Gdzie spotkać wolnego mężczyznę?

Dla mnie jak ktos sie boi to juz nie jest pewny siebie. Ale moze inna jest tego definicja?
Przeciez jesli ktos zna swoja wartosc, nie zyje przeszloscia, to wie ze stac go na milosc, na to by byc kochanym i nie musi bac sie skrzywdzenia. Nie dopuszcza takiego myslenia do siebie i po prostu od początku jest sobą, wyluzowany, nie wycofuje się, moze dac pełne zaangażowanie od początku bo wie kim jest. Z reszta za szybkie angazowanie się (bez opanowania) tez o czyms swiadczy, o jakichs problemach ze sobą, albo wlasnie uwazaniem kogos za lepszego od siebie, ze nie stac go na tą osobe, ze odrzuci wlasnie, skrzywdzi. Dla mnie to brak pewnosci siebie i niska wartosc, a na pewno nizsza niz obiektu ktorym sie interesujemy. A jak jest nie wiem, tylko rozkminiam po swojemu.

Napisałem albo/albo. Jak ostrozny to sie boi, czyli sama podkreslasz jest NIEPEWNY, a dopiero piszesz ze to nie kwestia pewnosci siebie. Nie mieszaj. Dystans tez moze byc zwiazany z tym, ze sie uwaza za kogos lepszego, bo nie interesuje drugą osobą, gdy to ona sie angazuje mocniej. Rozne sa przypadki.

NIEPEWNY w sensie czy coś z tego wyjdzie, a to nie ma nic wspólnego z mniemaniem o sobie.

Jak ja się boję skoczyć na bungee to jestem też nie pewna siebie? No prosze cię, jedno nie ma nic wspólnego z drugim.
Może dać duzo, ale czy to znowu nie jest podawaniem siebie na tacy? Już chyba wszyscy wiemy, że nikt tego nie doradzi, pokaż jaki jesteś, pokaż, że się angażujesz, i koniec jest. Tego się tu naczytałam.
Najlepiej jest, jak obie osoby są zaangażowane na tym samym poziomie, wtedy jest, że tak powiem fair. Niestety nigdy tak nie ma, więc każdy stara się przechylić mniejsze zaangażowanie na swoją stronę, stąd niektórzy się też dystansują, są ostrożni, aby nie zostać skrzywdzonym.

tak.  dzień chłopca w pracy,  to każdy dostał po czekoladzie.

Stereotypow ciag dalszy?
Jak nie bedzie widział inicjatywy u kobiety to nie będzie chciał Tak jak w snie antykobiety.

Dla mnie prawdziwe polowki sie tworzy, tak jak i dopasowanie. Moja opinia.

Ja myślę,że z twoimi oczami wszystko jest w porządku. Po prostu po 40 jest naprawdę bardzo mało atrakcyjnych, wolnych kobiet. Wolne i atrakcyjne czterdziestolatki, to jakiś ewenement. I myślę, że jest to związane z tym, że jak kobieta jest atrakcyjna to zbliżając się do 40 mobilizuje się i wchodzi w jakiś związek.
Ale jeśli sam jesteś atrakcyjny i zadbany to przecież i młodszą możesz spokojnie sobą zainteresować. Taką w wieku 35+ Akurat w takim wieku to atrakcyjnych i wolnych jest jeszcze sporo.

Z tym też się zgodzę. Poza tym doszłam ostatnio do takiej konkluzji, że podobają mi się bardzo przeciętni faceci, tylko dlatego,że regularnie mam z nimi jakieś regularne kontakty zawodowe czy inne. Przy każdym spotkaniu bardziej atrakcyjni się mi wydają. 
Dlatego uważam, że w przypadku randkowania to bym miała dokładnie te same odczucia. Tylko to na wejściu musi być osoba, z którą lubię rozmawiać i spędzać czas.

Bo atrakcyjne ma być WNĘTRZE

oldo, ja nie wiem jaka jesteś. Wiem natomiast jak wygląda większość samotnych kobiet pod 40 i po.
Ja jestem pewna, że Ty jesteś wystarczająco atrakcyjna, by kogoś sobie znaleźć, tylko musiałabyś zejść na ziemię ze swoimi oczekiwaniami. Bo mam wrażenie, że one nijak nie są dostosowane do rzeczywistości.

