Gdzie spotkać wolnego mężczyznę?

Żeby poznać jakąś dziewczynę potencjalnie zainteresowaną znajomością, po pierwsze powinieneś zmienić look i zadbać o siebie. Myślałeś o tym by zacząć biegać? Mogłabym Ci udzielić cennych wskazówek jak zacząć. Po pewnym czasie mógłbyś oddać garderobę pięćdziesięcioletniemu wujkowi.
Myślę, że to by na początek o 500% zwiększyło twoje szanse na poznanie kobiety zainteresowanej rozwojem znajomości.

A jak wyjdzie, że jesteś?

Czyli można już gratulować?

Spoko spoko, a śpioszki jakiego koloru kupować? Niebieskie, czy różowe, a może i te i te?
Żartuję oczywiście, wydajesz się po prostu bardzo fajnym facetem i takie marudzenie do Ciebie nie pasuje, po prostu.

Wiesz, wszyscy są fajni kiedy nie marudzą.
Taki to już mój styl. Mix. Raz dominujący, nieprzystępny, a raz dobry i romantyczny. Raz narzekam, a raz jestem optymistą który bierze świat garściami. Nie wiadomo kim jestem, ja też nie wiem.

Co do ciuszków to w różowe chłopa ubierać nie będe. Od początku czarno-biały ubiór. Jakis kontrastowy, wyrazisty.

Ale do ginekologa? Myślałem o chirurgu.

Witaj Życzliwa ja też ostatnie wolne dni już sama nie wiem co robić hehe najwidoczniej wolę być zajęta obowiązkami hehe.
Thepass aż dwa razy sprawdziłam jak się ja w końcu przywitałam

Pisałem, że chodzi nie tylko o kobiety, a poza tym z tej wiadomości wynika, że wygląd jest jednak najważniejszy
'Look' - nie bawmy się w kobiety smarujące twarz i włosy farbami, dobierające każdy element ubrania do pozostałych, i wtrącające zagraniczne słowa do polskich dyskusji
Dbać o siebie - jest mi wygodnie, nie jestem kłopotliwy dla samego siebie ani dla otoczenia, co najwyżej czasem nie chce mi się ogolić albo skrócić włosów (i rosną cierpliwie przez pół roku ). Wobec tego nie wiem, czego brakuje
Biegać - odkąd pracuję, nie bardzo mi się chce, ale wcześniej zdarzało mi się przebiec kilkaset metrów szybkim tempem (ale pies i tak zwykle był szybszy). Więcej naraz lepiej nie, bo znowu zepsuję sobie kolana i w ogóle nie będę się ruszać Za to do pracy jeżdżę na rowerze, a we wszelkie inne miejsca chodzę pieszo (pomijając wyjazdy do Wrocławia i wielkogabarytowe transporty). Chętnie wybrałbym się czasem połazić do lasu czy w inne góry, gdyby tylko było z kim. 30 kilometrów do przejścia w jeden dzień to nie jest dla mnie problem. (Ostatnio po łącznie godzinie spaceru z kimś usłyszałem od niego, że jest bardzo zmęczony tym chodzeniem - a ja nie czułem jeszcze wcale zmęczenia ). Jakich porad mam oczekiwać?
Ubrania - mam tylko wygodne, podobają mi się, ale niestety ciągle zużywają się i trzeba je zmieniać (ostatnio zużywają się nawet częściej, bo mimo dobrej sytuacji finansowej zwykle bardziej podobają mi się te tańsze i niezbyt trwałe ). Dawniej w domu i w ogrodzie bardzo często chodziłem w takich bardzo zniszczonych, brudnych (farby, smary, nie schodzące w praniu) i dziurawych - dlatego, że były bardzo narażone na dalsze zniszczenia - ale ostatnio to zmieniłem, choćby dlatego, że w opisany sposób spędzam dużo mniej czasu niż wtedy
W każdym razie i tak wyglądam lepiej od kolegi ze studiów, który to co dwa tygodnie miał inną dziewczynę (ale każda poprzednia bardzo narzekała na jego lenistwo)

