Gdzie spotkać wolnego mężczyznę?

Po czym poznajemy hm ...

Myślę że zazwyczaj jest zasadnicza różnica w tym jak przebiega spotkania czy tam randka oraz w tym jak się zachowuje dana dziewczyna. Bo jeżeli przykładowo jest chociaż minimalnie rozgadana, uśmiechnięta, nie widać, nie czuć od niej tego że chcę by spotkanie się jak najszybciej skończyło, odwraca wzrok, nie ciągnie dalej dialogu, jest obojętna ... to wtedy wiadomo jak to wygląda. I wierzcie mi - to naprawdę widać.

Jeżeli dziewczyna zachowuje się wręcz przeciwnie, nie krępuje ją jakiś delikatny gest typu złapanie za rękę, objęcie, spacerowanie z ręką na jej plecach, jest uśmiechnięta, widać w niej zaangażowanie w spotkanie, w rozmowę ... no i ten wasz uśmiech i błysk w oku.

Ja za to ostatnio przekonałem się ponownie że bardzo działają na mnie dziewczyny o bardzo delikatnym makijażu i / lub naturalnie urodziwe oraz takie które posiadają tatuaże. To jest straszny magnes. Tylko oczywiście dziara powinna pasować, być intrygująca, dobrze dobrana a nie być tribalem nad tyłkiem który w pewnych kręgach ma inną nazwę.

Hej, podczytuję ten wątek ostatnio w celach informacyjnych

Od tygodnia stosuję zasadę - jak mi ktoś proponuje jakieś wyjście, to cokolwiek by to nie było mam mówić tak. Na razie wyniki są ciekawe, kilka dni miałam tak intensywne, że prawie mnie w domu nie było. Poznałam nowe osoby, spędziłam fajnie czas (co jest szczególnie ważne, bo jestem po rozstaniu).
Z obserwacji własnych polecam wyjście na ściankę, nie ma tam przewagi mężczyzn, ale za to, jako nowa krew, budzimy zainteresowanie A i dla samego sportu warto iść, bawiłam się super.
Z tego wątku biorę dla siebie samotny wypad w góry, niekoniecznie w celu poznania kogoś, ale jako coś, co nie powinno mnie odrzucać. Może mi się uda na przyszłe wakacje.

Pozdrawiam Was.

Ja już nie poznaję
Ja ostatnimi czasy miałem doświadczenia z dziewczynami stosującymi dotyk, komplementy, inicjujące spotkanie lub zachęcające do zainicjowania, a nawet rzucające się na mnie przypierając mnie do ściany i wkładające język po same migdałki - i wszystko to nie znaczyło nic Chyba coraz częściej kobiety stosują takie znaki znajdując sobie grono adoratorów. Ja już zwyczajnie nie wiem

Witam wszystkich!

u mnie leniwa niedziela- pierwsza od kilku tygodni. za to pochwalę się, że ostatnio zaliczyłam miłe wyjście z osobnikiem płci przeciwnej nie nastawiam się na nic i nie snuję już planów na następne 20 lat wspólnego życia, ale uciekać w popłochu też nie zamierzam. co do ścianki, to rzeczywiście nowe osoby budzą zainteresowanie, a czasem wręcz zachwyt, jak okazuje się, że w temacie są. ja ostatnio miałam propozycję małżeństwa, kiedy pokazałam, że doskonale znam znaczenie słówka "szpej"

mam też do Was pytanie. też tak macie, że po dniach ciszy, kiedy nikogo sensownego nie możecie spotkać, nagle poznajecie kilka ciekawych osób, które są zainteresowane kontaktem z Wami? co wtedy robicie- "testujecie" te osoby pod kątem potencjalnego związku i wybieracie tą najbardziej odpowiednią (oczywiście, jeżeli jest zainteresowanie z drugiej strony)? czy po prostu pozwalacie sprawom iść swoim rytmem i nie nastawiacie się na głębsze relacje?

Tak Rajtuzie, albo poznaję kilka naraz jak mam dobry humor i passę albo plaża:)
Z facetami jest widzę prościej, chociaż też można mylnie interpretować pewne sygnały jak facet dąży do całowania itp, no ale to też można wyczuć od początku czy ktoś szuka zabawy czy związku etc.

co do miejsc Metyl jak już pisałam ja jedynie poznawałam w necie lub w grupach mieszanych>20 osób , a jak miałam 20  lat na disco

No ok, ale jeśli mam wielu kumpli i ogólnie swobodnie czuję się przy facetach, czyli właśnie jestem rozgadana, uśmiechnięta - nie tylko przy tych, którzy mi się podobają. Czyli tylko ten błysk w oku będzie mnie zdradzał?

Czyli jednak nie jesteśmy aż tak proste w obsłudze jak mi się wydawało .

To by pasowało do mojego wątku o randkowej strategii .

