Nie warto dawać szansy - moja historia

Secondo1
bez komentarza

TEO, jak piszesz posty też się długo zastanawiasz zanim coś napiszesz ? To jak tak, to lepiej przestań tyle myśleć. Szkoda czasu na czynności nie przynoszące skutków.

Że nie zrozumiesz to pewne, ale tak asekuracyjnie: Mika nie wepchała się w niczyje życie, żadne buciory. Poszerzyła tylko laluniom męża horyzonty ich wiedzy. Tyle.
Zasadzniczo, wcale nie musiała czuć się zdradzona, skrzywdzona by tak zrobić. Równie dobrze mogła je trochę doinformować z grzeczności. Proste ?

W sumie nie mogę się doczekać tego wyjazdu bo też uważam, że pomoże bardzo.

Będzie kolejnym krokiem w uwolnieniu się od złych emocji.

Jak bardzo zazdroszczą wszystkim tym co rozstaja się a nie mają dzieci.
Nie ma go już z nami w mieszkaniu i to jest ekstra ale i tak niestety jestem skazana na kontakty z nim ... i jest mi okropnie.
A niestety widzę go albo rozmawiamy prawie każdego dnia bo są rożne sprawy do załatwienia albo odbiera/odprowadza młodego ...

To wszystko jest we mnie jeszcze na tyle świeże, że nie jestem w stanie na niego patrzeć

Mika to normalne. Pamiętam jak ja musiałam z byłym się spotykac bo niby majątek mieliśmy podzielić.... Naprawdę miałam odruch wymiotny jak mówił że należy mu się połowa mieszkania I całej reszty nie dostał nic. Mieszkanie było moje oddziedziczone po babci, samochód kupilam sama jeszcze przed ślubem a wspólne miałam tylko jego długi wydawał na kochanice a potem ja musiałam spłacać... Ale z tego też udało mi się uciec:) rozwód z jego winy jego długi i sam spłacał potem mnie nachodził, groził, wybił mi nawet szyby w oknach w mieszkaniu... Pobił jak wracałam z pracy... I jeszcze wiele innych przykrych dla mnie rzeczy się zdarzyło dlatego uciekłam z mojej miejscowości.... Dopiero tu odzyskałam spokój, przestałam się bać I oglądać się za siebie gdy wracałam do domu.

Ale to już minęło....

Zgodnie z moją ulubioną zasadą życiową, o której czasami zapominam - ba no w końcu człowiekiem jestem więc niedoskonałość jest wpisana w moją naturę - efektem Pollyanny szukam dobrych stron mojego obecnego stanu. Ale nie takich prostych tłumaczeń - o pozbyłaś się mika_ika tego drania to już Cię tak nie wpieniają gary w zlewie bo na kogo masz się niby wpieniać? No wiadomo, że nie na siebie, bo tylko Ty i Twoje dziecię co jeszcze nie potrafi zmywać to naprodukowaliście no więc mika_ika Twoje brudne talerze tylko i wyłącznie Twoje to je zmywasz sama ;P

Raczej takich może bardziej egzystencjalnych trochę bardziej. Cierpię. Nie śpię. Smutno mi, tak po prostu. Została mi taka czarna dziura w sercu.

No więc skoro tak sama siebie tak bardzo opuściłam, tak zupełnie sama siebie się wyrzekłam to może samą siebie, tą dawną trochę odnaleźć zdołam. Wygrzebałam zeszyt, taki stary, starusieńki (mój Boże kiedy to było!) gdzie zapisywałam sobie różne fajne cytaty lub wiersze lub jakieś super mądre sentencje ze staroświecko brzmiącej łaciny lub też innego bardziej żywego języka

I tak wertując kartki trafiam na jakieś kilka stron o cierpieniu. Wybrałam te, które najbardziej pasują do mojego obecnego stanu i w jakiś sposób się z nimi utożsamiam:

Cierpienie uczy prawdy o życiu. Budzi człowieka z marzycielstwa. (F. Nietzsche)

Cierpienie oczyszcza dusze, ułatwia oderwanie od przywiązań, niszczy zło moralne. (P. Teilhard de Chradin)

Cierpienie pozwala człowiekowi zdobyć świadomość siebie samego i doświadczyć własnej odrębności. Uczy bowiem poznawania własnych granic. Cierpienie uczy nas o naszym własnym istnieniu. (M. de Unamuno)

Cierpienie kruszy w człowieku zarozumiałość i pychę. (H. Elzenberg)