Nie myślmy może o kobietach, czy tam innej płci przeciwnej. Myślmy lepiej o czymś przyjemnym.

Kb, ale co jest przyjemniejszego od płci przeciwnej?

A w ogóle to niezły numer - wychodzę rano z domu, a tam ciemno, wychodzę wieczorem z pracy, a tam nadal ciemno . Gdzieś mi umknął cały dzień. A Wy tu tyle stron zapisaliście, że nie wiem, kiedy to przeczytam .
A w ogóle to wyskoczyłam w przerwie po śniadanio-obiado-kolację i w kolejce poznałam miłego pana . Nie był aż taki zły ten dzisiejszy dzień.

A w ogóle to wszystkim Panom życzę spełnienia marzeń, najskrytszych pragnień i fantazji, samych idealnych kobiet dookoła i odwagi do odkrywania nowych pokładów możliwości.

Zdrówko

Coś mi nie idzie wklejanie obrazków: więc tu wyobraźcie sobie swój ulubiony alkohol
Jak widać pisanie też mi nie idzie

Dziękuję za życzenia. :*

White Pearl, dziękuję za piąteczkę, rzeczywiście lubię ten kawałek od lat .

Wiecie, że dziś dzień chłopaka, a dzień mężczyzny obchodzi się 9 marca? Tak mnie dziś uświadomiono.
Z tej okazji życzę naszym chłopakom, by stali się pewnymi siebie mężczyznami i znaleźli sobie odpowiednie partnerki .

Lejdi, dla mnie za dużo analizujesz. To też mój problem, który staram się niwelować, co ostatnio udaje mi się bardzo dobrze. Zamiast analizy - działam na swoją własna korzyść. Może powinnaś naprawdę pokazać tym, którzy Ci zarzucają staropanieństwo (i sobe samej, zanim w to uwierzysz na dobre i zaczniesz szukać na siłę związku na portalu czy w innej cyberprzestrzeni), że dobrze Ci w zgodzie samej ze sobą. Nie zamykaj się na nowe znajomości, ale nie prowokuj ich sama i ... nie analizuj wszystkiego, bo zamiast rozjaśnić, komplikujesz jeszcze bardziej .

To bardzo proste oldo - atrakcyjne są te które mi sie podobają. A ponieważ facetów jest dużo to i wzorców atrakcyjności tak samo dużo.

Albo poszukaj człowieka, który też ma ograniczony czas

Bo to, że przeciwieństwa się przyciągają, to kolejny mit. Tzn. one się faktycznie przyciągają, ale po przyciągnięciu niewiele już zostaje.

Możesz sprawdzać ze sprawdzaniem przecież oni nie mają być czyści i nieskalani

Doszłam do podobnych wniosków. My im zapewnimy bezpieczeństwo, a oni nam już nie muszą.

Jeśli ktoś ma czas na to, żeby tak ciągle odpisywać to niech sobie ludzie piszą, jeśli lubią. Ja nie mam, więc pewnie na 1000 smsów dziennie bym nie odpisała.

A to zdecydowanie innego. Pisanie "co słychać/jak leci", to nie to samo co napisanie w jakiejś sprawie "jak sobie poradziłaś", jeśli wie, że partnerka robiła coś dla niej ważnego i się tym stresowała. Lepiej wtedy zadzwonić, ale być może jedna z osób nie będzie mogła w danym momencie rozmawiać. To jest wtedy taki sygnał "twoje sprawy są dla mnie ważne".

Może po prostu zapomniała

Bo wchodzenie w takie puste uczuciowo relacje na dłuższą metę nie daje żadnej radości.

A mnie się tacy bajeranci kojarzą raczej z czasami licealnymi, ale z wypowiedzi Oldo wynika, że niektórym po latach to nie mija.

Szukaj wśród młodszych, co w tym niezdrowego?