A ja uważam, że to nic nie zmienia. Nie da się tak po prostu umówić, że jesteśmy przyjaciółmi. Już pomijam kwestię taką, że przyjaciel to ktoś bardzo bliski. Nawet się nie da tak ustawić z góry znajomości na koleżeństwo. W dodatku jak rozumiem to znajomość z portalu randkowego. No i z tego co czytam, to jest tylko "manewr", a więc ma służyć potencjalnemu wejściu w coś głębszego. Idę o zakłada, że kobieta dokładnie w ten sam sposób myśli. Całe mówienie o "koleżeństwie" ma za zadanie tylko rozluźnić atmosferę, a w rzeczywistości i tak oboje przyjdą na spotkanie z myślą "a może coś z tego będzie".

Ale oczywiście, Szarlotko, możemy się założyć

Czasem własnie zdarzy mi się zaczerpnąć kilku powiedzonek z tego rejonu, choć daleko do śląska przecież nie mam :>
Trzeba sobie ubarwiać

anty nawet jakby - to przecież luzuję. W kazdym aspekcie idę o to, że bedziemy sie kolegować, jak sie jej zachce spotykać. Ona moze mnie ocenić pod kątem czegoś więcej, a niech ocenia - co mnie to obchodzi? Dalej rozwijamy znajomość, jak gdyby nigdy nic. Szkoda tylko, że jest ładna, bo ciężko jest traktować kobiete aseksualnie gdy się podoba, mimo że można założyć drugie.

Nie będę się zakładać, bo może masz rację. Mimo wszystko, uważam że jest większa szansa, bez takiego klasycznego,wrednego droczenia się Thepassa poznać dziewczynę, która nie szuka tylko przygody. Oczywiście istnieje możliwość,że ona w ogóle nic nie szuka.

Ja raczej nie proszę o wskazówki, raczej piszę o swoich spostrzeżeniach. A jeśli już mi się to zdarzyło, to nie przypominam sobie, abym od kogoś otrzymał bezpośrednią odpowiedź A opinie na temat mojego wyglądu biorą się najpewniej z wątku na forum, w którym raz pokazałem swoje cztery zdjęcia. Trochę mała ilość danych, wobec tego nie wiadomo, czy ta informacja jest gorsza, czy lepsza, czy zgodna z rzeczywistością
Wizerunek - to to, jak, za kogo, się jest uważanym przez innych, a nie kwestia wyglądu. Przynajmniej tak mi się wydaje. Wobec tego jak wpływa się niego, pojawiając się po raz pierwszy w różnych społecznościach?

No to co, że jej się podobał kolega? Równie dobrze Ty mógłbyś się jej spodobać, gdybyś przejawiał większa inicjatywę.
To że na pierwszy rzut oka przypadł jej do gustu kolega, nie znaczy iż nie miałbyś u niej szansy. Trochę inicjatywy....

Kiedyś na mojej urodzinowej imprezie mojej dobrej koleżance wpadł w oko mój kuzyn-klasyczna dusza towarzystwa, ale ona nie w jego typie, za to , na nią się zapatrzył jego najlepszy kumpel-miły, nieśmiały, niepozorny. Kuzyn kumpla kopnął w tyłek, żeby coś zadziałał .
I z kim przetańczyła noc moja kumpela? Z kumplem. Potem jeszcze się spotykali kilka miesięcy.
Dziewczyny to nie faceci, że jak jest nie w twoim typie to choćby pękła nie będzie Cię kręcić. Kobietę można uwieść. Naprawdę. Ja odczułam kiedyś pociąg do faceta dopiero po kilku miesiącach koleżeńskiej znajomości. I to jaki pociąg!

I ja sie zgadzam z tym, tylko szkoda, że mało która dopuszcza do tego uwodzenia (w ogole czym ono sie objawiało?).

Ja musze wreszcie sobie zęby wstawić, bo mi wszystkie wypadły. I wez tu podrywaj. Kiedys podrywałem na spojrzenie i usmiech, dzis zostało tylko jedno.

Pociąg zwany pożądaniem. A nie, to tramwaj...