Pozwalam sprawom iść swoim rytmem, ale delikatnie prowadzę je w pożądanym przeze mnie kierunku . Nie nastawiam się na nic, bo na początku przecież sama nie wiem czy chcę, żeby za rok to był mój kolega, przyjaciel, kochanek czy mąż .

Pamiętam, już jako dorastający chłopak moim marzeniem było posiadania takiej maszynki, dzięki której mógłbym poznawać myśli innych ludzi. Poza dość utylitarnymi korzyściami z takiego urządzenia, jak np. poznawanie wartościowych finansowo informacji, na pierwsze miejsce zawsze wysuwało się poznanie, czy danej kobiecie się podobam, czy nie podobam. Dzięki temu zaoszczędziłbym mnóstwo czasu na kręcenie się wokół niezainteresowanych kobiet, a mógłbym go poświęcić tym zainteresowanym, a właściwie to tej jednej. Oczywiście, dobrze by było, gdyby w pewnym momencie to urządzenie się zepsuło, gdyż byłoby ogromną pokusa do łatwego skakania z kwiatka na kwiatek, co ostatecznie nie doprowadziłoby mnie do niczego dobrego.

O no proszę, kolejny facet, który się edukował w ten sposób
Jak dla mnie poradniki mają w sobie jakieś prawdy i schematy, ale to tylko uogólnianie zachowań, a każdy jest przeciez inny i chce od drugiego człowieka, czegos innego. Poza tym traci się jednak trochę na świeżości i naturalności z tego co obserwuję, bo próbuje się wtedy taka osoba dostosować do sztywnych ram, no i wychodzi komedia, a później to raczej dramat ;D

W moim przypadku to tak nie działa. Jestem osobą bardzo komunikatywną, szybko łapię kontakt z drugą osobą (chyba że to jakiś przypadek wyjątkowego mruka albo ktoś jest antypatyczny), do tego uprzejmość, czyli nie odpowiadam monosylabami na pytania i nawet jeśli randka z mojej strony nie jest za udana, to wychodzę z założenia, że zawsze można sobie pogadać z drugim człowiekiem nad kawą czy na spacerze. Fakt, że mężczyźni bardzo często moje zachowanie odczytywali jako bardzo zachęcające, a ja wg mnie byłam tylko miła i dobrze wychowana. Potem byli zdziwieni, że niczego więcej niż znajomości czysto koleżeńskiej od nich nie chcę.
Z kolei nie wyobrażam sobie na pierwszej randce kontaktu fizycznego innego niż podanie ręki na powitanie/pożegnanie. Jakby ktoś wyskoczył z czymś więcej, to skucha. Druga, trzecia randka, ok, wręcz człowiek tego oczekuje. Nawet jak się zakochałam od pierwszego wejrzenia i miękły mi kolana na jego widok to i tak było tylko podanie ręki, nie chciałam nic przyspieszać na tym polu.

U mnie jest podobnie - ale to chodzi też o taki zwykły kontakt, np. w sklepie czy w pracy zażartuję na jakiś temat czy się uśmiechnę, a później łapię się na tym, że dany facet mógł to odczytać jak flirt.
Czasami koleżanki mnie pytają czy jakiś mężczyzna mi się podoba albo czy go podrywam, a ja po prostu jestem przyjaźnie nastawiona do świata.

A tu już inaczej - nie mam sztywnych zasad. Jeśli mamy się przy sobie swobodnie czuć, to ten kontakt fizyczny musi być spontaniczny. Spontaniczny pocałunek, a nie taki planowany z tygodniowym wyprzedzeniem. Seks też spontaniczny, ale rozsądny i bezpieczny.

Nie wiem jak w przypadku Rajtuza, ale u mnie to jest właśnie tak - idę na imprezę, tam kogoś poznaję i po prostu gadamy albo właśnie "jak dojść", "gdzie jest", "czy może mi pan pomóc z walizką", "potrzebna mi pomoc silnego mężczyzny! mógłby pan...?" i tak dalej.

Choć przyznam, że z wiekiem jakoś coraz mniej jest takich okazji, ale też nie oznacza to, że nie ma ich wcale.

Szarlotko, a jeśli nie byłabyś nim zainteresowana jak partnerem tylko jak kolegą?

Metyl, ja mam podobnie, jak ObietnicaPoranka. wychodzi to całkiem naturalnie, a i poczucie humoru się tutaj przydaje. chyba najlepsze do tego są wszelkiego rodzaju kolejki zawsze jakiś rzucony w eter żart pozwala rozładować narastającą frustrację, że trzeba czekać i łatwo jest nawiązać rozmowę.

zalogowałam się na swoje konto na portalu i właśnie skrzynkę oczyszczam, ciekawe doświadczenie

Na tym etapie mojego życie nie wyobrażam sobie, że bym mogła poznać faceta, którego uważałbym za dobry materiał na kolegę a z miejsca skreśliłabym go jako potencjalnego partnera. To chyba tylko jakby był dużo młodszy. No może gdyby miał małe dziecko, to wtedy jako partner odpada, a jako kolega nie.

