srebrny napisał/a:Z tego co czytam nawet na tym forum, na początku znajomości kobiety traktują mężczyzn dość neutralnie, a nawet niechętnie. Mężczyzna, dzwoni naprasza się i w końcu odnosi skutek. Nie mam pojęcia jak wielka jest taka skuteczność, pewnie decydują tutaj rożne czynniki, ale takie sytuacje mają miejsce. Problem polega na tym żeby mężczyzna, który w taki sposób stara się o kobietę, potrafił też odpuścić w odpowiednim momencie, jeżeli z tych działań nic nie wychodzi.
Jak kobieta tak nic nie okazuje i tak jakby testuje ile dla niej zrobisz, to dla mnie taka księżniczkowata, masz się starać, a ona będzie co najwyżej kręcić nosem, a potem może "łaskawie" da szansę. Też rozumiem, że w takiej sytuacji facet może dać sobie spokój, jak najbardziej, pewnie, że tak. No, ale normalna dziewczyna, dojrzała raczej wie, że nie ma co ukrywać też jak facet jej się podoba, warto dawać choć trochę oznaki zainteresowania. Ja byłam nieśmiała kiedyś, ale zawsze jakąś inicjatywę, choć małą podejmowałam i nie traktowałam faceta tak protekcjonalnie. Po prostu była wzajemność, wiadomo, że facet też ma się starać, ale wiedziałam, że też muszę coś od siebie dać, odzywałam się, potem też proponowałam spotkania po tym pierwszym itp. Doskonale rozumiałam, że to ważne i nie ma co się czaić 
A i coś wczoraj pisałeś, że kobieta jak jest obok przystojny facet, to więcej mu wybaczy np bicie pasem. Wiesz to zależy od kobiety, ja bym nie wybaczyła takiej rzeczy żadnemu, ale jeśli chodzi ogólnie, to wiadomo, że mniej atrakcyjna osoba musi się bardziej postarać. Ja wcale zbyt ładna nie jestem, też musiałam trochę bardziej pewnie się postarać. No, ale spodobałam się mojemu facetowi, paru innym swego czasu też, ale to nie wypaliło. Tak bywa. No, ale przecież jak tak się narzeka, to też można by powiedzieć, że niektórzy faceci jak ładna dziewczyna, to więcej jej wybaczają. Na pewno często też tak jest. Nie ma jednak co narzekać, warto działać, nie przejmować się aż tak 
Bicie pasem to jednak inna kwestia i jak to akceptuje kobieta to raczej bardzo niepewna siebie. A inne kwestie co ona akceptuje w związku czy nie to mogą być po prostu indywidualne, np Ty byś tego w związku nie zaakceptował, a ona tak. Bicie to skrajność, o tym nie mówię oczywiście.
-----
kb, poczytałam co pisałeś i chyba za szybko się poddajesz? Tak jakbyś dał spokój na 3 lata, bo za mocno zabolało Cię to z kwietnia 2010. Jeżeli ogólnie nie miałeś ochoty, to ok, jeśli jednak tak bardzo na Ciebie wpłynęła ta znajomość, to może przesada, bo jednak tych złych doświadczeń może być sporo i nie ma co się poddawać. To tylko jedna kobieta i taki przypadek
antykobieto, teraz się dopiero odniosę do tamtego, bo kłopoty z netem sporo miałam. Tak, tutaj masz rację, zdjęcia z dzieckiem na portalu randkowym niekoniecznie, pisać w profilu faktycznie nie trzeba. Chodziło mi tylko, żeby np nie powiedzieć po pół roku, bo to chyba dla każdego byłoby późno. No, ale wiadomo, ten czas może być różny, byle nie za długo. Jeśli facet nie zaakceptuje potem, że ma dziecko, to widzisz, nic ona nie zrobi, ale spokojnie na pewno znajdzie potem tego, który zaakceptuje. Na pewno jeszcze łatwiej jak facet też ma dziecko, wtedy raczej nie powinno tym bardziej przeszkadzać jak kobieta ma, jest trochę łatwiej. No, ale różnie to bywa, wiadomo Jakby facet miał dziecko, to na ten moment byłoby dla mnie ciężko, wiadomo młodziutka jestem itp, a dziecko faceta to też odpowiedzialność, musiałabym pomyśleć, na ten moment może by mi było na to za trudno, bo wtedy też jego relacja z byłą dochodzi. Na pewno łatwiej w tej sytuacji byłoby trochę starszej kobiecie po przejściach, bo podobne doświadczenia łączą, no więc gdybym była starsza koło 30satki chociażby, to na pewno o wiele mniej by mi to przeszkadzało, bo to już taki wiek, że raczej wiele osób ma dzieci. Teraz mam wybór, wolę tak niewiele starszych od siebie ogólnie od zawsze i nie musiałabym dzieciatego, więc "dzieciatego" byłoby po prostu ciężej i sama jestem młodziutka, wiadome. No, ale to wszystko zależy, ważne też, by było dla mnie czy chce mieć kolejne dziecko kiedyś ze mną, bo jakby całkiem był na nie, to wtedy na pewno by odpadł (hipotetycznie, bo zajęta jestem wiadomo), bo ja chcę mamą być za parę lat. Z chłopakiem za 2 lata planujemy Tak że to zależy od sytuacji, wiadomo.
