Gdzie spotkać wolnego mężczyznę?

To już uzależnienie jest. Ale jak dla mnie, to cecha indywidualna czy ktoś aż tak bardzo się przywiązuje, poza tym jak facet jest szczery, to od razu się pozna, czy będzie taki czy nie.

Jeśli mówiła, że czegoś chce, to w porządku, raczej można założyć, że rzeczywiście tego czegoś chciała . Ja też chcę różne dziwne rzeczy, ale nie chcę tego, żebyśmy byli dla siebie tlenem.

Cechy wymienione przez Ciebie (rozumie, wspiera, szanuje, pomaga) to nie są cechy romantyka, ale raczej podstawowe cechy w związku. Nie da się bez nich funkcjonować, myślę, że nawet są sensem związku.

Oczywiście, że mówiłam w trakcie. Nie zostawiam takich rewelacji na koniec . Tłumaczyłam co mi nie pasuje i dlaczego, pytałam, czy damy radę (wspólnie) jakoś nad tym popracować i coś zmienić, pytałam, starałam się zrozumieć. Po rozstaniu po prostu ze sobą pogadaliśmy, żeby jakoś podsumować to wszystko co się działo, ale właśnie nie przy rozstaniu, bo wtedy jest za dużo emocji. Jak już emocje opadły, a my (oboje) byliśmy gotowi się zakolegować, to się spotkaliśmy, pogadaliśmy i wyjaśniliśmy różne sprawy, których w trakcie nie byliśmy w stanie zrozumieć (np. dlaczego on tego potrzebował, a ja nie).

Zmienna jak kobieta . Zdziwiłbyś się . Ale nie powiedziała Ci nigdy co było nie tak?

Tzn. jak to duszenie można rozumieć różnie?

A tak, to masz rację, to są cechy dobrego człowieka . Chyba wprowadziłam zamieszanie - przepraszam .

Mówiłam, ale zmiany nie następowały, tylko ich obietnica. Ale ja jestem dość wyrozumiała i zgodna, więc zdawałam sobie sprawę, że nikt nie zmieni swojego schematu ot tak, że potrzebny jest na to czas. Więc grzecznie czekałam, czasami przypominałam, że właśnie to to jest to za dużo, o którym mówiłam. I że jak będziemy tak wszędzie i wszystko razem, to nawet nie będziemy mieli okazji za sobą zatęsknić. Czas mijał, zamiany nie następowały, a pogłębiały się inne problemy, wynikające właśnie z różnych oczekiwań i potrzeb. Aż w końcu nastąpiło apogeum, ostre awantury i czułe godzenie się po nich, chwile poprawy i powrót do odwróconej normalności (czyli naszej codzienności). W którymś momencie przybrało to taką postać, że już nic się nie dało zrobić. I żeby nie było, wcale nie uważam, że to w 100% jego wina, że się nie ułożyło, bo ta wina zawsze rozkłada się mniej więcej po połowie, ja też ponoszę za to odpowiedzialność.

Nie, w związku reguły są takie same wobec kobiet i mężczyzn, bo wtedy już oprócz "ja" i "ty" jest "my". Czyli albo oboje potrzebujemy ciągłej obecności, więc bez przerwy piszemy i dzwonimy do siebie, albo oboje tego nie potrzebujemy. Nie może być tak, że ja mam większe prawa, ja mogę decydować i w ogóle to ja jest na pierwszym miejscu, a on musi potulnie spełniać moje pragnienia i być na drugim miejscu. Jesteśmy na równi, rozmawiamy o tym co złe, jeśli spokojne rozmowy nam nie pomagają, to się pokłóćmy albo odpocznijmy od siebie - tzn. dajmy sobie czas na przemyślenie argumentów drugiej strony, nie popędzajmy się, niech każdy będzie gotowy do rozmowy. Ale rozmowy o konkretach, a nie "coś mi nie pasuje, ale właściwie to nie wiem co", "coś byś mógł w sobie zmienić, ale nie wiem co, sam wymyśl". I rozmowy w trakcie, gdy się dogrywamy albo gdy wydaje nam się, że się dograliśmy, a okazuje się, że parę spraw jeszcze zostało. Bo na koniec to już w ogóle to nie ma sensu - wtedy te emocje są skierowane w inną stronę: albo jedno chce zatrzymać to drugie, a drugie chce uciec, albo wzajemnie się obwiniamy. Rozstania, sam moment, kiedy sobie mówimy, że to już koniec, nigdy nie są przyjemne ani konstruktywne. Nie są też przyjacielskie. No, bo jak po przyjacielsku można powiedzieć, właściwie to już cię nie kocham? Ale to nie wyklucza, że ta przyjaźń może nadejść później.