Nie no, tamta sytuacja była taka wręcz chamska. To było spotkanie w knajpie. Usiadła jakoś blisko mnie, albo ja się przysiadłem - nie pamiętam. Piliśmy wszyscy piwo. Rozmawiałem z nią na luzie, w pewnym momencie wstała, że musi iść chyba do toalety. Wróciła, ale mimo, że obok mnie stało pół jej piwa, to usiadła obok tego kolegi i z oczami pełnymi entuzjazmu zaczęła z nim bardzo żywiołowo rozmawiać. Przez ten pozostawiony kufel piwa było to niesamowicie widoczne i rażące. Ale w sumienie żałowałem, bo choć wtedy poczułem się bardzo podle, a był to czas, w  którym w ogóle czułem się niesamowicie upodlony, to kiedy spotkałem ją po raz drugi to stwierdziłem, że pierwszy urok był chyba tylko wynikiem słabego oświetlenia

Bo tak ogóle to ja się z tym zgadzam, też miałem różne dziwne nieprzewidziane zmiany frontów u kobiet. Jednak nie to było celem mojej wcześniejszej wypowiedzi, ale ukazanie, że na żywo ludzie wyglądają zupełnie inaczej, niż na zdjęciach.

No i znowu widzę mnóstwo zagranicznych wyrażeń
Ja oczekuję akceptacji, ale nie należy też zapominać, że oferuję to samo Oczywiście tylko wobec tych osób, wobec których będę w stanie - na przykład nigdy nie będę nastawiony w pełni pozytywnie do osoby, która w mojej obecności albo wcześniej będzie chciała palić papierosy.
Gdyby poprosiła - nie, nie zgodzę się, chyba, że wytłumaczy mi dlaczego, a ja uznam, że ma rację

Przepraszam, nie znasz angielskiego? Dress code, to po prostu określony, narzucony styl stroju do pracy, image to wizerunek, a casual style to "luźny styl" ale tego akurat użyłam w negatywnym sensie.

Tak myślałam, że dokładnie tak byś się zachował. Zaakceptujesz ją bezwarunkowo, jeśli ona zaakceptuje Ciebie. To prawie jak "misja niemożliwa", bo nie spotkałam się jeszcze z bezwarunkową akceptacją. Na początku relacji i owszem. Powoli zaczynam rozumieć dlaczego wciąż nikogo nie masz.

Wielbicielu, moj kumpel jest w polowie Chorwatem i cos niecos liznalem kroackiej mowy, a piosenka bardzo mi sie podoba.

Jeśli chodzi o wyjątkowo chamskie zachowanie dziewczyny, to miałem inna przygodę. Zapisałem się kiedyś na kurs tańca Na salsę dokładnie. Nawet mi się spodobał ten taniec sam w sobie i chodziłem z entuzjazmem bardzo chętnie. No i była tam jedna dziewczyna, nie jakaś piękność, ale obeszłoby może. No i kiedyś się przysiadła do mnie i zaczęliśmy żartować, ona mnie zaczęła klepać po ramieniu, udzie - takie ewidentne oznaki zainteresowania. No to poszedłem za ciosem. Zapraszałem ją często do tańca i przy tym się strasznie wygłupialiśmy - była kupa śmiechu. No i sobie wziąłem do niej telefon. Zadzwoniłem kiedyś do niej, żeby się przeszła ze mną na salsotekę. Chętnie się zgodziła. Ale jak przyszło co do czego, to może ze dwa razy zatańczyliśmy. Za to zaczęła rozmawiać z innym chłopakiem z naszej szkoły tańca, a w końcu mi powiedziała, że ona już idzie i wyszli razem No to był już szczyt prostactwa. Następnego dnia napisała SMS, czemu się nie odzywam W sumie nie wiem, może chciała tym wzbudzić moją zazdrość. W każdym razie nie udało się jej

A co do kb, to mnie on przypomina innego mojego kolegę. Lat już jakoś po 40-tce, bardzo wysoki  i do tego masywny, ale nie kark, tylko taki można powiedzieć "rosły chłopak", brunet. Niesłychanie inteligentny, ale też taki od układów scalonych itp. Ale jednocześnie jest jak wielkie dziecko. Wystraszony, zalękniony, pierwszy gotowy do ucieczki w sytuacjach zagrożenie, choć to on największy respekt by wzbudzał. Do tego niesłychana maruda. Miał tylko jedną kobietę około roku i go zostawiła, choć sama piękna nie była.

