,przyjaciółkę na pewno tak  ale prawdę mówiąc nigdy nikogo takiego nie było obok mnie i nie ma na to widoków.
Widoki może i były (co było jakby pochodną tego co w małżeństwie) ale skończyło się i do tej pory to leczę
ale to już inna historia.

Nie wyobrażam bo nie wierzę że motylki się pojawią kiedykolwiek. Jakikolwiek związek z kimś to ogrom pracy,czasu i chęci. Nie wszedłem na forum by znaleźć sobie kogoś na miejsce żony. Nie wierzę bym mógł kogoś pokochać i to z wzajemnością.
Może kiedyś uda mi się znależć jakąś powierniczkę myśli (najlepiej by działało to w obie strony). Może...

Spróbuję uderzyć do poradni małżeńskiej ale na Nfz. W takiej dziurze jak Łódź pewnie coś znajdę.
Ale sam bo żona uważa to ze mną coś nie tak a z nią wszystko dobrze.

Rozwiedź się. Nie ma sensu udawać przed dzieckiem, że jesteście kochającą się rodzinką, Twój syn wszystko widzi i rozumie. Wiem co mówię, bo miałam podobną sytuację w rodzinie, moi rodzice nigdy nie okazywali sobie uczuć i wiedziałam, że się nie kochają. Na szczęście tata znalazł sobie kobietę, w której się zakochał, rozwiódł się z mamą i dopiero wtedy zaczęłam lepiej rozumieć na czym polega związek, miłość etc. A tak w ogóle to bardzo mnie jedna rzecz ciekawi: dlaczego wszyscy tu zakładają, że w razie rozwodu to matka ma przejąć opiekę nad dzieckiem? Dlaczego ojciec nie może? Zwłaszcza, że on ma pracę i ma za co to dziecko utrzymać, w przeciwieństwie do swojej żony. Wkurza mnie taki stereotyp, że niby matka się lepiej zajmie dzieckiem.

Szacowna kaisa,bo w tym kraju nawet najgorsza matka jest MATKĄ a ojciec może sobie co najwyżej wywalczyć kilka godzin w miesiącu by widzieć się z dzieckiem. Chore ale prawdziwe....

Nie ma żadnej zdrady i nie było.
Nigdy.
Mogę chronologicznie ustawić kobiety które zwróciły moją uwagę ale nigdy nikogo nie zdradziłem.
Żona czasem mówi że znajdzie innego ale tylko mówi. Nie wiem czy bym jej zdradę wybaczył.
Katarzynko(jak na ironię masz imię jak żona),tu idzie o kasę,o syna,o brak aktywności zawodowej,o frustrację żony i jej choleryczny charakter,o wszystko. Pewnie stabilność finansowa by pomogła bo i praca by była i wyjście do ludzi.

Roczne dziecko sam?  Nie wiem. Ale chyba bez pomocy rodziny by się nie obeszło bo siłą rzeczy kompletnie samemu byłoby ciężko. Co nie znaczy że to jest niemożliwe.

Dużo racji w tym co mówisz. Dojdzie do tego że jak bieda naprawdę przyciśnie to wtedy się ona weżmie.

Pewnie jakby miała to by się w niej odnalazła. Ale jak ząb boli to idziesz do dentysty czy czekasz aż będzie za późno?
Na temat finansów była niejedna rozmowa i nie dwie. Wiem że to mało ale tak właśnie jest. I w/g urzędasów i tak jesteśmy za bogaci bo rodzinnego nie dostaliśmy. Biorą dochody 2lata do tyłu i nikogo nie obchodzi co jest teraz. Brakło ze 20zl do progu dochodowego.
Na pewno poczucie bliskości istnieje i są dni gdy się przytulamy ale na ogół jest mur. Gdy są widoki na coś więcej to ona prze do przodu a ja hamuję bo mam w psychice ^co będzie gdy...^.
Ona często wmawia mi że pewnie kogoś mam i za wszelką cenę usiłuje to sprawdzić ale z góry skazana jest na porażkę. Nie zdradzam żony w żaden sposób choćby bardzo tego chciała. Jestem monogamiczny aż do bólu.

To gdybyście mieli więcej pieniędzy to zdecydowałbyś się na drugie dziecko z kobietą, której nie kochasz i z którą nic poza dzieckiem Cię nie łączy?

