derridianka napisał/a:Nie, to nie jest empatia, to tchórzostwo, wygodnictwo.
Bardzo dobrze powiedziane i takie właśnie zdanie ja mam w temacie okłamywania ( zamiast potraktowania kulturalnie i z szacunkiem) porządnego człowieka, który odważył się przełamać nieśmiałość i kulturalnie na trzezwo podejść do kobiety... i mieć "jaja" powiedzieć jej kulturalnie, że podszedł do niej bo bardzo mu się spodobała.. albo spodobało mu się jak ćwiczy, albo to jak się ubiera albo jej fryzura, whatever.
derridianka napisał/a:Ja wyobraziłam sobie inną sytuacje, np. koleżanka, która osobiście uważam za wyjątkowo nieatrakcyjną, pyta mnie: "naprawdę jestem taka brzydka?". Jak powinnam zareagować w sytuacji, kiedy rzeczywiście, z różnych powodów, tak uważam? Jaka odpowiedz byłaby właściwa, etyczna itd.?
Bardzo merytoryczne i rzeczowe pytanie. Z radością Ci odpowiem a raczej wyrażę swoje skromne zdanie w tym temacie.
Przede wszystkim uśmiech, ciepły ton głosu i empatia. Tyle na wstępie. Odpowiadasz coś w stylu: Że mnie Twój wygląd nie przeszkadza ale uważam, że gdybyś chciała to mogłabyś wiele rzeczy zmienić w swoim wyglądzie i charakterze na plus... no i za jakiś opędzała byś się od fajnych, kulturalnych facetów. Pomyśl tylko, zapisujesz się na siłownię czy kurs tańca, poprawiasz swoją kondycję i samopoczucie, nabierasz nowych umiejętności i pewności siebie, poznajesz nowych ciekawych ludzi od których możesz się wiele ciekawych rzeczy nauczyć... i być może zwiększać znacząco szanse na poznanie faceta swojego życia. Brzmi kusząco?
derridianka napisał/a:Inna sytuacja. Mam koleżankę, którą bardzo lubię, cenię rozmowy z nią, bo jest bardzo inteligentną, zabawną osobą, ale jest na tyle specyficzna, że nie mogę spotykać się z nią za często, bo za bardzo mnie przygniata, jej towarzystwo w za dużych ilościach jest przyciężkie. Co powinnam powiedzieć, kiedy ona proponuje spotkanie, a ja po prostu nie jestem w nastroju na rozmowę i przebywanie w towarzystwie kogoś tak absorbującego, w jakimś senie przytłaczającego jak ona? Jeśli powiem, że potrzebuję spędzić trochę czasu sama to nie będzie to prawda, bo ja po prostu nie mam ochoty spotkać się z NIĄ.
Po raz kolejny, świetne pytanie. 
Znów kluczowa będzie empatia i odpowiedni ton głosu.
Jeśli w miarę lubisz jej towarzystwo ale nie do końca lubisz jej "słuchać" bo Cie tym przygniata to spotkaj się z nią na jakimś treningu albo wez ją na intensywną przebieżkę do parku tudzież zaproponuj wręcz wspólny trening na ten przykład zamiast rozmowy jako takiej. Powiedz jej że lubisz spędzać czas bardziej konstruktywnie niż TYLKO na samych rozmowach i może do Ciebie dołączyć, jeśli będziecie mniej mówić a więcej ćwiczyć I wspólnie dbać o swoje zdrowie i ciałko. Przy okazji, że jest to nowy sposób na ciekawe i wspólne spędzenie czasu aktywnie i na czymś więcej niż ploteczki. Na koniec możesz ją delikatnie z uśmiechem i zaczepnie zapytać czy podejmie się z Tobą takiego wyzwania? 
Bardzo dużo ludzi "wymięka" kiedy się coś takiego zaproponuje - więc polecam wypróbować tego jako eksperymentu. Ja to mam sprawdzone i wielokrotnie wypróbowane. 
Jeśli się zgodzi i w trakcie jego trwania załóżmy hipotetycznie będzie za dużo mówić - wystarczy podkręcić tempo by zamiast mówienia mogła zwyczajnie normalnie TYLKO oddychać.
Przyjemne z pożytecznym, trenujesz, dbasz o siebie, masz stosunkowo ciche towarzystwo i nikogo nie ranisz i nie okłamujesz. Proste co nie?
A jeśli chcesz być sama to powiedz wprost, że zgodnie z prawdą nie masz dzisiaj zwyczajnie ochoty na rozmowy z "kimkolwiek" ( czyli m.in nią - nie mówiąc tego bezpośrednio) i chcesz pobyć sama. Również proste co nie?
derridianka napisał/a:Już nie zależy, to taka męska wersja milki z tematu "poczucie zmarnowanego życia".
Tematu nie czytałem więc się nie wypowiadam.
derridianka napisał/a:Na każdą dobrą radę ma jakieś "ale".
Przykłąd człowieka, który nie chce się wziąć za siebie i zamiast sposobu szuka powodu.
derridianka napisał/a: Strasznie dołujący człowiek, wysysa całą dobrą energię i tworzy strasznie ciężkie, przytłaczający klimat wokół siebie.
I dlatego, jeśli nie mozna takiej osobie pomóc - bo zazwyczaj ona tego nie chce... to lepiej trzymać się od niej z daleka, bo właśnie tak jak piszesz zatruwa życie nie tylko sobie ale i innym.
derridianka napisał/a:Z tym zgadzam się z tym całkowicie. Sama nie jestem jeszcze dorosła emocjonalnie, właściwie dopiero od niedawna nad tym pracuję, więc bardzo prawdopodobne, że moje podejście do podrywania, odrzucania, niemówienia prawdy w pewnych sytuacjach, wynika z mojej niedojrzałości, pewnych kompleksów.
Cieszę się, że stać Cie na autorefleksję i potrafisz mówić o takich rzeczach głośno i spojrzeć na siebie z dystansem. Brawo! 