Gdzie spotkać wolnego mężczyznę?

dlaczego niezbyt piękna? podobanie sie to nie wszystko. trzeba miec jeszcze odwagę do zaczepiania. dlaczego kobietom sie mowi ze jak nie mozesz nikogo znalezc, to na pewno chodzi o twoj wygląd... co za bzdury

Mowcie za siebie- ja sie nie podpisuje...

A ja myśle, że always i nie chodzi o podpaski

A co powiesz na wizyte: mojej skromnej osoby z kumplami szarakami w ich spodku ?
Pofruwamy sobie nad paroma duzymi miastami, zabierzemy flagi z Ksiezyca i bedziemy smiali sie co wypisuja o tym w necie, gazetach i jakie szalone teorie powstaly

No, spoko, ja lece...tylko musisz wpasc po mnie bo ja nie mam spodka...

Uwaga!!! Umowilam sie...lece....zdam sprawozdanie...buziaczki, nie dolujcie tu beze mnie...:-)

o,Mama się UMÓWIŁA i daje dyla, Mama, powodzonka :-)

To samo się mówi facetom przecież - nieciekawy wizualnie, nie rozmowny to i chemii brak będzie. Nie do końca chodzi o wygląd, ale im mniej wizualnie ciekawe, tym częściej w domu siedzą. Tak to jest.

Powiedziałem prawdę, że chciałem wiedzieć więcej. A później, to pani wyjechała na roczne stypendium za granicę, a ja nie miałem zamiaru czekać, więc skupiłem się na poznawaniu osób. No bo tego chciałem. Konkretnie to chciałem poznać kogoś wyjątkowego.

o nie, z facetami to ja sie nie zgodze, bo wiem ze są tacy którzy totalnie o siebie nie dbają (nie mówie o wyglądzie jakim ich obdarzyła natura) ale np. o zapachu. i mają pretensje ze ich zadna nie chce. heloł, dla mnie np nie wygląd jest najważniejszy, ale to czy ma cos ciekawego do powiedzenia, poczucie humoru (!!) i czy dba o siebie, pod względem higienicznym. jak mozna np. perfum nie uzywac? to jest bardzo wazna sprawa dla faceta, ładnie pachnieć i ładnie sie ubrać. nie musi być przystojny.
a kobieta, jak nie jest modelką z okładki to już znaczy ze brzydka... tzn nie ja tak uważam, ale moi koledzy owszem... wymagania nie z tej ziemi

Hipokrytów na tym świecie dużo, ale można także ich potraktować z dystansem prosze pani (ta pani co poczucia humoru też tak potrzebuje).
Bo dystans = nie czujesz zapachu, kumasz?
Wygląd nie najwazniejszy, no nie... kto by tak powiedział, ten próżny i szczery.

Mozna sie tez w rzece wykąpać. Kto zabroni?
Połączą ich te same wodno-bagienne zapachy, chemia.

wszystko jest ważne- wygląd, wibretto w głosie, spojrzenie, zapach, dotyk

No od tego, żeby facet ładnie wyglądał, to chyba jest kobieta. Jakoś wy macie zbawienny wpływ na nas facetów. Dziś czytałem o gościu, co mu babka wiecznie mawiała, by brodę zgolił, to powiedział, że zgoli jak ona 100 lat dożyje i babka dożyła 100 lat, a on brodę musiał zgolić, haha

słowo czekaj cierpliwie nie było tu potrzebne!
zaraz męczą, zaraz męczą...

hmmm ładnie, naprawdę ładnie

rzeka nie należy do wód stojących więc jakie bagienne zapachy?
Nie wymyślaj!