Ja zresztą nigdy nie miewałam kolegów. Zawsze się poruszałam w kręgach kobiecych. Obecnie związku z moim przebranżowieniem się na bardziej męską dziedzinę mam sporo bardzo fajnych kolegów, ale oni są ode mnie dużo młodsi i nie postrzegają mnie seksualnie. Bardzo zresztą sobie cenię te znajomości.

Natomiast ja generalnie, jak widziałam, że ktoś jest mną zainteresowany, a ja nie, to zawsze jasno stawiałam sprawę i nie oczekiwałam, że ktoś się zadowoli koleżeństwem Poza tym ja to obecnie jestem zainteresowana poznaniem kogoś, aby założyć rodzinę i koledzy, poza tymi branżowymi są mi średnio do szczęścia potrzebni.Z doświadczenia wiem, że w drugą stronę to działa tak samo.

Patrzy w oczy (tak inaczej, dłużej), inicjuje - dotyk, rozmowy.
Zalezy od osobowosci - usmiecha się "bez powodu". Jak jestem "na nie", to ona próbuje mnie z tego wybić.
Wszystko zalezy jaki juz jest poziom relacji.
Aaa no i jest bardziej energiczna (czuc to zainteresowanie, wypytywanie, nawiązywanie), częściej focha ale wraca ;> No bo raczej nie spotkalem jeszcze zadnej ktora nigdy sie nie obraża.
Ja tez w rozmowie często podpuszczam, taki charakter. Od razu sie wie.
U mnie empatia level wysoko, czytam miedzy wierszami jak to szarlotka napisała, wiec raczej nie ma zaskoczenia nigdy. Oczywiscie bierzemy poprawke, ze moze "zmienic zdanie" (emocje pozytywne do nas) i raz byc taka, a pozniej juz to co dobre nic nie znaczyć. Jednak odczytujemy na dany moment i jak np jak anty mowil ze wpycha jęzor i przygwożdża do ściany to na tamten moment sie jej podobałeś i co z tego ma wynikac? Nic. Moment.

+ zgrywanie niedostępnej "suki", a w srodku sie gotuje
Gazetki, seriale, media, bajki. To buduje swiatopogląd młodych, który sie burzy pozniej.

Jeśli on jest niezainteresowany? Słowo klucz. Jakby był zainteresowany to takimi pierdołami by sie nie zajmował. Albo juz zupełnie niedecyzyjny ,niepewny siebie, ze jedna "kłoda pod nogi" i juz rezygnuje. Takze brak zrozumienia, co nie rokuje na dobry zdrowy związek, bo do ludzi przeciez trzeba miec jakis dystans, ale tez wiedziec ze są różni w różnych momentach. Nierokujacy facet i tyle. Nie ma nad czym płakać.

Co do kontaktu fizycznego to są różne typy kobiet. Jedne uwazaja, ze tylko do nich należy krok w tym (zaczynajac od szturchnięcia) i zawsze na dopiero ktorejs tam randce, a inne są takie, ze chcą szybko, by facet pokazał pewnosc siebie i zainteresowanie nią jako kobietą. Spotykałem sie z kobietami, które
- jak nie pocałuje sie je na 1-2 randce to uznawaja, ze to kolezenstwo i traca zainteresowanie
- jak nie pojdzie sie z nimi do lozka gdy ONE CHCĄ I INICJUJĄ to też facet jest skreslony, jako niemęski i nie umiejący zapewnic kobiecie tego czego chce (jedna to określiła OPIEKĄ)

Wydaje sie ze te bardziej wartosciowe i z zasadami jednak trzymaja sie tego, ze to do nich nalezy krok, a reszta to brak wyczucia smaku u faceta. No i skreslaja za taki błąd po 1 randce, a w ogole nie poznały go dobrze. To tez uwazam, ze same sobie szkodą. Jak te ktore zakochują sie szybko nie znając kogos i poswiecajac mu wszystko, tak te ktore skreslaja po pierdołach (wg mnie).

A i ten wątek o byciu "miłą kobietą". Fakt, mozna to odczytac jako zainteresowanie. Pytanie teraz w jaki sposob facet ma wiedziec w takiej sytuacji, czy cos z tego moze byc? Pytanie bezposrednie będzie znowu skreśleniem. Jak juz sie "uginają kolana" to raczej nie trzeba pytać, bo to sie widzi i prędzej juz jakas "spinka" będzie aniżeli miła gadka. Często wtedy kobieta chce podjąć sama jakis krok, ale liczy ze facet sie "domysli", wiec daje mu coraz wiecej roznych sygnałów, az nerwy przychodzą jak nie widzi palant.