Ok, to czekam na tekst . PW to Wy sami musicie do mnie wysłać, bo ja chyba jeszcze nie wiem jak tu się to robi . I bez przesady, takie masowe to one nie będą .

Nikt nas nie uczy jak żyć ani jak się ze sobą wiązać, to fakt . Ale to chyba dobrze, bo gdybyśmy musieli pisać klasówki z życia i miłości, to straciłyby one dla nas wartość .

Tak seks nie ma wyglądać. Ja zawsze robię tak, że obserwuję dziewczynę i po każdej sekundzie jej reakcji widzę czego ona oczekuje. Pocałunki mogą trwać godzinę, nie mam jakiegoś celu że mam osiągnąć seks teraz lub za kilka tygodni. Po prostu idę zgodnie z jej nastrojem. To ma przyjść automatyczne jeśli się wyczuje że dziewczyna jest w nastroju i ma to być połączenie psychiczne obojga ludzi a NIE że O bo mi się wreszcie udało doprowadzić ja do seksu. Seks jest, bo ludzie bardzo siebie lubią i chcą być blisko w sensie psychicznym. Ludzie zapominają o tym że zwykła rozmowa i pocałunki to też jest seks i w wielu wypadkach satysfakcja z tego jest równie silna jak przy stosunku. Jednak żeby to odczuć obie osoby muszą być rozwinięte duchowo. W dniach 14-17 września odbywały się warsztaty, które miały nauczyć uczestników właśnie takiej wrażliwości żeby się otworzyły na takie doznania bardziej duchowe, żeby ich związki erotyczne przeszły na wyższy poziom uczuciowości, bo niestety ale bardzo wiele ludzi zapomniało na czym polega miłość.

Ewenement? Ja kompletnie nie wiem skąd u kobiet kompleks na punkcie wzrostu. U mężczyzn, owszem, wiele kobiet wprost mówi, że podobają się jej wysocy. Mężczyźni bardziej zwracają uwagę na takie cechy jak szczupła sylwetka, zgrabna pupa, kształtne piersi - ale nie wzrost. Taka drobna kobietka to ma większe powodzenie, bo nawet ci niscy są dla niej wysocy.

A na co mi modelka? Ja chcę takiej normalnej dziewczyny, co raz wskoczy w kieckę, raz w dżinsy, a raz w dres. I co się nie spina, szuka dobrych stron, a nie złych.

Rozmowa jest jak seks, no jakoś zgodzić się nie mogę.
A co do warsztatów to nawet nigdy o takich nie słyszałam, ale to chyba i tak dotyczą osób, które są w związkach.

Wy zawsze po nocach nie śpicie tylko sobie tu czaty urządzacie?, tyle miałam do nadrobienia
Nie da rady cytować wszystkiego, więc odniosę się do tego, co zapamiętałam.
Gierki - tak naprawdę to nie są wyrachowane sztuczki (w większości wypadków) tylko taki kod, na którym jedziemy. Przecież nie da się wyłożyć na srebrnej tacy komuś, bo za duże ryzyko. Jak byłam nastolatką, to marzyłam o świecie, w którym nad każdym wolnym ludkiem jest światełko, jak ktoś na mnie patrzy i jest zielone = podobam się, a jak czerwone to wiadomo A jeśli chodzi chodzi o te otwarte dziewczyny, o których bodaj Metyl pisał, to zdarzają się takie, z moich doświadczeń wynika, że raczej są starsze niż młodsze.
Jak sama się zakochałam to w człowieku, który ujął mnie swoją szczerością i brakiem jakichkolwiek taktyk w podrywie, rozbroił mnie tym totalnie. Po 1 randce napisał mi, że jestem super!

Mariusz J napisał "Seks jest, bo ludzie bardzo siebie lubią i chcą być blisko w sensie psychicznym."
Lubią? No proszę, kolegę mojego lubię, nawet bardzo, jakoś nie mam z nim ochoty na seks, a dobrze mi się z nim gada, jesteśmy dość blisko w sensie psychicznym... Ja to chyba z innego świata jestem. Seks jest dla mnie absolutnie najintymniejszą rzeczą jaka się może zdarzyć między dwojgiem ludzi.