Leilo,dobrze mówisz. Tak powinno być. Ale już dzisiejsza próba porozmawiania skończyła się awanturą i jestem ^tutaj wypikać^ bo zawracam jej głowę pierdołami.

Leebee,opieram się trochę na założeniu że jej pójscie do pracy,wyjście z domu spowoduje zmianę nastawienia nas do siebie. Mniej frustracji,kłótni może uspokoić to co się dzieje. W gruncie rzeczy chyba na dnie jakieś uczucia w nas pozostały ale są tłumione przez codzienne udręczanie. Utopia?

Czyli jesli moze uniknac tego typu zobowiazan to jest wszystko wspaniale, tak?

Dobra no to krotko...zycie jest jakie jest i jesli zona chce miec drugie dziecko to ja bym jej zasugerowala zeby na nie sama zarobila.
Ksiezniczka jedna...ona se bedzie w domku siedziec (a jak! cieplo, milo, wstawac rano nie trzeba, z ludzmi widziec) a ty masz zapitalac bo jak nie to ona ci w domu sajgon urzadzi.
Normalnie az sie prosi zeby walnac az sie gwiazdy pokaza...

A ty co wlasne jaja polknales ze nie umiesz fochow ukrocic? Panna wrzasnie a ty ogon pod siebie i cicho?
To wasze malzenstwo jest...nietradycyjne (czytaj ja bym oknami uciekala gdyby moj zwiazek tak wygladal), wiecej w nim dziur niz w przezartym przez mole swetrze. Jestes pewnien ze jest jeszcze co ratowac?
Syn ci podrosnie i bedziesz mial nastepnego tyrana w domu. Warto?

Z tą doniczką to serio, czy trochę koloryzujesz? Jeśli serio, to co to za związek?
Sam widzisz, że synuś się "kształtuje". Dużo czasu przebywa z matką, z niej czerpie wzory, aby patrzeć jak od niego doniczką oberwiesz. Widzi że matka niema do Ciebie szacunku, nie będzie miał i on.

Na moje oko, w waszym związku pierwsze skrzypce gra żona, a ty tańczysz jak Ci zagra. Przyzwyczaiłeś ja tak, dla świętej zgody.
Męczysz się z tym, ale nie umiesz tego zmienić i czujesz się niespełniony.
Masz zamiar tak całe życie przemęczyć?

No dobra, żona się awanturuje, dostaje histerii jak wspominasz o pracy, ale... próbowałeś jej zadać proste pytanie typu "dlaczego nie pójdziesz do pracy"? Podała Ci jakiś konkretny powód, dla którego nie chce pracować? Zapytaj ją o to, po prostu powiedz, że chcesz zrozumieć jej tok myślenia. Zakładam, że logicznych argumentów nie ma, stąd awantury, ale ją zapytaj, może właśnie jak ją złapiesz na tym, że Ci nie umie odpowiedzieć to jej się głupio zrobi i się zastanowi nad sobą.

Zadałam sobie trochę trudu i sprawdziłam oferty pracy w Łodzi. Jest kiepsko, generalnie praca dla facetów, a dla kobiet jeśli już, to z orzeczeniem. Spróbowałam pójść jej tokiem myślenia.Twoja żona Skalny boi się, więc postanowiła przeczekać zły okres. Urodzi dziecko, czyli łapiecie się na rodzinne, dofinansowanie wyprawki, obiadów w szkole, jakieś niewielkie stypendium dla starszego. Nie wiem, może coś pominęłam. Dobrze kombinuje, ale tylko na krótką metę. Tak jak teraz jest trudno o etat, w przyszłości nie będzie lepiej, a lata lecą. Niestety nie pomoże nic, bo małe dzieci-małe koszty, duże dzieci-sporo większe koszty.
Żona nie myśli przyszłościowo. Znajdź tą informację ze ZUS, o przewidywanej wysokości Twojej emerytury. Przy wysokości płacy 1700 zł świadczenie może w wersji optymistycznej wynieść 700zł. Źle i biednie to dopiero może być. Uzbieranie przez nią wymaganych lat pracy zajmie o wiele więcej niż ona myśli.

Wiesz na co liczy Twoja żona? Że nie wytrzymasz tego nerwowo i znajdziesz lepszą pracę albo wyjedziesz. To są moje domysły, nie wzięły się znikąd, a z wypowiedzi innych kobiet. Owszem, są sensowne i byłyby wskazane, ale tu nie ma małego dziecka, którym trzeba się opiekować. Ona też powinna wnieść jakiś wkład finansowy do rodziny.