Cierpienie wychodzi ludziom na dobre, albowiem szybciej prowadzi ich do doskonałości. (G. W. Leibniz)

Każdy człowiek ma swoją określoną pojemność na cierpienie. Kiedy zostanie przekroczony w nim "strop" cierpienia, nie reaguje on już na dalsze ciosy. (a to nie wiem skąd)

Przyszłość to zdanie, które zacytowałaś też ale w przeciwieństwie do Ciebie nie czuję się silna ... jeszcze. Na razie trwam jakby w zawieszeniu. Już tą moją siłę widzę tak trochę, tak jakby na horyzoncie i może kiedyś tam dotrę

Na razie najbliższe są mi te dwie sentencje:
Cierpienie uczy prawdy o życiu. Budzi człowieka z marzycielstwa.
Cierpienie kruszy w człowieku zarozumiałość i pychę.

Godzę się z tym czemu nie mogłam sprostać: że nasza miłość nie była taka wyjątkowa, że trzeba miłość było pielęgnować i chuchać i dmuchać na nią każdego dnia, że nie jest czymś danym na zawsze. A to właśnie pycha i zarozumiałość mnie zgubiła bo sprawiła, że nie mogłam uwierzyć, że oto miłości już nie ma, że znikła gdzieś po drodze, umarła. A z jego strony rozmieniła się na drobne w najbardziej obrzydliwy ze sposobów. A kiedyś dałabym sobie "rękę obciąć" tak byłam go pewna. No cóż dobrze, że nigdzie tego głośno nie zadeklarowałam bo bym tej ręki już nie miała ;D No a przyda się jak nic w obecnym nowym życiu - chociażby do noszenia zakupów samej ;D

Przyszłość no niby tak ale ja ostatnio poznałam rozwinięcie tej sentencji i od tej pory już nic nie jest takie samo ;D

"Pół świata tego kwiata ... tylko szkoda, że połowa to ch..e". :DD Tylko ciekawe jak to interpretować czy połowa świata czyli generalnie to wszystkie te "kwiaty" czy połowa tych kwiatów co by znaczyło, że druga połowa tej połowy powinna być normalna co daje jakąś nadzieję ;P

Ano właśnie trzeba przede wszystkim kochać samego siebie bo to zapewne jedyna miłość, która nas nie zdradzi

A z tymi wszystkimi innymi miłościami to różnie bywa ;D
I chwilą się należy cieszyć. Wczoraj moje dziecię mi powiedziało: "Kocham Cię na 100% i nieskończoność dni". Zapamiętam to sobie ... bo to pewnie już też długo nie potrwa. Jeszcze kilka lat i się nasłucham jaka matka - zołza jestem ;D

Z kotami sprawa jest jasna - tu przynajmniej wiem, że tak mnie lubią, bo żarcie daję i jak mają taką potrzebę to pomiziam po futrze. Wiadomo, że to miłość zupełnie interesowna, więc zasady są jasne od początku do końca.

Mieszkanie porządkuję przed wyjazdem. Raju ile rzeczy do śmieci idzie - stąd też wniosek prosty - mieszkałam ze śmieciami i mi to nie przeszkadzało? Podobnie jak w uczuciach - porządki - ile spraw trzeba podomykać, wywalić, pozamiatać

Jest taki fragment filmu z Georgem Clooneyem "Up in the Air" i z większością tego się zgadzam i jakoś to pasuje do mojej sytuacji:

http://www.youtube.com/watch?v=UsRP9EUrXjo

Jedna z moich ulubionych sentencji to: Omnia mea mecum porto - Wszystko co moje niosę ze sobą. Szkoda, że na jakiś czas o tym zapomniałam ale teraz robię chuch i dmuch i spod kurzu jako żywa wyłania się sentencja, no prosze niby łacina taka martwa a wiecznie żywa ;D

Fakt, trzeba przede wszystkim kochać siebie a później bliźniego swego JAK siebie samego.
Ech, miłość jednak nadaje innego, głębszego wymiaru naszemu życiu.
I niekoniecznie mam na myśli miłość własną.

A z tymi chwilami i dzieciakami to faktycznie zabawnie bywa.
Mój prawie 10latek dzisiaj z rana: "mamuś jestem pewien, że 99% ludzi potwierdziłoby, że jesteś najpiękniejszą mamą na świecie", i za chwilę już odchodząc: "i chyba jasne, że ten 1% to frajerzy"