A co do tego, to właśnie skąd mamy wiedzieć, że facet jest rzeczywiście zainteresowany skoro na 1-2 randce nie całuje? Skąd mamy wiedzieć, że nie traktuje nas jak koleżanki?
Co do inicjowania seksu - jeśli to kobieta ma dawać sygnał, to co w sytuacji, gdy daje a mężczyzna mówi nie albo daje jakiś niewerbalny sygnał, że nie? Ja bym się poczuła bardzo głupio. Co innego, gdyby powiedział, że jeszcze nie jest gotowy, że chce, ale nie teraz. To byłby jasny i zrozumiały przekaz.

Jej, tak sobie myślę, że chyba po prostu powinniśmy (my kobiety i mężczyźni) więcej ze sobą rozmawiać, a nie starać się odczytywać sygnały. Bo jak widać każda ze stron może się boleśnie pomylić .

Podsumowując krótko to, co napisałem wcześniej. Mężczyzna napiera, kobieta wyznacza granice. Mężczyzna granicy nie przekracza, ale kobieta za każdym razem tę granicę przesuwa dalej. I wtedy jest kosmos

Jeszcze w temacie - przypomniało mi się, jak ktoś opowiadał, że nocował u jakiejś dziewczyny, która mu się podobała, ale miał nocować na osobnym łóżku. Ostatecznie wprawdzie wylądowali na jednym łóżku, ale on nic nie zadziałał i ona była rano zawiedziona Pamiętam,że to czytałem i sobie czegoś takiego nie wyobrażałem. Miałem podobne sytuacje, ale zawsze moje ręce zaczynały błądzić coraz dalej i dalej. Nigdy z tego powodu nie dostałem po gębie, ani kobieta nie oburzyła się, wprost przeciwnie, niemal zawsze ulegała. Ale nie rzucałem się na nią jak zwierzę, tylko zaczynałem od delikatnego muśnięcia włosów albo dłoni i nie było też moim celem od razu dążyć do seksu.

Kurde, tyle stron bezowocnego pisania, żeby sobie w końcu przypomnieć takie proste rzeczy. Tak, teraz moje motyle fruwają lekko

Konsensus każdego mojego związku. "może powinnismy rozmawiac, moze wiecej mowic wprost, moze wyjasnic, moze nie bać się tego".
Coz wiele kobiet wlasnie jak nie jest "po ich" to mysli ze juz jest zle. Duzo czarnowidztwa w 'analizowaniu'.
Mało kobiet mowi wprost o kazdym problemie z roznych wzgledow. Czasem taka 'ugodowa' i miła osobowosc, czasem strach ze kogos stracą, że bedzie gorzej. Ze sie ulozy SAMO.
A czasem... bo to zabija tajemniczosc i atrakcyjnosc spada. Ludzie rozmawiaja jak przyjaciele i jest koniec chemii.
Dla mnie rozmowy o wszystkim, bez krępacji itp są najwazniejsze. Komunikacja to numer 1 u mnie, jesli chodzi o związek. Wtedy jestesmy swiadomi, wiemy co robić. Ale tez znowu slysze jak kobieta mowi "nie wiem czego chce", to jak mam budowac z nia cokolwiek? Jak ona ma poczuc sie szczesliwa jak nie wie jak, z kim, co zmienic? Wychodza z zalozenia - cos jest, albo nie ma. Ja sie nie zgodze z tym nigdy, ale to tylko ja.
Jak ludzie rozmawiaja to sie zblizaja i chemia sama sie tworzy, rozumieją się, wspierają, umieja te najwazniejsze potrzeby sobie zapewnic. Budowanie na przyjazni to jest to o czym marze, ale kobiety nie chciały, no i jest jak jest. Fakt faktem często sam sie naginam np z pocałunkiem, bo to ja pierwszy powinienem i nawet inaczej nie umiem, ale to jest moje ryzyko. To ja czekam na odrzucenie, nie ona. Nam jest trudniej w takim aspekcie, bo zawsze  czekamy na werdykt kobiety, co mozna i kiedy, a moze i nigdy.

Ja jestem zdania jednak, ze to my mamy problem z odczytywaniem kiedy kobieta jest zainteresowana (tzn nie mowie tu o sobie, ale o mezczyznach z typowo męskim mozgiem, nastawionym na prostote totalną ;d). Mezczyzna jesli jest zainteresowany to powinien pociagnac to dalej, szczegolnie jak kobieta nie odpycha go od siebie. Reszta ma małe znaczenie.
Jak mezczyzna nie ciagnie dalej, to nie jest zainteresowany. Brak płaczu.
Jak kobieta udaje niezainteresowaną, jest jakos negatywna to jej wina, że on odpuszcza.
Jesli kobieta jest miła i on pomysli, ze zainteresowana, to jego wina, ale to tylko nieporozumienie.
Duzo czesciej jednak miła jest zainteresowana (logicznie) niz ta niemiła i odpychająca. To raczej zbuntowane nastolatki/wczesne 20stki tak robią, by przyciagnac uwage i pokazac, ze trzeba ja zdobyc. Gupie gupoty.