Co do portali randkowych, to całkowicie się zgadzam - zdjęcie musi być. Dla mnie to nie fair, nie ma równej pozycji, gdy chce mnie ktoś poznać bez zdjęcia, a ma kilka moich w profilu. Jednak sympatia mnie bardzo rozczarowała, ciągle widzę tych samych online, jakiś taki zastój tam jest. Piszą do mnie ci, którzy mnie raczej nie interesują (albo są z dalekich miast), a ci co mi wpadli w oko - albo cisza, albo przestali się już logować od dawna. Już na badoo jest większy ruch, choć też w takiej masie ludzi trzeba się naszukać, żeby ktoś sensowny się trafił.

Czy jest jakaś nagroda dla osoby, która pierwsza tu wejdzie w związek?

Zgodnie z moją zasadą od tygodnia, że godzę się na każdą propozycję wyjścia za parę dni idę na jakieś dziwne warsztaty robienia biżuterii, jak pisałam "tak", to wyobrażałam sobie, że mówię to przez zaciśnięte usta
A w sobotę czeka mnie pierwsze samotne wyjście, obym nie stchórzyła...

No widzisz Lejdi, ale ja mówłam koleżnkach, które związały się z facetem, który według moich kryteriów był po prostu bardzo atrakcyjny związkowo. zaradny, pracowity, wykształcony, rodzinny,nastawiony na ich potrzeby sympatyczny.
Przecież wiemy doskonale, że wolni kawalerowi po 30 są, tylko to nie są zwykle ci, o których by chodziło. Wolni faceci po 30, których ja poznałam, lub moje koleżanki w ostatnich latach to: koszmarnie prymitywny toksyk, który przez pierwszy rok odgrywał ideał, leń, który przez półtora roku szukał pracy, a w domu tylko syf robił i nawet śmieci nie mógł wynieść, gdy moje koleżanka harowała na 1,5 etatu, alkoholik, nieudacznik, któremu zawodowo nic nie wychodzi, nieatrakcyjny mruk i gbur, który nawet dzień dobry nie umie powiedzieć, patologiczny kłamca, cała masa Piotrusiów Panów, co ich żaden związek nie interesuje. Pewnie raz na kilkadziesiąt przypadków, ktoś się sensowny trafi. Nawet na pewno. Tylko, że ja nie znam osobiście takich przypadków. Prawda jest też taka, że ja osobowościowo mam duże wymagania,ale moje koleżanki mają mniejsze i też trudno im trafić na kogoś, kto byłby sensowny-w miarę zaradny,nie egoista, chętny na związek i nie szukający miss świata.

Jak się umówiłam  roku temu z 6 facetami z portalu randkowego. To chyba 5 to byli rozwodnicy i jeden kawaler. Kawaler był przystojny i inteligenty,dużo zarabiał, ale był typowym egocentrykiem zapatrzonym w siebie, i się obraził, bo w żartach się z z nim nie zgodziłam. Wiadomo, że jak atrakcyjny facet , mający takie zasoby jest sam, to dlatego, że związku nie chce, lub się do niego nie nadaje. Inaczej w pięć minut by sobie zainteresowaną, nawet 10 lat młodszą dziewczynę znalazł.
A ci po rozwodzie właściwie też mieli te wartościowe cechy choć może byli mniej urodziwi, ale zdecydowanie lepsze mieli charaktery.

Ja uważam, że po prostu, jak facet jest atrakcyjny do związku, to do 30 poznaje kobietę, która mu się podoba i ona chce wziąć z nim ślub(nie znam żadnej, która mając świetnego faceta,sama będąc po 30 chce żyć bez ślubu) i on ten ślub z nią bierze, jeśli umie się angażować i jest nastawiony na tworzenie rodziny.

Na pewno są jakieś historie nie potwierdzające tego, co piszę, jak po prostu mówię, o tym co znam i widzę.
I to też jest odpowiedź dlaczego zajęci są atrakcyjniejsi od nie zajętych. Za fajnego chciała wyjść na pewno jakaś kobieta i on się z nią ożenił,, bo sam poczuł, że dobiegając 30 czas na stabilizację.
Oczywiście nie każdy zajęty facet jest atrakcyjny. Ale ci co są, od czasów studenckich zwykle są rozchwytywani.