owszem facet lepiej wygląda jak ma kobiete ale nie w tym rzecz, są tacy którzy dobrze wiedzą co sie kobietom podoba i dlatego zawsze o siebie dbają. czy mają partnerki czy nie, wiedzą też że kobiete najlepiej jest rozsmieszyc bo to najlepszy wabik i pomysł na złapanie kontaktu... ja sie na skuszę zawsze a jestem wybredna jak nie wiem co, i mało jest takich rzeczywiscie

ale mały nie znaczy słaby, może byc np skoczny

To nie wrestling zeby po kims skakac ok gadki gadkami a paliwo samo sie nie zaladuje, antymateria duzo nie wazy ale pojemniki do niej juz tak, nasza pasazerka widze juz czeka patrzac w niebo.
bon voyage

tak tak, no poczucie humoru takie jak ja of kors. dla przykładu, zaistniała śmieszna sytuacja, patrzysz na tą osobę i widzisz że jego też to śmieszy... albo jak opowiadasz cos co cie rozbawiło i jego tez to smieszy, no najlepsza sprawa

Ale tu nie pokazujesz jaki to jest typ poczucia humoru, tylko że coś tam Cie smieszy i chcesz by kogoś też śmieszyło to samo. Trudne do rozpracowania, kiedy jesteś taka nieśmiała, że nawet usmiechnac sie nie mozesz jak nie masz pełnego komfortu. Dla mnie za sztywno.

Chyba przesadzasz. Wiadomo, że osoby o nieprzeciętnej urodzie podobają się większości ludzi. Ale są też pewne osobiste preferencje. Byłem dziś na spotkaniu ludzi z pewnego kręgu zainteresowań. 2/3 to mężczyźni, a większość kobiet mało atrakcyjnych czy wręcz nie zadbanych. Tak na marginesie tych spostrzeżeń, to mam wrażenie, że te bardzo atrakcyjne kobiety nie mają kompletnie żadnych zainteresowań poza spotykaniem się w knajpie - bo takie widuję głównie przed wejściami do klubów, na imprezach itd, a wśród ludzi o ciekawych zainteresowaniach niezmiernie rzadko. To bardzo zastanawiające. No ale do rzeczy. Wśród tego tłumu ludzi moją uwagę przykuły 3 dziewczyny. Żadna z nich z pewnością nie mogłaby nawet pretendować do bycia modelką. Jedna z nich blondynka o ładnej buźce, ale bardzo mała, może nawet trochę krępa, a przynajmniej takie wrażenie sprawiała przez swój ubiór. Ale z buźki śliczniutka. Była z wysokim, opalonym brunetem, który w zasadzie niewiele mówił, raz zapodał jakiś kompletnie nieudany żart. Inna dziewczyna szczupła, normalnego wzrostu, sprawiała wrażenie skromnej i pogodnej, brunetka. Z twarzy nie była jakaś super piękna, ale miała tak pogodną twarz, że przykuwała uwagę i podobała mi się. Ta była z dość przeciętnym z wyglądu facetem. No i była jeszcze jedna. Ta poznałem już wcześniej. Również nie wysoka, z urody obiektywnie przeciętna, ale dość energiczna i pogodna. Do tego sama. Największy problem w tym, że jest ode mnie sporo młodsza. Nie wiem dokładnie ile, ale będzie tak z 15 lat pewnie Niemniej pożartowałem sobie z nią trochę, odbiera mnie pozytywnie. Gdybym był nieco młodszy, to startowałbym z miejsca A do modelki brakuje jej bardzo dużo.
Więc absolutnie nie jest tak, jak piszesz.

Sprawą odrębną jest to, że kobiety uważające się za intelektualistki często świadomie wręcz rezygnują z atrakcyjnego wyglądu podkreślonego przez ubiór i makijaż, gdyż twierdzą, że to jest zarezerwowane dla tzw. "pustych lasek". Czasem mnie to przygnębia okrutnie, bo czuję się, jakbym stawał przed wyborem pomiędzy dziewczyną inteligentną i atrakcyjną. Wiele kobiet wręcz otwarcie gardzi atrakcyjnością.