Niezupełnie. W moim otoczeniu bardzo powszechne było parę lat temu to, że właśnie najszybciej (pod koniec studiów lub tuż po) za mąż wychodziły najbrzydsze dziewczyny. I to zazwyczaj za chłopaków, których gdzieś w liceum czy na początku studiów dorwały i kurczowo się ich trzymały. Z tych najatrakcyjniejszych koleżanek to tylko 2 wyszły za mąż przed skończeniem 25 lat (może jeszcze jakaś by się znalazła, ale nie przychodzi mi do głowy).

A może to nie było księżniczkowe, tylko może była nieśmiała albo właśnie jej się podobałeś i bała się odrzucenia?

Cieszę się, że udało mi się wpisać w Wasze prośby, zwłaszcza, że dzisiaj Wasz dzień .
Ale z częścią się nie zgodzę - o głupich blondynkach nic nie pisałam. I dziewczyny - nie bądźcie słabe! Jeśli facet Was rzuci (albo Wy jego, wszystko jedno), to zginiecie. Ale pamiętajcie, że możecie sobie z czymś nie radzić i że nie musicie być we wszystkim najlepsze. Doceńcie mężczyzn za to, że są silni i potrafią zrobić to, czego my nie potrafimy. I powiedzcie albo pokażcie im, że ich doceniacie

No dokłądnie siostrzyczko, wmawiają, żebyśmy były jak te sierotki marysie, a póżniej nie dziwne, że jakieś uzależnienia od facetów są

Filologów ogólnie jest mało, więc oni dość szybko się rozchodzą

Takiej, która będzie z nim czytała Puszkina do snu? Takiej, z którą będzie mógł rozmawiać w języku, który zna tylko 2% ludności? Takiej, z którą pójdzie do teatru i opery? Takiej, z którą będzie toczył dysputy na najprzeróżniejsze tematy świata doczesnego i nie?

Nie możesz tego wiedzieć, musisz zaryzykować. A to, że działa ostrożnie może oznaczać, że boi się od razu w pełni zaangażować, bo ma złe doświadczenia. Może nie być pewna tego, czego Ty od niej chcesz (chyba, że jasno powiedziałeś). Może też mieć taki zdystansowany charakter. A może być jeszcze mnóstwo innych powodów.

Bo w związku powinno się mieć zaufanie do partnera. Powinno się mieć świadomość, że można mu powiedzieć o wszystkim, a on nawet, jeśli nie zrozumie naszych rozterek, to będzie je akceptował i nas z tego powodu nie odrzuci. Powinno się też mieć pewność, że partner nie będzie z nas na siłę wyciągał wyznań, do których nie jesteśmy gotowi (nie chodzi mi o miłosne wyznania, ale takie związane z naszymi odczuciami do różnych spraw lub elementami przeszłości, o których jeszcze nie chcemy mu mówić).

Poproszę o przykłady

Ale z mężczyznami jest podobnie jak z kobietami. Tu nie ma rozróżnienia na płeć. Po prostu podałam przykład z mojego otoczenia, że to dziewczyny tak robią, ale to wcale nie oznacza niczego złego dla panów. Nawet bym powiedziała, że to przewaga na Waszą stronę. Bo wiele atrakcyjnych kobiet przed 30 poczuła potrzebę urodzenia dziecka i szybko tę potrzebę zrealizowały. Panowie takich potrzeb nie mają (jak zostanie matką ), więc i atrakcyjnych po 30 wśród Was wielu.

A widzisz, czyli to zależy od środowiska. Ja mam takie ogólnie nie spieszące się do ślubu . Ale też mam taką obserwację z ostatnich lat - że właśnie te kilka lat po studiach, jak ludzie są przed 30, zaczynają się rozpadać związki tworzone na przełomie czasów studenckich/postudenckich. Z tych osób, które nie wzięły ślubu ze swoimi partnerami z tamtych lat, to właściwie żadna para w moim otoczeniu nie przetrwała. Ale takich par nieślubnych też parę jest - bardzo wieloletnie związki, ale to właśnie też nie z tego okresu. Tzn. chodzi mi o to, że większość ludzi wyszalała się w czasie studiów, pod koniec lub po tworzyła nowe związku, te stałe, często z zaręczynami, prawie zawsze ze wspólnym mieszkaniem, a ostatnio wszystkie te pary się rozsypują.