Z kobietami jest inaczej, bo większość kobiet samotnych, które znam, to takie które w najlepszym wieku na poznanie kogoś, po prostu lokowały uczucia w nieprzyszłościowych facetów, którzy się okazywali nie do życia w związku, albo ostatecznie nie chcieli założyć rodzinny.
Facet w przypadku rozstania w okolicach 30 zawsze może sobie znaleźć wolną, kilka lat młodszą.
A kobieta nie ma zwykle już tego ruchu.

Nie no, tylko się powiesić, jak tak piszesz...
Jestem przekonana, że się jeszcze zakocham i ustatkuję

Ja np też LUBIĘ NISKIE kobiety. W okolicach 165-170 jest dla mnie w sam raz, bo sam mam 181. Do tego jeszcze brunetka i już zagaduję. Owszem, że WYGLĄD się LICZY - charakter i 'co pod kopułą' to potem. Najpierw widzimy kogoś zewnętrznie, potem zagadujemy i poznajemy wnętrze...

Odbijając piłeczkę - a Wy lubicie starszych facetów. Związki z rówieśnikami to rzadkość i najczęściej pochodzą z liceum lub wcześniej. Moje optimum w tej sekcji? 2-3 lata starsza/młodsza. A w przypadku kobiet to mam wrażenie, że 'im starszy facet tym lepszy'. Opieram to o to, że siedząc kiedyś na uczelni koleżanka poinformowała moje kompanki (czekaliśmy na jakiś test i koleżanka przyszła), że  'Ania to sobie znalazła ostatnio faceta 7 lat starszego'. Myślałem, że ogłuchnę tak piały zachwytu. A u Nas (facetów) to nie jest przypadkiem na odwrót? Im młodsza tym bardziej... Hmm... Atrakcyjna i wzbudzająca zainteresowanie jak powyżej? Ale to najprawdopodobniej właśnie wrażenie.

Szarlotko racja, każdy bazuje na swoich doświadczeniach. Ja dochodzę do wniosku, że jakbym chciała mieć w moim wieku kawalera musiałabym się spotykać z  chłopakiem  z małej miejscowości po szkole zawodowej, o wyglądzie  dużo poniżej przeciętnym, bo takich jest widzę dużo wolnych ( im chyba też trudno - bo pewnie kobiety z ich miejscowości wyszły za mąż w wieku 20 lat...a wolne singielki robią karierę w dużych miastach i mają spore oczekiwania co do partnera)
Z kolei wykształceni z wielkich miast, imprezujący w modnych klubach itp to często Piotrusie Pany.

Oczywiście jest trochę też po środku wersji tylko jaka jest szansa że się spotkamy i 2 strony sobie spasują:)

A myślicie że zagranicą jest łatwiej poznać kogoś?

Ja mieszkałam kilka lat zagranicą, w kraju, gdzie nawet niezbyt urodziwi faceci są dosyć urodziwi, ale z perspektywy czasu i doświadczeń, to ja uważam, że nie ma to jak fajny, wartościowy Polak. Polscy mężczyźni, może w większości nie są przystojni, ale jak się trafi na wartościowego, to naprawdę potrafią być super. Ja już nie chciałabym nie Polaka.Dużo Polaków jest rodzinnych i ciepłych i naprawdę w innych krajach ciężko o takich. Ja patrzę na mężów moich koleżanek, co zaraz po studiach powychodziły za mąż  i to ci faceci są dla mnie punktem odniesienia. Bo jak kogoś takiego, docelowo mam nadzieję poznać.

No dobrze, Szarlotko, znam twój punkt widzenia. Bazuje  na obserwacji twojego otoczenia i pewnych wnioskach. OK. Ani go nie neguję, ani nie potwierdzam. Jednakowoż dostrzegam w nim pewne luki. Piszesz, że mężczyźni po 30-tce, którzy nie założyli rodziny, nie są warci zachodu. A co w takim razie z kobietami? Mężczyzna w wieku 30 lat wiąże się średnio z o kilka lat młodszą kobietą, czyli powiedzmy 27-latką. A więc wszystkie kobiety powyżej 27 lat są już bezwartościowe, bo gdyby były, to założyłyby rodziny.
Dzisiaj średnia wieku osób zakładających rodziny znacznie się podniosła. Mam znajomych grubo po 30-tce, żyją od kilku lat w nieformalnych związkach, bez dzieci - czasy się zmieniły.
Piszesz też, że facet w wieku ok. 30 lat może sobie znaleźć młodszą -za to kobieta w wieku ok. 30 lat jest rozchwytywana zarówno przez kilka lat młodszych, rówieśników, jak i starszych facetów. No to jak ona jest sama, to znaczy, że jest kompletnie bezwartościowa. Żeby była jasność - ja tak nie twierdzę, to jedynie logiczny wywód z teorii Szarlotki. No chyba, że przyjmiemy taki aksjomat, że kobiety po 30-ce to są cudowne, a faceci beznadziejni Związek tworzą dwie osoby i wszystie tego typu teorie działają w obie strony

No i popołudnie minęło i nie nadrobiłem zaległości.