Kolejne trafne spostrzeżenia. Najpiękniejsze kobiety bardzo często są bezwartościowe i tak sie czują. W niskim poczuciu własnej wartości chadzają do klubów, barów, są podrywane przez 'silnych' drani ze swojego otoczenia (lub nie, ale drani) i później narzekają. Wszystko przez to, że nie mają nic do zaoferowania poza tym makijażem. A te pseudo intelektualistki o których mówisz to też są tylko pseudo, bo nie mają dystansu, za bardzo sie spinają. Jest więcej ludzi, którzy prezentują skrajności. Reszta pewnie wiąże sie szybciej, albo też są jakoś zbyt "po środku" i tym samym aż tylu emocji nie wzbudzają. Ktoś tu napisał, że kobieta najczęsciej chce naprawiac swiat, mieć cel, odegrać rolę i by mezczyzna w tym uczestniczył. Jaką, kiedy on tak naprawde radzi sobie dobrze i nie potrzebuje tego wszystkiego, tylko stabilizacji (względnej oczywiście) czy nawet być miłym, tak po prostu?

to prawda, sama mam takie kolezanki, ktore są bardzo fajne, ale juz gardza atrakcyjnymi. ja znam bardzo wiele kobiet i zwykle te piękne są puste... rzadko sie zdarza ze są piękne i ciekawe i inteligentne i mają zainteresowania. ale co do tych wymagań, no sorry moze ja sie obracam w towarzystwie takich mezczyzn, ktorzy mają takie wymagania. no ale oni są przystojni, moze dlatego...

ostatnio bylam na imprezie (domówce) i kolega mowi ze spodziewal sie ze tu bedzie masa fajnych dziewczyn, a poza dwoma same beznadziejne i brzydkie. kolega oczywiscie jest troche chamskim typem i ma wredne poczucie humoru, ale troche to bylo dziwne dla mnie, bo dziewczyn bylo tam kilkanascie, wszystkie w miare ładne,fajne i z zainteresowaniami, mające cos do powiedzenia... moze to niektorzy panowie są po prostu zbyt wymagający?

Ale wlasnie tej adoracji wg mnie potrzebują kobiety o niskim poczuciu własnej wartości. One wiedzą, że są piękne ale mają i tak mnostwo kompleksów (bo nie są doceniane, nie czują się wyjątkowe). Bazowanie na samym wyglądzie mało im daje, więc szukają adoracji gdzie mogą.

Ooo kolega taki jak ja
Co do wymagań to czasem są z kosmosu, ale to najczęściej gdy się nie wie czego chce.
Najlepszym przykładem jest zawieranie związków i zakochiwanie się często.
I to w takich ludziach, z takimi cechami o których byśmy powiedzieli, że w nich to nie mamy prawa się zakochać.

Nie rozumiem czemu akurat każda kobieta potrzebuje adoracji. Taka natura?
Co kiedy jest adorowana, a i tak spławia mężczyzne? To juz jednak nie potrzebuje adoracji?
Co kiedy przyciąga ją człowiek, który ma ją w nosie i adoracja wynosi minus tysiąc?

takie życie... jest coś takiego jak jaźń odzwierciedlona, przeglądamy sie w oczach innych i potwierdzamy tak siebie... dlatego adoracja jest ważna, dla kazdego...

I dlatego z pięknymi kobietami trzeba odegrać teatr na początku. Nie adoruje jej, więc pomyśli sobie, że jestem super, a przecież super nie jestem
Nie no, naprawde - wolałbym adorować od kiedy spodoba mi się jakaś jej fajna cecha, tylko często też nie daje szansy sie blizej poznac. I tak to sie kręci do tyłu.

A jak poczucie własnej wartości wynika ze środka? Pewnie zarozumialstwo i narcyzm, a jak...

A ta co spławi to na ilość leci. Dobra sprawa.
W koncu i tak kogos znajdzie jak ładna.

No tak, ale to nie wystarczy, że jej nie będę adorował, muszę jeszcze sprawić, żeby mnie w ogóle zauważyła.

No ja wiem, to idiotyczne. Spotykam kobietę, która ma np piękne oczy. Mam jej ochotę powiedzieć, że ma piękne oczy, bo ma. Ale jak jej to powiem, to westchnie znudzona. Więc muszę wymyślać w niej jakieś wyimaginowane cechy, żeby poczuła, że widzę w niej coś innego,niż tylko fizyczność. I jej ego jeszcze bardziej rośnie, bo prócz tego, że jest piękna, to ma przekonania, że jest super pod każdym względem.