Powiem wam też coś, do czego rzadko się przyznaję. Byłem kiedyś podobną ciamajdą. Gdzie mnie postawili, tam stałem. Jeszcze w czasach liceum tak było. Dopiero na studiach się to zmieniło. I też nie od razu. W każdym razie byłem jedną z najbardziej rozpoznawanych postaci w środowiskach, w jakich się obracałem, byłem swego rodzaju celebrytą właśnie. To przyciągało pewną część kobiet. Niestety, zainwestowałem wówczas w nieodpowiednie kobiety i tym samym zmarnowałem najlepszy czas w kwestii związkowej.
W całej tej sytuacji dostrzegam jednak pewien niebagatelny plus. O ile wówczas w grę wchodziły rówieśniczki, czy może najwyżej dwa lata młodsze dziewczyny, które obecnie miałyby pod 40-tkę, to teraz w moim targecie spokojnie znajdują się  kobiety ok. 30-tki

Z tym zadbaniem to prawda. Kiedyś w ogóle nie dbałem o swój wygląd, choć i tak dawałem jakoś tam radę z kobietami. Ech, gdybym wtedy o to zadbał, to z pewnością nie byłoby mnie tutaj W każdym razie i to kiedyś postanowiłem zmienić. Po małej przerwie spotkałem się ze znajomymi i od razu na powitanie dwie dziewczyny zakrzyknęły - ej, jak ty zadbałeś o siebie! To zrobiło wrażenie zwłaszcza, że wcześniej znały mnie jako kompletnego luzaka w tym temacie. Jestem pewien, że kb osiągnąłby podobny efekt.

A co do "Mistrza..." to tak, znam tą wersję z cenzurą

A Tobie się wydaję, że ja zawsze miałam taki luz, dystans i poczucie własnej atrakcyjności? Skądże znowu.

Ja wyrosłam w przekonaniu, że jestem inteligentną,wartościową osobą i skupiałam się wyłącznie na tematach intelektualnych i artystycznych. Zawsze miałam mnóstwo koleżanek. Ale faceci , albo nie specjalnie mnie interesowali, albo tacy niepozorni intelektualiści, z którymi można było gadać o książkach i płytach, ale oni i tak się nie interesowali mną. Za to jak tylko zaczynałam bardziej dbać o swój wygląd to wiecznie się przyczepił jakiś kłamliwy przystojniak, co mi kit wcisnął, a że miałam małe poczucie swojej fizycznej atrakcyjności i dużo kompleksów  to zajęło mi wiele lat, żeby dotarło , że jeśli faceci masowo mnie podrywają, szczególnie tacy szukający przygody, to jednak to świadczy o tym, że muszę być z wyglądu atrakcyjna. Teraz jak patrzę na swoje zdjęcia z tamtego okresu to sobie myślę"kurcze zawsze byłam ładna, jak to możliwe, że tego nie widziałam".

A na dodatek, jak to zauważyłam, to nabrałam też więcej luzu,częściowo zwalczyłam kompleksy, a barwna osobowość została. Mój zysk, że kiedyś doświadczyłam odrzucenia i nie jestem zadufaną w sobie księżniczką, skupiającą się tylko na zakupach i kosmetykach.
Tak więc, nie łykam tego, że człowiek nie może się zmienić. Może, jeśli jest otwarty, wyciąga wnioski ze swoich porażek i pracuje nad sobą.

Swoją postawę do życia może zmienić każdy. Tylko najpierw musi się przyznać, że błądzi. A to jest często najtrudniejsze, szczególnie w przypadku mężczyzn.
Tak samo jak każdy, może pomnożyć swoje  "zasoby" jeśli chodzi o atrakcyjność i częściowo zniwelować defekty.