ObietnicoPoranka, jestem z kuj-pomu.

Po 40 to jeszcze mieszczą się w moich widełkach, ale co ja mam zrobić z takimi po 50 .

Ale to chyba nie jest takie dziwne - gdzieś kiedyś słyszałam taką teorię, że wysocy mężczyźni wolą niskie kobiety. Gorzej jak jest w drugą stronę - mój kolega, niewiele wyższy ode mnie, miał kiedyś dziewczynę o wiele wyższą od siebie, a do tego dwa razy większą. Wyglądali jak mamusia z synkiem albo siostrzyczka z dużo młodszym braciszkiem.

A co do modelek - one też chcą być kochane, jak każdy

Z centrum

Lovelko, ale ja już to kiedyś prezentowałem. Zajęty facet jest z reguły szczęśliwy, bo jest zajęty, ma łatwiej finansowo, kobieta o niego dba itd. - więc jest fajny. Ja to doskonale wiem po sobie - jak jestem w związku, to jestem przefajny

Thepass, kiedyś wrzucałeś taki obrazek - na górze było dwoje samotnych ludzi - dziewczyna i chłopak, a na dole ci sami razem. Wrzuciłbyś to jeszcze raz?

Czyli z Piątku. Bo tam jest geometryczny środek Polski.

Czyli wcale nie tak daleko, to kiedy ta impreza?

Ja pewnie teraz tak piszę a jak przyjdzie co do czego to... Będzie młodsza o lat 7 albo starsza o 5... Gadać to ja sobie mogę a życie i tak zrobi swoje a przecież nie powiem "Wiesz Honorato, nie pasujesz do mojego grafiku wiekowego, więc sorry Gregory ale nie jestem zainteresowany".

No a ja tu widzę taki mechanizm psychologiczny, że jak kobieta ma partnera, to znaczy, że musi być w niej coś. Nie wiem co, ale na  pewno coś jest. Ja to nawet po sobie widzę, że nawet, jak mi się jakaś kobieta nie specjalnie podobała, to jak ją potem zobaczyłem z facetem, to sobie myślałem - no kurde, a może trzeba się było za nią wziąć.To jest bardzo niedobre myślenie, utrudniające znalezienie drugiej osoby.

I zapewniam Cię, że nie jest to typowo męskie myślenie.

A jeżeli Ci powiem, że to bezzębne staruszki mnie najbardziej kręcą?

Dokładnie o tym wiem. I stąd też opinie kobiet, że wszyscy fajni faceci są zajęci. Poniekąd to prawda - bo dla tych kobiet, z którymi są, to oni są fajni Tylko że te kobiety się nimi zainteresowały, kiedy ci nie byli w związku i byli w waszych oczach tymi "niefajnymi"

No widzisz, też będziesz miał dwie dziewczyny

Tam te widełki są w ogóle jakieś strasznie małe. Mój taki zupełnie rozsądny, myślę, przedział to -2/3 lata z drobną zakładką w dół albo + 15 z drobną zakładką w górę. A tam mogę wybrać rówieśnika, ale on się mieści w górnej granicy kategorii młodszych ludzi albo o rok starszego, z kolejną zakładką. Dziwne to .

A w ogóle to zarejestrowałam się na tej Twojej sympatii - iii - wyskoczyła mi reklama biżuterii, więc zamiast przeglądać profile ludzi, zaczęłam przeglądać biżuterię. Nie ma wyjścia, ze mną musi być coś nie tak

antykobieto, byłeś sam a to już masz dwie? Nic się nie pochwaliłeś? A zakłady dalej przyjmuję, co teraz?

white.pearl, jak mnie pamięć nie myli to Lovelka też jest gdzieś z okolic, pisała o tym jakoś niedawno.

Kobieta patrzy na biżuterię - co w tym nie tak?

W ogóle to stwierdziłem, że ja muszę być strasznie fajny, skoro jestem z dwoma dziewczynami

W avatarze jest Behemot - dokładnie. Książka niezwykła. Historia miłości także.