Jak żona obstaje przy swoim, niestety rozwód. Pozostaje porada prawnika, gromadzenie dowodów( jakoś tą chęć rozwodu trzeba uzasadnić). Ktoś proponował terapię, wątpię by pomogła. Psycholog nie wbije do głowy rozsądku, może nauczyć komunikacji. Jeśli napomkniesz o rozwodzie uważaj, żona też będzie zbierać kwity. Wystarczy, że napisze na pewnym forum, już ją tam przeszkolą.
Co do rozwodu, to masz dwie opcje: bez orzekania o winie ewentualnie z orzeczeniem jej winy. Skutki: w pierwszej wersji będziesz płacił alimenty na dziecko, ewentualnie na niepracującą żonę (obowiązek wygasa po 5 latach), w drugim tylko dziecko. Żona udowodni Tobie winę, możesz do końca życia płacić jej alimenty.

Przemyśl wszystko, a jeśli coś pokręciłam, niech ktoś sprostuje.

Jaguar. Wiem o czymś takim. Ogólny schemat jest taki że jak kobieta bije to chłop to nie chłop a cała sytuacja wywołuje politowanie i drwiny. Skecz Kabaretu Młodych Panów o facecie bitym przez żonę się przypomina.

Oj Skalny, zgaś tą pewność co do rozwodu z jej winy. Tyś jeszcze niczego nie widział. Oficjalnie nikt na forum z rozwodami nie chce za wiele zdradzić. Poza - jedne polecają drugim adwokatów, biegłych, zdradzają sposoby i pouczają.

Mam nadzieję, że wspominasz o niskich alimentach na żonę, bo na dziecko to chyba tylko ( dobrze, że nie słyszycie) żałuje.

Teraz niech się kobiety nie dziwią, że mężczyźni ślubowi niechętni. Trafisz źle, same kłopoty oraz widmo niedostatku.

Zgadzam się z Różą,mało że egoistka to niezrównoważona psychicznie.Ta akcja z doniczką to chyba świadczy  o poważnych zaburzeniach.Wydaje mi się że w tym związku to ty dajesz a ona bierze kompletnie się z tobą nie licząc.Jeśli faktycznie boi się tego pójścia do pracy bo ma jakieś opory to powinna gospodarować tą kasą co jest i siedzieć cicho a nie wymagać drugiego dziecka. Argument że  załapiecie się na rodzinne itp. jest  bez sensu bo to śmieszne pieniądze i na pewno nie wystarczą na utrzymanie dziecka.Pozostaje  ci rozwód albo   walnij pięścią w stół i powiedz że ma się zacząć z tobą liczyć.Tylko nie wiem czy to coś da skoro tyle czasu wchodziła ci na głowę.Pewnie znów dostanie histerii.A czy ty ją jeszcze kochasz ?Czy  gdyby nie zła sytuacja finansowa to chciałbyś z nią mieć to dziecko?

Oboje jesteście nieszczęśliwi. Kto wie, moze żona znalazłaby takiego, który z radością spełniłby jej życzenie niepracowania. Ty też mógłbyś ułożyc sobie życie.

Są tacy, którzy uważają, że finanse nie są ważne, jakoś ciągną tu i teraz, zupełnie nie myślą o przyszłości. Ty Skalny myślisz, że nie doczekasz emerytury. Mój tesc też tak ględził i ma się dobrze, na emeryturze od ponad 30 lat. Tylko, że my jesteśmy szczęściarzami z mężem, nie musimy rodzicom pomagac finansowo, mają godne emerytury. W przyszłości tacy jak Twoja żona będą wyciągac do dzieci rękę. Z pewnością syn ze synową będą z tego powodu szczęśliwi. Bieda rodzi biedę, niedostatek pociąga za sobą niedostatek.

Mówiąc że nie dożyję emerytury mam na myśli to że w chorym kraju chorzy ludzie którzy odpowiadają za emerytury zrobią wszystko byśmy ich nie dostali. Nie wierzę w to że cokolwiek dostanę.
Nie zamierzam się wieszać czy skakać z mostu.
Nie rozmawialiśmy o emeryturze bo prawdę mówiąc żyjemy dniem dzisiejszym a to co będzie za 30 lat to straaaaaasznie daleko.