A nie, ja to tak zupełnie teoretycznie pytałam, bo nigdy się z czymś takim nie spotkałam. Raz spotykałam się z chłopakiem, który nie pocałował mnie na pierwszej randce, ale zrobił to na drugiej, która odbyła się następnego dnia.

Ale nadal nie rozumiem, po czym poznać, że w takiej sytuacji umawia się z Tobą jak z kandydatką na dziewczynę, a nie jak z koleżanką. Ale to może ja jestem dziwna, bo przyjaźnię się z mężczyznami i umawiam się z wieloma jak z kumplami, bez żadnego podtekstu. Swoją drogą, to byłoby dziwne, gdybym chodziła na randki z chłopakiem, z którym łączy mnie mniejsza fizyczność niż z kumplem. Bo przecież nawet z przyjacielem dajemy sobie buziaka w policzek na powitanie i pożegnanie, przytulamy się, kiedy któreś z nas tego potrzebuje czy trzymamy za rękę w ramach duchowego wsparcia, gdy któreś opowiada o trudnej dla niego sprawie.

Nie byo takie bezowocne, skoro pozwoliło Ci dojść do takich mądrych wniosków. A i mnie coś przypomniało, ale o tym za chwilę.

To nam narzuca kultura i społeczeństwo, a biologia nie zawsze się z tym zgadza (patrz punkt następny).

Wreszcie dotarłam do punktu moich przemyśleń wywołanych Twoją wypowiedzią. I do różnic pomiędzy społeczeństwem/kulturą a biologią. Spotykałam się z facetem, który później niż ja był gotowy na nasz wspólny seks. Ale powiedział mi wprost, że chce, ale dla niego to jeszcze nie jest ten moment (z różnych powodów). A ja to uszanowałam, nie doszukiwałam się jakiegoś drugiego dna, problemów we mnie, bo mi szczerze powiedział co i jak.

I też spędziliśmy pierwszą wspólną noc, taką bez seksu, ale w jednym łóżku. Nasze ręce krążyły po ciałach, ale nie wchodziły pod ubranie (a raczej piżamę), całowaliśmy się intensywnie, ale nie schodziliśmy poniżej szyi, a on odkrył mój najbardziej czuły punkt, chociaż nie mówiłam mu, że to tam. Po prostu uważnie obserwował moje reakcje na dotyk, a ja całkiem odpłynęłam. I muszę przyznać, że rano czułam się szczęśliwa i spełniona jak po dobrym seksie. Czyli tak, seks nie jest konieczny od razu, wszystko w swoim czasie (dla obu stron), ale brak jakiegokolwiek kontaktu fizycznego może być niepokojący.

Ale się cieszę, że sobie to przypomniałam .

I rozumiem, że dziewczyna z powyższego przykładu była zawiedziona - też bym była, gdyby chłopak położył się obok albo odwrócił plecami do mnie i po prostu zasnął. Pewnie nawet myślałabym, że to ze mną coś nie tak, bo tak już mamy (może nie wszystkie, ale wiele tak ma).

Tak dużo wątków, że aż musiałam sobie ponumerować - mam nadzieję, że się nie obrazisz .

(1) Bo my za dużo analizujemy, we wszystkim doszukujemy się jakichś ukrytych intencji. Nawet nie wiesz, ile razy próbowałam się tego pozbyć ani jak bardzo to jest męczące.

(2) Samo nic się nie dzieje.

(3) Tajemniczość jest fajna na początku, ale w trakcie związku zachowywanie tajemniczości przed partnerem jest chore. Nie mogłabym być związku, w którym partner np. po pół roku znajomości jest tajemniczy. Coś by mi w tym nie grało.

(4) To pomyśl w drugą stronę - nam jest trudniej, bo czekamy na Waszą ofertę, żeby wydać werdykt. I tak to się właśnie kończy, że każdy na coś czeka aż w końcu nikt już nie wie na co

(5) Ale kobieta też ma prawo jako pierwsza być zainteresowana, tylko że nam kultura nakazuje uciekać się do różnych sztuczek, żeby mężczyźni nie pomyśleli, że to jednak my pierwsze wyszłyśmy z propozycją, żeby byli przekonani, że to od nich ona wyszła

Rozumiem . Gdzieś w którymś wątku pisałam, że dla mnie mężczyzna zbyt religijny odpada w przedbiegach. Z góry wiem, że się nie dogadamy i to w wielu kwestiach - od delikatnej fizyczności i seksu aż po ewentualny ślub i chrzczenie dzieci. I nie, nie planuję, że facet, z którym się umawiam będzie moim mężem, ale w z nadmiernie religijnym nawet przez chwilę nie bawiłabym się dobrze

PS:

A to bardzo ładnie i mądrze opisane - taka subtelna erotyka .

Jeżeli zachowuje się np: tak jak podałem wcześniej i bardzo chętnie widziałby kolejne spotkanie/spotkania to można z dużym prawdopodobieństwem przypuszczać że jest nakręcony na was.