Źle się wyraziłem, postawę, myślenie, nawet cechy charakteru można zmienić zawsze, ale to nie znaczy, ze wszystko się da zmienić, nie oszukujmy siebie i innych. Natomiast można pokonać lęk przed otoczeniem, bo w większości przypadków jest to lęk, można też popracować nad swoją pewnością siebie i świadomością.

Czasami jednak są takie sytuacje, że wyglądu się poprawić nie da, dykcji tak samo, ja mam dokładnie takie problemy to wiem.

Jak facet zadbany, to jest świadomość, że i o swoją kobietę zadba, że nie jest flejtuch w domu, że ma gust i też można się takim kimś przed koleżankami pochwalić.
Niedawno słyszałem słowa - jak facet jest zadbany to jest taki męski. Nie za bardzo mogłem połączyć męskość i zadbanie, ale widać kobiety to łączą.

Dzisiejsze kobiety łączą. Dlatego wolałam napisać, że nie chodzi o mężczyzn w rurkach.

Wiecie co dla mnie jest najbardziej wartościowe u kobiety, pomijając zgrabne nogi i jędrny tyłek? Właśnie to, że jest świadoma swoich błędów oraz wad i pracuje nad nimi.

Są kobiety, które swoich wad nie dostrzegają, uważają, że są wspaniałe i zawsze takie były. W swej łaskawości może się decydują na związek z facetem, jeśli ten bezwarunkowo spełni całą listę oczekiwań.
Są też takie kobiety, które doskonale zdają sobie sprawę ze swoich wad. Bynajmniej jednak nie zamierzają nad nimi pracować, tylko oczekują, że mężczyzna je bezwarunkowo zaakceptuje. Właściwie to niewiele różnią się od tych pierwszych.
Są jeszcze i takie, które zdają sobie sprawę ze swoich wad, nic z nimi nie robią, za to pogrążają się w kompleksach.

Pierwszy i trzeci typ nie stworzy raczej trwałego związku, a trzeci rzadko kiedy stworzy go w ogóle.

A czwarty typ to taki, o którym wspomniałem na początku. I tylko z takim typem jestem w stanie stworzyć udany związek.
Przy okazji rozmów na tym forum logicznie to sobie wszystko poukładałem.

Remi, to była metafora...

A to nie można być sobą, tylko wiecznie trzeba pracować i zmieniać się i iść za trendami mody i wyobrażeniami czyimiś? Potem się katują na gym, czytają gazetki o modzie, chodzą do psychologów, bo nie mogą nikogo poznać.
Faceci tak samo - nie mam dziewczyny, kurcze coś źle ze mną. Idę na siłkę, popracuję nad sobą i mam lepszą samoocenę i kobietkom się spodobam... Poczytam o podrywie i będę gość.

Uważam, że ludzie to chyba już oślepli kompletnie, bo niewiele widzą, poza wymaiginowanym obrazem kogoś kto nadaje się na partnera.

Ja wiem, że mogę zmienić się tak, że będę w stanie do końca przyszłego tygodnia mieć dziewczynę
Wiem jednak też, że zmiana nie będzie trwała - nie będę sobą, będę się męczyć udając, w końcu wrócę do poprzedniego stanu, kończąc taką relację. A zdobycie dziewczyny czy kobiety nie jest moim życiowym celem
Za to inne, powolne zmiany mają sens (o ile się ich tylko potrafi dokonać).

Świat się zmienia. Swego czasu dla wielu kobiet ten gość był uosobieniem męskości...

Ojejku. Przepraszam, was bardzo za brak odpowiedzi na maile, ale mam tu powiązanie, do skrzynki, której generalnie od jakiegoś czasu używam tylko sporadycznie, Nie zaglądałam do niej od zeszłego tygodnia.
Gdybyś Aenima o tym nie wspomniała, to bym dalej nie zajrzała.....Dzięki serdeczne.
Tak się zawstydziłam, że nie wiem co mam odpisać.....

Szarlotko, nie mów nic. Fajnie, że jest ktoś taki, jak ja.
I powiem Ci, że mamy chyba najzdrowsze podejście do tego wszystkiego, co działa zdecydowanie na naszą korzyść.