Faktycznie zrobię trzęsienie ziemi bo innego wyjścia nie widzę.
Martwię się o syna. Jak słyszę że nie lubi jak chodzę do pracy to po prostu mięknę. Chodzę i wtedy nie spędzam czasu z nim. A tak nie spędzać przez ileś miesięcy??

Nie wiem co będzie jakby mi się coś stało. Ona MUSIAŁABY się podnieść i to nie podlega dyskusji.

No i minął październik. Jest listopad.
Nic się nie zmieniło. Jesteśmy wrogami dla siebie. Staram się dorobić i nie prowokuję awantur.
Ale ona zupełnie inaczej się zachowuje jak mnie nie ma i jak jestem
Jutro jadę do sądu po niezbędne dokumenty...
Syn wszystko widzi i na pewno chciałby mieć oboje rodziców za wszelką cenę.
Ale ja już psychicznie nie wyrabiam....
Nie będziemy się męczyć ze sobą...
Z tego wszystkiego formalnie się rozpadam. Nic mnie nie cieszy i ogólnie czekam aż to wszystko się skończy. W dodatku głupie myśli mną targają cały czas...  Myśli o wyjeździe tam gdzie nie ma netu,tv,telefonów itd....
Proszę o jakieś wskazówki odnośnie rozwodu. Chcę się rozstać pokojowo i by jak najmniej boleśnie syn to odczuł.....

Adwokat juz nawet nie dobry ale po prostu doskonaly.
Jak uda ci sie wlasny kuper obronic to bede pelna podziwu....dla adwokata.
Zawczasu zacznij sie przygotowywac do mysli jaki to jestes zboj, okrutnik, noegodziwiec, skapiradlo i sadysta.

No i mamy jakby odwrocony scenariusz.
Nagle jestem kochany,powinienem byc jej przyjacielem itd.
No formalnie najlepsza zona na swiecie. Grunt sie pali jej pod nogami.
Nawet rozmawiac by chciala.
Zahaczylem o ksiedza.
Jestesmy winni bo nie miedzy nami Boga i moglibysmy to odbudowac.
W/g niego jestem niewierzacy bo nie chodze na msze co niedziele i sie nie spowiadam.
Przywyklem ze jestem sk.....,ch...... i paroma innymi wiec przywyklem.
Oczywiscie zona zabiera syna i na zawsze zero kontaktu. Tak wykombinowala.

Żona z tymi groźbami, że zabierze syna to niech sobie tyłek wypcha. Aż mną z nerwów zatrzęsło. Co za głupie pindy po tej ziemi chodzą.
Nie daj się zastraszyć, to nie jest takie proste jeśli nie pijesz, nie bijesz i masz z synem kontakt. Najlepiej to nagrywaj te wszystkie wyskoki.

Postaw jej sprawę jasno - albo się bierzesz za robotę, albo koniec FINITO. I jak znów zrobi awanturę to odejdź, nie rzucaj słów na wiatr.
A te całe gadanie o tym, że żonka się boi rozmów kwalifikacyjnych i inne dyrdymały, to można między bajki włożyć. Do zamiatania ulic wielkich rekrytacji nie trzeba. Jakby zaradna była i CHCIAŁA to by już trójkę dzieci miała a dorabiała pilnując w "domowym przedszkolu" dwójki obcych.

Przyjaciela nie ma sie z urzedu.
Nie ma obowiazku byc jej przyjacielem.

O kilka lat chyba za pozno, nie?

Daruj sobie zakonne talatajstwo.
Wlasnie takie oderwane od rzeczywistosci dyrdymaly uslyszysz.

A i owszem.
Przywyknij do tego zes najgorszy na swiecie
Im szybciej tym lepiej wyksztalc sobie twarda skore na odwloku zebys kopniakow nie czul.
Nie jestes najgorszy, po prostu osiagnales swoje granice i tyle.
Opinia jednej osoby nie ma sie co przejmowac.
Jestes wspaniala, troskliwa osoba ktora zbyt dlugo zajmowala sie kims innym i nie zaspokajala swoich podstawowych potrzeb. Za takie poswiecenie zasluguje sie na nagrode a nie na baty.
Zawsze znajdzie sie ktos kto bedzie o tobie myslal w kategoriach kociego gowna na perskim dywanie....ale tez zawsze znajdzie sie ktos kto zobaczy w tobie nieoszlifowany brylant