Poczucie własnej wartości ze środka? Tzn. co - jestem przekonany, że jestem w czymś dobry, choć nie znajduje to potwierdzenia w uznaniu innych? Zdarzają się takie przypadki - choćby twórców nie docenianych za życia, którzy jednak uparcie tworzyli swoje dzieła. Jednak niesie to ze sobą ogromne ryzyko - można wybrać, albo przegrać wszystko. Mieć rację i okazać się geniuszem, albo jej nie mieć i skończyć jako ekscentryczny szaleniec.
Mówiąc szczerze, to osobiście mam tendencję do różnych niestandardowych rozwiązań. Kilka lat temu stanąłem uparcie w pewnej kwestii przeciw dużej społeczności, narażając się na ostracyzm i niechęć. Ale byłem przekonany, że mam rację i że kwestią czasu jest tylko, aż inicjatywa tej grupy ludzi zacznie schodzić na margines, a ta, którą ja promowałem, będzie dominować. I tak się właśnie pomału dzieje,w tej chwili, to już nawet nie pomału,ale lawinowo. Daje mi to ogromną satysfakcję. Ale jest też wiele spraw, w których "stanąłem okoniem" i nie widzę jak na razie realnych zmian. To z kolei jest frustrujące.

W psychologii komplementowanie drugiej osoby bez więzi emocjonalnej jest zaniżaniem własnej wartości. Pewne schematy nawet nie wychodzą z czystego podrywu, a samego zrozumienia reakcji drugiego człowieka. Mam na to ochote, a nie moge tego zrobić 'bo coś tam'. Wchodzi to pozniej w nawyk (jesli jestesmy swiadomi, ze tak "nie mozna), ale często jest to sztuczne. Jesteś sztuczny, jest chemia. Jesteś miłym facetem, który widzi w kobiecie człowieka - nie idzie to, lub idzie do przyjaźni.

Co do tego doceniania siebie. Kolejny manewr psychologiczny. Jesteś brzydki, powie Ci to setka osób, jest to obiektywne. Tyle, że gusta są różne i czemu uzależniać własną wartość od tego co ktoś powie i jaką ma opinie o nas? Ja siebie akceptuje, a komuś się spodobam predzej czy później. Jak poźniej to nie rozpaczam (a dla mnie nie ma sztywnego wieku kiedy jest to pozniej, moze byc i w innym zyciu). Co innego gdy mowie, że zna się na elektronice, a prostego gniazdka nie umie naprawić.

Też miałem tak w pewnym czasie (praca), że uznałem, że wiem lepiej niż wszyscy. Że moje działania przyniosą zysk, że większość skorzysta na tym co wprowadzę. Pomysł przeszedł tylko dzięki mojemu uporowi. Co się stało? Ludzie docenili dopiero po fakcie. Inni pozostali w swoim obozie własnego poglądu i po prostu ocenili to subiektywnie, że IM się to nie podoba i nadal obstawiali przy swoim, że moich pomysłów nie należy brać pod uwagę (argumenty były prostackie, choć też starałem się brać je pod uwagę). Mimo to efekty były dobre i był to postęp, co dał zysk w różnej postaci (dziś w firmie mnie nie ma, a dalej bazują na moim projekcie).
I teraz co mam zrobić? Dalej iść po swoje uważając się za pomysłowego, bystrego i upartego - więc doceniać siebie?
Czy patrzeć na tych, którym się to nie spodobało, moje zdanie i myśleć, że jestem beznadziejny? Przecież przed wprowadzeniem projektu wiedziałem, że będzie budził rózne emocje, ale wiedziałem, że da coś in plus, że przyniesie perspektywy, rozwój. Wierzyłem w to, w siebie. Nie potrzeba było mi adoracji, bo ważny był dla mnie efekt. Co innego gdybym się mylił raz za razem, ale po coś mamy ten mózg, by już błędów nie popełniać.

Właśnie, więc randki są od tego, by tworzyc pozytywny nastrój.
Reszta cech będzie ważna dopiero później, jak już przejdzie sie selekcje wstępną.
I znowu, żeby utrzymać relacje bez rutyny znowu trzeba sie skupiać tworzeniu nastroju, bo te cechy już są nam znane na wylot.
Ciekawi ludzie, którzy są ekstrawertykami mają więc dużo łatwiej.