Obietnico, bo Ty sama jestes niechętna do ślubu, do dzieci chyba też? Więc raczej wspolne tematy i srodowisko raczej w innym kierunku idzie.
Takie osoby hm, no wydaje mi się że mają inaczej nakreślone cele i są bardzo zmienne, niestabilne. Stąd takie wypalenia i rozstania.
Jak ktos zagrzewa ciepełko w domu i to jego naturalne srodowisko (nie dusi) to mysle ze zostaje w czyms takim i jest szczesliwy. Gorzej jak takie hulaszcze zycie, to wlasnie wszystko sie rozpada i w swoim srodowisku tez to widze. Mało jest jednak kobiet, a co dopiero mezczyzn ktorzy w wieku studenckim lub przed chcą juz zakladac rodziny. Prędzej jesli w ogole studiow nie podejmują, ale tez musza miec przeciez stabilna sytuacje zawodową, a najlatwiej oto po zawodowce. Czesto wiec widzę młode pary, on po zawodowce, dokształca się dalej, a ona ze srednim max i nic nie czyni dalej. Jesli zachciewa się jej rozwijać to związek pada.

Hah, to mnie pocieszyłaś, bo właśnie sama jestem kobietą z takiego rozpadniętego związku. Ale mimo wszystko póki co nie planuję zasilić grona wiecznych singielek. A z kolegami różnie bywa - niektórzy zaraz weszli w nowe i stałe związki, niektórzy balują, inni szukają, a jeszcze inni robią coś innego. Nie widzę wśród znajomych powtarzającego się schematu aż tak.
A co jest złego w facetach z mojego otoczenia ?

Nie niechętna. Mnie ślub nie jest potrzebny, bo dla mnie to tylko formalność, papierek. Ale nie wykluczam, że kiedyś wyjdę za mąż. Nie szukam męża, szukam (a raczej zamierzam szukać) partnera na życie, który może (przy okazji) zostać moim mężem.
A co do dzieci - podobnie - nie szukam ojca dla mojego przyszłego dziecka. Chcę partnera, przy którym będę się dobrze i bezpiecznie czuła (a on przy mnie też) i wtedy będziemy mogli rozmawiać o dziecku. Ale nie mówię, że nie chciałabym mieć dziecka - chciałabym. Uważam, że będę dobrą matką. Ale wszystko w swoim czasie.

A jakiego? Hmm, wartościom rodzinnym - źle mi się kojarzy to sformułowanie.

Ano o tym mowie:) Dlatego mozesz przyciagnac kogoś kto jest bardzo luzny w wielu aspektach i nie przykłada wagi do tego co wyzej. Moze z nim wyjsc ewentualnie, aczkolwiek niekoniecznie. Teoretycznie jest to dobre podejscie, bo prezentuje duza otwartosc i tolerancje, a złe, bo hm... jakby szuka się jeszcze swoich wartosci w zyciu i celu? Duza niewiadoma, a i zegar tyka. Jesli na ten moment facet nie chce miec dzieci, to czemu ma mu sie zachciec pozniej? Czemu nie mogl miec wczesniej? Duzo niepewnosci w takim zwiazku, bo nie nakreslone czego się chce dokładnie, taki spontan jakby, dobre w młodszym wieku raczej...
akurat Ty Obietnico wierze, ze jestes lubiana, towarzyska i nie spaczona negatywnością tego swiata, bo to czuc w wydawaniu opinii. Ani ksiezniczka zapatrzona w siebie, ani cierpiętnica, ani wojowniczka (chyba ze pozytywna). Dlatego martwic sie musisz najmniej. Przynajmniej ja tak Ciebie widze.