To prawda tylko że:
- trzeba się znaleźć
- trzeba się chociaż minimalnie dopasować, jakkolwiek by zacząć jakikolwiek dłuższy dialog, relację, cokolwiek

A dojście choćby do tego punktu jest bardzo trudne

- rozmawiać, poznawać się - niestety bardzo wiele osób dezerteruje z pola 'walki' z chorobą które zwie się wdupiemanie'. Smutne aczkolwiek cholernie prawdziwe. Zwłaszcza irytujące gdy spotykamy się z tym enty raz.

A tak w ogóle to odnośnie tego poznawania się na tych koncertach, zaczepiania w myśl 'może mi pan w czymś pomóc' i tak dalej. Mam wrażenie że w takich sytuacjach to jednak kobiety mają łatwiej. Są ładniejsze, atrakcyjniejsze - często bardziej śmiałe, odważne no i nikt sobie nic złego nie pomyśli o niej. No i poza tym dziewczynie niemal z urzędu wypada pomóc. A facet jak ma podejść do kogoś obcego? ;Cześć jestem Tomek, Maciej, Piotrek czy inny Bożydar, nie znam Cię ale chcę poznać'.

?

antykobieto - ja nie kumam. Piszesz tak fajnie ( np: o tych swoich etapach w poznawaniu ciała kobiety - poza tym to mi się wydawało takie oczywiste w sumie ) a żadnej nie możesz sobie przygruchać na stałe mimo że ciągle się z jakąś spotykasz, że ciągle jakieś nowe się koło Ciebie kręcą, że jesteś starszy ... Jak to działa? Nie wiem ... może to taki ciężki dzień ale myślę sobie czasami że jakbym miał te 10 lat więcej to może i szans na poznanie kogoś kto nas nie oleje na poziomie poznawania się ( a co dopiero dalej ) byłoby więcej. A tak ... bida straszna. Tylko najbardziej żałosne jest to że 'każdy' smuta jak to chciałby z kimś być a jak przychodzi co do czego to spieprzają migiem z pola widzenia ...

A ja mysle ze ten co chce do lozka to bardzo prosto. Po prostu chce lozka na 1 miejscu, a kobieta i cała jej otoczka (jako człowiek i jej swiat) to sprawa trzeciorzędna. No ale ze kobiety tez lubia sobie wmawiac, ze on sie zmieni, ze po seksie bedzie chcial zwiazku, zakocha się (jak ona) to pozniej jest problem. Spoglądanie na sprawy tylko z własnej perspektywy, ze niby inni mają to samo.

I znowu wroce przypadkiem ukradkiem ku fatalnej komunikacji, coś co zabija każdą znajomosc tak jak ograniczanie, zazdrość i brak akceptacji, szacunku. Dzis juz 2 taki przypadek i rozkładam ręce. To nie jest problem z tym, że ktos sie kłóci, ze swiatopoglad inny, ze inne charaktery. To wylacznie wynika z braku rozumienia jak powinno sie rozmawiac i niestety, ale z reguły to kobiety maja problem z wyrażaniem tego czego chcą, oczekiwan, potrzeb, uzyskiwaniem tego - szczegolnie jak znowu dzis uslyszalem - gdy zbliza sie okres. Ja spotykam same dziewczyny, którym gdzieś ego pcha do zaślepienia tym co mówią (że wszystko robią dobrze i nic nie chcą zmienić - jak prosi sie o zmiany, wytłumaczenie, poszukanie rozwiazania to uznaja to za krytyke i brak akceptacji). Ta empatia jest zerowa, mimo ze one mysla ze jest dosłownie wielka i co to nie one. Ja nie mam sobie nic do zarzucenia, bo moge nawet bez powodu przeprosić jeśli ma to pomóc i schować dume do kieszeni. One? Chyba jak im zrobie krzywde (chcą widocznie)... i zrozum kobiety.
Nawet podam przykład rozmowy. Nie umiem ich obsługiwać, toku rozumowania mimo ze tłumacze jak krowie na rowie o co mi chodzi, prosze o odpowiedzi. Nie ma, jest tylko domyśl się i że "wiem", a przecież nie wiem co ona ma w głowie.
Ze mna da sie dogadać zawsze, ale nie lubie wmawiania, toż to czystej jakości ego wysokosci wiezy eiffla. Skad te kobiety to mają? Zaloze sie, ze takim sposobem przyciagna tylko pantofla, a pantofli nie lubią, więc dupa zbita. Jak rozwiazac taką rozmowe, by dotarło?