Owszem, ja zajęta, ale odpowiem Metyl. Ogólnie wiadomo, wolę jak facet jest bliżej, ale jeśli byłabym wolna wtedy, facet byłby zainteresowany poważnym związkiem, dojrzały, interesujący, to nie byłoby problemu. Tylko musiałabym wiedzieć, że jemu też zależy, że nie na odległość dlatego, że np ukrywa coś czy coś, bo tacy też na pewno są. No i wiadomo, pierwsze spotkanie, to jasne, lepiej jak facet przyjedzie wtedy, nawet 300 km jak mu zależy, bo dziewczyna to trochę niebezpiecznie, tyle się słyszy. A potem już różnie, raz ja bym przyjechała, raz on. Wiadomo też, że potem w trakcie związku odległość lepiej jak nie trwa zbyt długo czyli warto podjąć decyzję czy ktoś się przeprowadzi może czy coś. W momencie, gdy ja i mój chłopak mamy do siebie blisko, nie mieszkamy jeszcze razem, a jesteśmy prawie 6 lat, to nie jest przeszkodą, że nie mieszkamy jeszcze razem, skoro jeszcze nie mamy jak. Za to często w miarę się widujemy, bo odległość duża nie jest.
W momencie jednak, gdy jest odległość duża np 300 km, to wtedy jednak lepiej szybciej ze sobą zamieszkać czy gdzieś tam w okolice się przeprowadzić, bo wtedy związek 6 lat i jeżdzenie do siebie tyle kilometrów, to byłoby dla mnie męczące i chyba dla każdego. Co innego właśnie jak ma się bliżej, to można tak dłużej bez mieszkania razem, tzn ja przynajmniej mogę, jestem młoda, szukam pracy, więc jeszcze nie do końca do tego mieszkania mamy warunki po prostu. No, ale jak się mieszka dalej to inaczej. Dlatego potrzebne jest wiadomo silne uczucie i otwartość, nie egoizm, bo jakby facet np był egoistą, czyli np "Ty masz się wprowadzić kiedyś", to po prostu wtedy raczej byłby skreślony. Ja tak samo nie powiedziałabym, że musi wprowadzić się tam gdzie mieszkam. Lepiej być otwartym i po prostu w wyniku rozmowy to ustalić bez usilnego stawiania na swoim, bo dla mnie to jest po prostu odstręczające. A hitem hitów było jak byłam wolna i facet powiedział, że nie spotkamy się, bo nie preferuje związków na odległość, a dzieliło nas UWAGA 30 km 
I to się nazywa związek na odległość haha, byłam w szoku, bo jeszcze te 100 km bym zrozumiała, ale 30 km, że problem? To był lekki szok 
Ja bym tego wtedy związkiem na odległość nie nazwała, a sama do swojego faceta mam 40 km. Dla mnie to żadna odległość i spokojnie nawet i prawie codziennie możemy się spotkać jak jest czas albo chociaż parę razy w tygodniu. Jasne, zdarzało się i tylko raz w tygodniu, ale po prostu przez jakiś chwilowy brak czasu.
Pozdrawiam