Ej, czekaj, bo ja tu widzę za dużo schematów.
Znam rodzinne osoby, ale wśród nich jest też kilka par, które były razem od liceum/początku studiów, ślub wzięły w wieku 30 lat lub więcej, a dziecko pojawiło się już po 30.
Znam pary, które się rozpadły i na ich miejsce pojawiły się nowe, a później też dzieci.
Znam pary, które nie chcą mieć dzieci.
Znam pary, które nie chcą brać ślubu.
Znam pary, które się rozpadły i bardzo różnie potoczyły się ich losy.

Ogólnie znam bardzo wielu różnych ludzi, często jeden z nich jest totalną skrajnością drugiego. I całe mnóstwo różnych historii. Nie ma powtarzającego się schematu.

Nie wiem co rozumiesz przez luźne związki. Jeśli takie, które są przypadkowe i często zmienne, to tak, mam takich kolegów. Jeśli luźny związek, to wg Ciebie seks bez zobowiązań, to też mam kolegów, którzy takie relacje preferują. Ale jeśli np. luźny związek to stały związek, ale bez ślubu, to i takich kolegów mam. Także myślę, że wśród moich kolegów to naprawdę kobiety o różnych upodobaniach mogłyby wybierać.

Mam wrażenie, być może mylne, że wiele dziewczyn tutaj trochę się zafiksowało na "szukanie męża". A co znaczy "mąż"? Rzeczownik, jedno ze słów w słowniku. Bo to tylko puste określenie, jeśli nie ma nic w sobie. Dlaczego nie szuka się partnera, z którym można spędzić życie, iść razem różnymi drogami, wspierać się w trudnych chwilach, rozumieć się, a czasami nie i wtedy próbować dojść do porozumienia, wymieniać się obowiązkami albo w ogóle któreś przejąć za nią/niego, troszczyć się o siebie, wzajemne i indywidualne potrzeby, ufać sobie i być dla siebie, ale też dać sobie nawzajem trochę przestrzeni. Taki partner może też zostać mężem, ale niejako przy okazji. Bo właśnie - to ma być PARTNER.

Ludzie, jest różnica pomiędzy luźnym podejściem a luźnym podejściem. Ja nie chcę mieć dziecka tu i teraz, nie chcę go też mieć za miesiąc czy pół roku. Wiem, że będę je chciała mieć z odpowiedzialnym mężczyzną. Z partnerem, nie z ojcem dziecka. Z człowiekiem, który będzie współuczestniczył w jego wychowaniu, ale też będzie moim partnerem, a nie tylko ojcem mojego dziecka. Bo dla mnie szukanie ojca i męża czy też żony i matki znaczy, że taka osoba po zapłodnieniu tak się skoncentruje na dziecku, że zapomni o jego ojcu/matce, a to tak nie może działać. Wiem, że to pewnie kwestia semantyki, no ale.

Thepass, dziękuję

Nie, obietnico- to nie semantyka, to swieta prawda. Dzoeci podrosna, a Ty z tym partnerem bedziesz sie starzec....bedzie kiedys tam twoim najblizszym czlowiekiem, kiedy dzieci opuszcza gniazdo...

Pytanie, czy chcesz dziecka/slubu- a nie masz z kim, czy chcesz kogos, a ewentualny slub i dziecko, z nim...

Ja myslalam, ze tylko ja tak mysle- z racji wieku...ze stawiam na to, zeby mi z tym kims bylo dobrze.

Trochę późno ale Panowie wszystkiego najlepszego I szczęścia każdemu z Was. Pod postacią jak sobie je wyobrażacie

A i jeszcze mi się przypomniało do tych różnorodnych par z mojego otoczenia. Znam parę, która jest razem od ok. 12 lat, od kilku lat po ślubie i ciągle zachowują się tak jakby jeszcze nie wyszli z fazy pierwszego zauroczenia i zakochania. A do tego każde ma swoje cele, pasje, zupełnie różne, ale wspierają się w ich realizowaniu. Kilka lat temu żadne z nich nie było rodzinne (właściwie to żadne do tej pory nie jest w takim klasycznym rozumieniu), a jednak tworzą rodzinę. Można? Można. Każdy przypadek jest inny.