Ona: pretensje mam, bo chce byś dał siebie poznać.
Ja: to co mam zrobić? możemy się spotkać.
Ona: ale nie chcesz.
Ja: Jak to nie chce, mówie o tym więc chce. Jaki termin Ci pasuje?
Ona: Jakos wczesniej taki nie byłeś.
Ja: byłem, tylko omijasz temat jak znalazłem czas.
Ona: a bo Ty nic nie rozumiesz.
Ja: ale chce zrozumieć, co teraz?
Ona: nie wierze, z kim ja gadam... jestes kims innym? moze pomyliłam osoby
Ja: powiedz mi jaki termin
Ona: czy nie rozumiesz że ja pracuje?
Ja: rozumiem, ale staram sie rozwiazac nasz problem, czyli o poznanie się dalsze, termin spotkania.
Ona: to mowie jak jest.
Ja: nie mowisz, ciągle chce terminu i już, starczy.
Ona: a może ja chce odpocząć?
Ja: okej, o takich rzeczach nawet sie nie mowi. praca, odpoczynek, ok, ale kiedy wolny termin będziesz miała.
Ona: a skąd mam to wiedzieć?
Ja: a kto ma wiedzieć? ksiądz? ja jestem wolny i czekam aż będziesz mogła.
Ona: to Ci tłumacze jak jest
Ja: nie do konca, chce po prostu pytanie - odpowiedź i tyle
Ona: ale Ty motasz, nie da sie z Toba dogadać.
Ja: ze mną? odpowiedz po prostu i juz.
Ona: ehh

Taka rozmowa... nie ogarniam. To tylko jeden problem. Był też drugi, że pisze mi komplementy jak mezczyznie, ze chcialaby cos wiecej, a jak przychodzi co do czego to wlasnie ona pracuje. I teraz mi kazdy madry powie - przeciez sprawdza, manipuluje, nie zalezy jej. Znam to wszystko. Nie boli mnie to akurat, nie cierpie, ale zwracam uwage po co to robi. Ona nie wytłumaczy, bo mowi mi prawde, "bo mnie mocno lubi, przystojniak ze mnie i powinienem juz wiedziec jaka jest nasza relacja". No to ok, przyjmuje jak jest (ze kolezenstwo i pitolenie) i dodaje "ok to bedziemy sobie tak gadać az nie znajdziemy kogoś bliżej, Twoja wola". ona na to - przestan, nigdzie nie napisałam, że nie chce ciebie tylko wmawiasz mi to (znowu moja wina, znowu cos robie zle). Ta kobieta sama pisze do mnie dzien w dzien. Jak nie odpisuje to prosi mnie o szanse.
I nie wiem czy to wina komunikacji przez neta...
Z byłymi dziewczynami az tak nie miałem. Jednej od początku kazałem mowic wprost i wyciagalem "domyslajac sie" co ma na mysli (jakos dawała duzo sygnałów, ale nie była tak zapatrzona w siebie i brak dostrzegania, ze sie staram a mam dobre intencje), a druga bała się że mnie straci, więc udawała że jest dobrze, wiec błogość totalna, a nieszczerość.
Trzecia za to mowila, ze musi uprawiac gierki, by nie wyjsc na łatwą/szmate/zainteresowaną desperacko, więc nigdy nie była szczera. Cieszyla sie ze jestem inny. Chwilowo.

No to niby sie wyżaliłem teraz;D ale chodzilo o ten problem komunikacji, który był tu omawiany i w sumie o to, czy da sie poradzic cos na taki typ kobiety? Czy tylko bedzie dobrze jej z kims kto jest bezproblemowy i chyba sam do niej pojedzie i wyciagnie z domu "za szmaty"? Juz nie wiem jak rozmawiać, a zawsze myslalem ze dam rade i dotre do kazdego zakamarka mózgu by znalezc rozwiazanie. Dzis widze ze jak nie dociera to nie dociera.

No ja zupełnie nie rozumiem twoich rozterek. Kolegów bez podtekstów, to generalnie ma się z pracy, ze szkoły i studiów. I faktycznie jak się wyskoczy na kawę z takim kolegą, to się gada o tym wspólnym temacie(studia, praca), wspólnych znajomych, albo czymkolwiek, ale nie ma żadnych flirtów, podtekstów ani takich tam.

A randka to zupełnie coś innego.

Ja też do 25 roku życia, chyba myślałam, że jak od razu nie ma jakiś gestów, to jest coś nie tak. Ale to jest podejście bardzo romansowe i odpowiadające facetom, którzy są zainteresowani przygodą, romansem lub seksem, a nie związkiem.
Ci, którzy byli zainteresowani spotykaniem się ze mną na serio, nie byli zbyt szybcy(co zresztą na etapie studiów budziło moje znużenie), bo mi się właśnie wydawało, iż wcale im się wcale jakoś mocno nie podobam. Grzeczni faceci wzbudzają mniej emocji.

Dopiero po wielu lat doszło do mnie, że jak ktoś jest autentycznie zainteresowany czymś poważnym, to się wcale jakoś mocno nie spieszy.
Zresztą ma to sens, bo jak ja zaczęłam myśleć o czymś poważniejszym, to też przestały mi odpowiadać duże emocje i szybkie tempo.

