oldorando napisał/a:Czyli- jak sie jest dobra, do rany przyloz, to nawet nie jest sie warta wspomnien, i zawsze sie trafi jakas psychiczna, ktora dostarczy panu mocniejszych wrazen....
Nooo, to sa wasze- panowie zarzuty, ze KOBIETY takie sa.....
Najwyraźniej źle zrozumiałaś moje słowa.
Dziewczyna numer 1:
Poznałem ją bardzo szybko po zakończeniu innego związku, który został zakończony pomimo ogromnej miłości, ale z rozsądku. Taki plasterek. Naprawdę miła i dobra dziewczyna. Tylko problem taki, że mnie nie pociągała fizycznie. Krępa budowa ciała, grube łydki (nie cierpię!) zawsze spodnie, obuwie turystyczne, plecak, nic seksownego, kobiecego...
Dziewczyna numer 2:
To był mój ostatni związek. Też niska, ale zgrabna, potrafiła się ubrać stosownie do okazji, kiedy wychodziliśmy razem, to czułem, że idę z kobietą, kiedy przytulała się do mnie i czułem zapach jej perfum, to było wspaniałe uczucie, kiedy budziłem się obok niej, a potem biegłem po zakupy i robiliśmy razem śniadanie, po czym odwoziłem ją do pracy to był wspaniały początek dnia dający energię na jego resztę. Niestety czasem ni z tego ni z owego potrafiła z jakichś drobiazgów zrobić totalną aferę i to nie prowadzącą do prób rozwiązania problemu, tylko krótkiego stwierdzenia "nie pasujemy do siebie" lub podobnego. I to na prawdę o jakieś totalne pierdoły. Masakra. Ale przynajmniej były chwile, na prawdę krótkie i ulotne chwile, podczas których mogłem się poczuć szczęśliwy. I choć okupione stresem, że zaraz o coś będzie afera, bo powiem coś albo zrobię "nie tak", to i tak były to chwile, które wciąż mam w pamięci. Widziałem ją wczoraj, jak jechała na rowerze. Nie wyglądała na szczęśliwą. Jechała powoli, jakby jej to sprawiało duży wysiłek.
Wszystko rozbija się o kwestię kiedy, z kim i dlaczego. 