No ja piszę o samym poszukiwaniu. Jak się po drodze ktoś trafi kto jest dobrą koleżanką to się tez kolegują z nią faceci jak mają czas na pięlęgnowanie takich relacji. Ale  pewno nikt nie szuka na portalach czy imprezach kobiet, które będą koleżankami, tylko każdy wypatruje tego kto go pociąga wizualnie itd.

Alez- szarlotko, oni szukali zwiazku, tylko nie ze mna...co im nie przeszkadzalo, na czas szukania ze mna sie przyjaznic...to oni podtrzymuja kontakt, zwierzaja sie , chca spotykac...
Jak bylam mlodsza, to sie angazowalam, teraz ucinam takie znajomosci.

Ostatnie byly z portalu...dla jasnosci...

A ja znam wiele kobiet, ktore zyja bez slubu, i maja niechrzczone dzieci...nic niezwyklego...

Chyba jestem faktycznie z innej planety...

Bo chyba kobiety lubią drani, którzy wnoszą dreszczyk emocji do związku? Staraj się dla siebie, potrzebę miłości i bliskości da się tłumić, mam nadzieję aż do całkowitego wygaszenia (do czego sam niejako dążę). Baby wielu rzeczy nie potrafią docenić, pewne sprawy są dla nich normą (jak to, że zaradny facet po 30 ma mieć mieszkanie, firmę i białego konia, na którym ma do nich przyjechać) i musi się wydarzyć naprawdę coś strasznego (jak utrata przez nie pracy, zdrowia), aby przejrzały na oczy, spojrzały trzeźwo na to wszystko i wreszcie doceniły jak wiele miały tak blisko siebie.

Ja nie mam problemu, żeby się zaangażować, choć teoretycznie powinienem mieć do tego podstawy. To spotykane przeze mnie ostatnio kobiety mają z tym problem.

Matt, jak stłumić tą potrzebę?

Eee, to za takie porady to ja dziękuję

No widzisz, dla mnie pod tym względem byłabyś wręcz ideałem

Ano widzisz. Do tego dochodzi jeszcze fakt, że poznając kogoś, nie wiesz jak on będzie chciał spędzać kiedyś weekendy, czy jego babcia będzie zadowolona z braku ślubu kościelnego itd., tylko kierujesz się innymi kryteriami - jak każdy. A te ważne dla związku rzeczy wychodzą dopiero później i to na zasadzie pewnego szantażu - zgadzasz się na nie, albo rezygnujesz z kogoś, kto cię pociąga na rzecz powrotu do samotności. Często ludzie mówią "taką/takiego sobie wybrałeś". To nie jest tak, że ja sobie kogoś "wybrałem", jak rzecz w sklepie. Wyobraź sobie, że takie towary w sklepie mają też swoje zdanie i one decydują, czy w ogóle chcą wejść do twojego koszyka, czy nie. Chcesz kupić twaróg, ale twaróg za żadne skarby nie zgadza się na wejście do twojego koszyka, jednak jest jeszcze napalony kefir i całkiem sensowny serek homo z kończącym się terminem przydatności. Możesz wyjść z niczym, albo wziąć ten serek homo. A potem ktoś "mądry" mówi, że sobie ten serek wybrałem. Nie, do cholery, ja sobie wybrałem twaróg, tylko tylko ten twaróg nie chciał
Teraz opisujesz w formie listy swoje cechy i oczekiwania, które jak dla mnie są super, wręcz wymarzone. Na logikę powinnaś teraz powiedzieć - łał, jest taki facet, jakiego zawsze szukałam, chcę go tu i teraz Ale tak nie jest, bo dobieramy się na podstawie zupełnie innych kryteriów, często sprzecznych z tymi deklarowanymi. Czasem to jeden rzut oka i już wiemy "nie", nawet znając podejście do życia tej osoby. To mi przypomina moją historię z pewną dziewczyną z portalu randkowego - opisała siebie, jako kogoś, kto mi bardzo pasuje, oraz swojego wymarzonego partnera, o którym jak czytałem, to jakbym siebie widział. No to się odezwałem. Ale jakoś z jej strony nie było wielkiego entuzjazmu.

A niech będzie zmęczony i zestresowany. Jeśli tylko moja obecność będzie działać na niego kojąco, to wszystko OK
Poza kwestiami dotyczącymi tej religijności, to ja jestem bardzo ugodowy.

Ja poznaję!
Na razie się rozglądam i robię selekcję, póki co jeszcze bez sukcesu.

No święte słowa ObietnicoPoranka!
Tylko jak widzisz, większość facetów ubzdurała sobie właśnie, że wszystkie potrzebują drani, i za żadne skarby przetłumaczyć się nie da, chociaż tłumaczymy to MY-KOBIETY, więc wiemy dokładnie co czujemy i czego chcemy, a oni z domyślania się robią regułę.
Najśmieszniejsze jest to, że kobietami nie są, a wmawiają co kobieta potrzebuje